Evil mission.ภารกิจป่วน ชวนรักยัยมหาโหด

ตอนที่ 5 : Evil 5: จดหมายลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 55


 

4

จดหมายลึกลับ

ฉันนั่งซดราดหน้าในมื้อกลางวันอย่างมีความสุข ถ้าไม่มีผู้ชายที่ยืนทำท่าทีแปลกๆถืออะไรไว้ในมือ แล้วมองมาทางฉันและแฟนซี ก็จะทำให้อาหารของฉันมื้อนี้น่ากินมาขึ้น- -^ ฉันหันไปมองหลายครั้งแล้ว เขาก็ยังทำท่าเหมือนกึ่งเดินมาและกึ่งเดินหนี หมอนี่มันเป็นโรคอะไร ขาดความสนใจเหรอค่ะ

            “ดรีมด์แกมองอะไรของแก”

“เปล่า”

ฉันเลิกสนใจแล้วมากินราดหน้ากุ้งต่อ และพอหันไปอีกทีเขาก็หาไปแล้ว หลอน นี่ฉันเห็นผีเหรอเนี่ยT^T

หลังจากเจอตัวอะไรสักอย่าง(ผี) ฉันกับแฟนซีก็ขึ้นมาเรียนคาบต่อไป หาว.. ง่วงล่ะ ดีเลย วิชานี้ภาษาไทย จะได้นอนให้สบาย ฉันนั่งลงไปบนโต๊ะก่อนจะหยิบหมอนใบเล็กๆใต้เกะ(เอาไว้คาบภาษาไทยโดยเฉพาะ=.,= ) แล้วเอามันมาวางไว้ยังบนโต๊ะ แล้วค่อยๆเอียนตัวนอนลงไป

หาว..

ฉันหาวอีกที ตอนนี้เองที่รู้สึกมีอะไรจะปลิวตกลงมาจากหมอน มันเป็นซองเล็กๆ อ้าย ซองจดหมายมาถึงฉัน><!(จะอ้ายทำไม) ฉันหยิบมันขึ้นมาแล้วรีบเปิดอ่านทันที แฟนซีที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำก็ทำสีหน้าสนใจกระดาษใบเล็กๆที่ฉันถืออยู่

หลังโรงเรียนเลิก ช่วยมาเจอกันที่สวนหลังโรงเรียนหน่อยนะ

P.C.’

แค่นี่เหรอ ฉันพลิกหน้าพลิกหลังเพื่อค้นหาข้อความอื่น เปิดดูซองจดหมายอีกครั้ง นี่มีคนโรคจิตส่งจดหมายมาให้ฉันเหรอ หรือว่าจะเป็นผีผู้ชายเมื่อกลางวัน เอ๊ะ ใครกันแน่ ตัวย่อพีซี T^T ลึกลับจัง แล้วฉันจะกล้าไปเหรอเนี่ย 

วันนี้วิชาภาษาไทยถือเป็นวิชาที่แปลกมาก แปลกกว่าฉันถูกหวยร้อยล้านอีก เพราะฉันไม่นั่งหลับในวิชาภาษาไทย แถมยังทำท่าเหมือนสนใจที่อาจารย์แพรพลอยสอน และทุกๆคนก็พูดเรื่องนี้กันทั้งวัน มันทำให้ฉันเด่นขึ้นมา ไม่รู้สิ ฉันไม่ใช่คนขี้เกียจซะหน่อย พูดกันเหมือนว่ามันไม่ปกติอย่างนั้นแหละ(ซึ่งมันก็ไม่ปกติ)

ฉันยังคงลังเลว่าจะไปตามนัดในซองจดหมายมั้ย มันก็ไม่ใช่จะหน้าไปหรอกนะ เพราะว่าตัวอักษรย่อที่ไม่คุ้น แล้วเหตุการณ์แปลกๆ มันทำให้ฉันไม่อยากไปที่สวนหลังโรงเรียนเลย และตอนนี้เองฉันก็อยู่หน้าห้องเรียนของตัวเองเพื่อรอหาจังหวะดีๆ ที่จะหาเพื่อนไปเป็นเพื่อน วันนี้แฟนซีชิ่งกลับบ้านไปแล้ว เพราะต้องไปทำงานอะไรซักอย่าง ฉันจึงรอพี่วิชั่น ที่ไม่รู้ว่าจะเดินผ่านหน้าห้องฉันหรือเปล่า

“ยัยโรคจิต”

เสียงดังมาจากข้างหลัง ฉันหันไปและพบว่า เขาคือคู่บัดดี้ของฉันนั้นเอง แล้วฉันว่า เขาอาจจะช่วงฉันได้ในเวลานี้ แต่คำทักของเขาทำให้ฉันขึ้น

“โรคจิตงั้นเหรอ ฉันเองก็มีชื่อนะ”

ฉันหันไปตวาดใส่ออเดลที่ยังยืนยิ้มกับคำด่าของฉัน

“คนโรคจิตเขามีชื่อกันด้วยเหรอ^ ^

นายออเดลยังคงทำนายยิ้มใส่เหมือนอยากโดนกำปั้นฉัน ครั้งที่แล้วเขาเองก็ไม่โดน เพราะอาจารย์แพรพลอยช่วยไว้ได้ทัน แต่คราวนี้แหละโดนแน่

“ใช่ ฉันมีชื่อ ไม่เหมือนนายหรอกคนบ้าๆอย่างนาย ไม่หน้ามาอยู่โรงเรียนหรูๆเลย ชิส์”

ฉันพูดพลางกอดอกเหมือนรำคาญ และหมอนั้นไม่เลิกลดละที่จะกวนฉันต่อไป

“ฉันบ้า เธอโรคจิต มันก็เหมาะสมกันดี ที่ได้เป็นบัดดี้กัน ไหนมากอดหน่อยสิ ที่รักจ้า..

ตาบ้าโรคจิตออเดลวิ่งเข้ามาทำท่าจะกอดฉันก่อนที่ฉันจะเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ใครย่ะ ฉันไม่อยากแม้แต่จะเป็นคู่บัดดี้กับนายด้วยซ้ำ T^T

“เธอแน่ใจเหรอไง ยัยเว่อร์ ว่าแต่ทำไมไม่กลับบ้านล่ะ”

ชื่อฉันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นั้นสิลืมพี่วิชั่นไปเลย

“ฉันก็แค่มีนัดนิดหน่อย กำลังรอพี่วิชั่นอยู่”

“หะ วิชั่นเหรอ หมอนั่นกลับไปพร้อมแฟนซีแล้วไง  นี่เขาไม่ได้บอกเธอเหรอ โรคจิต เธอกลับบ้านไปเหอะ”

“คำก็โรคจิต สองคำก็โรคจิต นายจะเอายังไงกับฉันกันแน่ หะ ไอบ้า”

ฉันโมโหแล้วตะโกนใส่นายบ้าออเดลไปอย่างเหลืออด

“เธอเองก็พอๆกัน คนก็บ้า สองคำก็บ้า เธอจะเอายังไง”

“นายเริ่มก่อนนะ เพราะฉันไม่ได้ชื่อว่า โรค! จิต!

ฉันตะโกนเน้นย้ำคำว่าโรคจิตไป

“ฉันเองก็ไม่ได้ชื่อ นาย บ้า เธอจำไว้เลย”

นายออเดลพูดเสียงดุ ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อนเลย T^T แต่ใครจะไปกลัวล่ะ ไม่มีทาง!

“ไปแล้ว ไม่คุยกับคนอย่างนายให้เสียเวลาหรอก”

ฉันว่าพลางรีบเดินออกมา

“เดี๋ยว เธอจะไปไหน ทางกลับบ้านมันทางนี้”

“ฉันจะไปสวนหลังโรงเรียน ฉันมีนัด” ฉันพูดทิ้งทาง แล้วเดินหนีไป

ฉันเดินมายังหลังโรงเรียนเพื่อมาตามนัด แต่ก็ไม่พบคนที่ชื่อว่าพีซีเลย ฉันมองไปรอบๆแล้วสายตาก็ไปสะดุ้งกับอะไรเข้า ซองจดหมายอีกแล้ว ฉันหยิบซองจดหมายสีขาวซึงเขียนชื่อฉันไว้ คงไม่ต้องเดา ว่าส่งมาให้ใคร ฉันเปิดอ่านกระดาษในซองจดหมาย

วันนี้ขอบคุณนะที่มาตามนัด คือฉันชื่อว่า P.C. มันเป็นอักษรย่อของฉัน เธอเองชื่อว่าแอร์ดรีมด์ ฉันรู้ดี ฉันแค่อยากจะรู้จักกับเธอ สักวันเราต้องได้พบกัน

P.C. ’

เขาคือใคร นี่ยังเป็นปริศนา ฉันไม่รู้เลยว่านายพีซี อักษรที่ไม่คุ้นมาจากไหน แถมเขายังรู้จักชื่อฉันอีก นี่เพิ่งรู้นะว่าฉันดัง(ฮา..ฮ่า..) แต่ทำไมข้อความในจดหมายมันลึกลับอย่างนี่ล่ะ อยากรู้จักฉันแล้วทำไมไม่เข้ามาทัก ต้องรอด้วยเหรอเนี่ย T^T แต่ถ้าเป็นคนโรคจิตล่ะ ส่งจดหมายมาแล้วมาขู่เอาเงินเมื่อพบกันจริงๆ แล้วฉันจะรอดมั้ยT^T (คิดไปเอง)

“ยัยโรคจิต ยืนอ่านอะไรอ่ะ”

นายออเดลมาอย่างเงียบๆ ทำให้ฉันสะดุ้งหัวใจแทบวาย ฉันยิ่งขวัญอ่อนอยู่

“นายไม่กลับบ้านอีกเหรอเนี่ย - -^

“ฉันซ้อมกีฬาอยู่ มันจะหกโมงแล้ว เธอน่ะ ไม่กลับบ้านอีกเหรอ”

            “ถ้าฉันกลับ แล้วนายจะเห็นฉันยืนหัวโด่อย่างนี้มั้ย”

            ฉันตอบไปแบบประชดประชัน

“ฉันไม่ได้เห็นเธอยืนหัวโด่ ฉันเห็นเธออ่านจดหมายอยู่ อะไรเหรอ เอามาอ่านหน่อยเด้”

นายออเดลพูดเชิงประชด ก่อนจะแย่งจดหมายจากมือฉันไป แต่ฉันไวกว่า ฉันวิ่งหลบอย่างรวดเร็ว นายออเดลเหมือนจะเสียจังหวะ หัวคะมำลงไปปักอยู่บนหญ้า ฮา. ฮ่า.. ไม่เคยเห็นใครในสภาพนี้เลยจริงๆ

“นี่เธอ แกล้งฉันเรอะ”

นายออเดลลุกขึ้นพยุงตัวนั่ง ก่อนจะมาทำนายเครียดใส่ฉัน

“แบร่! กรี๊ดดด”ฉันแลบลิ้นใส่นายออเดล แต่จังหวะนั้นเองที่กำลังจะเดินหนีไป นายบ้าออเดลก็จับขาฉันจนหัวคะมำลงไปปักที่หัวของนายออเดล

ป๊อก..

“โอ๊ย นี่นายทำอะไรของนายเนี่ย ฉันเจ็บนะ”

ตาฉันลุกเป็นไฟด้วยความเจ็บ มึนไปหมดเหมือนโลกทั้งโลกมันหมุนเร็วมาก

“เธอจะล้มมาโดนหัวฉันทำไมหะ”

“นายยังมีหน้ามาพูดอีกนะ นายเองไม่ใช่เหรอ ที่ลากขาฉันลงมาน่ะ”

“แต่เธอเองก็เอาหัวลงมาไม่ใช่หรือไง”

“ฉันไม่ได้เอาหัวลงมา มันลงมาเพราะมามันเสียจังหวะการก้าวเท้าย่ะ นายนั่นแหละที่ผิดน่ะ”

เจ็บกายก็เจ็บ เจ็บใจก็เจ็บ นี่มันยังไม่เข้าค่ายเลยต้องมาทะเลาะกับนายแค่เรื่องซองจดหมาย แล้วถ้าเข้าค่ายล่ะ ฉันคงไม่เอามือมาปาดคือเขาแล้วโยนให้ปลาแซลมอนกินเลยเหรอ - -^

“ฉันแค่จับขาเธอ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะเดิน”

“แล้วทำไมต้องจับขาฉัน ฉันจะไปรู้เหรอว่านายจะจับน่ะ”

“ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเดิน ทำไมเดินแล้วไม่ดูให้ดีๆล่ะ ว่ามีคนจับขาอยู่น่ะ”

“แล้วทำไมฉันต้องดูด้วยล่ะ ขาของฉันนะ นายอ่ะจับแล้วทำไมไม่บอกล่ะ”

“ฉันจะบอกได้ไง ในเมื่อจับปุ๊บ เธอก็เดินปั๊บเลยอ่ะ”

ฉันยังคงเถียงกับนายออเดลโดยไม่สนใจอะไรรอบๆเลยสักนิด

“ฉันไม่ผิด นายนั่นแหละ เกิดบ้าอะไรไปนอนกองอยู่บนพื้น”

“ฉันไม่ใช่ขยะนะ ที่ต้องมากองบนพื้น เธอนั่นแหละ คิดยังไงจะขวิดคนหล่อๆอย่างฉัน”

“พูดไม่ดูหน้าตัวเองเลย”

“แล้วฉันไม่หล่อเหรอ”

จะว่าไป ถ้าดูดีๆ คนนิสัยแย่ๆอย่างหมอนี่ก็มีแค่น่าตาที่บ่งบกว่าดูดีมาก>o<!

“หะ..หล่อ.. นิดเดียว”

“เชอะ ฉันหล่อมาก ๆ บอกมาเหอะฉันยอมรับได้^_^

“แหวะ หลงตัวเอง”

ฉันว่าพลางลุกแล้วเดินหนีไปดื้อๆ นี่ก็เย็นมากแล้ว เดี๋ยวพ่อจะเครียดอีกถ้าฉันกลับดึก ครั้งที่แล้วที่มีเรื่องกัน เอาซะนอนไม่หลับเลย

ฉันเดินกลับบ้านอย่างเซ็งๆ วันนี้เงียบมากๆ ส่วนมากกลับบ้านไปหมดแล้ว ฉันหันมองดูนาฬิกาข้อมือบ่งบอกเวลาว่า หกโมงสี่สิบห้านาที ฉันต้องตายแน่ๆเลย ฉันรีบวิ่งไปขึ้นรถเมล์ ชีวิตฉัน ตั้งแต่เจอหมอนั่น ยังไม่เคยมีอะไรดีขึ้นมาเลย 

52 ความคิดเห็น

  1. #23 นู๋ปลาทู (@2810) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2554 / 18:00

    ทะเลาะกันดีจังเลย -.- พระนางคู่นี้

    #23
    0
  2. #18 Now (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 14:52
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #18
    0