mariners apartment complex (linho)

ตอนที่ 1 : 1.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 ก.ย. 61

Mariners

Apartment

Complex.

Lai Kuanlin & Yoo Seonho

 

 

 

1.

หนังสือเล่มเก่าที่ล้ำค่าที่สุด ไม่ใช่หนังสือเล่มเก่าที่เอาไปขายต่อแล้วได้ราคาสูง หากแต่เป็นหนังสือเล่มเก่า ที่ไม่เคยทำให้คุณรู้สึกว่ามันเป็นเพียงแค่หนังสือเล่มเก่า ทั้งๆ ที่คุณก็เปิดอ่านมันใหม่ซ้ำไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้วก็ตาม


อากาศอุ่นๆ ในห้องนอนสี่เหลี่ยมคับแคบของอพาร์ทเม้นท์เล็กๆ ในย่านชานเมืองทำให้รู้สึกสบายใจเสียจนไม่อยากลุกออกจากเตียงนุ่มๆ นี่ไปไหน ทว่าเมื่อแสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามา สุดท้ายแล้วผมก็ต้องลุกขึ้นจากเตียงจนได้อยู่ดี ก่อนจะก้มลงไปหยิบกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มบนพื้นขึ้นมาสวมใส่ ตามด้วยเสื้อฮู้ดสีเหลืองมัสตาร์ด แล้วปิดท้ายด้วยแจ็คเก็ตยีนส์ตัวโปรด ผมใช้มือข้างนึงสางผมเล็กน้อย เอาแค่ให้พอเป็นทรงไม่ยุ่งเหยิงมากนัก จากนั้นก็เดินไปใส่รองเท้า โดยไม่ลืมที่จะเก็บโทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์ของตัวเองใส่ไว้ในกระเป๋าที่กางเกงยีนส์


แกร็ก


“จะกลับแล้วเหรอ” เสียงทุ้มจากคนที่เพิ่งเปิดประตูห้องน้ำออกมาดังขึ้นเรียบนิ่ง นัยน์ตาคมไม่แม้แต่จะเหลียวมามองผม เมื่อความสนใจของเขาถูกเทไปให้หนังสือเล่มหนาในมือเรียว ร่างกายสูงสมส่วนมีเพียงแค่อันเดอร์แวร์สีขาวเป็นเครื่องนุ่งห่ม กรอบแว่นสายตาสีเงินไหลตกลงมาอยู่ตรงปลายจมูก


ผมส่งเสียงจิ๊ในลำคอด้วยความขัดใจกับความไม่เป็นระบบระเบียบบนตัวของคนตรงหน้า แต่ไอ้ครั้นจะให้ไปยุ่งวุ่นวายกับเขา นั่นก็ไม่ใช่หน้าที่


“อือ มีประชุมตอนบ่าย เดี๋ยวสาย ต้องนั่งรถเข้าลอนดอนอีก” ผมอธิบาย ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับคำอยู่สองสามครั้ง ก่อนเขาจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียง “ดูแลตัวเองนะ” ผมกลั้นหายใจ “..ควานลิน”


“ครับ ไม่มีอะไรให้น่าห่วงหรอก” ว่าอย่างนั้นแล้วเขาก็ละสายตาจากหน้าหนังสือในมือมามองสบตาผมอยู่เนิ่นนานหลายวินาที ริมฝีปากหนาได้รูปสวยขยับเอื้อนเอ่ยคำพูดที่ผมได้ยินจนเบื่อ “ไปเถอะ ซอนโฮ”


พร้อมกับคำพูดที่ผมไม่เคยเบื่อที่จะได้ยิน


“บาย” ผมบอกลาเขา ก่อนจะเปิดประตูห้องพักชั่วคราวของควานลินออกไป แล้วจัดการปิดมันให้แน่นสนิทดี เพื่อไม่ให้อากาศเย็นๆ ด้านนอกลอดผ่านเข้าไปด้านใน


และถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ผมเพิ่งมีโอกาสได้เข้ามาในอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจมองสำรวจอะไรมากนัก กระทั่งเลขห้องที่เพิ่งเดินออกมา ผมก็ไม่ได้มอง เพราะมันไม่มีเหตุอะไรให้ต้องมองแล้วจำได้อยู่แล้ว ยังไงซะก็ไม่มีวันได้กลับมาที่นี่ซ้ำอีกครั้งหรอก และอีกเดี๋ยวไม่กี่ชั่วโมง ควานลินเองก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะแบบนั้น...จำได้ก็เท่านั้นล่ะ


ไร้ประโยชน์อยู่ดี


เพราะแค่จำได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรบ้าง และควานลินที่ผมได้เจอทั้งเมื่อคืนและเมื่อกี้นี้เป็นยังไง แค่นั้นก็พอแล้ว


แค่ได้เห็นกับตาว่าเขายังมีชีวิตอยู่


ใช้มือสัมผัสตัวแล้วยังอุ่นเหมือนเคย ผมก็สบายใจมากๆ แล้ว...ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งหน้าที่เจอกัน เขาจะสภาพเป็นยังไง แต่ก็ช่างเถอะ ไว้ถึงเวลาแล้วค่อยว่ากันอีกที ขอแค่ไม่บาดเจ็บ ไม่ทรุดโทรม ไม่มีเรื่องทุกข์ ดูแลตัวเองซะบ้าง นั่นมันก็เยอะพอแล้วสำหรับสายลมที่อยู่ไม่ค่อยจะเป็นที่เป็นทางอย่างควานลินน่ะ


ถ้าขอเยอะกว่านี้ ก็คงมีแต่ต้องขอให้เขาหยุดอยู่กับที่ แต่นั่นก็คงไม่มีทางเป็นไปได้


แหงล่ะ สายลมที่ไหนจะหยุดอยู่กับที่กัน น่าตลกสิ้นดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To be continued,

 

สวัสดีค่ะ แวะมาเปิดเรื่องใหม่คับ เป็นเรื่องสั้นๆ ที่มารวมกันแล้วจะกลายเป็นเรื่องยาวนะคะ5555

ฝากด้วยค้าบ

 

แฮชแท็ก: #maclh (MACLH)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #8 karnkan32 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 19:23
    คืออ่านแค่ตอนแรกก็ชอบแล้ว รอนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #8
    1
    • #8-1 pinnstazy(จากตอนที่ 1)
      28 กันยายน 2561 / 13:04
      ขอบคุณนะคะ<33
      #8-1
  2. #4 withmbky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 22:28
    หือ อะไรอะแฟนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานหรออะไร
    #4
    0
  3. #3 chanidagib (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 13:17
    พล็อตแปลกใหม่น่าค้นหามาก เรายังแบบงงๆนิสๆแต่คิดว่าตอนหน้าน่าจะเข้าใจมากขึ้น รอนะคะชุ้บๆ
    #3
    0
  4. #2 pandakung42 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 09:39
    ควานลินมาจากในหนังสือหรอ แบบที่ว่าถ้าเปิดครั้งหน้าก็จะเป็นควานลินในอีกบทนึงอะไรแบบนี้ ฮือออ น่าสนใจมาก ภาษาสวยมากๆเลยค่ะ
    #2
    0
  5. #1 Fadxz_lll (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 07:06

    ควานลินไม่ใช่คนหรอ หรือว่าเป็นคนแบบเปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อยๆอะ น่าค้นหามากค่ะ;-; แล้วก็คิดถึงฟิคคุณไรท์มากๆเลย คิดถึงภาษาในฟิคด้วยย

    #1
    0