ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 31 : บทที่ ๑๖ หวานชื่น ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 300 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63




https://www.facebook.com/maprangloykaew



บทที่ ๑๖ หวานชื่น

ตอนทีี่ ๑

 

     ความงดงามเหมือนภาพวาดภูเขาและสายน้ำท่ามกลางมวลหมู่บุปผชาติอันงดงามและเงียบสงบในยามบ่ายคล้อย ทั่วทั้งบริเวณชายป่าปกคลุมด้วยดอกเหมยสีชมพูเบ่งบานสะพรั่ง แสงแดดอ่อนสาดส่องกระทบสองร่าง ปรากฏเงาสะท้อนบนผิวน้ำที่ละลายหลังจับตัวเป็นน้ำแข็งไหลลงในลำธารสายเล็กทอดยาวไกลสุดตา

เถียนชิงหรูจมอยู่ในห้วงความคิดเป็นนาน กระทั่งสัมผัสได้ถึงความอุ่นซ่านแทรกซึมผ่านฝ่ามือใหญ่ คิ้วเรียวคลายปมออกพลางลอบชำเลืองตามองใบหน้าเฉยชา แววตาน่าเกรงขามของคนที่ก้าวเท้าเดินเคียงข้างนางมาตลอดเส้นทางอย่างเงียบๆ ในหัวสมองคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย กระทั่งมีสายลมพัดโชยเข้ามาวูบหนึ่ง ปรากฏเงาร่างใหญ่กำยำของชายผู้หนึ่งแต่งกายทะมัดทะแมง ท่าทางกระฉับกระเฉงปราดเปรียว คุกเข่าข้างเดียวประสานหมัดอยู่เบื้องหน้า

เรียนท่านอ๋อง ท่านผู้เฒ่ารอพบพระองค์อยู่ที่กระโจมสมุนไพรพ่ะย่ะค่ะ

อืมหลิงชินอ๋องครางรับเสียงเข้ม ก่อนก้มลงมองหว่างคิ้วของคนตัวเล็กขมวดมุ่น แววตาของนางมีความสงสัยใคร่รู้จุดวาบขึ้น เขากลั้นขำพลางกระดกคิ้วเข้ม เอ่ยเย้านางว่า นางมารน้อย เจ้ากำลังคิดสิ่งใด

เถียนชิงหรูขมวดคิ้วเรียวขึ้นจ้องมองชายตรงหน้าอย่างพิจารณา เหตุใดจึงคลับคล้ายคลับคลาเคยพบคนผู้นี้มาก่อน แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ถึงจะดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด กลับรู้สึกว่าท่าทางของชายผู้นี้แปลกไปสักหน่อย พึมพำกับตนเองคล้ายตกอยู่ในภวังค์ จู่ๆ ใบหน้าของทหารยามผู้หนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวสมอง นางพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในบัดดล

ที่แท้ ท่านคือทหารยามผู้นั้น!

ปิงฉินหัวเราะแหะๆ พลางยกมือขึ้นลูบปลายจมูกอย่างกระอักกระอ่วน

ยามนั้นไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้ จึงเสียมารยาทล่วงเกิน คุณหนูเถียนโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยขอรับ

ที่แท้ในคุกหลวงครานั้น หนทางสะดวกเป็นเพราะท่านอ๋องคอยจัดการ นางเงยหน้าขึ้นสบประสานนัยน์ตาคมปลาบ แลเห็นรอยยิ้มบนมุมปากของเขา ในโพรงอกพลันอุ่นวาบราวกับมีบุปผาเบ่งบานในพริบตา

“ไปเถอะ” หลิงชินอ๋องกระชับมือเล็ก นัยน์ตาฉาบรอยยิ้มอบอุ่นขณะพานางก้าวเท้าเดินไปพร้อมกัน

นางพยักหน้าน้อยๆ หลุบตาลงมองมือเล็กที่ถูกมือใหญ่กุมเอาไว้ไม่ยอมคลาย กระแสความอบอุ่นค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาทีละเล็กละน้อยจนท่วมท้นหัวใจ เคยมีคำกล่าวไว้ว่า 'หากผู้ใดมอบใจก่อน ผู้นั้นย่อมเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้' บางทีอาจเพราะโชคชะตาฟ้าลิขิตให้นางพ่ายแพ้แก่คนผู้นี้

ความจริงผู้คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเหมยหลิว ล้วนเป็นชาวเผ่าตงเซียงที่อพยพลี้ภัยมาทั้งสิ้นหลิงชินอ๋องเอ่ยเสียงเอื่อย เหลือบตามองอากัปกิริยาของนางมารน้อย จะว่าไป นับตั้งแต่ได้พบกับนาง ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไป รู้ตัวอีกทีเป็นเขาที่ไม่อาจปล่อยมือเล็กคู่นี้ได้

ชาวเผ่าตงเซียงอย่างนั้นหรือเพคะเถียนชิงหรูได้ยินดังนั้นก็นิ่งงันไปอึดใจหนึ่งถึงคว้าสติกลับคืน แววตาพลันเกิดประกายวับวาวฉายแววตื่นเต้นดีใจออกมาอย่างไม่เก็บงำ หม่อมฉันเคยได้ยินว่าชาวเผ่าตงเซียงมักใช้ชีวิตอิสระอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ พวกเขาชอบฝึกนกอินทรี ขี่ม้าและต้อนสัตว์ใช่หรือไม่เพคะ

หลิงชินอ๋องพยักหน้า เดิมทีชาวเผ่าตงเซียงมีความผูกพันระหว่างคนกับสัตว์ ถึงอพยพลี้ภัยมา แต่การดำรงชีวิตก็ยังคงความเป็นเอกลักษณ์ไม่เปลี่ยน พวกเขาเริ่มควบม้าและบังคับมันได้ตั้งแต่อายุหกขวบปีเขายกมือใหญ่ขึ้นชี้ปลายนิ้วไปยังอีกฝั่งของลำธาร

เจ้าดูสิ แม้แต่เด็กตัวเล็กๆ พวกนั้นยังว่องไวและกล้าหาญ ต่อให้เป็นเด็กผู้หญิงก็คล่องแคล่วไม่ต่างกับเด็กผู้ชาย อันที่จริงชาวเผ่าตงเซียงถูกกล่าวขานว่าเป็นทัพนักรบบนหลังม้าที่เก่งกล้าที่สุด ในขณะเดียวกัน เมื่อใดที่พวกเขากระโดดขึ้นบนหลังม้า ไม่เพียงสีหน้าที่แสดงออกว่ามีความสุข พวกเขายังแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความสง่างามของชนชาวเผ่านักรบแห่งท้องทุ่งกว้าง

ภาพกลุ่มชายฉกรรจ์มีสีผิวทองแดง ร่างใหญ่กำยำขี่ม้ายิงธนูด้วยท่าทางทะมัดทะแมงกลางหิมะโปรยปราย ทำให้นางเผลอคลี่ยิ้มกว้าง ดวงหน้าแดงระเรื่อเขินอายลอบมองสำรวจร่างกำยำของบุรุษเปลือยแผ่นอก ทว่าอากัปกิริยาของนางมารน้อยไม่อาจหลบเร้นสายตาคมดุจเหยี่ยว ส่งผลให้บรรยากาศรอบกายเยียบเย็นคล้ายมีพายุก่อตัวขึ้นรางๆ

เจ้า!หลิงชินอ๋องถลึงตาดุดันใส่นาง มีสตรีบ้านใดกันจ้องมองบุรุษราวกับจะจับกลืนลงท้อง

เถียนชิงหรูกะพริบตาถี่ งุนงงไปชั่วขณะ เหตุใดเขาจึงเอ่ยเหมือนนางเป็นปีศาจแม่หม้ายที่หมายจะล่อลวงบุรุษหนุ่มนักเล่า ครั้นถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม มีหรือสตรีร้ายกาจเช่นนางจะยินยอม นึกจะเอ่ยประท้วงสักครึ่งคำ แต่เห็นพายุก่อตัวขึ้นในดวงตาดุดันรางๆ สีหน้าประเดี๋ยวเขียวประเดี๋ยวคล้ำทำให้นางรู้สึกเย็นสันหลังวาบ

นางเสแสร้งฉีกยิ้มกว้าง ลอบเอ่ยเสียงอุบอิบในลำคอ

ท่านอ๋องคิดมากไปแล้ว คิดมากไปแล้วเพคะ...

ฮึ!หลิงชินอ๋องแค่นเสียงในลำคอ สายตาคมจ้องมองนางเขม็ง เดิมทีในอกคุกรุ่นด้วยความไม่ชอบใจ แลเห็นนัยน์ตาซุกซนฉายแววใสซื่อ ใจก็พลันอ่อนยวบถึงกับกลั้นยิ้มไม่อยู่ แม้สีหน้าเคร่งขรึม แต่ท่าทางกลับอ่อนโยนผ่อนปรนลงหลายส่วน

เขาสืบเท้าเข้าประชิดคว้าหมับที่ข้อมือของนาง ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยร่างเล็กก็ลอยกระแทกเข้ากับแผ่นอกแข็งแกร่งกำยำ ท่อนแขนทั้งสองข้างสวมกอดเอวคอดกิ่วรั้งร่างบอบบางแนบชิด โน้มใบหน้าคมเข้าใกล้ มุมปากของเขากระตุกขึ้นนิดๆ สายตาเจ้าเล่ห์เพ่งพิศมองดวงหน้าผ่องใส แล้วกดปลายจมูกโด่งลงบนพวงแก้มแดงระเรื่อเป็นการลงโทษ ก่อนกระซิบเอ่ยเตือนเสียงเข้มแฝงความดุดัน

นางมารน้อย ข้าขอเตือน อย่าคิดยั่วโทสะข้าเช่นนี้อีกเชียว!

จิตใจที่เพิ่งสงบลงของนางเริ่มหวั่นไหวเต้นแรงอีกคราหนึ่ง นางรีบหุบยิ้มเจื่อนอย่างอึดอัด ขณะช้อนตาขึ้นมองสีหน้าเรียบเฉยของเขา นางลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่งผ่านลำคอยามสบสายตามึนตึง แววตาแฝงความดุดัน แต่ในใจลึกๆ กลับลอบสบถด่าเขาไม่หยุด ครั้นพอคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นางจึงไม่ยอมปล่อยผ่าน หลังนิ่งคิดตรึกตรองครู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วเอ่ยว่า

“ท่านอ๋องคงมิได้พาหม่อมฉันมาหมู่บ้านเหมยหลิวเพียงเพราะเหตุนี้กระมังเพคะ”

"ความจริงข้าพาเจ้ามายังสถานที่เร้นลับแห่งนี้ เพราะต้องการให้เจ้าเชื่อใจข้า" เขาเอ่ยพลางมองนางด้วยสายตาแฝงความอ่อนโยน "หลายปีมานี้ข้ามุ่งมั่นที่จะทวงดินแดนที่เคยเป็นของชาวเผ่าตงเซียงกลับคืน ส่วนเจ้า...คือหมากตัวหนึ่งในกระดาน ซึ่งเดิมทีข้าคิดใช้ประโยชน์จากเจ้าเพื่อปั่นหัวพวกคนตระกูลหม่า"

"คนเลว! เพื่อกำจัดขุนนางทรราชพวกนั้น ท่านอ๋องถึงกับคิดใช้หม่อมฉันเป็นเหยื่อ" นางจ้องตาตอบอย่างขุ่นเคือง “ไม่สิ ท่านอ๋องเป็นผู้เที่ยงธรรม มีใจดุจพระโพธิสัตว์ จะกระทำการเช่นนั้นได้อย่างไร”

หลิงชินอ๋องถอนใจอย่างคาดไม่ถึง นางมารน้อยกลบเกลื่อนเอาตัวรอดด้วยการตำหนิเขา เหมือนจงใจต้อนเขาให้จนมุม นับประสาอะไรกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ถูกผลักให้ตกลงในบ่วงนายพรานเสียเอง ร้ายนักนะ!

เขาหัวเราะจนหยุดไม่ได้ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเอ่ยถาม “เจ้าโกรธที่ข้าหลอกเจ้า?”

“หม่อมฉันโกรธท่านอ๋องได้เมื่อไหร่กัน” เถียนชิงหรูเอ่ยสีหน้าปั้นปึ่ง

เห็นนางถลึงตาใส่เขาท่าทีดุร้าย พลันยกมือใหญ่ขึ้นดีดปลายนิ้วบนจมูกเชิดรั้นของนางเบาๆ แล้วเอ่ยทวนความจำให้นางมารน้อย

"เจ้ามันสมองปลาทองชัดๆ ลองคิดดูให้ดีเถิด เป็นเจ้าที่คิดยืมมือข้าจัดการกับคนผู้นั้น"

ดวงตากลมโตกะพริบถี่ๆ ดวงหน้าร้อนผะผ่าวแดงก่ำเมื่อถูกจับได้ พอรู้ว่าตนเองกำลังจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำและขาดทุน มีหรือนางจะยอม

“หม่อมฉันยืมบารมีท่านอ๋องเพราะรู้ดีว่าจิตใจท่านมีคุณธรรมเปี่ยมล้น” เอ่ยถึงตรงนี้ นางลอบไขว้นิ้วเล็กใต้แขนเสื้อ

ผู้ใดไม่รู้ก็บ้าแล้ว หลิงชินอ๋องผู้นี้มีนิสัยเอาแต่ใจโหดร้ายอำมหิต คนผู้นี้มีคุณธรรมในใจเสียที่ไหนกันเล่า แต่นางยามนั้นไม่ต่างจากลูกนกหลงทาง ครั้นพบกิ่งไม้ดีเหตุใดจึงจะไม่เกาะเล่า นางนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนเอ่ยว่า

การกระทำคล้ายกัน แต่จุดประสงค์ของเราต่างกัน ตอนนั้นหม่อมฉันทำไปเพียงเพราะมีความจำเป็น และต้องการถอนหมั้นกับคนสารเลวผู้นั้น ต่างจากท่านอ๋องที่คิดใช้หม่อมฉันเป็นหมากหมายจะปั่นหัวรวบแหคนตระกูลหม่า”

"นางมารน้อย ข้าไม่อยากให้เรื่องราวในอดีตมาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเรา ถึงได้เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา แม้เดิมทีข้าคิดใช้ประโยชน์จากเจ้าก็ตาม แต่หลังจากสืบรู้ว่าเจ้ามีตำราปรุงกำยานโบราณ จุดประสงค์ของข้าก็เปลี่ยนไป เขาเอ่ยพลางถอนหายใจออกมาคำรบหนึ่ง แล้วใช้นิ้วมือยาวเรียวเกลี่ยปอยผมกลุ่มหนึ่งของนางเก็บไว้ข้างใบหูขาว “นับจากข้าพาตนเองเข้ามาพัวพันกับเจ้า กระทั่งภายหลังเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย ที่สุดข้าก็ไม่อาจปล่อยมือไปจากเจ้าได้”

แม้นางจะรู้สึกโกรธที่ได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ แต่ความจริงใจลึกซึ้งฉายผ่านดวงตาคู่คม หัวใจนางพลันอ่อนยวบ

“ท่านอ๋องไม่ต้องการตำราปรุงกำยานโบราณแล้วหรือเพคะ” เอ่ยถามออกไปแล้วแทบอดใจรอฟังคำตอบไม่ไหว

“แน่นอนว่าข้าย่อมต้องการ เพียงแต่ตำราปรุงกำยานที่เจ้าครอบครองเป็นเพียงฉบับคัดลอก คาดว่าเป็นท่านตาของเจ้าได้คัดลอกขึ้นมาก่อนตำราโบราณเล่มนั้นจะสูญหาย และมอบมันให้แก่มารดาของเจ้า"

"เช่นนั้น ตำราปรุงกำยานโบราณฉบับจริงอยู่ที่ใดเพคะ"

"สูญหายไปนับตั้งแต่ดินแดนของชาวเผ่าตงเซียงถูกรุกราน" เขาทอดสายตามองท้องฟ้ากว้างใหญ่หาที่สุดมิได้ "ตำราปรุงกำยานโบราณเป็นรากฐานสำคัญของชาวเผ่าตงเซียง ในตำราเล่มนั้นได้บันทึกกำยานพิษชนิดหนึ่งเอาไว้ ความร้ายกาจของพิษกำยานสามารถล่มเมืองได้ทีเดียว ดังนั้นเมื่อดินแดนถูกรุกราน ข้าคิดว่าผู้นำเผ่าอาจเผาทำลาย เพราะหากตกอยู่ในมือศัตรู มันอาจเป็นศรย้อนกลับมาทำลายชาวเผ่าจนล่มสลายได้"

"เช่นนี้เอง ในบันทึกของท่านแม่ถึงได้เขียนเอาไว้อย่างคลุมเครือ" คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย สะเทิ้นอายอย่างสุดแสน อดมิได้ที่จะเอ่ยถามเขาตามตรง "ท่านอ๋องรู้เช่นนี้แล้ว เหตุใดยังคิดแต่งสตรีไร้ประโยชน์เช่นหม่อมฉัน..."

ไม่รอให้นางเอ่ยจบ ด้วยเกรงว่านางจะคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง ครั้นแลเห็นดวงหน้าเกลี้ยงเกลากระสับกระส่ายแดงระเรื่อ มุมปากเขากระตุกยิ้มเอ่ยเย้าว่า

"ตัวโง่งม เวลานี้เจ้ายังดูไม่ออกอีกหรือ ข้าต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมมากมายเพียงใด ถึงล่อลวงกระต่ายน้อยเช่นเจ้าให้หลงติดกับได้” เขาเคาะปลายนิ้วลงบนหน้าผากโค้งมน ส่ายศีรษะเบาๆ พลางเอ่ยเสียงขบขันว่า “ที่ผ่านมาข้าเปลืองสมองไปตั้งมากเพียงคิดแต่งสตรีโง่งมผู้หนึ่งเป็นชายา"

  *****************************

 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 300 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #559 1988yongsi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 10:13
    ชอบความเคลียร์ใจกันจะได้ไม่คิดเล็กคิดน้อยในภายหน้า
    #559
    0
  2. #505 fadiana (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:16
    เจิมมมมม
    #505
    0
  3. #503 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 13:34

    โอ้ยทำไมแอบอิจฉา อิอิ

    #503
    1
  4. #501 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 10:32
    อืม...ใช่
    #501
    1
  5. #500 tuktana7ka4 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 09:14
    ขอบคุณคะสนุกมากมีผู้ชายหุ่นล่ำๆให้นางได้ชมด้วยท่านอ๋องขอนางชมหุ่นหน่อยนะอย่าพึ่งไหน้ำส้มแตก
    #500
    1
  6. #267 Supatra_ja (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:11
    คนแบบนี้ไม่ต้องให้ตาย เหมือนน้องหรูว่า ตายมันไม่ทรมานสมกับสิ่งที่ได้ทำ
    #267
    0
  7. #266 Wan-wan15 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:52
    รอติดตามต่อค่ะสนุกมากเรื่องนี้
    #266
    0
  8. #265 wadeepanman (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:26
    อีเจ้าเมืองนี่เอาให้สุดนะ สามัญสำนึกหาได้มีไม่
    #265
    0
  9. #264 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:25

    ไม่สำนึก.....

    #264
    0
  10. #263 _Aya_ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:22
    สนุกมากค่า รอตอนต่อไปนะคะไรท์
    #263
    0