คัดลอกลิงก์เเล้ว

(chanyun) A LITTLE TOO MUCH

โดย king thomas

“คำพูดท่านเป็นบาปยิ่ง” “เช่นนั้นข้ายอมตกนรกเพียงได้บอกรักเจ้า”

ยอดวิวรวม

485

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


485

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


23
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ต.ค. 59 / 21:28 น.
นิยาย (chanyun) A LITTLE TOO MUCH (chanyun) A LITTLE TOO MUCH | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ต.ค. 59 / 21:28


 A LITTLE TOO MUCH

 

 

 

 

 

 

 

 

“ยุนฮยอง เจ้าจงไปบอกท่านรองแม่ทัพจองให้เขาระวังตัวจากสงครามฤดูหนาว”

 

 

“จะมีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้นหรือขอรับ?”

 

 

“ข้ามองไม่เห็นถึงเรื่องที่เจ้าถาม แต่จงบอกเขาให้ระวังตัว”

 

 

“ขอรับ” ยุนฮยองก้มศีรษะเล็กน้อยรับคำท่านผู้นำตระกูลซงคนปัจจุบันหรือก็คือบิดาของเขาเอง

 

 

นัยน์ตาทรงอำนาจของผู้นำตระกูลมองลูกชายคนเล็กอีกเล็กน้อยก่อนจะลุกเดินออกจากห้องสมุดของลูกชายหลังจากเข้ามารบกวนได้สักพัก เสียงปิดประตูดังตามมาในภายหลังเป็นสัญญาณว่าผู้มาเยือนได้จากไปแล้ว ยุนฮยองจึงเงยหน้าขึ้นก่อนเขาจะถอนหายใจแผ่วเบาพลางคิดไปถึง ท่านรองแม่ทัพจองที่บิดาของตนเอ่ยถึง

 

 

“ท่าน...กลับมาแล้วหรือ...ไม่เห็นบอกข้าบ้างเลย...” ยุนฮยองบ่นอุบอิบ เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความขุ่นเคืองขณะลุกขึ้นเก็บเอกสารแผนที่อาณาจักรเข้าที่ของมันก่อนเขาจะเดินออกจากเรือนของตัวเองเพื่อมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลจองของท่านรองแม่ทัพที่ท่านพ่อฝากสารให้ไปกล่าวต่อ

 

 

เพราะ ตระกูลซงเป็นตระกูลซินแสประจำอาณาจักร มีความสามารถในการล่วงรู้อนาคตผ่านลูกแก้วประจำตระกูล ทำให้ผู้นำตระกูลในแต่ละรุ่นมักมีตำแหน่งขุนนางชั้นสูงผลักดันให้ในที่สุดตระกูลซงก็กลายเป็นตระกูลขุนนางชั้นสูงไปด้วย ในปัจจุบันผู้นำตระกูลส่งดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของจักรพรรดิ ท่านผู้นำตระกูลมีบุตรและบุตรีรวมกันห้าคน แต่เพียงบุตรแค่สองคนเท่านั้นที่ได้รับความสามารถพิเศษล่วงรู้อนาคตติดตัวมาแต่เกิด และหนึ่งในนั้นคือ ซง ยุนฮยองบุตรชายคนเล็กสุดของตระกูลซง

 

 

ทว่าตอนนี้ยุนฮยองยังอยู่ในช่วงฝึกฝนอยู่ เขาสามารถทำนายอนาคตได้แต่ก็ยังขาดความแม่นยำไปหลายจุดนักจึงทำให้ต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องสมุดเพื่อศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม เมื่อว่างจากตำราก็ออกไปฝึกเดินลมปราณพัฒนาความสามารถในการทำนาย

 

 

ใช้เวลาไม่นานนักยุนฮยองก็เดินมาถึงจวนตระกูลจองที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจวนตระกูลซงเสียเท่าไหร่นัก แต่เพราะยุนฮยองมักเก็บตัวอยู่ในจวน เขาจึงไม่รู้เลยสักนิดว่าท่านรองแม่ทัพกลับมาจากชายแดนแล้ว

 

 

“โอ๊ะ ท่านชายซง” ทหารเฝ้าหน้าจวนเอ่ยทักยุนฮยองอย่างคุ้นเคย เขาเห็นท่านชายซงมาที่นี่บ่อยครั้ง

 

 

“เจ้านายของพวกเจ้าอยู่หรือไม่” ยุนฮยองเอ่ยถามเพื่อไม่ให้การมาเยือนครั้งนี้เสียเปล่า หากเจ้านายของทหารเฝ้ายามไม่อยู่ เขาจะได้ถือโอกาสนี้ออกไปหาขนมกินแล้วก็แวะไปหามิตรสหายที่ไม่ได้เจอกันมาสักพัก

 

 

แต่ถ้าหากว่าเจ้านายของทหารเฝ้ายามยังอยู่ที่จวนตระกูลจองไม่ได้ออกไปทำกิจธุระที่ใด...

 

 

“หากเป็นเจ้าที่มาหาข้า ข้าย่อมอยู่รอเจ้าเสมอ ยุนฮยอง”

 

 

ยุนฮยองก็คงไร้ซึ่งข้อแม้ในการไม่พบเจอ

 

 

“ยินดีที่ท่านอยู่” ยุนฮยองยิ้มรับคำตอบนั้นจากท่านรองแม่ทัพที่กำลังยืนอยู่บนหลังคาเรือนกลางภายในจวนตระกูลจอง ซึ่งจากจุดนั้นทำให้ท่านรองแม่ทัพสามารถมองเห็นมาถึงหน้าจวนที่เขายืนอยู่ได้

 

 

“เช่นนั้นก็เข้ามาเถิด” ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ท่านรองแม่ทัพก็หายตัวลงมาโผล่อยู่หน้าประตูจวนก่อนประตูไม้บานใหญ่ทั้งสองจะเปิดออกเผยให้เห็นท่านรองแม่ทัพอย่างถนัดตามากขึ้น “ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาหาข้าเสียแล้ว”

 

 

“ท่านมิได้บอกเราว่าท่านจะกลับมาก่อนศึกฤดูหนาว” ยุนฮยองว่าด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจเล็กๆ ระหว่างเดินตามร่างสูงใหญ่ตรงหน้าเข้าไปในบริเวณจวน

 

 

“ข้าเพียงอยากให้เจ้าประหลาดใจ”

 

 

“การรู้จากปากผู้อื่นมิได้ทำให้เราประหลาดใจ”

 

 

“เจ้าโกรธข้ารึ?” ท่านรองแม่ทัพหยุดเดินกะทันหันก่อนจะหมุนตัวกลับมามองคนตัวเล็กกว่า และการหยุดเดินอย่างกะทันหันนี้ก็ทำให้ยุนฮยองชนเข้ากับร่างสูงใหญ่เต็มๆ แต่ก่อนจะได้ผละออกมา ร่างเพรียวบางก็ตกอยู่ในพันธนาการอ้อมกอดของท่านรองแม่ทัพจองเสียแล้ว

 

 

“เรามีสิทธิ์อันใดไปโกรธท่านกัน? ท่านรองแม่ทัพจองชานอู” ยุนฮยองเอ่ยตอบเสียแผ่วทว่าแววตาสวยกลับจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง

 

 

“ข้ารักเจ้ายุนฮยอง เจ้าย่อมโกรธข้าได้”

 

 

ท่านรองแม่ทัพบุตรคนเล็กแห่งตระกูลจองว่าด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ใบหน้าคมคายแย้มยิ้มหล่อเหลาก่อนจะประทับริมฝีปากได้รูปลงบนพวงแก้มนิ่มของยุนฮยองอย่างแผ่วเบา

 

 

“เราเหนื่อยใจจะคุยกับท่านเหลือเกิน”

 

 

“เพราะอันใด? ใจเจ้าเต้นแรงมากไปเวลาอยู่กับข้างั้นรึ?” ชานอูถามเสียงกลั้วหัวเราะก่อนร่างสูงใหญ่จะผละออกไปแล้วออกเดินนำต่อ

 

 

ยุนฮยองถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางเขม่นตามองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

 

 

“หากท่านคิดเช่นนั้นแล้วมีความสุข เราก็มิบังอาจขัดอันใด”

 

 

“อยู่กับเจ้า ข้ามีความสุขยิ่ง”

 

 

“แล้วแต่ท่านเถิด” เมื่อเหนื่อยจะเถียง ยุนฮยองก็ยอมไม่พูดเรื่องเดิมต่อ และไม่นานนักพวกเขาก็เดินมาถึงสวนด้านหลังจวนตระกูลจองอันเงียบสงบที่ซึ่งเป็นสถานที่โปรดของท่านรองแม่ทัพจองชานอู

 

 

ชานอูผายมือให้ยุนฮยองนั่งลงข้างเขาก่อนร่างสูงจะนั่งลงไปก่อน พื้นที่ว่างใกล้ๆ กันมีสำรับอาหารว่างไว้อยู่ก่อนแล้วประกอบไปด้วยชาร้อนและขนมสองสามชิ้นบ่งบอกให้รู้ว่ายุนฮยองได้รับการต้อนรับอย่างดีจากเจ้าของจวน

 

 

“ว่าเรื่องที่เจ้าอยากพูดเถิดยุนฮยอง” ชานอูเอ่ยประโยคเปิดบทสนทนาใหม่อย่างเป็นกันเอง มือหนายกถ้วยชาขึ้นจิบเป็นระยะขณะที่นัยน์ตาคมก็จับจ้องใบหน้างดงามของยุนฮยองไม่วางตาราวกับจะชดเชยเวลาที่ห่างหายจากการพบเจอกันมาเนิ่นนาน

 

 

“ท่านพ่อให้เรามาบอกท่านว่าให้ท่านระวังตัวจากศึกฤดูหนาวนี้” ยุนฮยองชั่งใจเล็กน้อยก่อนเขาจะเอ่ยต่อ “ท่านพ่อเราไม่รู้เช่นกันว่าจะเกิดอันใดขึ้น แต่อยากให้ท่านพึงระวังไว้เพียงเท่านั้น”

 

 

“เพียงเห็นเจ้า ข้าก็อยากมีชีวิตอยู่นานๆ แล้ว” ท่านรองแม่ทัพยิ้มหวาน “ได้ ข้าจะระวังและรักษาตัวเป็นอย่างดี”

 

 

“เท่านี้ก็หมดธุระของเรา...”

 

 

“แต่ยังไม่หมดธุระของข้า” ชานอูเอ่ยขัดขึ้นมายามเห็นยุนฮยองทำท่าจะลุกขึ้น ฝ่ามือหนาหยาบกระด้างเนื่องจากจับอาวุธตั้งแต่ยังเด็กคว้าหมับเข้าที่ข้อมือสวยของยุนฮยอง ก่อนท่านแม่ทัพตระกูลจองจะออกแรงเพียงนิดทว่าก็มากพอที่จะทำให้ร่างเพรียวข้างกายขยับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้

 

 

ยุนฮยองเบิกตากว้าง ก่อนนัยน์ตาสวยจะตวัดมองตัวการเขม็ง

 

 

“ท่านจะทำอะไร!

 

 

“ข้าคิดถึงเจ้า อยากอยู่ใกล้ๆ เจ้า”

 

 

หมดคำจะพูด...

 

 

จู่ๆ ยุนฮยองก็รู้สึกอย่างนั้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ บุตรคนเล็กของตระกูลซงถอนหายใจแผ่วก่อนจะยอมนั่งนิ่งๆ ไม่เอะอะโวยวายใดๆ เพราะลึกๆ แล้ว...เขาเองก็อยากอยู่ใกล้จองชานอูไม่ต่างกัน

 

 

“ท่านจะกลับชายแดนเมื่อใด?”

 

 

“เจ้าจะโกรธเคืองหรือไม่ หากข้าตอบว่าพรุ่งนี้” ท่านแม่ทัพจองเอ่ยถามเสียงออดเสียงอ้อน ใบหน้าคมคายเกยลาดไหล่ของยุนฮยองเอาไว้ราวกับว่าการกระทำเช่นนี้จะทำให้ความผิดของเขาลดน้อยลง

 

 

แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่ เพราะเมื่อคำตอบนั้นหลุดออกจากปากของชานอูไป ยุนฮยองก็ตีหน้านิ่งทันที นานหลายวินาทีกว่ายุนฮยองจะยอมเอ่ยพูดอะไรออกมาบ้าง

 

 

“ท่าน...ใจร้ายยิ่ง ไม่บอกเราสักคำว่าจะมา แล้วยังจากไปเร็วเช่นนี้อีก”

 

 

และน้ำเสียงที่บุตรคนเล็กของตระกูลซงใช้เอื้อนเอ่ยนั้นก็ช่างตัดพ้อกันเสียเหลือเกิน ทำเอาใจคนฟังแทบสั่นไหวจึงได้แต่เอ่ยปลอบประโลมเสียงอ่อน

 

 

“ข้าขอโทษ”

 

 

“ใจร้าย ท่านใจร้ายเหลือเกิน...ชานอู”

 

 

ชานอูยิ้มหวานยามได้ยินยุนฮยองเอ่ยเรียกเขาโดยไร้ซึ่งคำนำหน้าหรือนามสกุล เหลือเพียงแต่ ชานอูเท่านั้น แล้วยิ่งพอได้เห็นสีหน้างอง้ำของยุนฮยอง ชานอูก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเขาได้เห็นเรื่องน่าดีใจเคล้าประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะเป็นการยากนักหากจะได้เห็นบุตรคนเล็กผู้งดงามของตระกูลซงมาทำหน้าราวกับจะร้องไห้อยู่ตรงหน้าอย่างนี้

 

 

ท่านแม่ทัพจองกระชับกอดเอวของคนในอ้อมกอดให้แนบแน่นมากยิ่งขึ้น ถ่ายทอดอุ่นไอจากร่างกายสู่ร่างกายแล้วก็เอ่ยกระซิบถ้อยคำหวานหูแนบชิดพวงแก้มนิ่ม

 

 

“ข้าเพียงคิดถึงเจ้า ยุนฮยอง ได้กลับมาวันสองวัน แม้ต้องเดินทางไกลจากชายแดน ข้าก็จะมา ได้เห็นหน้าเจ้าเพียงแค่นี้ ข้าก็มีกำลังใจมิเกรงกลัวสงครามใดแล้ว”

 

 

“คำพูดท่านเป็นบาปยิ่ง”

 

 

“เช่นนั้นข้ายอมตกนรกเพียงได้บอกรักเจ้า” ท่านแม่ทัพเอ่ยเย้าพลางยิ้มหวาน วางสายตาจ้องมองนัยน์ตาสวยของอีกคนอย่างใกล้ชิดก่อนจะค่อยๆ โน้มหน้าลงไปประทับจูบบนริมฝีปากอิ่มของยุนฮยองอย่างอ่อนโยน แนบชิดค้างไว้เนิ่นนานแล้วค่อยรุกเร้าสอดแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากอุ่น เคลื่อนไหวไล้เลียเชื่องช้าสลับกับการกดสัมผัสหนักดุดันจนคนใต้พันธนาการครางฮือในลำคอประท้วง

 

 

ชานอูผละออกมาเล็กน้อยเพื่อให้ยุนฮยองได้จังหวะปรับลมหายใจก่อนจูบครั้งใหม่จะเริ่มขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ของสวนหลังจวนตระกูลจอง กลิ่นชาหอมลอยคละคลุ้งกับกลิ่นธรรมชาติ เสียงครางหวานดังแผ่วเบาทว่าถ้อยคำบอกรักนั้นกลับก้องกังวาน

 

 

“ยุนฮยอง เจ้ารักข้าหรือไม่”

 

 

“แล้วท่านรักเราหรือไม่...”

 

 

“ข้ารักเจ้ายิ่งกว่าใครในแผ่นดินนี้”

 

 

“เช่นนั้นเราก็รักท่านเกินใครจะเทียบ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END.


มือใหม่หัดเขียนพีเรียดค่ะถถถถ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ king thomas จากทั้งหมด 29 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 แฟนคละบ
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:44
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ดีมากๆเลย อยากอ่านต่อเลยค่ะแง
    #4
    0
  2. #3 แฟนคละบ
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:44
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ดีมากๆเลย อยากอ่านต่อเลยค่ะแง
    #3
    0
  3. วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 10:14
    อือหือ นี่ขนาดมือใหม่นะคะ เนื้อความเข้าคั่นดีเลย ภาษาที่ใช้ก็ดีระดับหนึ่ง ฮื่อฟิคน่ารักมากโคตรเขิน><
    #2
    0
  4. #1 ผีน้อย
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 14:59
    ชอบบบบบบโอ้ยยยเขินนนนฮื่ออออ
    #1
    0