คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย (jewnicorn) you get me and i'm pretty sure that i get you. (jewnicorn) you get me and i'm pretty sure that i get you. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ต.ค. 59 / 11:38


YOU GET ME

AND I’M PRETTY SURE THAT I GET YOU

Andrew Garfield x Jesse Eisenberg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าใครเคยดู The Social Network มาก่อน ภาพที่แอนดรูว์ การ์ฟิลด์กำลังขมวดคิ้วก็น่าจะเป็นอะไรที่ค่อนข้าง...ชินตาไม่น้อย

 

 

เป็นเวลากว่าสิบนาทีแล้วที่แอนดรูว์กำลังนั่งมองรอยยิ้มบางของนักแสดงชาวอเมริกันมากความสามารถอย่าง เจสซี ไอเซนเบิร์ก

 

 

อันที่จริง...ถ้าเป็นปกติ แอนดรูว์ก็คงจะยิ้มตามไปด้วย แต่ทว่าครั้งนี้มันไม่ปกติน่ะสิ

 

 

ไม่ปกติก็ตรงที่...

 

 

“ฮ่าๆๆๆ เจ้าเด็กทอม ฮอลแลนด์อะไรนี่กวนชะมัด! ฮ่าๆๆๆๆ”

 

 

เจสซีกำลังนั่งดูคลิปวีดิโอ Spider-Man Best Moments [Captain America: Civil War] ด้วยความสุข ริมฝีปากสีชมพูนั่นก็แย้มยิ้มกว้าง ดูท่าจะปลื้มสไปดี้คนใหม่เสียยิ่งกว่าตอนที่แอนดรูว์ส่งเทรลเลอร์ The Amazing SpiderMan ไปให้ดูซะอีกนะนั่น

 

 

มันน่าน้อยใจจริงๆ ฮึ่ย

 

 

“อือ เด็กมันก็น่ารักดี” แอนดรูว์ยักไหล่หน่อยๆ เขาตีหน้านิ่ง ทำเป็นสนใจเพียงแค่เกมพีเอสพีเครื่องสีขาวในมือ

 

 

อันที่จริงแอนดรูว์ก็ชอบทอม ฮอลแลนด์นะ เด็กคนนี้ดูร่าเริงดี เหมาะกับบทสไปดี้ที่เอามารีบูทใหม่แล้วปีเตอร์ พาร์คเกอร์เวอร์ชั่นนี้ก็อายุแค่สิบห้า ทอมทำมันออกมาได้ดี จนเขาเองก็ยังเอ่ยชมตอนมีคนมาสัมภาษณ์ถึงเรื่องนี้

 

 

...

 

 

เงียบ...ทำไมจู่ๆ ก็เงียบวะ...?

 

 

...

 

 

แอนดรูว์ขมวดคิ้ว เมื่อจู่ๆ เสียงหัวเราะของเจสซีก็หายไป เรียกให้เขาต้องหันกลับไปมอง แล้วก็เจอเข้ากับดวงตาสีฟ้าใสที่กำลังมองจ้องเขาตาแป๋ว เหมือนแมวขนฟูกำลังรอจังหวะขออะไรจากเจ้าของไม่มีผิด

 

 

“อะไร?” หนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน-อังกฤษเลิกคิ้วถามงงๆ ก่อนที่เขาจะยิ่งงงไปมากกว่าเดิมเมื่อจู่ๆ เจสซีก็ถอนหายใจใส่แล้วสะบัดหน้าหนีกันไปแบบดื้อๆ

 

 

เอ้า สรุปเขาทำอะไรผิดเนี่ย

 

 

“นั่นเด็กนะแอนดรูว์ ทอม ฮอลแลนด์เด็กกว่านายตั้งรอบนึงนะ”

 

 

ห้ะ…?

 

 

อะไรนะ...?

 

 

แอนดรูว์ได้แต่กระพริบตาปริบๆ ขณะมองคนที่ (น่าจะ) กำลังพูดทางอ้อมว่าเขาน่ะ แก่

 

 

โอเค แอนดรูว์ก็ไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าตัวเองอายุเท่าไหร่หรอกนะ แล้วเขาก็รู้ดีด้วยว่าทอมเด็กกว่าเขาเยอะมาก แต่...ทำไม...จู่ๆ เจสซีต้องพูดเรื่องนี้ด้วยล่ะ แบบว่า...เฮ้ ก่อนหน้านี้เราก็คุยเรื่องทอม ฮอลแลนด์กันได้ไม่ใช่หรือไง เออ เด็กมันก็น่ารักดีนี่...

 

 

เดี๋ยวนะ

 

 

อ่า...

 

 

แอนดรูว์ยิ้มเผล่ — ไม่สิ เรียกยิ้มมุมปากแบบนั้นว่ายิ้มปีศาจน่าจะเข้าท่ากว่า — เขาหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะวางเครื่องพีเอสพีลงแล้วขยับตัวเข้าไปชิดเจสซี วาดวงแขนยาวขึ้นโอบไหล่แคบของอีกคนเอาไว้ แล้วก็ทำเป็นยิ้มหล่อขณะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

 

 

“หึงฉันอ่ะดิ”

 

 

“อะ..อะไร! ใครจะไปหึงนาย!” เจสซีตอบกลับรัวเร็ว นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้าง ผิวขาวขึ้นสีระเรื่อส่งความร้อนให้ไปกองกันอยู่ที่พวงแก้มนิ่ม

 

 

“นายไงเจสที่หึงฉัน แหม หึงกับใครไม่หึง หึงฉันกับเด็กอายุยี่สิบซะด้วย~” แอนดรูว์แกล้งเดาะลิ้นแบบกวนๆ แล้วก็แกล้งเจสซีหนักขึ้นด้วยการยักคิ้ว ยิ้มแบบรู้ทัน แล้วก็ปิดท้ายด้วยการจ้องตาเจสซีตรงๆ

 

 

“ฉัน...ฉัน...เปล่านะ ใครจะหึงนายกัน ไม่มี!

 

 

“โคตรจะเชื่ออ่ะ”

 

 

ถ้าถามเจสซีว่าตอนนี้เขาอยากจะยกนิ้วกลางใส่หน้าใครที่สุด หนุ่มอเมริกันก็กล้าตอบได้เลยว่าแอนดรูว์ การ์ฟิลด์นี่ล่ะ ก็ดูไอ้หมอนี่ทำตัวเข้าสิ มันน่าหมั่นไส้เป็นบ้า :(

 

 

“ก็บอกว่าไม่ได้หึงไง!!

 

 

“แล้วนายจะเสียงดังทำไมอ่ะถ้างั้น” แอนดรูว์พูดหน้าตาย ก่อนที่หน้านิ่งๆ จะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน...ที่ทำให้เจสซีเขินจนหน้าแทบไหม้

 

 

“ก็ฉัน...ฉัน...ก็...”

 

 

“ก็?”

 

 

“ฉัน...ไม่ได้หึงจริงๆ นี่...” เจสซีตอบเสียงแผ่วเหมือนไม่กล้าพูดมันออกไป แต่เพราะตอนนี้หน้าของแอนดรูว์อยู่ไม่ใกล้จากริมฝีปากน่าจูบของเจสซีสักเท่าไหร่ หนุ่มหล่อที่เคยได้รับบทไอ้แมงมุมก็เลยได้ยินคำพูดนั้นเต็มๆ

 

 

แอนดรูว์ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มือที่โอบไหล่เจสซีเอาไว้ก็ลูบหัวไหล่มนเบาๆ ขณะขยับหน้าเข้าไปใกล้อีกรอบ แล้วเอ่ยกระซิบเสียงเบาอยู่ข้างหูหนุ่มอเมริกัน

 

 

“ฉันไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อยถ้านายจะหึงจริงๆ” เสียงทุ้มเงียบไปเล็กน้อย แอนดรูว์ใช้มืออีกข้างของเขาประคองแก้มเจสซีเอาไว้แล้วบังคับให้ใบหน้าใสหันมามองกัน “เอาดีๆ ฉันชอบนะเวลาโดนนายแสดงความเป็นของอ่ะ”

 

 

“แอนดรูว์...” เจสซีหลุดเสียงเรียกคนขี้แกล้งแผ่ว เหมือนไม่ได้ตั้งใจ และนั่นแหละที่แอนดรูว์มองว่าเจสซีโคตรจะน่ารัก

 

 

“ฟังนะเจส ต่อให้นายจะอายุเกินสามสิบมาสองปีแล้ว หรือแฟนเก่าฉันจะสวยยังไง แต่สำหรับฉันน่ะ...อย่างที่นายเป็นคือน่ารักมากพอแล้ว”

 

 

“อ่า...”

 

 

“เออ แล้วฉันก็ไม่เคยพูดสักคำเลยนะว่าชอบเด็ก เคยพูดแต่ชอบนายนั่นแหละ แค่นี้ก็จำไม่ได้หรือไง?” แอนดรูว์แกล้งถามเสียงเข้มทั้งๆ ที่นัยน์ตาคมกำลังเป็นประกาย ฉวยโอกาสกอบโกยเอาผลประโยชน์เข้าตัวเองอย่างร้ายกาจ เมื่อในตอนนี้สิ่งที่เจสซีทำได้มีเพียงแค่การพยักหน้ารับช้าๆ แล้วก็เม้มริมฝีปากน้อยๆ เท่านั้น

 

 

เหมือนแมวขนฟูตาสีฟ้าที่กำลังหิวจนหน้ามืด แล้วก็คล้อยตามทุกคำสั่งของเจ้าของ

 

 

“อ..อื้อ...ก็จำได้...แบบ..คือ..เอ่อ...นั่นแหละ..ฮื่อ...เที่ยงแล้ว ฉันไปทำกับข้าวดีกว่า” เจสซีอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานก่อนเขาจะพรูลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็ทำท่าจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่ทว่า...

 

 

หมับ

 

 

“นั่งเถอะเจส...นายทำอาหารเป็นที่ไหนล่ะ ฮ่าๆๆ” แอนดรูว์ระเบิดหัวเราะเสียงดังขณะฉุดมือของเจสซีให้คนตัวเล็กกว่ากลับลงมานั่งบนโซฟาเหมือนเดิม แล้วเปลี่ยนเป็นเขาที่ลุกขึ้นเตรียมตัวไปทำอาหารมื้อเที่ยงสำหรับคนสองคนแทน

 

 

“อ่า นั่นสินะ ลืมเลย” เจสซีรู้สึกเหมือนเขากำลังเป็นบ้าที่กำลังอาการหนักถึงขั้นลืมไปซะสนิทว่าตัวเองไม่ถูกโรคกับการเข้าครัว — แล้วต้นเหตุที่กำลังทำให้เขาเป็นคนบ้าก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล

 

 

ก็ไอ้คนที่กำลังหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังนั่นแหละ

 

 

แหมะ

 

 

ดู...หัวเราะเยาะเขาไม่พอ ยังกล้าเอามือมาวางบนหัวแล้วยีผมเขาเล่นอีก!

 

 

“รักนะ”

 

 

“หุบปากไปเลย”

 

 

“รักนะเจส”

 

 

“โอ๊ย! เออ! รักนายเหมือนกัน พอใจยัง!

 

 

“พอใจครับ ฮ่าๆๆๆ”

 

 

พอได้สิ่งที่ตัวเองต้องการแล้ว...แอนดรูว์ก็หัวเราะอย่างมีความสุขก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินไปทางห้องครัวอย่างคนอารมณ์ดี...

 

 

“ฝากไว้ก่อนเถอะแอนดรูว์!!

 

 

“ฮ่าๆๆๆ มาเอาคืนได้บนเตียงนะที่รัก

 

 

อืม แอนดรูว์ การ์ฟิลด์ช่างเป็นคนอารมณ์ดีที่น่าหมั่นไส้เสียจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ king thomas จากทั้งหมด 29 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 22:16
    เลิฟอ้าาาา เเอนดี้น่าร้ากกก
    #1
    0