Evil mission.ภารกิจป่วน ชวนรักยัยมหาโหด

ตอนที่ 7 : Evil 7: หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 55


  

6

หวั่นไหว

            พวกเราทั้งสี่ตกตะลึงกับภารกิจที่ได้ขึ้นว่าไร้สาระ หลังจากที่อาจารย์แพรพลอยบอกถึงภารกิจเก็บกุญแจอะไรซักอย่าง ตอนแรกฉันเองก็คิดนะ ว่าอาจารย์แพรพลอยยอมรับภารกิจนี้ไปได้ยังไง แต่พอเธอมาเล่าก็ทำให้เรื่องเริ่มกระจ่าง

            หลายวันต่อมา

            พวกเราใช้เวลาทั้งหมดปรึกษากันเรื่องของภารกิจ ซึ่งมันเริ่มทำให้พวกเราเลิกคิดอคติต่อกันไปได้ชั่วคราว เพราะอีกแค่สองวันจะถึงวันเข้าค่ายแล้ว

            ตึก ตึก

            เสียงเคาะโต๊ะดังขึ้นเป็นจังหวะ ตอนนี้พวกเราได้เป็นส่วนหนึ่งในสภานักเรียนไปแล้ว เพราะพวกเราต้องมาคอยนั่งติดประธานนักเรียน เพื่อคอยฟังรายละเอียดอยู่ที่ห้องสภานักเรียนทุกวัน ซึ่งเว้นแต่เคย์และแฟนซี ที่ถูกแยกไปทำงานกับอาจารย์แพรพลอย พวกเราทุกคนจริงจังมาก เพราะภารกิจนี้ มีความเป็นความตายในเกรดวิชาภาษาไทยของพวกเราทุกคน ^_^

            “ยัยต๋อง เธอทำอะไรของเธอ มั่วแต่นั่งเหมอเป็นหมามองเครื่องบินอยู่ได้”

            ช่วงนี้ชื่อฉันถูกเปลี่ยนโดยทุกๆวันเวลาอยู่ในสภานักเรียน ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ นักเรียน หรือภารโรงเองก็เรียกชื่อฉันไปต่างๆนานา

“ฉันแค่อยากเรียนวิชาภาษาอังกฤษ ทำไมต้องมานั่งอยู่ในห้องนี้ด้วยล่ะ”

            ฉันตอบไปส่งๆ ก่อนจะสนใจกระดาษในมือ

            “ยัยหน้าขวดน้ำ ทำอะไรอ่ะ”

            ใครย่ะ ขวดน้ำ -_-+++

            “มันเรื่องของฉัน อย่ามายุ่งจะได้มั้ย”

            ฉันตอบทอซ ประธานนักเรียนที่ไม่รู้จักโต เพราะเขาเป็นคนริเริ่มคิดภารกิจซ่อนกุญแจ มันจึงต้องทำให้ฉันรับความซวยนั้นไปอีกคน

            “ไม่ได้ เพราะเธอเป็นขวดน้ำของสภา ถ้าไม่มีเธอ น้ำในสภาก็จะไม่มี แล้วพวกเราจะไปดื่มน้ำอะไรล่ะ”

            ประมาณนั้น ถ้าไม่มีฉัน ก็จะไม่มีใครได้กินน้ำ เพราะ ฉันคือทาสแห่งสภานักเรียนไปแล้ว เวลาหิวน้ำ ทุกคนก็จะเรียกใช้ฉัน เพราะที่นั่งของฉันติดอยู่กับทังน้ำ

            “ก็เดินมากดน้ำเอาเองสิ พิการไม่มีมือมีเท้าหรือไง!

            “ใช่ครับ ^O^//”

            ออเดลที่เปิดประตูห้อง พูดขึ้นมา มันทำให้ทุกสายตาจ้องไปที่เขา

            “อะไรกันเหรอทุกคน ^_^*

            นายออเดลเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะส่งอะไรบางอย่างมา ฉันทำเมินแล้วมองไปทางทอซ

            “จ้องผมไมล่ะครับเจ้ เจ้ก็รับสิ =_=

            ฉันรับตามคำสั่งของทอซ มันเป็นกล่องเล็กๆ ซึ่งฉันไม่กล้าเปิดมา ถ้าในกล่องมันเป็นระเบิดล่ะ แล้วมันก็จะ จะต้องก็บู้มสิ

            “ยัยข้าวเหนียว รีบๆเปิดสิ”

             เสียงของกรรมการนักเรียนดังขึ้นมาพร้อมกับแววตาอันเป็นประกายของทุกคนในห้อง ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจ ค่อยๆเปิดกล่อง และพบกับ กุญแจรูปร่างคล้ายเปลือกหอย ล้อมรอบด้วยกากเพชรสีเทา และมีอะไรซักสีน้ำเงินอย่างห้อยอยู่

            “เป็นไงยัยขวดน้ำอึ้งไปเลย”

            เสียงทอซดังขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน =_=++

            “อะไรของนาย ไอ้นี้มัน..

            “น่ารักใช่มั้ย ฉันเป็นคนประดิษฐ์คิดค้นเอง เอามาให้เธอชื่นชมเป็นคนสุดท้ายเลยนะเนี่ย”

            “ฉันต้องภูมิใจใช่มั้ย -_-^

            “ประมาณนั้น”

            ทอซยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินมาหยิบมันไป ส่วนนายออเดลก็แค่หยักไหล่ให้ทอซ ที่ไม่รู้ไปซี้กันตั้งแต่เมื่อไหร่ ก่อนที่จะมานั่งข้างๆฉัน

            “เธอภูมิใจใช่มั้ย ที่ใครๆต่างเห็นว่าเธอ ไม่มีค่า ^_^++

            นายออเดลยิ้มเหยาะฉัน ก่อนจะหันไปสนใจทอซ เชอะ ฉันดีใจตายเลยแหละ กับอีแค่กุญแจปัญญาอ่อนแค่เนี่ย =.,=

            “ว่าแต่ พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่จะไปที่เกาะร้างน่ะ”

            นายออเดลหันไปหาทอซอย่างจริงจัง ฉันเพิ่งรู้ ว่าการเล่นซ่อนแอบต้องจริงจังตลอดเวลา ^[]^!!

            “อีกสองวันไม่ใช่เหรอ วันเข้าค่ายน่ะ”

            “ยัยขวดเธอมั่วแล้ว พรุ่งนี้ต่างหาก พวกเราต้องไปจัดเตรียมสถานที่”

            ทอซตอบกลับมา ก่อนจะไปยืนหน้ากระดานไวท์บอร์ด

            “แต่ว่า เราไปก่อน ไปที่หลังไม่เห็นจะแตกต่างอะไรเลย”

            “เกี่ยวสิ ยัยโรคจิต เพราะว่าเราจะได้ไปเตรียมสถานที่อีก ไหนเรื่องสมบัติ ปริศนา แล้วไอ้กุญแจนี่ล่ะ จะเอายังไง”

            “ไม่เห็นต้องไปจริงจังเลยนี่นา ฉันยังไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าเลย แล้วพ่อฉันล่ะ ฉันยัง..

            “อย่าพูดมาก!!

            ทอซตะโกนขึ้นมาก่อนจะเคาะกระดานสองสามทีเพื่อให้ฉันกับนายออเดลและคนอื่นๆหันไปสนใจกระดานไวท์บอร์ด ที่เพิ่งถูกทอซวาดเป็นแผนที่ของเกาะคราวๆ

            “นี่คือแผนของพวกเรา ตั้งใจฟังให้ดีๆ”

            ทอซทำสีหน้าจริงจัง แสดงถึงความน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วห้อง คนทั้งห้องต่างสะพรึงกลัวกันไปตามๆ ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เพราะเหมือนกลัวอันตรายบางอย่าง ที่อาจจะเกิดไปทุกเมื่อ

            “เราจะอยู่อีกมุมหนึ่งของเกาะ โดยตรงนี้จะเป็นส่วนที่กันดารที่สุด และสมบัติจะถูกซ่อนไว้ในถ้ำข้างๆต้นไม้ ใกล้ๆกับที่พักของพวกเรา เธอ!

            ทอซว่าพลางชี้ไปทั่วแผนที่ แล้วก็หันมาทางฉัน เหมือนฉันทำอะไรผิด เขาดูน่ากลัว แต่บังเอิญ ฉันเป็นคนใจกล้า

            “อะไร!

            ฉันขึ้นเสียงนิดๆ เพื่อลดความกลัว แต่ทอซยิ่งแสดงรังสีอันน่ากลัวนั้นออกมาอีก ฉันเพิ่งเคยเห็น เขาน่ากลัวครั้งแรก  T^T ช่างหน้าเสียใจอะไรเช่นนี้

            “เอ่อ หยิบกระดาษที่เธอนั่งอ่านเมื่อกี้มาหน่อยสิ -_-^

            ฉันหยิบให้ทอซอย่างกล้าๆกลัวๆ คนที่ยืนข้างๆฉันจึงหัวเราะออกมาเบาๆ

            “เอาเป็นว่า พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันต่อ มาเจอกันที่โรงเรียนเที่ยงตรง แยกย้ายไปได้”

            ทอซประกาศก่อนที่ทุกคนจะเดินแยกย้ายออกจากห้องสภานักเรียน

            “เธอหน้าแดง”

            “หือ”

            เมื่อพวกเราเดินออกมาจากห้องสภา ก็มีเสียงของนายออเดลพูดคนมาอย่างขำๆ แต่ว่า ฉันหน้าแดงเหรอ ฉันใช้มือจับแก้มตัวเอง ที่มันร้อนวูบๆ นี่ฉันหน้าแดงเรื่องอะไรกันเนี่ย =///=

            “เธอชอบทอซเหรอ ^_^

            “หะ หา เปล่าสักหน่อย =///=

            ฉันเนี่ยนะ จะไปชอบคนปัญญาอ่อนแบบนั้น และอีกอย่าง ดูอย่างเมื่อกี้สิ ฉันกี้สิ ฉันยังกลัวทอซจนตัวสั่นเลย T-T^

            “มั่นใจนะ ^_^

            ฉันเปรยมองหน้าทอซที่กำลังเดินออกมาจากห้อง มันรู้สึกเฉยๆนะ ฉันคิดว่าฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวอะไรกับหมอนี่เลย สงสัยนายออเดลจะเพ้อเจ้อซะมากกว่า =_=^

            “ทอซ ยัยนี่ชอบนายอะ ^_^

            นายออเดลหันไปบอกทอซที่ยืนหน้าโหด แผ่รังสีเด็กสามขวบอยู่หน้าห้องสภา ก่อนที่ทอซจะยิ้มที่มุมปาก แล้วหันมาหาฉัน มันทำให้ฉันขนลุก T-T

            “ปละ.. เปล่านะ หมอนี่ต่างหาก ที่เพ้อเจ้อน่ะ”

            “งั้นเหรอสาวน้อย ^_^

            ทอซยิ้มเชิงจะหว่านเสน่ห์  ซึ่งมันทำให้ผู้หญิงแถวๆนี้พร้อมใจเป็นลม ลงไปนอนคาอยู่บนพื้น ซึ่งยกเว้นฉัน ที่เห็นว่าการกระทำนั้นทุเรศลูกตามาก -_-^

            “ไม่เล่นแล้ว กลับห้องดีกว่า”

            ฉันพูด ก่อนจะเดินแยกออกมาจากวงสนทนา ฉันไม่ได้ชอบทอซ ไม่ได้หวั่นไหว และไม่ได้หน้าแดงเพราะเขา แต่เพราะอะไรนะ ที่มันทำให้ฉันหน้าแดง อุ้ย.. หยุดคิดๆ

           

            @Home

            ฉันกลับมาบ้านด้วยอาการสาหัส เหมือนคนที่จะโดยเย็บทั้งตัว สาเหตุคงอาจจะเป็นสายตาจากผู้หญิงทั้งโรงเรียนที่ต่างมองฉันด้วยสายตาอันคมกริบ เหมือนมีดที่สามารถฉันให้ฆ่าตายไปทั้งเป็นได้เลย ต้นเหตุก็น่าจะมาจากทอซมากกว่า เพราะถึงเขาอาจจะไม่ได้หล่อ ไม่ได้รวย แต่ทอซก็เป็นเด็กน้อยที่แสนจะน่าเอ็นดู ที่ไม่ค่อยจะสนิทกับผู้หญิงคนไหน ซึ่งอาจจะมีฉัน ที่เขาคุยด้วยแทบจะตลอดเวลา

            พักเรื่องของโรงเรียน แล้วมาคิดถึงเรื่องครอบครัวฉันดีกว่า เฮ้อ!~ เมื่อไหร่พ่อแลพแม่อจะกลับมานะ หนีหายไปกันหมด ฉันแทบจะไม่มีค่าขนมไปโรงเรียนเลย ดีนะ ที่ยังมีอิมเมจจอมงกช่วยเรื่องนี้เอาไว้

            “เจ้ แล้วเรื่องแฟนผมอ่ะ พวกเราเลิกกันเพราะเจ้นะ เจ้จะไม่คิดหาทางแก้หน่อยเหรอไง”

            “อ้าว ฉันไปเกี่ยวอะไร แกนั่นแหละ ดูแลแฟนไม่ดีเอาซะเลย”

            “นี่เจ้ พุดดีๆนะ”

            “ฉันก็พูดดีๆ แล้วนี่ไง”

            ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้ ถึงทำให้อิมเมจกับแฟนเลิกกัน แต่มันก็ดีแล้วนี่นา เพราะว่าเจ้าอิมเมจเองก็ดูอึดอัดกับแฟนของตัวเองอยู่ เลิกๆกันไปจะได้สบายใจ

            “งั้นเอางี้ พรุ่งนี้ผมนัดแฟนผมแล้ว ยังไงพี่ก็ต้องมาให้ได้ ไม่งั้น ผมจะออกไปจากบ้านอีกคน!

            อิมเมจพูดแล้ววิ่งหนีขึ้นห้อง เชิงไม่อยากได้คำตอบจากฉัน อะไรกันเนี่ย ชีวิตนี้ คนที่รักก็เดินออกห่าง คนที่เกลียดก็เริ่มเดินเข้าใกล้ นี่ชีวิตฉันถูกปีศาจตัวไหนทำร้ายอยู่กันเนี่ย T^T 

52 ความคิดเห็น

  1. #51 __Ai Noon__ (@pa-pa-ya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 09:48
    มาอัพต่อ เร็วๆเน่อ!
    #51
    0