คัดลอกลิงก์เเล้ว

(chanyun) yunhyeong, please.

โดย king thomas

ข้อดีของการมีแฟนเด็ก 1.คุณจะได้แฟนขี้อ้อน 1 อัตรา

ยอดวิวรวม

772

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


772

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


33
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ธ.ค. 59 / 16:00 น.
นิยาย (chanyun) yunhyeong, please. (chanyun) yunhyeong, please. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ธ.ค. 59 / 16:00


YUNHYEONG, PLEASE

 

 

 

 

 

 

ข้อดีของการมีแฟนเด็ก

1.คุณจะได้แฟนขี้อ้อน 1 อัตรา

 

 

 

...

 

 

 

กลางห้องชุดคอนโดฯ หรู ด้านหน้าโซฟาหนังชั้นดีถูกวางระเกะระกะไปด้วยกองเสื้อผ้ามากมาย ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านั้นปรากฏร่างเพรียวของหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะนิเทศกำลังนั่งจัดกระเป๋าอยู่เงียบๆ โดยมีเด็กหนุ่มในชุดมัธยมปลายปักป้ายชื่อสีทองบ่งบองชั้นปีที่สามกำลังนั่งเท้าคางกับโต๊ะญี่ปุ่นมองดูด้วยความสนใจ

 

 

นัยน์ตากลมของคนอายุน้อยกว่าเป็นประกายวาววับก่อนจะเอ่ยถามเสียงกระตือรือร้น

 

 

“พี่เก็บของจะไปไหนอ่ะ” ว่าแล้วชานอูก็ย้ายร่างตัวเองไปนั่งลงข้างๆ คนอายุมากกว่า หันหน้าเข้าหาอีกคนอย่างเจ้าหมาขนฟูตัวใหญ่ที่ตั้งท่าจะอ้อนเจ้าของ

 

 

“ออกกองสามวัน”

 

 

“โห สามวันเลยหรอรอบนี้...” ชานอูทำเสียงหงอย ใบหน้าหล่อใสแบบเด็กมัธยมจ๋อยลงถนัดตาจนคนเป็นพี่ต้องเงยหน้าจากกองเสื้อผ้าขึ้นมามอง

 

 

อันที่จริงการที่ยุนฮยองจะไป ออกกองก็ถือเป็นเรื่องปกติสามัญ เพราะเขาก็ทำอย่างนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ตอนนั้นต้องไปช่วยพวกรุ่นพี่ทำหนังสั้นบ้าง หนังใหญ่บ้าง จนตอนนี้เขาอยู่ปีสามก็ได้ทำหนังของตัวเองบ้างแล้ว แถมยังได้เป็นผู้กำกับอีกต่างหาก เพราะแบบนั้นยุนฮยองจึงทุ่มเทให้กับโปรเจกต์ใหญ่นี้เป็นอย่างมาก ทว่า...ก็ยังมีเจ้าหมาตัวโตแถวนี้คอยมางอแงเรื่องการออกกองของเขาอยู่บ่อยครั้ง

 

 

แหงล่ะ ถ้าชานอูจะไม่งอแงก็แปลกแล้ว เพราะช่วงนี้ยุนฮยองก็รู้ตัวดีว่าเขาออกกองถี่มาก แทบจะทุกวัน นอนก็ไม่ค่อยได้นอน เป็นสาเหตุให้ไม่ค่อยจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันกับแฟนเด็กสักเท่าไหร่

 

 

“แค่สามวันเอง อย่างอแงหน่า” ยุนฮยองแกล้งดุเจ้าหมาตัวโตของเขาเสียงเข้มทว่าแววความเอ็นดูกลับฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวย เขาชอบแกล้งชานอู ไม่ว่าจะเป็นเพราะชานอูจะอายุน้อยกว่าสามปีหรือเพราะเจ้าเด็กนี่ชอบทำตัวหงอเวลาโดนเขาดุก็ตาม นั่นอาจจะไม่ใช่เรื่องดี แต่ยุนฮยองก็มองว่ามันเป็นนิสัยที่น่าเอ็นดูอย่างนึงของแฟนเด็กของเขา

 

 

ยุนฮยองชอบที่ชานอูเป็นเด็กหลายมิติ บางครั้งก็ดูเป็นผู้ใหญ่จนน่าตกใจ และบางครั้ง...ก็ดูน่ารักจนตัวเขาเองต้องยอมแพ้

 

 

“ยุนฮยองไม่สงสารผมหรอครับ” เจ้าหมาตัวโตถือดีตัดคำว่าพี่ทิ้งไป พลางช้อนตาใสมองยุนฮยองอย่างออดอ้อนแล้วก็เกาะหมับเข้าที่แขนเรียวของคนอายุมากกว่า

 

 

นี่ล่ะที่ยุนฮยองรอคอย...อาการอ้อนเป็นลูกหมาขาดเจ้าของไม่ได้อย่างนี้ของชานอูมันน่ามองน้อยเสียเมื่อไหร่

 

 

“คำว่าพี่หายไปไหน?” ยุนฮยองทำเสียงเข้มขึ้น นัยน์คู่สวยแสร้งมองกดด้วยความไม่พอใจขณะที่เรียวคิ้วได้รูปก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

 

 

“พี่เพ่ออะไร ผมรู้ว่ายุนฮยองก็ไม่ได้อยากจะเป็นพี่ผมสักหน่อย ไม่งั้นจะมาเป็นแฟนผมทำไมล่ะ...เนอะ”

 

 

ดู...ดูได้เด็กนี่มันพูดหน้าตาเฉยแล้วยิ้มแป้นให้เขาสิ

 

 

ยุนฮยองนิ่งไปนิด เขาพยายามจะควบคุมไม่ให้ตัวเองหลุดยิ้มแม้จะขำในใจไปแล้วก็ตาม

 

 

“ลามปาม” พูดเสียงดุกว่าเดิมแล้วยุนฮยองก็จัดการเมินเจ้าหมาตัวโตด้วยการหันกลับไปสนใจการจัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางต่อ

 

 

“ยุนฮยองครับ” ชานอูพูดเสียงอ้อนแบบไม่เกรงใจหน้าตาคมคายของตัวเองเลยสักนิด แม้เพื่อนสนิทอย่างจุนฮเวจะเคยออกปากว่าเขาไม่ควรทำเสียงออดเสียงอ้อนอย่างนี้เวลาคุยกับยุนฮยองเพราะจะทำให้เสียเชิงแต่ชานอูก็ไม่สนใจ

 

 

ก็จะทำไมล่ะ พี่ยุนฮยองเป็นแฟนเขานี่ไม่ใช่แฟนไอ้จุนฮเวสักหน่อย ทำไมเขาต้องเชื่อมันด้วย?

 

 

ถ้าจะให้ชานอูไม่อ้อนยุนฮยองล่ะก็...เอาปืนมายิงเขาซะยังจะดีกว่าการห้ามไม่ให้เขาทำตัวปัญญาอ่อนกับยุนฮยองแบบนี้

 

 

“...”

 

 

ไร้การตอบรับจากปลายทางที่กำลังก้มหน้าก้มตาพับผ่า ชานอูถอนหายใจแผ่วก่อนจะไถตัวนอนลงกับพื้นพรม หยิบหมอนอิงที่โซฟามารองพื้นแล้วก็วางคางไว้บนหมอนก่อนจะสอดแขนสองข้างเข้าเอวบางของคนอายุมากกว่า แล้วปิดท้ายด้วยการซบหน้าผากลงกับหน้าขาของยุนฮยองอย่างออดอ้อน

 

 

“ยุนฮยอง...ผมไม่อยากกินข้าวเย็นคนเดียวนะ ยุนฮยองก็รู้ว่าเดี๋ยวนี้ผมติดฝีมือทำกับข้าวของยุนฮยองจะตาย กินข้าวที่อื่นก็ไม่อร่อยเหมือนกินข้าวที่ยุนฮยองทำจนต้องมาขอให้ยุนฮยองห่อข้าวไปเรียนให้ทุกวัน แถมอีกไม่กี่เดือนผมก็จะสอบแล้วด้วย ยุนฮยองจะปล่อยให้ผมอ่านหนังสือคนเดียวหรอครับ โหย ทำไมผมน่าสงสารขนาดนี้เนี่ย ข้าวก็กินที่อื่นไม่ได้แล้วยังต้องมาทนนั่งอ่านหนังสือแบบไม่เข้าใจเพราะไม่มียุนฮยองคอยอธิบายให้ฟังอีกต่างหาก แล้วไหนจะต้องนอนคนเดียวอีกล่ะ ยุนฮยองก็รู้ว่าผมกลัวผีจะตาย ถ้าไม่ได้นอนกอดยุนฮยองนะ ผมต้องฝันร้ายแน่ๆ เลย...เพราะงั้น...ออกกองสามวัน...ให้ผมไปด้วยได้ไหมครับ?”

 

 

“...ฮึ” ยุนฮยองแทบจะหลุดขำเสียงดังออกมาอยู่แล้วหลังจากได้ยินชานอูร่ายยาวเสียงอู้อี้อย่างเด็กขี้งอแงอยู่ที่ตักเขา

 

 

คนเป็นพี่ทำหน้านิ่งคิดนิดหน่อยก่อนจะแกล้งทำเฉยต่อไปด้วยอยากรู้ว่าเจ้าหมาตัวโตจะทำอะไรต่อไป

 

 

“นะยุนฮยอง...ยังไงสามวันนี้มันก็วันหยุด โรงเรียนผมก็หยุด ให้ผมไปด้วยนะ” ชานอูว่าพลางขยับตัวอีกนิดเพื่อวางปลายคางไว้บนหน้าขาของยุนฮยองก่อนจะซุกใบหน้าคมคายเข้ากับหน้าท้องอุ่น เรียกให้คนเป็นพี่ต้องยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

 

 

“เราไปแล้วรู้อะไรกับเขาบ้าง เดี๋ยวก็บ่นนู่นบ่นนี่...”

 

 

“ผมจะไม่บ่นอะไรเลย...จริงๆ นะ” ชานอูแอบเบ้ปากเล็กน้อยเมื่อโดนยุนฮยองดักคอ

 

 

เพราะพวกเขารู้จักกันมานานหลายปีก่อนจะมาเป็นแฟนกันซะอีก ยุนฮยองถึงได้รู้ดีว่าแม้เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นชานอูจะดูเป็นผู้ใหญ่เกินอายุจริงแค่ไหน แต่เด็กก็คือเด็ก ร้อนก็บ่นว่าร้อน หิวก็บ่นว่าหิว ไม่ชอบก็บ่นว่าไม่ชอบ หงุดหงิดก็ชักสีหน้า...ที่ว่ามาน่ะยุนฮยองเจอฤทธิ์พวกนี้มาหมดแล้วทั้งนั้น กว่าชานอูจะยอมเป็นเจ้าหมาตัวโตครางหงิงๆ อย่างนี้เขาก็ใช้เวลาไปไม่น้อยเหมือนกัน

 

 

และยุนฮยองก็คงไม่ชอบหากจะมีใครมาว่าแฟนเด็กของเขาว่านิสัยไม่ดี เพราะชานอูเป็นเจ้าหมาตัวโตของเขา และเขาก็มีสิทธิ์ดุเจ้าเด็กนี่ได้คนเดียวเท่านั้น คนอื่นไม่เกี่ยว

 

 

“รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่อยากให้ใครมาว่านายว่าเป็นเด็กนิสัยไม่ดี” ยุนฮยองละมือออกจากกองผ้า เขาวางมือข้างนึงไว้บนกลุ่มผมนิ่มของชานอูก่อนจะออกแรงสางเส้นผมนุ่มมือเบาๆ

 

 

“รู้ครับ”

 

 

“สัญญาได้ไหมว่าจะเป็นเด็กดี?” ยุนฮยองยิ้มอ่อนโยนพลางแนบฝ่ามือเข้ากับแก้มของคนอายุน้อยกว่า ให้ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมาสบตากัน

 

 

ชานอูจ้องยุนฮยองตาแป๋วแล้วก็พยักหน้าหงึกๆ

 

 

“ผมจะเป็นเด็กดีครับ” แค่กับยุนฮยองนะ...

 

 

แอบต่อคำเงียบๆ ในใจแล้วเจ้าหมาตัวโตก็ยิ้มหวานอย่างเอาใจเจ้าของซ่อนหางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไว้ในคราบลูกแกะขนปุยได้อย่างแนบเนียน นัยน์ตากลมจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากสีชมพูของยุนฮยองอย่างไม่วางตา และหากยุนฮยองสักเกตสักนิด...เขาจะรู้ว่าเมื่อครู่ชานอูแอบแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองแบบที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด

 

 

“เฮ้อ...งั้นให้ไปก็ได้ แต่จัดของเอาเองนะ” ยุนฮยองยังคงแกล้งเจ้าหมาตัวโตต่อไปด้วยการถอนหายใจเหมือนสุดท้ายก็ห้ามอะไรไม่ได้ก่อนเขาจะละมือออกจากใบหน้าคมคายของคนอายุน้อยกว่า แล้วตั้งท่าจะจัดกระเป๋าต่อ แต่ทว่า...

 

 

หมับ

 

 

จู่ๆ เจ้าหมาตัวโตแสนเชื่องก็หยัดตัวขึ้นกะทันหันซ้ำร้ายยังคว้าจับมือของยุนฮยองเอาไว้อีกแน่ะ

 

 

ชานอูยิ้มเผล่หมดซึ่งมาดเจ้าเด็กขี้อ้อนคนก่อนหน้านี้เหลือไว้เพียงเจ้าเด็กร้ายกาจที่จ้องจะทำมิดีมิร้ายคนอายุมากกว่า

 

 

“อ..อะไร..?” ยุนฮยองถามเสียงตะกุกตะกัก นึกอยากจะตบปากตัวเองเหลือเกินที่แสดงท่าทางตื่นตระหนกให้เด็กเจ้าเล่ห์มันได้ใจ

 

 

“ไม่มีค่ามัดจำของการเป็นเด็กดีหรอครับ...พี่ยุนฮยอง?”

 

 

“...ค่ามัดจำ?” ยุนฮยองเอียงคอถามเจ้าเด็กตัวโตที่ยืนด้วยเข่าตรงหน้าแบบงงๆ “อ่า...งั้นมื้อค่ำนี้อยากกินอะไรล่ะเดี๋ยวจะทำให้...”

 

 

เมื่อยุนฮยองเห็นว่าชานอูไม่ตอบเขาก็เลยเริ่มเดาสุ่มไปเรื่อย แต่ชานอูก็ยังส่ายหน้าน้อยๆ ปฏิเสธอยู่ดี

 

 

“งั้น..นายจะเอาอะไร...”

 

 

“ผมจะเอายุนฮยอง”

 

 

“ฮะ..เฮ้ย..!!” ยุนฮยองร้องเสียงหลงทันทีที่เจ้าหมาตัวโตกระโจนเข้ามาอุ้มเขาขึ้นโซฟาก่อนร่างหนาของเด็กหนุ่มในชุดมัธยมปลายจะตามมาคร่อมทับ “ช..ชานอู...ใจเย็นๆ นะ”

 

 

“...”

 

 

“นายยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เลยนะ...” จะให้ยุนฮยองพูดตรงๆ ว่าดูเป็นการพรากผู้เยาว์ก็จะยังไงอยู่ แต่การที่ชานอูยังอยู่ในชุดนักเรียนเต็มยศก็ทำให้เขาอดคิดอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ

 

 

“ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ยุนฮยองไม่ได้พรากผู้เยาว์หรอก” ชานอูยิ้มหวานก่อนจะโน้มใบหน้าคมคายลงไปประทับจูบลงบนหน้าผากมนของยุนฮยองแล้วเอ่ยกระซิบเสียงแหบพร่าอย่างหยอกเย้า “...เพราะผู้เยาว์ต่างหากที่อยากจะพรากยุนฮยอง”

 

 

“จองชานอู!!

 

“ฮ่าๆ”

 

“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!

 

 

 

...

 

 

 

ข้อเสียของการมีแฟนเด็ก

1.โดนเด็กมันหลอกกี่ทีก็ไม่เคยจำ เฮ้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

เด็กๆ นี่มันไว้ใจไม่ได้จริงๆ ค่ะ ( /___)/

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ king thomas จากทั้งหมด 29 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 กันยายน 2560 / 18:48
    โอ้ย พี่ยุนเสียรู้เด็กซะแล้ว
    #11
    0
  2. #10 Pang So\'crazy (@2pangy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 02:39
    ร้ายยยยยย
    #10
    0
  3. #9 therip time (@woothlee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 08:10
    ร้ายยยกาจจ จองชานอูววว
    #9
    0
  4. #8 jun de (@mook9543) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 02:06
    กรี๊ดดดดดดดดเด็กมันร้ายค่ะหัวหน้าาาาาาาาาาฮื่ออออออออออ
    #8
    0
  5. #7 inspirit~moohoney (@inspiritmoohoney) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 01:00
    เกร๊ดดดดดดด เกือบจะได้แซวแล้วเชียววววว ว่านี่มันชานยุน หรือ ยุนชาน -คราบหมาบ้องแบ้วเคะแตก มันมลายหายไปหมดสิ้น ตอนน้องเค้ากดพี่ยุนลงโซฟานี่แหละ! บ้าจริงงงงง แกกกกก๊ เด็กมันเลือดร้อน มันต้องการ มันนน เด็กแหลลล
    #7
    0
  6. #6 แบคไก่ (@lob-x-enmaol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 23:01
    ชานอูจะพรากผู้เฒ่าแล้ว ฮรึก น่ารักกก ;//^//;
    #6
    0
  7. วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 09:40
    คือดีอ่ะ น่ารักมากเลยค่ะ  แต่ง chanyun  มาเยอะๆนะค่ะจะคอยติดตาม
    #5
    0
  8. #4 PHANN12 (@paneszii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 00:55
    โอ้ยยยยย น่ารักมาก ชานอูเด็กหลายมิติ เจ้าเล่ห์เชียว
    พี่หนูยุนสู้ๆนะคะ 55555555555555
    #4
    0
  9. #3 ❁ Nadeshiko ❁ (@roseise17) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 01:42
    น่ารักง่า ขอบคุณมากนะคะ ><
    #3
    0
  10. #2 AAAA
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 20:34
    ฮื้อออออออมันฟินนนนนน น่ารักอ่ะ น่ารักมากๆเลย ทำไมเจ้าเด็กหมีมันร้ายกาจแบบนี้คะ พี่ยุนก็เสียรู้เด็กทุกครั้งไป ไม่ได้อ่านฟิคที่ภาษาดีและเรื่องสนุกแบบนี้มานานแล้ว รักเลยอ่ะ แต่งชานยุนอีกเยอะๆนะคะ
    #2
    0
  11. #1 Mayun__64 (@Mayun__64) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 19:53
    ฮืออออ น่ารักมากเลยค่ะ เด็กมันร้ายย ////
    #1
    0