ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 17 : บทที่ ๘ สมรสพระราชทาน ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 404 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

บทที่ ๘ สมรสพระราชทาน


ตอนที่ ๒


เช้านี้อากาศหนาวเย็นจนเสียดเข้ากระดูก แต่บนถนนสายหลักเมืองหางโจวกลับครึกครื้นไปด้วยผู้คนสัญจรไปมาอย่างคับคั่งเต็มทั้งสองฝั่งถนน ทั้งที่หิมะตกตลอดทั้งคืนพอรุ่งสางก็เริ่มเบาบางและจางลง ขณะที่อากาศกลับมิได้คลายความเหน็บหนาวลงแม้แต่น้อย ถึงกระนั้น ผู้คนก็ยังออกมาทำมาหากินและใช้ชีวิตอย่างครึกครื้นเฉกเช่นปกติ


หลังมีข่าวว่าหลิงชินอ๋องทูลขอสมรสพระราชทานบุตรสาวนายอำเภอเถียนแพร่สะพัดออกไปคล้ายควันไฟที่ถูกพัดกระพือขึ้นเป็นระลอก เมื่อเห็นว่ามีรถม้าขนาดใหญ่ประทับตราจวนชินอ๋องเด่นเป็นสง่า ด้านหน้าและด้านหลังรถม้ามีองครักษ์ร่างกำยำสีหน้าแววตาดุดันคอยติดตาม ไม่แปลกที่จะสร้างความตกตะลึงพรึงเพริดให้กับชาวบ้านเป็นอย่างมาก


จะว่าไปเหตุการณ์เช่นนี้น้อยนักจะปรากฏสู่สายตาผู้คน ย่อมกระตุ้นความรู้สึกสงสัยใคร่รู้จนยากจะระงับ ทั้งที่หลิงชินอ๋องมักไปมาอย่างไร้ร่องรอย ครานี้กลับเดินทางโดยใช้รถม้าอย่างโจ่งแจ้งจนกลายเป็นเรื่องเอิกเกริก เมื่อความสงสัยผุดขึ้นในใจของผู้คน ต่างพากันชะเง้อคอมอง และตะแคงหูฟังอย่างใคร่รู้ ไม่นานข่าวลือได้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วปานสายลม


ขณะที่ชายผู้หนึ่งแบกน้ำผึ้งป่าเข้ามาขายในตลาด ตลอดทางคอยตะแคงหูฟังเสียงนินทาคล้ายเสียงนกกระจอกแตกรัง ทว่าด้วยความโง่เขลาจึงเอ่ยโพล่งขึ้นว่า “มิใช่ว่าคุณหนูเถียนผู้นี้เป็นสตรีร้ายกาจหรอกรึ!


หญิงผู้หนึ่งกำลังออกแรงสับขาหมู เพียงครั้งเดียวขาหมูขาดออกเป็นสองท่อน กระแทกมีดใหญ่ปลายคมกริบลงบนเขียงไม้แล้วถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนตวาดขึ้นเสียงดังว่า “ถุย! เจ้าโง่วัน ๆ อยู่แต่ในป่าจะรู้อันใดเล่า คุณหนูเถียนเป็นสตรีร้ายกาจอันใดกัน เห็นอยู่ว่านางเป็นผู้ที่มีวาสนาสูงส่ง ดูเอาเถิดเพิ่งถูกเจ้าเมืองเว่ยถอนหมั้นแท้ ๆ เวลานี้กลับได้เป็นถึงว่าที่พระชายาชินอ๋อง”


“อ้อ!...เป็นเช่นนี้เอง”


ชายขายน้ำผึ้งยกมือขึ้นเกาท้ายทอย ดวงตาโง่งมกลิ้งกลอกไปมากลบเกลื่อนแววตาหลบเร้นสายตาที่แปรเปลี่ยนไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ขณะที่ผู้คนรอบข้างต่างแสดงกิริยาหน้าตาพลอยรับรู้เห็นด้วยกับหญิงขายหมู บางคนไม่กล้าแสดงอาการให้ชัดเจนได้แต่ทำเป็นพยักหน้าบุ้ยใบ้เอาตัวรอด เพียงไม่ถึงจิบชาข่าวลือถูกโหมกระพือพัดไปไกลถึงคุ้งน้ำที่ตัดกับขอบฟ้ามองเห็นอยู่ไกลลิบ ๆ ข้างหน้าจนเกือบจะกลืนเป็นผืนเดียวกัน


เมื่อพิรุณสร่างซาท้องฟ้าย่อมกระจ่างใส แม้แต่ในคุกหลวงสถานที่คุมขังนายอำเภอเถียน เดิมทีท่าทีของผู้คุมร่างใหญ่มักปฏิบัติต่อนายอำเภอเถียนด้วยความยโสโอหัง เวลานี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง


แน่นอนว่า...ไม่ผู้ใดกล้าล่วงเกินหลิงชินอ๋องผู้นี้แน่


ชายขายน้ำผึ้งดึงหน้ากากหนังมนุษย์ออก แล้วกระตุกมุมปากนิด ๆ จะว่าไปอู่เจียนรับใช้ท่านอ๋องมานาน พบเจอผู้คนมาก็มาก ชีวิตเหมือนแขวนเอาไว้บนเส้นด้าย กลับไม่เคยพบเห็นบุรุษใดมากเล่ห์ อีกทั้งความคิดสลับซับซ้อนได้เช่นผู้เป็นนาย เพราะไม่เพียงตีสุนัขสั่งสอนเจ้าของ ท่านอ๋องยังสั่งให้ปล่อยข่าวลือสมรสพระราชทานออกไป มิหนำซ้ำยังคิดยืมมือชาวบ้านกลบเกลื่อนข่าวลือเสื่อมเสียของว่าพระชายาได้อย่างแยบยล


เสียงล้อไม้บดพื้นถนนดังผสานฝีเท้าม้า อากาศด้านนอกหนาวเย็นไม่อาจรุกล้ำย่างกรายเข้ามาในรถม้าที่บุนวมแน่นหนา บรรยากาศภายในรถม้าจึงเงียบงัน


เถียนชิงหรูรู้สึกอบอุ่นสบายยิ่งนัก มือเล็กตวัดปลายนิ้วเรียวดุจต้นหอมเกี่ยวผ้าม่านแย้มเปิดออกน้อย ๆ นัยน์ตากลมโตกระจ่างใสเปล่งประกายระยิบวิบวับคล้ายน้ำค้างใสบริสุทธิ์กลิ้งกลอกไปมาอยู่ในดวงตาคู่งาม ดวงหน้าเล็กจิ้มลิ้มแดงซ่านพวงแก้มทอประกายแดงระเรื่อคล้ายผลท้อสุก มิใช่เพราะเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านที่สอดส่ายสายตาสงสัยใคร่รู้  หากเป็นนัยน์ตาคู่คมจับจ้องมองไม่วางตา ส่งผลให้หัวใจของนางเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ จนต้องเสมองออกไปนอกหน้าต่าง


ภายในรถม้าแม้จะดูกว้างใหญ่แต่กลับคับแคบลงถนัดตา เมื่อบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำนั่งแผ่นหลังเหยียดตรง ขณะใช้มือใหญ่ข้างหนึ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทางเกียจคร้าน ดวงตาคมปลาบเหลือบมองเสี้ยวหน้างดงามยามแสงแรกอรุณส่องผ่านม่านหน้าต่างฉาบสีสันอันอบอุ่นกระทบใบหน้านวลเนียนเปล่งประกายฉายความอ่อนเยาว์ เขาเพ่งพิศรอยบุ๋มเล็ก ๆ ข้างพวงแก้มแดงระเรื่อ ประหนึ่งดวงจันทร์หลบเร้นเปล่งประกายเห็นชัดถนัดตาเพียงนางแย้มยิ้ม 


มานี่ เขาเอ่ยพลางยื่นมือใหญ่ไปข้างหน้า ไม่รอให้นางเอ่ยตอบคว้ากุมแขนเรียวเล็กกระตุกเบา ๆ ร่างอรชรอ้อนแอ้นเซถลานั่งลงบนตักแกร่งของเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนกายบอบบางปลุกเร้าสัญชาตญาณในกายบุรุษ ปรากฏรอยยิ้มกระหยิ่มบนใบหน้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์


เถียนชิงหรูดิ้นรนขัดขืนอยู่หลายครา แต่ไม่อาจดิ้นหลุดจากวงแขนแข็งแกร่งของเขาได้ นางยิ่งดิ้นรนเขาก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น จึงได้แต่ลอบถลึงตาก่นด่าคนเจ้าเล่ห์ร้ายในใจ


เสียงหัวเราะชอบใจดังชิดริมหูขาวดุจหยก ปลายจมูกโด่งกดลงคลอเคลียข้างลำคอระหง มือใหญ่ทั้งสองข้างโอบรัดรอบเอวอ้อนแอ้นจากทางด้านหลัง แล้วแกล้งเย้าร่างเล็กด้วยการเป่ารดลมหายใจอุ่น ๆ ลงผิวเนื้อขาวเนียนข้างลำคอ


เถียนชิงหรูสะดุ้งน้อย ๆ ร่างสั่นสะท้านห่อตัวหาใช่เพราะอากาศหนาวเย็น ความเขินอายทำให้พวงแก้มร้อนผะผ่าว ขับสีโลหิตแดงจัด


“สิ่งใดทำให้เจ้าเป็นกังวลใจ” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนนุ่มนวลยิ่งนัก


เถียนชิงหรูส่ายหน้าแต่กลับพยักหน้าในเวลาต่อมา


หลิงชินอ๋องกระดกคิ้วเข้มขึ้นเป็นเชิงถาม พลางกอดกระชับท่อนแขนแนบแน่น กดปลายคางเหลี่ยมคมวางลงบนลาดไหล่ของนาง เอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนแนบชิดใบหู หรือเจ้าไม่ไว้ใจข้า


แน่นอนว่า ไม่เพคะ


นางส่ายศีรษะเบา ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่งเอ่ยว่า “หลักฐานสำคัญคือตราประจำตัวของบิดาหม่อมฉัน ที่ได้ประทับผ่านทางให้กลุ่มโจรกบฏพวกนั้นลักลอบขนเกลือเถื่อนออกนอกแคว้น หม่อมฉันกลัวว่า...”


“กลัว?” หลิงชินอ๋องเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มจาง ๆ “เจ้าอย่าได้กังวลใจไป จริงอยู่ว่าตราประทับนั้นเป็นดังเชือกที่มัดตัวนายอำเภอเถียนจนดิ้นไม่หลุด แต่ก็ใช่ว่าข้าจะไม่พบพิรุธอันใด”


นางช้อนดวงตากลมขึ้นมองเขา เห็นมุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมหรี่ลงอย่างอันตราย มาตรว่าคนผู้นี้คงต้องมีแผนอยู่ในใจแล้วเป็นแน่ หลังครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ในใจครู่หนึ่งจึงพยักหน้าคล้อยตาม จากนั้นได้ยินเขาเอ่ยว่า 'ดี' ออกมาคำหนึ่ง ปลายจมูกโด่งกดลงข้างแก้มขาวเสียงดังฟอด แล้วเอาคางเหลี่ยมคมเกยศีรษะของนางไว้


นับวันยิ่งใกล้ชิดคนผู้นี้นางคล้ายพึ่งพาตนเองมิได้ ที่สุดกลายเป็นลูกแมวเชื่องคอยถูไถแก้มประจบยามเขาป้อนปลาให้เป็นรางวัล ที่ผ่านมาในแต่ละวัน นางต้องขบคิดแผนการมากมายเพื่อปกป้องตระกูลเถียนจากคนชั่วพวกนั้น ยามนี้ต้องรับมือจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ร้ายผู้ช่ำชองในการล่าเหยื่อเพิ่มขึ้นอีกคน


อ่า...ช่างเหนื่อยล้าสมองยิ่งนัก


หลิงชินอ๋องกระชับร่างเล็ก มุมปากกระตุกยิ้ม นัยน์ตาดำมืด ความหวั่นไหวในดวงตาคู่งามไม่อาจหลบซ่อนเร้นดวงตาคู่คมของเขาไปได้ รู้ทั้งรู้ว่าความสงสารและความอ่อนโยนจะกลายเป็นจุดอ่อน ไม่ต่างจากขุดหลุมฝังตนเอง หากแต่สิ่งหนึ่งที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในยามนี้ได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว


อาจนับตั้งแต่ที่เขาได้พบกับสตรีผู้มีนัยน์ตาสีน้ำผึ้ง เขาก้มมองคนในอ้อมกอด ปลายนิ้วเรียวยาวจับเชยปลายคางมนขึ้น ดวงตาสองคู่สบประสานสายตาเนิ่นนาน ต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในห้วงความคิด กระทั่งลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดรินปลายจมูกเชิดรั้นดึงสติของนางกลับคืนมา ดวงตาคู่งามหลุบลงหลบเร้นความอ่อนไหวไว้ในแววตา ทว่าหลิงชินอ๋องทำราวกับล่วงรู้ความคิดของนาง เขากลั้นขำแล้วเอ่ยย้ำว่า


จงเชื่อใจข้า


เถียนชิงหรูนิ่งคิดแล้วพยักหน้าเบาอย่างว่าง่าย เพียงประโยคเดียวของเขาคล้ายน้ำเย็นรดลงบนกองฟืนดับไฟคุกรุ่น หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ยามสบประสานสายตากับเขา ขณะที่ความอบอุ่นสายหนึ่งค่อยแผ่ซ่านราวกับสายหมอกจาง ๆ คลี่คลุมร่างของนางไว้


หม่อมฉันพร้อมที่จะวางมือเล็กคู่นี้ไว้บนฝ่ามือของท่านอ๋องแล้วเพคะนางเอ่ยอย่างไม่ลังเลพร้อมทั้งวางมือเล็กคู่นี้ไว้บนฝ่ามือของเขา


สรรพสิ่งล้วนยากที่การเริ่มต้น เรื่องของวันข้างหน้ามีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ ตราบใดที่มือใหญ่คู่นี้ยังคงปกป้องคุ้มครองนางไม่แปรเปลี่ยน ต่อให้หนทางในวันข้างหน้าอับแสงมืดมน ขอเพียงมีแสงเล็ก ๆ ปลายอุโมงค์ย่อมต้องมองเห็นหนทาง

  

*****************************
 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 404 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #552 1988yongsi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 21:40
    ท่านอ๋องละมุนมากกกก
    #552
    0
  2. #458 benjy_noii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 12:43
    ทำไมเราละลายยยยย งื้ออออออออ ท่านอ๋องเจ้าขาาาาาา >\\\\<
    #458
    0
  3. #448 Nnarumi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 22:17

    ตายยยย
    #448
    0
  4. #437 petun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 20:54
    หวานขนาดนี้ อย่ามีมาม่านะไรท์
    #437
    0
  5. #436 Bee_Bee_1225 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 18:19

    โอ๊ยยย ใจละลายง่าา แพ้ผู้ชายแบบท่านอ๋องอ่ะบอกเลยยย อิจฉาลูกแมวน้อยจริงๆเลยยย
    #436
    0
  6. #435 _Aya_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 17:44
    บรรยายดีมากเลยค่ะ ฟินมากก รอตอนต่อไปค่าไรท์
    #435
    0
  7. #434 Viwkhittayarssv (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 17:05
    หวานกันมากเลยลงบ่อยๆนะคะไรท์^^
    #434
    0
  8. #433 NiyadaJetinai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 10:31
    สนุกมากลงบ่อยๆยาวๆเลยค่ะไรท์ ชอบๆๆๆๆ
    #433
    0
  9. #432 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 10:16
    ขออีก ๆ หวานไป
    #432
    0
  10. #431 พิริสา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 09:04
    ebook เลยเถอะ ไม่อยากรอแล้วววววว
    #431
    0
  11. #85 phattaraponn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 03:43
    สนุกทุกตอน ค้างงงงงงง
    #85
    1
  12. #84 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 23:30
    สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน
    #84
    1
  13. #83 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 22:30

    สมกับเป็นพี่น้องกันจริ๊ง

    #83
    1
  14. #82 pchn19 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 21:44
    แง~ ค้างงง รอติดตามนะคะ
    #82
    1
  15. #81 hydrangeapink (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 21:19
    ต่อค่ะๆๆ
    #81
    1
  16. #80 pook1819 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 20:35
    ท่านอ๋องแผนสูงมากมาย
    #80
    1
  17. #79 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 20:29

    รอต่อนะคะ
    #79
    1
  18. #78 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 19:52
    สนุกมากค่ะรอค่ะค้างอย่างแรง
    #78
    1
  19. #77 MYUNGSongyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 19:40

    รอจ้าาาา
    #77
    1
  20. #76 0993573875you (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 19:34
    สนุกมากๆค่ะ ลงอีกเยอะๆ😊😊
    #76
    1