ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 5 : บทที่ ๒ ตัดสัมพันธ์ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 316 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

บทที่ ๒ ตัดสัมพันธ์


ตอนที่ ๒


หลิงชินอ๋องกระดกคิ้วเข้มขึ้นดวงตาคมฉายแววดุดันจ้องมองเจ้าเมืองเว่ย ขณะใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางด้วยท่าทางเกียจคร้าน มืออีกข้างหนึ่งเคาะปลายนิ้วเรียวลงบนโต๊เป็นจังหวะความคิด ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความกดดัน “เรื่องสกปรกหลังบ้านผู้อื่นเดิมทีข้าไม่คิดยุ่งเกี่ยว” เขาหันมาสบประสานนัยน์ตาสีน้ำผึ้งแวบหนึ่ง พลางกระตุกมุมปากยกยิ้มแล้วยกมือใหญ่ขึ้นโบกสะบัดเบาราวกับไล่แมลงวัน “ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เจ้ากล้าร้องขอความเป็นธรรมจากข้า เช่นนั้น เจ้าเมืองเว่ยคงต้องมีคำอธิบายดี ๆ ให้กับแม่นางน้อยผู้นี้แล้วกระมัง”


ถ้อยคำของหลิงชินอ๋องเพียงไม่กี่ประโยคกดดันให้ผู้อื่นเก็บปากสงบคำ แต่ความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนที่รอชมเรื่องสนุกย่อมไม่อาจอดกลั้นเอาไว้ได้ แม้จะพยายามทำตัวลีบเล็กแล้วรอดูเรื่องสนุกอยู่เงียบ ๆ ก็ตาม


ตอนนี้เว่ยซิ่นสือรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง ถ้อยคำของหลิงชินอ๋องล้วนแฝงความนัยเอาไว้ ต่อให้โง่งมใช่ว่าจะฟังไม่ออก หลิงชินอ๋องทำราวกับว่าเป็นผู้เที่ยงธรรม ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของชาวบ้าน แต่เมื่อเห็นคนกำลังจะจมน้ำแล้วไม่ช่วยก็ผิดวิสัย ช่างเป็นคนมีคุณธรรมเสียจริง ๆ ทว่าถ้อยคำเสียดสีเว่ยซิ่นสือได้ลอบคิดอยู่ในใจเท่านั้น


เขาเหลือบตามองหลิงชินอ๋องอย่างขัดตาแล้วฝืนข่มกลั้นโทสะเอาไว้ ในใจเสแสร้งยิ้มไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะหันมาตำหนิเถียนชิงหรูด้วยน้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน “หรูเอ๋อร์ เหตุใดจึงมีใจคับแคบยิ่งนัก เรื่องเล็กเพียงนี้ไยต้องลำบากท่านอ๋องตัดสินด้วยเล่า”


แน่นอนว่าถ้อยคำของเว่ยซิ่นสือสามารถชักจูกให้ผู้อื่นคล้อยตามได้ไม่ยาก บุรุษสามารถมีสามภรรยาสี่อนุได้ไม่ผิด ขณะที่นางกลายเป็นสตรีใจคับแคบในสายตาผู้อื่น เถียนชิงหรูโมโหเวลานี้โทสะพุ่งสูงเหนือศีรษะ ได้แต่ก่นด่าเว่ยซิ่นสือเจ้าคนสารเลวในใจ


โกรธแค้นก็ส่วนโกรธแค้น รังเกียจก็ส่วนรังเกียจ ในใจรู้สึกสะอิดสะเอียนเพียงแค่คิดว่าในอดีตนางเคยพึงพอใจในตัวบุรุษปลิ้นปล้อนผู้นี้


เถียนชิงหรูคลี่ยิ้มเย็น เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “จริงอยู่บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุไม่ผิดธรรมเนียมล้วนปฏิบัติมาตั้งแต่ในอดีต ทว่าหนังสือหมั้นหมายทั้งสองฉบับเป็นสัญญาหมั้นหมายที่ทำขึ้นระหว่างสองตระกูล และเป็นท่านเองมิใช่หรือที่มอบปิ่นกระเรียนแดงเป็นของหมั้นหมายให้ข้า แต่วันนี้เป็นท่านที่ไม่รักษาสัญญา ไม่เพียงแต่งสตรีอื่นเป็นภรรยาท่านยังบดขยี้เกียรติศักดิ์ศรีของข้าและบิดาเอาไว้ใต้ฝ่าเท้า เช่นนี้ยังเหลือที่ให้ตระกูลเถียนยืนอย่างมั่นคงได้อยู่อีกหรือ”


เว่ยซิ่นสือใจกระตุกวูบ แวบหนึ่งเขารู้สึกละอายใจต่อนาง กระทั่งปล่อยเวลาผ่านไปนานครู่หนึ่งจึงเค้นเสียงแหบแห้งแล้วเอ่ยเรียกนาง หรูเอ๋อร์


ท่านเจ้าเมืองเว่ยไม่ควรเอ่ยเรียกข้าน้อยด้วยความสนิทสนมเยี่ยงนี้เถียนชิงหรูเอ่ยยิ้ม ซ้ำยังมิได้หลบสายตาที่แปรเปลี่ยนเป็นดุดันของเว่ยซิ่นสือยามจ้องมองนางเขม็ง หากแต่แวบหนึ่งนางเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไปมาคล้ายกำลังสับสนจนยากจะคาดเดา แต่ถึงกระนั้น แววตาตัดพ้อที่ฉายผ่านดวงตาเข้ามาวูบหนึ่งไม่อาจแปรเปลี่ยนความคิดของนางได้


วันนี้นางได้เห็นอีกด้านหนึ่งของบุรุษที่นางเคยมีใจ และไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเจ้าเมืองเว่ยผู้นี้ หาใช่คุณชายเว่ยบุรุษที่นางเคยรู้จักไม่


ไหล่ของเว่ยซิ่นสือสั่นด้วยความเกรี้ยวกราด หลังได้ฟังถ้อยคำของเถียนชิงหรูก็โกรธจนมือสั่น โทสะแล่นเข้าสู่หัวใจจนนึกอยากคว่ำโต๊ะอาหารตรงหน้าเพื่อระบายโทสะ แล้วจับนางมาเขย่าแรง ๆ ชั่วขณะที่กำลังรู้สึกสับสนภาพดรุณีน้อยนัยน์ตาสีน้ำผึ้งผุดขึ้นมาในหัวสมอง ในอดีตนางเป็นสตรีหัวอ่อนเขาจึงไม่คาดคิดว่านางจะกล้าเอ่ยถ้อยคำตัดสัมพันธ์กับเขาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ ครั้นยิ่งพินิจมองสตรีหนึ่งเดียวที่รู้สึกพึงพอใจมาตลอด เห็นความห่างเหินที่ฉายผ่านแววตาคู่งาม ในโพรงอกพลันปวดแปลบราวกับมีเข็มนับพันเล่มแทงทะลุหัวใจ


เมื่อคิดว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังจะหลุดมือไป ต่อให้นึกเสียดายก็คงไม่ทันแล้ว เว่ยซิ่นสือข่มกลั้นอารมณ์เดือดดาล อาศัยสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกัดฟันเอ่ยอย่างใจกว้าง แต่หารู้ไม่ว่าถ้อยคำของเขาเปรียบดังฟางเส้นสุดท้ายที่กำลังขาดสะบั้น “เจ้าทำตัวไร้ยางอายเช่นนี้ วันข้างหน้าจะแต่งให้กับบุรุษใดได้อีก”


พลันเกิดเสียงเซ็งแซ่จากผู้คนรอบข้างดังขึ้นอีกครั้ง ในใจของทุกคนยามนี้ล้วนโน้มเอียงตามถ้อยคำของเว่ยซิ่นสือ ต่างจากหลิงชินอ๋องที่ยกจอกสุราขึ้นดื่มเงียบ ๆ โดยไม่เหลือบตามองผู้ใด


สตรีร้ายกาจ จิตใจคับแคบ!


เว่ยซิ่นสือกำลังเอ่ยตำหนินางใช่หรือไม่ เพียงไม่กี่คำก็สามารถผลักนางให้ตกลงก้นเหว แน่นอนว่า หากถ้อยคำเหล่านี้แพร่งพรายออกไป ชาตินี้อย่าหวังว่าจะมีบุรุษใดแต่งสตรีร้ายกาจเช่นนางเป็นภรรยา คิดแล้วอดนึกสะท้อนในใจ อันที่จริงความอัปยศนี้เป็นคนสารเลวผู้นี้ที่มอบให้กับตระกูลของนางมิใช่หรือ!


“ความปรารถนาดีของท่านเจ้าเมืองเว่ย ข้าน้อยรับเอาไว้หมดแล้ว ไม่ว่าวันข้างหน้า ข้าน้อยจะแต่งให้กับผู้ใดได้หรือไม่ คงไม่ต้องรบกวนให้ท่านเจ้าเมืองเว่ยเป็นกังวลแทน” เถียนชิงหรูคลี่ยิ้มนิด ๆ จับจ้องใบหน้าเว่ยซิ่นสือพลางเอ่ยเน้นทีละคำ “ที่จริงข้าน้อยตั้งใจมาเพื่อเจรจาถอนหมั้น หากท่านเจ้าเมืองเว่ยยังดื้อดึงเห็นทีต้องรบกวนท่านอ๋องให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันแล้วเพคะ”


หลิงชินอ๋องกดมุมปากลึก นึกพอใจในความเด็ดเดี่ยวของสตรีผู้นี้ หากแต่นางคงไม่รู้ว่าค่าตอบแทนที่นางต้องจ่ายนั้น อาจด้วยชีวิต...


มือใหญ่วางจอกสุราลงบนโต๊ะคล้ายหมดความสนใจในสุราเลิศรส ร่างสูงลุกขึ้นยืนแผ่นหลังเหยียดตรงสืบเท้าไปตรงหน้าสตรีร่างเล็กเท่าแมว รอยยิ้มกดลึกตรงมุมปาก ดวงตาสีดำสนิทราวกับมีหลุมขนาดใหญ่ลึกหาที่สุดมิได้ จ้องมองดวงหน้างาม ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกหวาดหวั่นใจ แม้จะน่าค้นหาแต่ก็แฝงไว้ด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง ทว่านัยน์ตาสีน้ำผึ้งกลับมิได้หลบสายตาที่ฉายความดุดันของเขาแม้แต่น้อย


สตรีผู้นี้ไม่เพียงเฉลียวฉลาด นางยังมีดวงตาสีน้ำผึ้งชวนหลงใหล ช่างน่าสนใจไม่น้อยทีเดียว!


หลิงชินอ๋องโน้มใบหน้าลงจนเกือบชิดใบหน้านวล กลิ่นกายหอมกรุ่นของนางทำให้เขาเผลอสูดลึกเข้าปอด เอ่ยกระซิบชิดริมหู “เจ้าไม่เพียงต้องจ่ายค่าตอบแทน แม้แต่ชีวิตอาจต้องมอบให้ข้า รู้เช่นนี้ยังอยากให้ข้าช่วยอยู่อีกหรือไม่”


เถียนชิงหรูกัดปากระงับโทสะในใจ เมื่อเลือกที่จะทำพันธะสัญญากับปีศาจ ย่อมต้องยอมขายวิญญาณให้ปีศาจตนนั้นเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน คิดได้ดังนั้น ใจนางค่อย ๆ สงบลง ดวงหน้างามเงยหน้าขึ้นช้อนดวงตากระจ่างใสขึ้นสบประสานนัยน์ตาคู่คมอย่างไม่กริ่งเกรง


“มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังเหลือทางให้หม่อมฉันเดินได้อยู่อีกหรือ”


“แน่นอนว่าไม่!


หลิงชินอ๋องยกมือขึ้นดีดปลายนิ้วลงบนหน้าผากโค้งมน แล้วเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “สตรีฉลาดเช่นเจ้ามีหรือจะไม่คิดไตร่ตรองมาเป็นอย่างดี” เอ่ยจบร่างสูงกำยำหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าเมืองเว่ย ที่ยามนี้มีสีหน้าดำคล้ำไม่ต่างจากก้นกระทะ


เถียนชิงหรูขมวดคิ้วเรียวเป็นปม มือเล็กซ่อนภายใต้แขนเสื้อกำแน่นจนเผลอจิกเล็บลงกลางฝ่ามือ ท่านอ๋องผู้นี้มองนางได้ทะละปรุโปร่ง ย่อมไม่อาจดูเบาคนผู้นี้ได้จริง ๆ เป็นอย่างที่เขาเอ่ยไว้ไม่ผิด นางกล้าเหยียบถ้ำเสือมีหรือไม่คิดไตร่ตรองมาเป็นอย่างดี การที่นางเลือกที่จะเปิดเผยฐานะตนเองในวันมงคลระหว่างเจ้าเมืองเว่ยกับคุณหนูหม่า ก็เพื่อบีบให้เว่ยซิ่นสือยอมถอนหมั้น


เพื่อตระกูลเถียนของนางแล้ว จะยอมให้ผู้อื่นเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้อย่างไร และต่อให้เว่ยซิ่นสือเห็นแก่ความหลังในอดีต ใช่ว่าหม่าชิงจูจะยอมปล่อยผ่านเสียเมื่อไหร่ ครั้นเลือกประกาศตัวเป็นศัตรูกับเว่ยซิ่นสืออย่างเปิดเผย ซ้ำเขายังมีตระกูลมหาอำนาจคอยหนุนหลัง นางจำต้องอาศัยอยู่ภายใต้ปีกของผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่า


นางตัดสินใจแน่วแน่จึงได้วางเดิมพันครานี้ไว้ที่ท่านอ๋อง ที่เหลือคงต้องแล้วแต่โชคชะตา! 


เว่ยซิ่นสือบดกรามแน่น แม้ไม่ได้ยินในสิ่งที่ทั้งสองคนลอบตกลงกัน แต่ก็เชื่อว่ามิใช่เรื่องดีแน่ ยิ่งเห็นท่าทางหลิงชินอ๋องมีต่อเถียนชิงหรู ในใจพลันร้อนรุ่มไม่เป็นสุข เหมือนมดวิ่งอยู่บนขอบกระทะร้อนมีหลิงชินอ๋องคอยสุมฟืนในเตา ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าท่านพ่อตากับหลิงชินอ๋องต่างเป็นปรปักษ์ต่อกัน ผู้หนึ่งเป็นไฟ ผู้หนึ่งเป็นน้ำมัน ขอเพียงมีลมพัดโหมเบา ๆ ทั้งสองก็พร้อมจะกลายเป็นเพลิงกองใหญ่ที่แผดเผาผู้คนรอบข้างให้กลายเป็นขี้เถ้าไปด้วย


หลิงชินอ๋องกระตุกยิ้ม หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าเมืองเว่ย “ความจริงเรื่องหลังบ้านผู้อื่นข้าหาได้ใส่ใจไม่ แต่เมื่อแม่นางน้อยผู้นี้ร้องขอความเป็นธรรม ข้าย่อมไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้” เขาเอ่ยพลางกระดกคิ้วเข้มขึ้น ใบหน้าที่เหมือนเทพครึ่งปีศาจมีนัยน์ตาดุดันจ้องมองเจ้าเมืองเว่ยคล้ายมดตัวเล็ก ๆ สามารถบดขยี้ได้ด้วยเพียงปลายนิ้ว ต่อให้มีเสนาบดีหม่าคอยหนุนหลังก็แล้วอย่างไร หม่ากงชุนก็แค่จิ้งจอกเฒ่าที่รอวันโผล่หาง


เขาแค่นเสียงเย็นชาแล้วเอ่ยต่อว่า เดิมทีเจ้ามีพันธะหมั้นหมายอยู่กับแม่นางน้อยผู้นี้ แต่กลับจงใจเก็บงำปิดบังแล้วแต่งคุณหนูหม่าเป็นภรรยา หากแม่นางน้อยแจ้งความกับทางการเพื่อเอาความกับขุนนางชั่ว ประพฤติตัวไร้คุณธรรม เห็นทีตำแหน่งเจ้าเมืองของเจ้าคงสั่นคลอนไม่น้อยทีเดียว!”


เว่ยซิ่นสือเป็นขุนนางประพฤติชั่ว! ขณะที่หลิงชินอ๋องกลายเป็นผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารีดั่งพระโพธิสัตว์  ไม่สิ! หมาป่าห่มหนังแกะเสียมากกว่า ทว่าเหตุใดเรื่องจึงกลับตาลปัตรเช่นนี้ได้เล่า


ถ้อยคำของหลิงชินอ๋องเสียดแทงใจ ไม่ต่างจากปลายมีดคมกริบสะกิดเปิดบาดแผล หากหลิงชินอ๋องไม่ยื่นมือเข้ามาสอด เว่ยซิ่นสือคิดว่าตนเองคงไม่เสียหน้า ไม่เสียคนรักไปเช่นนี้ แม้ในใจรู้สึกเคืองโกรธได้แต่ก็เก็บงำเอาไว้ ร่างกายพลันแข็งทื่อเหมือนถูกสาปให้เป็นหิน


เว่ยซิ่นสือมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก นอกจากยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้บ่าวนำเครื่องเขียนออกมา แล้วจรดปลายพู่กันลงในหนังสือถอนหมั้น ประทับตราส่งให้เถียนชิงหรูอย่างไม่ใคร่เต็มใจนัก ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งกำขยำหนังสือถอนหมั้นอีกฉบับจนยับย่นด้วยโทสะอันท่วมท้น


เถียนชินหรูก้มเก็บหนังสือถอนหมั้นลงในกระเป๋าใต้แขนเสื้อ นางจึงไม่ทันเห็นสีหน้าแววตาดำทมึนของเว่ยซิ่นสือ ร่างเล็กหมุนตัวกลับมา ยอบตัวอย่างอ่อนช้อย กล่าวขอบคุณท่านอ๋องสองคำ คลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะสาวเท้าจากไป ทว่าเพียงคิดจะสาวเท้าเดิน กลับถูกเสียงหนึ่งเรียกรั้งเอาไว้ 


“ช้าก่อนคุณหนูเถียน ข้ามีบางสิ่งบางอย่างอยากพูดกับเจ้า” เว่ยซิ่นสือเรียกรั้งนางไว้ขณะเตรียมจะเอ่ยต่อ เป็นนางที่เอ่ยขึ้นมาก่อน จนเขาได้แต่ยืนแผ่นหลังเครียดเกร็ง ฝืนกลืนน้ำลายฝาดเฝื่อนผ่านลำคอแห้งผาก


“ตัดบัวไม่ควรเหลือใย ข้าน้อยคงต้องเสียมารยาทแล้ว” เถียนชิงหรูเอ่ยอย่างเย็นชา นัยน์ตาสีน้ำผึ้งมิได้มีเงาของคนผู้นี้อยู่ในแววตา สิ่งที่หัวสมองครุ่นคิดมีเพียงเรื่องในวันข้างหน้า แม้นางจะปลดพันธะหมั้นหมายได้อย่างหมดจด แต่ก็กล่าวได้ว่าตีหลังอสรพิษเข้าให้แล้ว ไม่เพียงพวกคนตระกูลหม่าที่ไม่ปล่อยให้นางได้อยู่อย่างสงบสุข หลิงชินอ๋องผู้นี้เป็นคนที่ยากจะคาดเดา เห็นทีนางคงหลีกหนีเรื่องที่ยุ่งยากวันข้างหน้าไปไม่พ้นเสียแล้ว  


“ข้า...” ถ้อยคำมากมายถูกกลืนลงท้อง เมื่อนางเอ่ยตัดรอนไม่เหลือทางให้เขาเดินแม้แต่น้อย เว่ยซิ่นสือได้แต่ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบอบบางที่ห่างออกไปทุกขณะ เจ็บปลาบแปลบในหัวใจคล้ายถูกบดขยี้ด้วยฝ่าเท้าเล็ก ๆ คู่นี้


ช่างเถอะ วันนี้เขายอมถอยให้นาง แต่ใช่ว่าจะยอมปล่อยนางไปเสียเมื่อไหร่ ต่อให้ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อบีบบังคับนาง กระทั่งเขากลายเป็นคนเลวทรามต่ำช้าในสายตาของนางก็ตามที  


เมื่อมิได้ครอบครองคงมีแต่ต้องทำลายทิ้งก็เท่านั้น!  


*****************************
 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 316 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #541 1988yongsi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 19:37
    เลวจิงๆ
    #541
    0
  2. #530 150221 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 20:44
    เลวมากเลยคนแบบนี้ต้องโดน
    #530
    0
  3. #384 MonthikanPookpha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 12:21

    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #384
    0
  4. #328 T--dZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:23

    สนุกลุ้นดีค่ะ


    บรรยายมีรายละเอียดเยอะดี


    เห็นภาพ และ ได้ความรู้ไปพร้อมกัน

    #328
    0
  5. #179 PCHD (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 20:58
    ไม่คิดว่าพระเอกจะมาโผล่ที่งานแต่งกับเขาด้วย
    #179
    0
  6. #62 Sayree (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 23:23
    สนุกค่ะ ติดตามม
    #62
    1