ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 7 : บทที่ ๓ ป้ายสี ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 284 ครั้ง
    28 เม.ย. 63

บทที่ ๓ ป้ายสี


ตอนที่ ๒


“อาฝู!” 


นายอำเภอเถียนเอ่ยปรามบ่าวคนสนิท ส่งหมวกขุนนางให้อาฝูแล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร แต่อาฝูรับใช้ตระกูลเถียนมาชั่วชีวิตเพียงเห็นสายตาของผู้เป็นนายก็รู้ความนัยจึงค่อย ๆ ถอยหลังกลับเข้าเรือนอย่างเงียบๆ


มือปราบเซี่ยโปรดอย่าถือสาบ่าวไม่รู้ความให้ขุ่นเคืองใจ”


“หามิได้ ขอรับ” มือปราบเซี่ยค้อมเอวพลางประสานหมัด


นายอำเภอเถียนพยักหน้าเบา ก่อนกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นองครักษ์ร่างใหญ่เหน็บดาบไว้ข้างลำตัว ดวงตาเฉียบคมจึงลุ่มลึกกว่าเดิมแล้วเอ่ยว่า “พวกท่านถึงกับพกดาบบุกเข้ามาในจวนราวกับจะมาจับโจรผู้ร้าย ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น มือปราบเซี่ยถึงต้องลำบากเดินทางมาเยือนเรือนของข้าด้วยตนเองเช่นนี้


มือปราบเซี่ยได้ฟังถ้อยคำเสียดสีก็คล้ายถูกอุดปากด้วยดินโคลนสกปรกซ้ำลำคอยังพาดอยู่บนกระบี่คมกริบ ก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ครั้นจะเดินไปข้างหน้ามองเห็นทางตัน พอจะถอยหลังก็เหมือนตกเหว แววตาที่มองชายชราเส้นผมสองสีจึงแฝงความลำบากใจอยู่หลายส่วน


ท่านเจ้าเมืองเว่ยมีคำสั่งให้คุมตัวนายอำเภอเถียนไปยังศาลาว่าการเมืองหางโจวเอ่ยออกไปแล้วก็ได้แต่กลิ่นน้ำลายรสชาติฝาดเฝื่อนผ่านลำคอ เหลือบมองสีหน้านายอำเภอเถียน ถึงขั้นนี้แล้วสีหน้าแววตายังนิ่งสงบไม่เปลี่ยน เป็นเขาเองที่รู้สึกร้อนรนเหมือนก้นนั่งอยู่ในกระทะที่มีน้ำเดือด


“มีคำสั่งให้ควบคุมตัว! หาได้เชิญอดีตว่าที่พ่อตาเช่นข้าไปพบ”


นายอำเภอเถียนปรายตามองมือปราบเซี่ยปราดหนึ่งด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นดุจเดิม อันที่จริงเขารู้อยู่แล้วว่าคงหลีกหนีไม่พ้นเรื่องยุ่งยาก แต่ไม่คิดว่าเจ้าเมืองเว่ยจะชิงลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้ หลายวันก่อนทางการมีคำสั่งให้เขาเร่งติดตามคดีเกลือเถื่อน หนำซ้ำในระหว่างนั้นข่าวบุตรสาวถอนหมั้นเจ้าเมืองเว่ยถูกบิดเบือนกลับดำเป็นขาว หรูเอ๋อร์กลายเป็นสตรีร้ายกาจชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วทั้งเมือง


เมื่อคิดว่าวันข้างหน้าคงไม่มีบุรุษใดกล้าแต่งบุตรสาวของเขาเป็นภรรยา ผู้เป็นบิดาก็ได้แต่สะท้อนใจและกล่าวโทษตนเองในใจ ขณะเดียวกันก็สาปแช่งเจ้าคนจิตใจต่ำทรามผู้นั้น


เว่ยซิ่นสือหนอเว่ยซิ่นสือ พอข้ามแม่น้ำได้ก็รื้อสะพานทิ้ง[10] ช่างสารเลวสิ้นดี!


ภายในเวลาอันรวดเร็ว ข่าวนายอำเภอเถียนถูกควบคุมตัวไปยังศาลาว่าการเจ้าเมืองหางโจวถูกป่าวประกาศไปทั่ว ชาวบ้านที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุต่างก็พากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ใช่ว่าชาวบ้านจะไม่รู้ว่านายอำเภอเถียนใจซื่อมือสะอาด มีหรือจะพัวพันกับคดีเกลือเถื่อน เพียงแต่พวกเขาเลือกที่จะเก็บปากไว้กินข้าว ดีกว่าเอาคอพาดไว้บนกระบี่


เถียนชิงหรูนั่งอ่านตำราอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยม มือเรียวขาวพลิกเปลี่ยนหน้าหนังสือ คิ้วเรียวดุจพระจันทร์เสี้ยวโก่งโค้งรับดวงตากลมโตขมวดแน่นยามไล่มองตัวอักษรทีละตัวในตำราปรุงกำยานโบราณของเผ่าตงเซียง มืออีกข้างหนึ่งถือพู่กันจุ่มลงในน้ำหมึกที่ฝนรอไว้ก่อนหน้าแล้วจรดปลายพู่กันเขียนสูตรกำยานที่นางคิดค้นขึ้นลงในกระดาษทีละตัวอักษร


เสี่ยวถงยกถาดน้ำชาเข้ามาในศาลาเห็นคุณหนูเคร่งเครียดคิดค้นสูตรกำยานโดยไม่แตะของว่างหรือแม้กระทั่งน้ำชาแม้แต่หยดเดียว ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา จำได้ว่าห้าปีก่อนหลังนายท่านนำทรัพย์สินเงินทองที่เก็บมาตลอดชีวิตหมายจะมอบเป็นสินเดิมให้คุณหนูยามออกเรือน มอบให้คุณชายเว่ยเป็นค่าเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบจอหงวน แต่ไม่คิดว่าครึ่งปีต่อมาบ้านตระกูลเถียนจะเข้าสู่ภาวะฝืดเคืองถึงขีดสุด คุณหนูไม่ยอมให้นายท่านเสียหน้าถึงขั้นไปขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นด้วยความจําใจ แต่ยอมกรีดหัวใจตนเองด้วยการนำของดูต่างหน้ามารดาที่มอบให้ก่อนสิ้นลมออกขายเพื่อนำเงินมาจุนเจือคนทั้งตระกูล เพราะลำพังเบี้ยหวัดรายปีตำแหน่งนายอำเภอย่อมไม่สามารถประคับประคองหลายชีวิตให้ผ่านพ้นวิกฤตในครั้งนั้นไปได้


จากนั้น คุณหนูเริ่มมองหาลู่ทางทำมาค้าขาย กระทั่งค้นพบตำราปรุงกำยานของเผ่าตงเซียงในหีบไม้ซึ่งเป็นสินเดิมของมารดา ด้วยความเฉลียวฉลาดเวลาไม่ถึงปีคุณหนูสามารถเปิดร้านกำยานเล็ก ๆ ขึ้นตรงหัวถนน กระทั่งเวลาผ่านไปกว่าห้าปีที่คุณหนูเหน็ดเหนื่อยและตรากตรำ ที่สุดกำยานหอมสูตรที่คุณหนูเป็นผู้คิดค้นขึ้นเป็นที่ร่ำลือต่อ ๆ กันว่าหอมไกลถึงหมื่นลี้ มีเพียงร้านสวี่หลิวเท่านั้น


“คุณหนู พักดื่มน้ำก่อนเถิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวถงวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะแล้วรินน้ำชาอุ่นส่งให้คุณหนู


เถียนชิงหรูวางพู่กันลงบนแท่นวาง ปล่อยแขนเสื้อที่รวบไว้ตั้งแต่แรกลง รับน้ำชาจากสาวใช้คนสนิทขึ้นดื่ม แล้วเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “เสียวถง! เจ้าดูบันทึกเล่มนี้สิ”


มือเรียวขาววางถ้วยชาลง แล้วเคาะปลายนิ้วเรียวลงบนอักษรที่เขียนไว้อย่างเป็นระเบียบ “ที่ผ่านมาข้ารู้ว่าเผ่าตงเซียงใช้ผงสมุนไพรและไม้หอมสี่อย่างในการปรุงกำยาน และเครื่องหอม เจ้าดูนี่สิไม้จันทน์ ไม้กฤษณา อำพันทะเลและชะมดเช็ดบดแล้วผสมกันก่อนนำไปอบให้แห้ง ก็สามารถเป็นกำยานที่มีผลต่อการรักษาได้ ทว่าข้าเพิ่งค้นพบว่ากำยานของเผ่าตงเซียงจะมีความพิเศษตรงที่กำยานเหล่านี้สามารถใช้เป็นทั้งเครื่องหอมและเครื่องยา ด้วยการผสมยางไม้ชนิดหนึ่งที่เรียกว่ายางกำยานลงไป กำยานชนิดนี้ไม่เพียงมีกลิ่นหอมยังปรับสมดุลร่างกายและใช้รักษาอาการเกี่ยวกับทางเดินหายใจรวมถึงอาการหอบหืด หรือแม้แต่อาการไอ หนาวสั่นได้อีกด้วย น่าแปลกที่รายละเอียดลงไว้จนครบถ้วน แต่ดูเหมือนยังขาดอะไรบางอย่างไป”


ความจริงร้านสวี่หลิวมีกำยานหอมหมื่นลี้อยู่แล้ว เหตุใดคุณหนูจะต้องเหน็ดเหนื่อยทรมานตนเองคอยคิดสูตรเพิ่มด้วยล่ะเจ้าคะ


“เด็กโง่ กำยานที่ทำจากผงไม้และผงสมุนไพรใช่มีเพียงร้านสวี่หลิวแห่งเดียวที่คิดสูตรหอมสิบลี้ได้เสียเมื่อไหร่ ร้านตระกูลเจิ้งสามารถคิดสูตรกำยานที่มีส่วนผสมของดอกไห่ถัง ขณะเดียวกันร้านตระกูลเหลียนปรุงกำยานที่มีส่วนผสมของเปลือกไม้และผงไข่มุก เช่นนี้เจ้ายังคิดว่าร้านสวี่หลิวของเรามีเพียงกำยานหอมหมื่นลี้ได้อยู่อีกหรือ”


เสี่ยวถงขมวดคิดครุ่นคิด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพยักหน้าคล้อยตาม แต่พอคิดจะขยับปากเอ่ยเสียงพ่อบ้านฝูก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน


คุณหนู! ยะ...แย่แล้วขอรับ


พ่อบ้านฝูเร่งรีบสาวเท้าเข้ามาข้างในศาลาแปดเหลี่ยมด้วยสีหน้าตื่นตระหนกกระวนกระวายร้อนใจ


เถียนชิงหรูผุดลุกขึ้นยืนแทบจะทันที เมื่อแลเห็นสองมือหยาบกร้านของลุงฝูกอดหมวกขุนนางของบิดาเอาไว้แน่น ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังบอกนางว่า ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับบิดาแน่แล้ว


“ลุงฝู! เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่านพ่อ”


นายท่านถูกปรักปรำว่าพัวพันกับคดีเกลือเถื่อน เวลานี้มือปราบเซี่ยคุมตัวนายท่านไปยังศาลาว่าการเมืองหางโจว แล้วขอรับ


เสี่ยวถงฟังอย่างตกตะลึง ได้แต่พึงพำว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ”


เรื่องนี้ย่อมเป็นเจ้าเมืองเว่ย บงการอยู่เบื้องหลังแน่” 


เถียนชิงหรูย่ำเท้าเดินไปมา สองมือเรียวเล็กกำแล้วคลาย คลายแล้วกำแน่น เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างขณะครุ่นคิดไม่ตก หัวสมองมืดแปดด้านรู้สึกเพียงเส้นโลหิตข้างขมับเต้นตุบ ๆ ปวดหัวแทบระเบิดออกมา หากตัดสินใจผลีผลามไม่เพียงช่วยบิดามิได้แม้แต่ตัวนางเองอาจเอาตัวไม่รอดเช่นกัน


พ่อบ้านฝูยังตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย มือจึงสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ สีหน้าเปลี่ยนไปมาจากขาวสลับดำ ที่สุดก็ขาวซีดราวกับกระดาษแล้วร้อนรนเอ่ยขึ้นว่า เช่นนี้แล้ว จะทำอย่างไรดีขอรับ


เถียนชิงหรูมิได้ตอบ แต่พอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้บ้างแล้ว ดวงตาของนางนิ่งลึกยิ่งกว่าเดิม ในโพรงอกคล้ายมีเปลวไฟขุมหนึ่งเต้นระริก ในขณะเดียวกันก็พร้อมจะเผาผลาญทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า


เว่ยซิ่นสือ เจ้าคนสารเลว! คิดจะบีบให้ข้าหมดหนทางจริง ๆ สินะ


สายลมหนาวโชยชายพัดกระทบร่างบาง ท่ามกลางความเงียบงันมีเพียงเสียงกระพรวนข้อเท้ากระทบกันจนเกิดเสียง เถียนชิงหรูก้มมองกระพรวนที่ข้อเท้าขณะที่เงาของคนผู้หนึ่งผุดขึ้นในหัวสมองราง ๆ ม่านตาพลันขยายกว้างโลหิตในกายร้อนระอุ พลางยกมือขึ้นปลอบประโลมพวงแก้มแดงระเรื่อ ทอดสายตาจ้องมองขอบฟ้าอันกว้างใหญ่หาที่บรรจบมิได้


เตรียมรถม้า ข้าจะไปพบท่านอ๋อง


 [ยามโฉ่ว[6] 01.00-02.59.]   [สาวเทื้อ[7] หญิงที่อยู่เป็นโสดมานานจนกลายเป็นสาวเทื้อ

[ทวนเปิดเผยหลบหลีกง่าย เกาทัณฑ์ลับ ยากระวัง[8]หมายถึง ศัตรูเปิดเผยไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือศัตรูซ่อนเร้น]  

[เสือหมอบมังกรซ่อน[9] หมายถึงคนที่มีความสามารถแต่หลบซ่อนคมเอาไว้

[พอข้ามแม่น้ำได้ก็รื้อสะพานทิ้ง[10] เป็นสำนวนการเปรียบเทียบที่หมายถึง การกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่พอบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็กำจัดผู้ช่วยเหลือทิ้ง]


*****************************
 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 284 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #543 1988yongsi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 19:52
    เลวไม่จบไม่สิ้นจริงๆ
    #543
    0
  2. #390 _Aya_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:28
    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปค่าไรท์
    #390
    1
  3. #387 MonthikanPookpha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 11:48

    อัพลงเร็วนะคะรออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจอเลย
    #387
    0
  4. #386 rugwrite (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:58
    เลวจริงๆ เจ้าเมืองเว่ย
    #386
    0
  5. #253 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:00

    หนีเสือปะจระเข้ชัดๆเลย....

    #253
    0
  6. #180 PCHD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 21:33
    อ่อ เพราะท่านอ๋องมีแผนตั้งแต่แรกถึงมาร่วมงานแต่งนี่เอง
    #180
    0
  7. #15 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 11:00

    สนุกมากเลยค่ะ

    #15
    1
  8. #10 061272 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 22:39
    จัดการเอาคืนอิเจ้าเมืองให้หนักๆ
    #10
    0