Evil mission.ภารกิจป่วน ชวนรักยัยมหาโหด

ตอนที่ 6 : Evil 6: ภารกิจลับสำหรับบัดดี้คู่พิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 55


 
5

ภารกิจลับสำหรับบัดดี้คู่พิเศษ

          ตั้งแต่กลับบ้านมาก็มีเรื่องให้ฉันนั่งปวดหัวตลอดทั้งคืน พ่อที่ไม่เคยออกจากบ้านก็หาตัวไปไหนไม่รู้ ตาอิมเมจเห็นบอกว่าทะเลาะกับแฟน แม่ที่บอกว่าจะกลับพรุ่งนี้บอกจะอยู่ต่ออีกเดือน ส่วนฉันก็เจอจดหมายแปลกๆ ครอบครัวฉันมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย YoY

          ติ๊ด.. ติ๊ด..

          ขณะที่นั่งเซ็งๆอยู่ก็มีข้อความส่งเข้ามา ฉันเปิดดูแล้วพลางคิด มันจะมีอะไรซวยกว่าตอนนี้อีกไหม=_= หรือว่าจะเป็นโชคดีแบบว่าคุณได้ทองร้อยล้านจากการไม่เต็มเงินสามสิบวัน =_=’

          ‘นี่เบอร์ผมครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ  P.C.’

          =[]=! อะไรเนี่ย หมอนี่เอาเบอร์ฉันมาจากไหน(ไม่สำคัญ) แล้วทำไมถึงต้องให้เบอร์ฉันด้วย ฉันลองโทร.ไปจะดีมั้ยนะ ไม่ดีกว่า แต่ก็อยากรู้ว่าพีซีเขาคือใคร เอาไงดีT^T

          ในที่สุดฉันก็จ้องมือถืออยู่ทั้งคืน ทั้งสงสัยทั้งอยากรู้ แต่ก็อัดอั้นและกลั้นใจหลับไปในที่สุด

 

          วันรุ่งขึ้น

          ฉันมาโรงเรียนอย่างเหนื่อยๆ เมื่อคืนแทบจะไม่ได้นอน ซึ่งตอนนี้ฉันลุกไม่ค่อยไว้เท่าไหร่ ถ้าไม่เกิดเรื่องว่ายัยแฟนซีมีเรื่องจะขอฉัน ฉันคงโดดเรียนไปแล้วล่ะ =_=

หาว..

ฉันเดินไปตามทางของฉันเพื่อไปหาแฟนซีที่หน้าโรงเรียน แต่ก็นะเพราะว่าเมื่อวานยัยนั่นไม่อยู่แท้ๆ ฉันเลยรู้สึกเหมือนตกรกรรมลำบากไปซะอย่างนั้น

อ้าวดรีมด์

เสียงพี่วิชั่นดังขึ้นมาแต่ไกล มันเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยเลวร้ายในชีวิตของฉันเหมือนเมื่อก่อน เพราะว่าตอนนี้เขาเหมือนคนที่ฉันสามารถไว้ใจได้มากที่สุดในหมู่พวกผู้ชายและดาวอีวิลด้วย

ค่ะ ^_^

แฟนซีบอกว่านัดเธอเอาไว้เหรอ

ค่ะ

แฟนซีเขาขึ้นไปแล้วนี่นา

อ้าว แล้วนี่ฉันจะแบกหน้าลงมาทำไมกันเนี่ย ฉันพยักหน้าให้กับพี่วิชั่นแล้ววิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสี่อีกที=_=

ยัยแฟนซี

ฉันขึ้นมาก็พบกับแฟนซีที่นั่งอ่านหนังสือไม่รู้ไม่ชี้ ก็นะเพราะยัยนี่ไม่ได้ให้ฉันลงไปรับ ฉันจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เข้าประเด็นเลยแล้วกัน

เธอมีอะไรเหรอ ถึงโทร.เรียกฉันมาเรียนอย่างนี้อ่ะ

ฉันเดินไปนั่งข้างๆแฟนซี

ถ้าไม่โทร.มาแกก็โดดสิ

แฟนซีพูดเชิงเหมือนรู้ความคิดของฉัน

ไม่มีอะไรหรอกเหรอเนี่ย คนเขาอุส่ามาโรงเรียนแต่เช้า -_-^

ไม่มีอะ แค่รู้ว่าเธอกำลังเครียดเรื่องความซวยของตัวเองที่จู่ๆก็ประทุออกมา ใช่มั้ยล่ะ

แฟนซีพูดเสียงเอื่อยๆ แล้วละสายตาจากหนังสือมาจ้องหน้าฉัน ฉันรีบหันหน้าหนีทันที่ ไม่รู้สิ จู่ๆก็เขินๆขึ้นมาซะงั้น -///-

แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนี่นา

ฉันเข้าประเด็นอีกรอบ มันไม่ได้เลวร้ายจริงๆ เป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องมากกว่า ตอนนี้สิ่งที่ซวยก็มีไม่กี่เรื่อง เรื่องที่ได้เป็นบัดดี้กับออเดล เรื่องของพีซี เรื่องของพ่อ แล้วก็เรื่องของอิมเมจที่บอกว่ามันถูกแฟนทิ้งเพราะฉัน แล้วก็คงไม่มีเรื่องอะไรเลวร้ายไปกว่าที่แม่ไม่ยอมกลับจากอเมริกาแล้วล่ะ เพราะแม่ฉันไปอยู่อเมริกาได้แล้วสามปีเศษๆ บอกจะกลับมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็เลื่อนทุกที ซึ่งเรื่องเลวร้ายของฉันในชีวิตมัธยมปลายมันก็ไม่ได้มีมากมายอะไรเลยนี่นา

เธอรู้ดีแก่ใจ เอาเป็นว่าอย่าโดดเรียนเลย เดี๋ยววันเสาร์ก็ได้ไปเข้าค่ายแล้ว เดี๋ยวก็ไม่รู้รายละเอียดอีกหรอก ฉันไมมีเวลามานั่งเล่าให้ฟังนะ และถ้าเธอไม่มาเรื่องร้ายๆก็จะเกิดขึ้นกับเธออีกเรื่อง คือฉันจะบินไปฟลอริดาวันนี้

          แฟนซีร่ายยาวจนฉันแทบจะหลับไปกับนิทานที่เธอเล่า(?) ฉันแอบสงสัยว่าทำไมยัยแฟนซีต้องไปฟลอลิดา  แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรไป และฉันก็หลับไปในที่สุด

         

เมสิยา เมสิยา

          ฝันเหรอ ความฝันเหรอเนี่ย เสียงใครเรียกชื่อฉันน่ะ อ้า.. อาจารย์แพรพลอยหรือเปล่าน่ะ

          “ยัยดรีมด์

          นี่เสียงแฟนซีนี่นา แล้วทำไมทุกๆคนต้องเรียกชื่อฉันด้วยล่ะ

          ปัง!

          ฉันสะดุ้งตื่นจากฝันเพราะเสียงคล้ายๆระเบิดดังขึ้นมา และตอนนี้ฉันก็พบว่าตัวเองนั่งหลับในคาบที่ห้า ซึ่งเป็นช่วงเวลาพักทานข้าวพอดี ฉันมองไปรอบๆพบแค่แฟนซี และอาจารย์แพรพลอยที่ยืนทำหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า และพบบรรดานักเรียนที่ยืนมุงรอบๆโต๊ะของฉันอยู่

          “เอ่อ.. นี่มันอะไรกัน หระ.. เหรอ คะ.. ค่ะ

          ฉันหันไปถามอาจารย์แพรพลอยพลางมองไปรอบๆ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ทำไมต้องมามุงกันด้วยล่ะ =_=

          “เธอหลับคาบฉันไม่ว่านะ เมสิยา แต่เธอเล่นหลับตั้งแต่มาโรงเรียนยันเที่ยง นี่มันหมายความว่าไง นึกว่าไม่สบายซะอีก ที่แท้ก็แค่นอนหลับงั้นเหรอ

          “เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ อาจารย์ ช่วงนี่ดรีมด์มีเนื่องกลุ้มใจนิดหน่อย เธอเลยอาจจะเพลียน่ะค่ะ แล้วอีกอย่าง พ่อของเธอเองก็หนีออกจากบ้าน เธออาจจะนั่งรอพ่อทั้งคืนก็ได้

          แฟนซีรับหน้าแทนฉันที่ยังนั่งไม่รู้อะไร แค่หลับมาห้าชั่วโมง ไม่เห็นจะต้องโมโหอะไรเลยนี่นา

          “ก็ได้ ฉันไม่เอาเรื่อง เอาเป็นว่ามาเรียนกันต่อ

          และในที่สุดอาจารย์แพรพลอยก็หยุดเรื่องตรงนี้ลงก่อนจะไปยืนประจำที่และสอนกันต่อไป ส่วนเพื่อนๆที่มามุงก็เริ่มทยอยกลับไปนั่งที่ และฉัน ก็ยังงงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่รู้สึกว่ามันจะไม่มีอะไรนะ ฉันไม่ง่วงแล้ว เพราะอาการตกใจ ฉันจึงนั่งฟังอาจารย์แพรพลอยสอนอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรก วิชานี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่นา

          -----[50%]

         

          ก่อนพักกลางวันสิบนาที อาจารย์แพรพลอยก็สั่งให้นักเรียนทุกคนลงมาจากห้องแล้วไปที่ห้องโถง เพราะได้เวลาเลือกบัดดี้ ซึ่งแน่นอนว่าฉันจะต้องคู่กับนายออเดลตามที่อาจารย์แพรพลอยประกาศิตเอาไว้ ส่วนคนบางส่วนที่มีคู่แล้ว(ซึ่งไม่ใช่คู่ฉัน) แต่เป็นยัยแฟนซีที่ดูเหมือนจะถูกแยกออกไปจับคู่กับรุ่นพี่ห้องอื่นแต่ฉันไม่รู้ว่าใคร ก็ต้องแยกตัวออกมาจากการจับคู่ครั้งนี้

พวกเรานั่งอยู่ที่โรงอาหารเพื่อรอเพื่อนๆมา ซึ่งในระหว่างนี้รุ่นพี่ที่คู่กับแฟนซีก็ถูกอาจารย์แพรพลอยเรียกลงมาเพื่อบอกถึงรายละเอียดกิจกรรม

เคย์ แกมาได้ไงอ่ะ

นายออเดลทำหน้าตกตะลึง(เว่อร์) เมื่อรุ่นพี่ที่คู่กับแฟนซีเดินมา ซึ่งเขาก็คือนายเคย์ หนึ่งในคอลเล็คชั่นคนที่ฉันเกลียด -_-+++

ถามได้ ฉันถูกจับคู่ให้คู่กับยัยหื่นน่ะสิ

หะ? ยัยหื่น นี่หมอนี่หมายความว่ายังไง ยัยแฟนซีเนี่ยนะ เหอะๆ รู้แล้วล่ะะว่าทำไมยัยนี่ถึงอยากไปฟลอลิดาวันนี้

ฉันไม่ได้อยากคู่กับนายเลย อีตาลามก

ยอดฉันนึกว่าจะมีแค่คู่ฉันที่เกลียดกัน ยังมีคู่อื่นอีกเรอะ ><! ปลื้มจัง

นี่ๆ ต่อหน้าคู่พวกเธอยังมาทะเลาะกันอีกเหรอ ไม่มารยาเอาซะเลย ดูเมสิยาสิ เขายังนั่งเงียบมาตลอด ยังไม่เห็นว่าอะไรซักคำ

ฮ่า.. ฮา.. เอาฉันเป็นตัวอย่างนะ ฉันนั่งหลับอยู่ตั้งนาน นี่แหละมารยาทเวลาอยู่ต่อหน้าอาจารย์ =.,=

ยัยนี้ต่างหากครับ ที่ไร้มารยาท

เสียงของนายออเดลคัดค้านเรื่องมารยาทอันแสนดีงามของฉัน

อาจารย์ไม่เห็นเหรอ ว่ายัยนี่นั่งหลับนะ

ปละ เปล่านะค่ะ -_-++

ฉันแก้ตัว อุส่าเป็นมารยาทแล้ว ไม่อยากให้มันหาไปเพราะอีตานี่

เห็นมั้ย เมสิยาเขาไม่ได้นั่งหลับ เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ

ครับ

นายออเดลทำหน้าสำนึกผิดเต็มที่ แล้วหันมาส่งสายตาอาฆาตให้ฉัน ฉันไม่ลืมที่จะส่งมันกลับไป และในที่สุด อาจารย์เขาคงเห็นทนความกดดันนี้ไม่ไหว จึงเข้าเรื่องของกิจกรรม

อะๆ มาเข้าเรื่องกัน ฉันอยากให้พวกเธอช่วยกันหน่อย ในหน้าที่คู่บัดดี้คู่แรกๆ

ช่วย?”

เสียงของพวกเราสี่คนดังขึ้นมาเบาๆ ช่วยอะไรอีกล่ะ ในเวลานี้พวกเรายังเอากันเองไม่รอดเลย ไร้ความสามัคคี แบบไม่ใช่คนที่สามารถพึ่งพาได้ ทำไมอาจารย์ถึงนึกอยากให้พวกเราช่วยล่ะ(เธอเป็นคนที่มั่นใจตัวเองมาก)

แต่อาจะ..

ไม่มีแต่ พวกเธอคือคู่บัดดี้ที่ฉันคิดว่าเหมาะสม พวกเธอจะยอมช่วยฉันมั้ย

ค่ะ/ครับ

อาจารย์ขึ้นเสียงจึงต้องทำให้พวกเราสี่คนตอบกลับตกลงทันที

ฉันอยากให้พวกเธอช่วยเรื่องงานเข้าค่ายปีนี้นะ ถึงว่าเป็นภารกิจสำคัญที่พวกเธอจะต้องทำให้ได้

ภารกิจ?

มันเป็นอะไรเหรอค่ะ ภารกิจของอาจารย์น่ะ

แฟนซีถามไปอย่างงงๆ ซึ่งตอนนี้ทุกนก็งงกันไปหมด

ก็.. มันเป็นภารกิจลับน่ะ ห้ามพวกเธอไปบอกเพื่อนหรือคนอื่นๆนะ ตอนนี้รู้กันแค่คณะของอาจารย์ และฉันก็ถูกให้มาหาคู่ที่สมควรจะได้รับภารกิจนี้

ลึกลับจัง เริ่มไม่อยากจะทำแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ฉันยังไม่สามรถแก้ไขปัญหาชีวิตของตัวเองได้เลย แล้วยังต้องมีภากิจที่ได้ขึ้นชื่อว่าลับ ฉันจะทำมันได้จริงน่ะเหรอ

อาจารย์เลยเลือกพวกเรา

เสียงของแฟนซียังคงถามต่อไป

ใช่

แล้วภารกิจลับ คืออะไรเหรอค่ะ

ฉันถาม แบบว่าตอนนี้มันยุ่งไปหมดสำหรับชีวิตที่ไม่สามารถแก้ไขได้ง่ายๆ ถ้าฉันสามารถทำภารกิจลับนี้จบ บางทีทุกอย่างมันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายก็ได้

ภารกิจนั่นก็คือซ่อนกุญแจ”

“กุณแจ?”

“ใช่กุญแจ วันเข้าค่ายทางประทานนักเรียนได้ทำกำหนดการเอาไว้แล้ว ว่าจะให้มีเกมส์สนุกๆเล่น เราจึงต้องการหาคนซ่อนกุญแจ ถ้าใครหากุญแจเจอแล้วนำมันไปไขยังสถานที่ปริศนาได้ จะมีถึงเป็นผู้ชนะ”

เหมือนเกมส์มันปัญญาอ่อนยังไงไม่รู้สิ ต้องมีกุญแจ และปริศนา เหมือนโจรสลัดเลย><!

52 ความคิดเห็น

  1. #24 นู๋ปลาทู (@2810) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2554 / 18:04

    แง้ว
    ภารกิจอะไรอ่ะ

    #24
    0
  2. #21 Now (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 23:44
    เป็นกำลังใจให้นะ >
    #21
    0