ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 11 : บทที่ ๕ นางคือสตรีของข้า ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    1 พ.ค. 63

บทที่ ๕ นางคือสตรีของข้า


ตอนที่ ๒


เวลานี้นางรู้สึกหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ!


นางวิ่งหนีตายเตลิดเข้ามาในป่า ท้องฟ้าช่วงเหมันตฤดูจะมืดเร็วยิ่งนัก แสงจากดวงตะวันยามบ่ายคล้อยทาบผ่านต้นไม้ใหญ่ปรากฏเป็นเงาเลือน ๆ บรรยากาศรอบด้านจึงดูขมุกขมัว เพราะนางตื่นตระหนกจนคล้ายนกที่ลืมกระพือปีก หัวสมองคล้ายถูกหินก้อนใหญ่ทุบลงอย่างแรง กอปรกับความเหนื่อยล้าเพราะไม่ว่าจะไปทางไหนก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนของชายฉกรรจ์ชุดดำที่ติดตามไล่ล่านางอย่างไม่ลดละ อีกทั้งยังมีความกระเหี้ยนกระหือรือเข่นฆ่าอย่างรุนแรง


ดวงตากลมอ่อนแสง ทรวงอกกระเพื่อมไหวหอบหายใจพลางใช้สองมือเล็กดึงรั้งชายกระโปรงยกสูง ย่ำเท้าเดินอย่างไร้ทิศทาง แม้จะเตรียมใจว่าช้าเร็วจะต้องมีวันนี้แน่ แต่เมื่อความเป็นความตายห่างกันเพียงพลิกฝ่ามือ ในใจกลับรู้สึกไม่ยินยอม


ไม่! นางตายตอนนี้ไม่ได้ ตราบใดความแค้นของนางยังมิได้รับการชำระสะสาง


ทันใดนั้น เสียงกระบี่กระทบกันดังกึกก้องทั่วทั้งป่า ตามด้วยเสียงฝีเท้าของคนพวกนั้นติดตามไล่ล่าสะท้อนดังมาจากทางด้านหลัง และมันกระชั้นชิดเข้ามาทุกที หรือนางจะหลีกหนีไม่พ้นเคราะห์กรรมในครานี้ไปมิได้แล้วจริง ๆ ในใจรู้สึกตัดพ้อต่อโชคชะตา และในขณะที่นางกำลังจะยอมแพ้ต่อชะตากรรมในครั้งนี้ พลันมีมือใหญ่แข็งแกร่งเอื้อมมาคว้าร่างของนางเอาไว้


ร่างเล็กบอบบางถูกกระชากเบา ๆ ร่างทั้งร่างก็แทบจะปลิวไปตามแรงมหาศาลของคนผู้นั้น แวบหนึ่งนางเห็นเสี้ยวหน้าของบุรุษปริศนายืนซ้อนทับด้านหลังก่อนยกมือใหญ่ขึ้นปิดปากนางเอาไว้


เป็นเขา! เถียนชิงหรูหยุดดิ้นรน เพราะต่อให้พบเจอกันในนรก นางย่อมไม่มีทางลืม


มือใหญ่กดร่างเล็กแนบลงกับแผ่นอก แล้วเบี่ยงตัวหลบซ่อนการไล่ล่าของกลุ่มชายชุดดำด้วยการแฝงตัวภายใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ แต่พอเห็นนางดิ้นรนขัดขืน จึงโน้มใบหน้าลงประชิดเอ่ยกระซิบเสียงเบาข้างใบหูคนตัวเล็ก


“ชู่ว์ เป็นข้าเอง”


คนสารเลว! เถียนชิงหรูตกอยู่ในเงื้อมมือของคนที่เกลียดชังเป็นที่สุด ในใจยิ่งร้อนรนและเดือดดาล


เว่ยซิ่นสือบดกรามแน่น แม้กลีบปากของนางจะถูกเขาปิดเอาไว้ แต่ดวงตาของนางกลับมิได้เก็บงำความรู้สึกรังเกียจชิงชัง ทั้งยังแฝงความโกรธแค้นประหนึ่งจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้น ในใจจึงรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีดเล่มใหญ่กรีดเฉือนหัวใจออกเป็นริ้ว เขาคลายมือที่ปิดปากนางแล้วเอ่ยน้ำเสียงอ่อนลง หรูเอ๋อร์ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ตาม ดวงตาคู่นี้กลับไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย


เถียนชิงหรูกัดฟันถลึงตามองอดีตคนเคยรักด้วยความรู้สึกเจ็บแค้น “ฆ่าคนวางเพลิง เป็นท่านเองสินะ”


“แม้ข้าจะทำผิดต่อเจ้า แต่ไม่เคยคิดสังหารเจ้า” เขารั้งร่างนางเอาไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่ง และกอดนางแน่นขึ้นแม้ว่านางจะพยายามจะดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่เขาไม่ยอมปล่อย ไม่มีทางปล่อยนางไป


เถียนชิงหรูถลึงตามองอย่างโกรธเกี้ยวพลางสบถด่าออกมาคำหนึ่ง “พวกเจ้าสองสามีภรรยา ช่างสารเลวไม่ต่างกัน”


เดิมทีข้าคิดจะโอนอ่อนผ่อนตามเจ้าสักครั้ง แต่ดูเหมือนเจ้าจะไม่ชอบให้ข้าทำดีต่อเจ้ากระมัง


ดวงตาของเว่ยซิ่นสือฉายความไม่พอใจวาบขึ้น ขณะที่หว่างคิ้วของเขาแผ่กลิ่นอายชั่วร้าย พลางกระชับท่อนแขนรัดร่างเล็กที่พยามดิ้นรนขัดขืน อันที่จริงใช่ว่าจะไม่นึกโกรธที่หม่าชิงจูคิดกำจัดหรูเอ๋อร์ แต่เวลานี้ใช่ว่าเขาจะมีอำนาจพอต่อรองได้ ตอนนี้เสนาบดีหม่าที่มีอำนาจบารมีเหมือนรากต้นไม้ใหญ่ที่แผ่ขยายอย่างไม่สิ้นสุด และหากต้องเลือกระหว่างอำนาจบารมีกับอดีตคนรัก


แน่นอนว่า เขาเลือกอย่างแรก เพียงแต่...เวลานี้ยังไม่อาจปล่อยนางไปได้ก็เท่านั้น


ฉับพลันมีเสียงฝีเท้าคนพุ่งตรงมาที่เขาและนาง เมื่อเห็นว่าหลบซ่อนตัวอยู่ตรงนี้คงมิได้การแล้ว เว่ยซิ่นสือตัดสินใจกระชากร่างเล็กเพื่อมุ่งหน้าไปอีกทาง แต่นางกลับพยายามดิ้นรนขัดขืนจนเขาต้องหันกลับไปตวาดนางด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างแฝงอำนาจ


ไปกับข้า!


ไม่! ปล่อยข้า


นางพยายามดิ้นรน แต่กลับดิ้นไม่หลุด ครั้นยิ่งดิ้นเขายิ่งรัดร่างของนางแน่นขึ้น จึงแค่นเสียงในลำคอทั้งที่ในใจนึกอยากสังหารคนสารเลวผู้นั้นแล้วสับออกเป็นพันชิ้น


คนสารเลว ปล่อยข้า!


“อย่าอวดดีกับข้า”


เว่ยซิ่นสือไม่อาจทนมองสายตาเกลียดชังของนางได้ เขายกมือใหญ่ขึ้นบีบปลายคางนาง บังคับให้คนอวดดีเงยขึ้นสบตากับเขา


“อย่าได้ลืมว่าบิดาเจ้ายังอยู่ในกำมือของข้า”


“ชั่วช้าสารเลวสิ้นดี...ต่อให้ข้าต้องตายด้วยน้ำมือผู้อื่นยังดีกว่าตกอยู่ในเงื้อมมือคนสารเลวเช่นท่าน”


“เจ้า!” ความดื้อรั้นของนางทำให้เว่ยซิ่นสือโมโหจนอยากจับนางเขย่าแรง ๆ


“ปล่อยนาง!” เสียงทุ้มต่ำตวาดดังกึกก้อง ดวงตาสีดำสนิทเข้มขึ้นและหรี่ลงอย่างอันตราย ร่างสูงกำยำแผ่ไอสังหารรอบกายย่างเท้าเดินเนิบช้า มือข้างหนึ่งกำกระบี่แน่นแล้วกดปลายกระบี่ลงพื้นปล่อยให้โลหิตไหลอาบปลายกระบี่ก่อนโลหิตสีแดงฉานหยดลงพื้นลากเป็นทาง


ท่ามกลางความเงียบมีเสียงสายลมพัดหวีดหวิว เว่ยซิ่นสือพลันรู้สึกวูบโหวงในโพรงอก ความลำพองใจบนใบหน้าแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก สายตาดุดันฉายผ่านดวงตาคมคู่นั้น ทำให้เขาจำต้องถอยห่างออกมา หลิงชินอ๋องผู้นี้มิใช่คนที่เขาจะต่อกรด้วย ถึงขั้วอำนาจท่านพ่อตาจะแข็งแกร่ง แต่ความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ กอปรกับความโหดเหี้ยมของคนผู้นี้ย่อมไม่อาจมองข้ามไปได้ ที่สุดเขาจำต้องคลายมือออกจากร่างบางอย่าจำนน แล้วซ่อนมือทั้งสองกำแน่นไว้ภายใต้แขนเสื้อด้วยความโกรธแค้นที่เก็บงำเอาไว้ในใจ


โม่ฮวนหลิงชินอ๋องเอ่ยเรียกองครักษ์น้ำเสียงเฉียบขาด ฉับพลันเงาร่างสูงปรากฏกายพร้อมไอทมิฬ เถียนชิงหรูจึงกระจ่างแจ้งทันทีว่าบุรุษปริศนาผู้นั้นคือองครักษ์เงาที่ท่านอ๋องสั่งให้คอยติดตามนาง


หลิงชินอ๋องยืนนิ่งดุจเขาไท่ซาน สีหน้าแววตาเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็ง รอบกายสูงใหญ่แผ่ไอสังหารเฉียบขาดน่าหวาดกลัวกำจายออกมาทั่วร่างจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่โอบล้อมร่างสูงเอาไว้ แต่ยามที่ดวงตาคมสบประสานกับดวงตาคู่งามพลันฉายความอ่อนโยนแล่นปราดเข้ามาวูบหนึ่งก่อนกลับสู่ความสุขุมเยือกเย็นอีกครั้ง


มานี่ เขาเอ่ยพลางยื่นมือข้างหนึ่งไปตรงหน้าคนตัวเล็ก


เถียนชิงหรูกัดปากกลั้นน้ำตาไม่ให้หลั่งริน ความเข้มแข็งที่นางเพียรสร้างขึ้นเป็นกำแพงเวลานี้ได้พังทลายลงเพียงแค่คนผู้นี้ปรากฏตัว มือเล็กสั่นเทายกขึ้นปาดน้ำก่อนวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ เพียงปลายนิ้วเรียวสัมผัสลงบนฝ่ามือของเขา ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นปราดเข้าสู่หัวใจอันเปราะบางคล้ายปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยให้ชุ่มชื้นราวกับพลิกฟื้นผืนดินที่แห้งแล้งให้ชุ่มฉ่ำด้วยพิรุณโปรยปราย


ที่สุดเถียนชิงหรูพบว่า แท้จริงแล้วนางอ่อนแอและเปราะบางเพียงใด นอกจากหน้ากากความรู้สึกที่นางสร้างขึ้นเป็นเกราะกำบังความอ่อนแอ แท้จริงแล้วนางก็แค่สตรีบอบบางผู้หนึ่งไร้ที่พึ่งพิง เวลานี้ได้พ่ายแพ้ให้กับความอ่อนแอจนหมดสิ้น มือเล็กกำสาบเสื้อของเขาเอาไว้แน่นคล้ายต้องการหาหลักยึด ร่างสั่นเทิ้มพลางซุกใบหน้าลงบนแผ่นอกกว้าง แม้จะพยายามกลืนเสียงสะอื้น ทว่ายังเล็ดลอดออกมาแผ่วเบา...


หม่อมฉัน...ไม่ไหวแล้วเพคะ...” 


หลิงชินอ๋องมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงกระชับร่างเล็กไว้ในท่อนแขนแข็งแรงแล้วกดศีรษะของคนตัวเล็กแนบแผ่นอกแกร่ง  ขณะที่ความอ่อนโยนถูกฝังกลบจนมิดชิด ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าดวงตาคู่นี้ได้ตราตรึงเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจตั้งแต่เมื่อใด ซ้ำหัวใจแกร่งกลับทรยศด้วยการไหวกระเพื่อมรุนแรงอยู่ในโพรงอก ความรู้สึกส่วนลึกเหมือนน้ำที่ค่อย ๆ กัดเซาะจิตใจที่แข็งแกร่งดุจหินผาอ่อนยวบเพียงสบกับดวงตาสีน้ำผึ้ง


ภายนอกสตรีผู้นี้เข้มแข็งและแฝงความฉลาดเฉลียว หากดวงตาคู่นี้กลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าราวกับที่ผ่านมานางต้องพบเจอกับสิ่งใดมาบ้าง ในขณะเดียวกันเถียนชิงหรูปิดเปลือกตาแล้วซุกหน้าลงบนแผ่นอกกว้าง สองมือเล็กขยุ้มสาบเสื้อของเขาเอาไว้แน่น ด้วยกลัวว่าหากเปิดเปลือกตาขึ้น นางจะต้องกลับมาพบเจอกับเรื่องเลวร้ายที่แสนรันทดดังเดิม


เว่ยซิ่นสือมองภาพตรงหน้าด้วยความริษยาท่วมท้น แล้วเก็บซ่อนความเคียดแค้นเอาไว้อย่างมิดชิด ทว่าไม่อาจหลบซ่อนนัยน์ตาคมมืดครึ้มคล้ายมีหลุมสีดำลึกจนหาที่สุดมิได้ ขณะเดียวกันแฝงความเยียบเย็นแข็งกร้าวประหนึ่งดวงตาพยัคฆ์ยามจับจ้องมองเหยื่อ อันที่จริงหลิงชินอ๋องมองเจ้าเมืองเว่ยไม่ต่างจากแมลงตัวหนึ่ง หรืออย่างมากก็แค่สุนัขที่มีเจ้าของ ก่อนกระตุกมุมปากยิ้มหยัน


ทว่าถ้อยคำเพียงประโยคเดียวกลับทำให้เว่ยซิ่นสือถึงกับตกตะลึงคล้ายร่างถูกสาปเป็นหิน


“อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” หลิงชินอ๋องเอ่ยพลางกระตุกยิ้มเย็นเมื่อเห็นความตกใจในแววตาของเจ้าเมืองเว่ย เขาจ้องเขม็งลึกลงในดวงตาขลาดเขลาคู่นั้นด้วยสายตาคมกริบแฝงความเย็นชาจนยากจะคาดเดา “นางคือสตรีของข้า อย่าคิดเอามือสกปรกแตะต้องนางอีก”


[ต้วนซิ่ว[12]แปลตรงตัวว่า ตัดแขนเสื้อมีความหมายแฝง หมายถึง ผู้ชายที่นิยมไม้ป่าเดียวกัน] [ไม่ได้กินเนื้อแพะด้วย แต่ติดกลิ่นสาบแพะไปทั้งตัว[13]  เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง เอากระดูกแขวนคอ”]

 

*****************************
 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #546 1988yongsi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 20:22

    ท่านอ๋องเท่ห์มากกกก
    #546
    0
  2. #504 Meme1112 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 05:16
    แต่งสนุกมากค่ะ
    #504
    0
  3. #407 _Aya_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 15:41
    ท่านอ๋องมาเเล้ววว รอตอนต่อไปค่าไรท์
    #407
    1
  4. #406 Viwkhittayarssv (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 11:56
    ชอบพระเอกมากเลยนางเอกก็ฉลาดแถมสวยอีก
    #406
    0
  5. #405 MonthikanPookpha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 09:46

    รออออออัพไวๆนะคะสนุกมาอยากอ่านต่อ...ค้างงงงงงงง
    #405
    0
  6. #404 พิริสา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 09:07
    ท่านอ๋องมาช่วยน้องแล้วววววว
    #404
    0
  7. #130 Mui25200511 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 14:20
    กำลังลุ้นจ้า
    #130
    0
  8. #127 supa0523 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 04:29
    สั้นมาก
    #127
    0
  9. #28 068981 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 17:47

    อะโหชีวิต อะไรกันนักกันหนาน้อ เฮ้อ !

    #28
    0
  10. #27 nulovertoon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 15:04
    ใครจะช่วยน้อง 😭
    #27
    0
  11. #26 prapijit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 13:19

    รอนะค่ะ

    #26
    0
  12. #25 Endless love (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 12:50

    ค้างงงง

    #25
    0