(kaihun) I'M SO INTO YOU

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 267 Views

  • 6 Comments

  • 22 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    267

    Overall
    267

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
โอเซฮุนเป็นเรื่องดีๆ,
คิมจงอินรู้สึกอย่างนั้น


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 ก.ย. 59 / 21:41

บันทึกเป็น Favorite


I’M SO INTO YOU.

Kim Jongin x Oh Sehun

#kaihun, #sekai

Theme song : Into You – Ariana Grande

Requested by : @ellestmusiq

Writer : king thomas (@fanbinbin_)

 


 

 

 

I’m so into you, I can barely breathe

 

 

 

 

รับสมัครพนักงานทำความสะอาด 1 ตำแหน่ง

สนใจติดต่อ XXXX-XXX-XXX’

 

นัยน์ตาคมไล่กวาดมองเบอร์โทรศัพท์เงียบๆ เพียงรอบเดียวเขาก็จดจำมันได้ คิมจงอินกระชับกระเป๋าเป้ที่พาดอยู่บนไล่หนาของเขาอีกครั้งก่อนจะเดินผ่านบอร์ดรับสมัครงานสาธารณะไปดั่งเช่นคนตกงานคนอื่นๆ

 

ใช่ ตอนนี้จงอินกำลังตกงาน

 

ดูเป็นเรื่องประหลาดถ้าจะพูดว่าหนุ่มหล่อผิวสีช็อคโกแลตหน้าตาดีแถมหุ่นยังน่ากินอย่างจงอินกำลังตกงาน แต่มันก็เป็นไปแล้ว อาจจะเพราะความบ้าบอหรือหาอุณหภูมิตัวเองไม่เจอก็ตาม แต่สิ่งเหล่านั้นก็ทำให้เมื่อไม่กี่วันก่อนชายหนุ่มตัดสินใจไม่ต่อสัญญากับทางค่ายโมเดลลิ่งในอเมริกาที่ตัวเองสังกัดอยู่

 

คิมจงอินสามารถปฏิเสธใบเซ็นสัญญาใบใหม่ได้อย่างง่ายดายด้วยเหตุผลสิ้นคิดว่า เขาต้องการตามหาตัวเองว่าชอบอะไรเพื่อเรียนต่อมหาวิทยาลัยหลังจากจบไฮสคูลมาแล้วห้าปี

 

ปัจจุบันชายหนุ่มอายุยี่สิบสี่ สถานภาพโสดเพราะก่อนหน้านี้เอาแต่วุ่นวายแต่กับงานเดินแบบและถ่ายแบบที่ตัวเองหลงใหล พอหมดความสนใจ เขาก็เริ่มอยากจะหันไปทำอย่างอื่นแทน แต่ก่อนจะทำอย่างอื่นที่ว่าได้ก็คงต้องเที่ยวเล่นสักพักเพื่อหาตัวเองไปก่อนนั่นล่ะ

 

ตึกสูงสี่ชั้นสีดำปรากฏแก่สายตาในเวลาต่อมา ป้ายด้านหน้ามีชื่อบริษัทรับออกแบบบ้านและอาคารติดเอาไว้ให้พอรู้ว่านี่คือตัวสำนักงาน หากจะติดต่องานแบบคุยกันโดยตรงก็ต้องมาที่นี่ เช่นเดียวกับคิมจงอิน เขาเองก็ถ่อมาถึงนี่เพื่อ สมัครงานเช่นกัน

 

มือเรียวผลักบานประตูเข้าไป เสียงกรุ๊งกริ๊งของโมบายสีเงินที่ห้อยติดอยู่กับประตูดังขึ้นเรียกให้คนที่อยู่ด้านในหันมามอง และทันทีที่สบตากันกับเพื่อนเก่าอย่าง ปาร์คชานยอลสองเพื่อนซี้ก็โผเข้ากอดกันอย่างไม่รีรอ

 

“เป็นไงบ้าง” ชานยอลเอ่ยถามสั้นๆ ริมฝีปากยกยิ้มกว้าง

 

“สบายดี แล้ว?”

 

“ก็ดีนะ เรื่อยๆ ว่าแต่...นี่มาทำอะไร?” ดวงตากลมของชายหนุ่มตัวสูงเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ แหงล่ะ จงอินไม่ใช่บุคคลที่เพื่อนฝูงจะเจอตัวได้ง่ายๆ ซะเมื่อไหร่

 

“สมัครงาน” จงอินตอบสั้นๆ แล้วพูดต่อเมื่อเห็นแววขอคำอธิบายเพิ่มเติมจากคู่สนทนา “พอดีเห็นป้ายติดว่าหาคนทำความสะอาดอยู่นี่ จำเบอร์ได้ว่าเป็นเบอร์ของที่นี่”

 

ชานยอลกระพริบปริบพลางครางเสียงเบาว่า อ๋อก่อนใบหน้าหล่อจะฉายแววตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่งเมื่อนึกขึ้นได้ว่า คนที่ต้องการ พนักงานทำความสะอาดเป็นใคร

 

“จงอิน นายจำเซฮุนได้ไหม? โอเซฮุนน่ะ”

 

จงอินนิ่งไปพลางคิดตามชื่อที่ได้ยินจากปากเพื่อนสนิท ทันใดนั้นภาพเด็กผู้ชายตัวผอมผิวขาวคนนึงก็ลอยเข้ามาในหัว

 

“โอเซฮุน...ที่เป็นบัดดี้กับแบคฮยอนตอนมอปลายปีสาม?” แม้ภาพที่จำได้จะค่อนข้างเลือนรางเต็มที แต่อย่างน้อยจงอินก็พอจะนึกออกอยู่บ้างถึงส่วนที่เกี่ยวข้องกันระหว่างเขากับเด็กชายตัวผอมคนนั้น

 

“อ่าฮะ หมอนั่นเป็นคนว่าจ้างน่ะ” ชานยอลรับคำพลางรู้สึกหน้าร้อนนิดๆ ยามได้ยินชื่อแบคฮยอน — แฟนตัวเล็กของเขาที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน “เดี๋ยวนายเดินขึ้นไปชั้นสามนะ ที่สตูดิโอริมซ้ายสุดของทางเดินเป็นห้องทำงานของเซฮุน”

 

“โอเค” จงอินพยักหน้ารับยิ้มๆ ในแววตาคมมีแววหยอกล้อชานยอลหน่อยๆ ก่อนเขาจะเดินไปทางที่เพื่อนบอก

 

ระหว่างที่เดินขึ้นชั้นสาม ชายหนุ่มก็เพิ่งจะมีโอกาสได้ตรวจสอบสำนักงานของเพื่อนมากขึ้น อันที่จริงเขาก็เคยมาที่นี่อยู่ครั้งสองครั้งแต่มันก็นานมากแล้ว บริษัทออกแบบเล็กๆ นี้ชานยอลเป็นคนไปเทคโอเวอร์มาทำต่อเนื่องจากเจ้าของเก่าตั้งใจจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

 

ถึงแม้จงอินจะดูไม่ค่อยติดต่อกับใครที่นี่ แต่ตามนิสัยของชานยอลที่ชอบเล่าอะไรออกมาเองแล้ว ก็ไม่แปลกอะไรเท่าไหร่ถ้าจงอินจะรู้ความเป็นมาของบริษัทนี้ แต่ที่ไม่รู้...ก็คือเรื่องโอเซฮุนนี่แหละ จะว่ายังไงดีล่ะ...จงอินแค่รู้สึกว่าเขากับเซฮุนค่อนข้างอยู่คนละโลกกันเลยล่ะตอนสมัยเรียนน่ะ อีกคนดูจริงจัง เงียบขรึม เย็นชา เพื่อนถามคำถามไปสิบคำก็เป็นเรื่องยากพอตัวที่คนอย่างโอเซฮุนจะตอบกลับไปสักคำ

 

นั่นแหละคือภาพของโอเซฮุนในความทรงจำของคิมจงอิน

 

ทว่า...เมื่อมือหนาเคาะประตูสตูดิโอที่แปะตัวอักษรไว้ว่า ‘OH SEHUN’ สามครั้ง...

 

“ไม่ได้ล็อก”

 

....และคนด้านในก็ตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ ให้คนด้านนอกไม่ลังเลที่จะเปิดประตูเข้าไปเพื่อเจอเข้ากับ...ภาพของชายหนุ่มรูปร่างผอมบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมโพรกกับกางเกงเลานจ์สีดำตัวสั้นโชว์เรียวขายาวที่ทำให้จงอินได้แต่ตะลึงงันอยู่อย่างนั้นจนเกือบลืมเป้าหมายในการมาที่นี่ไปเสียแล้ว

 

 

 

 

And all I wanna do is to fall in deep

But close ain’t close enough ‘til we cross the line, baby

So name a game to play, and I’ll role the dice, hey

 

 

 

 

 

“อะ..โอ..เซฮุน...?”

 

เสียงทุ้มต่ำไม่คุ้นหูดังขึ้นมาจากประตูสตูดิโอทำให้สปานิกคนเก่งเจ้าของใบหน้าขาวใสหล่อเหลาต้องหันกลับไปมองหลังจากต่อโมเดลชิ้นนึงในส่วนของสวนหน้าบ้านหลังเล็กเสร็จแล้ว

 

ดวงตาทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางบรรยากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ และเสียงเพลงที่ถูกเปิดคลอเบาๆ

 

“นาย...คิมจงอิน?” เซฮุนเอ่ยถามเสียงเรียบ แววตากลมเจือความสงสัยเอาไว้

 

“เอ่อ...ครับ” จงอินตอบกลับเก้ๆ กังๆ “คือผม...”

 

“ทางการไป” เซฮุนเอ่ยขัด เขาไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่จงอินจะต้องสุภาพกับเขาเพราะยังไงก็รู้จักกันมานานมากแล้ว...ถึงจะไม่ได้สนิทกันก็เถอะ “นาย เรา ฉัน อะไรก็ว่าได้ แต่อย่าถึงขั้นผม ครับ ฟังแล้วแปลกๆ”

 

ชายหนุ่มผู้มาเยือนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก...ไม่เจอกันไม่กี่ปี โอเซฮุนในความทรงจำแทบจะเป็นคนละคนกับคนตรงหน้าจนจงอินปรับตัวไม่ทัน

 

“อ่า งั้น...คือฉันมาสมัครงานน่ะ..ที่ว่ารับสมัครงานพนักงานทำความสะอาด...”

 

“อ้าว เลิกเป็นนายแบบแล้วเหรอ” เซฮุนถามกลับหน้าตาย แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจจงอินอีก นัยน์ตากลมเอาแต่จดจ่ออยู่ที่ปลายนิ้วของตัวเอง การต่อโมเดลย่อมสำคัญกับสถาปนิกระดับชาติอย่างเขามากว่าการสนทนาเรื่องง่ายๆ กับคนรู้จักที่ไม่เจอกันนาน

 

“ก็ประมาณนั้น แบบ...อยากหาประสบการณ์อย่างอื่นบ้างน่ะ”

 

“ด้วยการเป็นพนักงานทำความสะอาด?”

 

“อือ” จงอินรับคำขณะกวาดสายตามองรอบๆ ห้องทำงานของเซฮุนที่ต้องพูดตรงๆ ว่า โคตรรก

 

เห็นแล้วใจที่อยากลองทำอะไรลำบากๆ ดูบ้างถึงกับฟีบลงทันตาแล้วได้แต่คิดว่าเขาจะผ่านอาชีพนี้ไปได้อย่างไร

 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น” สถาปนิกคนเก่งที่ละสายตาออกจากโมเดลบ้านสักสามวินาทีเพื่อมองคู่สนทนาถามเสียงกลั้วหัวเราะ ริมฝีปากสีชมพูธรรมชาติยกยิ้มมุมปากขึ้นนิดหน่อยทว่าก็ดูน่ามองไม่น้อย

 

“เปล่า ไม่มีอะไร...”

 

“ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่ได้จะให้ทำความสะอาดห้องนี้”

 

“แล้ว...”

 

“พอดีแม้บ้านที่คอนโดฯ ลาออกน่ะ” ริมฝีปากอิ่มเล่าเรื่องอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะอธิบายงานคร่าวๆ “ไม่มีอะไรมากหรอก ไปทำความสะอาดแค่วันเว้นวันก็พอ ค่าแรงก็คิดเท่าค่าแรงขั้นต่ำของพวกจบปริญญาตรี” พอมาถึงตรงนี้แล้วเซฮุนก็เพิ่งจะนึกออกว่าคนตรงหน้าหลังจากเรียนจบแล้วก็บินไปอเมริกาเลย ทำให้ต้องถามคำถามเพิ่ม “หรือนายจบนอก?”

 

“ไม่ได้เรียนต่อ”

 

“อ๋อ...วุฒิมอปลาย...ถือว่านายได้กำไรแล้วกัน” สถาปนิกหนุ่มยักไหล่หน่อยๆ พลางก้มๆ เงยๆ ยืนต่องานอยู่อย่างนั้น “แล้วสะดวกเริ่มงานวันไหน?”

 

“แล้วแต่นายก็ได้”

 

“งั้นวันนี้เลยแล้วกัน”

 

“อ่า”

 

“นั่งรอแป๊บนึง นี่ใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวไปพร้อมกัน...ไม่ได้เอารถมาถูกไหม?”

 

“...” จงอินพยักหน้าหงึกๆ นึกทำอะไรไม่ถูกทันทีเมื่อนั่งลงบนโซฟาแล้วพบว่าตรงมุมนี้...เห็นบั้นท้ายกลมของเซฮุนชัดกว่าที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องเมื่อกี้เสียอีก แถม...กางเกงเลานจ์สีดำนี่ยังบางมากเสียจนเขาเห็นรอยอันเดอร์แวร์ของเซฮุนเลยด้วย

 

และเหมือนคนที่ตกเป็นเป้าสายตาจะรู้...ดวงตากลมถึงได้หันกลับมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อพร้อมกับเอ่ยทิ้งท้ายไว้สั้นๆ ว่า

 

“ระวังเป็นตากุ้งยิงนะ คิมจงอิน”

 

วินาทีนั้น...หนุ่มหล่อดีกรีนายแบบนอกแทบล้มตึง ร่างกายหนาสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนจับได้ว่าทำความผิด พลันแก้มทั้งสองก็ร้อนขึ้นมาเลยได้แต่เสมองไปทางอื่นอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

 

Oh baby, look what you started

The temperature’s rising in here

Is this gonna happen?

Been waiting and waiting for you to make a move

Before I make a move

 

 

 

 

เป็นเวลากว่าสองอาทิตย์แล้วที่จงอินเป็น พนักงานทำความสะอาดให้กับห้องชุดของเซฮุน

 

แล้วก็เป็นเวลากว่าสองอาทิตย์เช่นกันที่เซฮุนรู้ตัวว่าเขามักตกเป็นที่วางสายตาของจงอินเสมอ และไม่ใช่แค่เซฮุนที่รู้ตัว แต่จงอินเอง...เขาก็รู้ว่าตัวเองกำลังผิดปกติไป...ไม่สิ บางทีมันอาจจะเป็นอะไรที่เรียกว่า ผิดธรรมชาติเลยก็ได้

 

จงอินรู้ว่าเขาไม่ใช่คนประเภทจะหันไปมองใครได้บ่อยๆ และพักสายตาที่ใครนานๆ หรือสนใจใครสักคนยิ่งแล้วใหญ่ แต่ทว่าโอเซฮุนก็ได้เป็นข้อยกเว้นของข้อกังขาทั้งหมดอย่างน่าอัศจรรย์ใจ เด็กชายตัวผอมในหลายปีก่อนกลายเป็นหนุ่มหล่อเจ้าของร่างเพรียวที่ส่วนสูงเกินหนึ่งร้อยแปดสิบ แต่ก็ไม่ได้เก้งเก้าง กลับกันด้วยซ้ำ จงอินมีความคิดว่าเซฮุนดูฮอตเป็นบ้าในชุดง่ายๆ อย่างกางเกงเลานจ์ขาสั้นทั่วๆ ไปกับเสื้อเชิ้ตตัวหลวมไม่ก็เสื้อยืดขนาดใหญ่

 

จากการทำงานด้วยกันมา จงอินพบว่าเซฮุนไม่ใช่คนที่ชอบแต่งตัว น้อยชิ้นเพื่อล่อสายตาใคร (ซึ่งใครที่ว่าก็หนีไม่พ้นตัวเขาเองนั่นแหละ) แต่สถาปนิกหนุ่มมักจะชอบถอดกางเกงยีนส์พาดเก้าอี้ไว้เวลาทำงานมากกว่า เช่นเดียวกับเวลากลับมาถึงห้องชุด เซฮุนจะถอดกางเกงยีนส์ทรงสกินนี่ (บางทีก็เป็นกางเกงสแลค) เอาไว้ทำให้เหลือแค่กางเกงเลานจ์ขาสั้น แล้วก็เดินทำธุระไปทั่วห้องก่อนจะมานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าคอมพ์ในห้องนั่งเล่น...แบบนี้

 

เซฮุนจัดการเปิดคอมพิวเตอร์ตามกิจวัตรประจำของเขา เม้าส์ปากกาอยู่ในมือทันทีที่หน้าจอขนาดยี่สิบเจ็ดนิ้วตรงหน้าสว่างวาบ สถาปนิกหนุ่มนั่งทำภาพ 3D ของแบบตัวบ้านอยู่เงียบๆ แม้จะรู้สึกได้ถึงสายตาบางคู่ที่มองมาเป็นระยะๆ ก็ตาม

 

ถึงจะเจอหน้ากันวันเว้นวันแต่ช่องว่างระหว่างโอเซฮุนและคิมจงอินก็ยังคงกว้างพอสมควร อาจจะเพราะกลับมาถึงห้องเซฮุนก็ไม่ค่อยจะได้ใส่ใจอะไรนอกจากงานที่ต้องทำต่อ และบางวันจงอินเองก็มักจะออกไปก่อนเซฮุนจะกลับมาหลังจากทำความสะอาดเสร็จแล้วก็เลยไม่มีเหตุผลให้ต้องคุยกันเยอะแยะ

 

แต่วันนี้...เซฮุนตั้งใจไว้แล้วว่าเขาต้องได้คุยกับจงอิน

 

เพราะฉะนั้นเมื่อเคลียร์งานเล็กๆ เก็บรายละเอียดเสร็จแล้ว เซฮุนจึงปิดคอมพ์ทันที เรียวขายาวตวัดขึ้นมานั่งไขว่ห้างขณะจับจ้องสายตาไปยัง พนักงานทำความสะอาดที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา

 

เซฮุนนับเลขหนึ่งถึงสามอยู่ในใจเงียบๆ และเมื่อนับถึงสาม...

 

ขวับ

 

...จงอินก็หันมามองเขาจริงๆ อย่างที่คิดเอาไว้

 

ใบหน้าคมคายของนายแบบนอกมีแววตกใจอย่างเห็นได้ชัดก่อนเขาจะปัดมันทิ้งด้วยการหันหน้าหนีทันทีที่เจอเซฮุนจ้องมองตรงๆ แต่ก็ไม่ทันการ เมื่อสถาปนิกหนุ่มเอ่ยรั้งขึ้นมาเสียก่อน

 

“จงอิน นายเคยมีเซ็กส์กับผู้ชายไหม?”

 

“...!?” จงอินรู้สึกเหมือนเขาหูฝาดไปชั่วขณะเลยต้องถามย้ำ “อะไรนะ?”

 

“ฉันถามว่านายเคยมีเซ็กส์กับผู้ชายไหม?”

 

“ก็...” นัยน์ตาคมกลอกไปมาก่อนจะยอมจำนนเหมือนเห็นสายตานิ่งๆ ของเซฮุน “เคย”

 

“งั้นมามีเซ็กส์กัน”

 

“หา...?”

 

“นายหูตึงหรือไง?” เซฮุนยังคงถามหน้าตายเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ และนั่นทำให้คู่สนทนาได้แต่นั่งงงราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องแปลกประหลาด

 

“มีเซ็กส์กัน...เนี่ยนะ? ทำไม?” จงอินได้แต่ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเซฮุนถึงทำเหมือนเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องทั่วๆ ไป...ทำอย่างกับจะชวนไปกินข้าวสักมื้อแล้วก็ไปได้เลย อะไรแบบนั้น

 

ถ้าพวกเขารู้จักกันในเชิงเรื่องแบบนี้แต่แรก จงอินก็คงไม่ตกใจหรอกที่จู่ๆ เซฮุนจะพูดเรื่องเซ็กส์ขึ้นมา แต่นี่....

 

“ก็เห็นนายเอาแต่มองฉัน” ใบหน้าใสไม่แสดงอารมณ์อะไร นอกจากการยักไหล่น้อยๆ และพูดต่อ “ฉันเองก็ไม่ได้ทำเรื่องพวกนี้มาสักระยะแล้วด้วย ได้ปลดปล่อยบ้างก็ดี”

 

ว่าแล้วร่างเพรียวก็ลุกขึ้นเดินจากโต๊ะทำงานมาหาคนที่นั่งอยู่บนโซฟา เซฮุนทิ้งตัวนั่งคร่อมจงอินอย่างไม่สนใจว่าผู้ถูกกระทำจะหน้าเหวอได้น่าตลกแค่ไหน

 

“ฮ..เฮ้...เซฮุน...” จงอินเอ่ยเรียกอีกคนเสียงเบายามเมื่อฝ่ามือสัมผัสได้ถึงผิวเนียนนุ่มของคนตัวขาว

 

“ไม่ต้องพิธีรีตอง โตๆ กันแล้ว ถ้าใช่ก็สานต่อ ถ้าไม่ใช่ก็ช่างมัน” สถาปนิกหนุ่มว่าอย่างนั้น นัยน์ตากลมเป็นประกายวาววับ แม้ใบหน้าใสจะยังคงแน่นิ่ง แต่จงอินสัมผัสได้ว่าดวงตาคู่สวยตรงหน้าเขากำลังยิ้มราวกับเล่นกล

 

“เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“ฉันผ่านอะไรมาเยอะก่อนจะรู้จักนายอีกรอบ” เซฮุนยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์พลางแตะมือลงบนกรอบหน้าคมคายของจงอินอย่างแผ่วเบา

 

จงอินไม่ตอบอะไรแต่เลือกแสดงออกทางการกระทำด้วยการประจูบริมฝีปากของเซฮุน แนบความอุ่นร้อนค้างไว้สักพักก่อนจะกดหนักสลับขบเม้มราวกับมันเขี้ยวริมฝีปากน่ากัดนี้นักหนา ปลายลิ้นร้อนไล้เลียรอยปิดราวกับขออนุญาตและมันก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากเจ้าของตัวขาวที่ยอมเผยอปากออกเพียงนิดแล้วตอบกลับจูบนี้ไปอย่างหนักหน่วงไม่แพ้กัน

 

เสียงจูบของพวกเขาดังก้องไปทั่วห้องอย่างน่าอาย ขณะที่จงอินก็ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเซฮุนอย่างรวดเร็วทว่าดูเป็นธรรมชาติไม่ติดขัด เพียงเวลาไม่นานร่างกายของพวกเขาก็เปลือยเปล่าให้เซฮุนได้มีโอกาสสำรวจหุ่นของนายแบบส่งตรงจากอเมริกาชัดๆ เต็มตา

 

มือขาวไล้ปลายนิ้วไปตามผิวสีช็อคโกแลตอย่างเผลอไผล เกินกว่าจะรู้ตัวริมฝีปากอิ่มก็ฝากฝังรอยรักไว้บนหน้าท้องของนายแบบหนุ่มเรียบร้อยแล้ว จงอินครางฮือรู้สึกเสียววาบอย่างบอกไม่ถูก เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำเอาเขาอยากจะทุรนทุรายแล้วขอให้เซฮุนทำมันอีก

 

จงอินชอบ...เวลาเซฮุนขบกัดผิวเขา ริมฝีปากอิ่มนั่นเข้ากันได้ดีกับผิวสีช็อคโกแลตของเขา และภาพเหล่านั้นก็ทำให้จงอินแทบคลั่งตาย

 

ความรู้สึกก่อนหน้านี้ที่คิดจะปฏิเสธคำชวนเช่น งั้นมามีเซ็กส์กันถูกปัดทิ้งอย่างง่ายดาย จงอินผลักเซฮุนลงไปนอนบนโซฟาตามสัญชาตญาณดิบก่อนจะตามไปด้วยตัวเขาที่คร่อมทับ แนบทุกสัดส่วนบนร่างกายขาวเนียนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ มอบจุมพิตหอมหวานแต่อาบยาพิษสุดร้อนแรงเป็นรางวัล และปรนเปร่อความสุขให้ร่างใต้อาณัติอย่างคนช่างเอาใจ

 

ตรงไหนที่ริมฝีปากร้อนแตะสัมผัสแล้วโอเซฮุนบิดเร่า จงอินก็ไม่พลาดที่จะย้ำสัมผัสลงไป ปลายลิ้นชื้นลากเลียไปทั่วผิวขาวเนียนอย่างกระหาย ทั้งขบเม้ม พรมจูบ ดูดดุน สร้างความเสียวซ่านจนนัยน์ตากลมฉ่ำวาวไปด้วยน้ำใส เสียงครางหวานหูของเซฮุนดังก้องไปทั่วทั้งห้อง

 

“อ..อึก..จงอิน...เข้ามา...” เซฮุนว่าเสียงสั่นยามเมื่อคลื่นอารมณ์กำลังซัดกระหน่ำจากแรงเล้าโลมของนายแบบหนุ่ม

 

“สัญญากันก่อนว่าจะมีครั้งต่อไป” จงอินเอ่ยขออย่างเอาแต่ใจแบบเพ้อๆ เขาแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังมองเซฮุนด้วยสายตาออดอ้อนเพียงใด

 

“อือ...”

 

“สัญญาสิ”

 

“..สัญญา”

 

“เด็กดี” จงอินยิ้มรับก่อนเขาจะเริ่มบรรเลงบทเพลงรักที่รุ่มร้อนเกินจะต้านทาน แม้อากาศในห้องจะเย็นฉ่ำแต่อุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นจนไม่อยากละมือออกจากกันและกันแม้เสี้ยววินาที

 

“อ๊า! จงอิน!

 

 

 

 

So baby, come light me up and maybe I’ll let you on it

A little bit dangerous, but baby, that’s how I want it

A little less conversation, and a little more touch my body

Cause I’m so into you, into you, into you

Got everyone watchin’ us, so baby, lit’s keep it secret

A little bit scandalous, but baby, don’t let them see it

A little less conversation and a litt’e more touch my body

Cause I’m so into you, into you, into you

 

 

 

 

ไอแดดอุ่นๆ ลอดแนวผ้าม่านในเช้าวันใหม่ปลุกให้เปลือกตาสวยของคิมจงอินค่อยๆ เปิดอย่างช้าๆ พลางมือหนาก็ปัดป่ายสะเปะสะปะไปทั่วเตียงเพื่อหาคนที่นอนกอดมาตลอดทั้งคืนแต่คว้าไว้ได้เพียงแค่ไออุ่นจางๆ เท่านั้น

 

นายแบบหนุ่มลืมตาตื่นเต็มตาทันทีเมื่อรู้ว่าใครบางคนหายไป

 

ร่างกายหนาแน่นอย่างคนดูแลสุขภาพเป็นอย่างดีลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่ใส่ใจว่าทั้งร่างกายของเขาตอนนี้มีเพียงแค่อันเดอร์แวร์สีขาวเป็นเพียงปราการชิ้นเดียวเท่านั้น ขอบกางเกง Calvin Klein สีเทาแนบรัดไปกับสะโพกแกร่ง วีไลน์สุดเซ็กซี่ที่โผล่พ้นขอบอันเดอร์แวร์มีรอยช้ำสีแดงจางๆ เหลือบม่วงเล็กๆ ประดับไว้ทำให้จงอินรู้ว่าระหว่างที่เขายังไม่ตื่นมีใครบางคนซนไม่เข้าท่า

 

และ ใครบางคนที่ว่าก็กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องนั่งเล่นทั้งๆ ที่ใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียว...หนำซ้ำกระดุมก็ไม่ติดสักเม็ด เรียกให้คนมองต้องลอบกลืนน้ำลายอย่างพยายามจะอดกลั้น

 

“ทำไมตื่นก่อน” หลังจากสนิทแนบชิดกันมาทั้งคืน จงอินก็เลือกที่จะถามอย่างเป็นกันเองมากขึ้น แม้ว่าเซฮุนจะทำตัวเหมือนเดิมก็เถอะนะ

 

“ฉันมีฟิตเนสเช้า” เซฮุนตอบนิ่งๆ พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบขณะที่อีกมือก็กำลังวุ่นวายกับการลากเม้าส์ปากกาไปบนแท็ปเล็ตเล็กๆ

 

“เดี๋ยว...นี่มีแรงไปฟิตเนส?”

 

ขวับ

 

ราวกับได้ยินคำพูดแสลงหู...เซฮุนหันไปมองจงอินทันที นัยน์ตากลมแข็งกร้าวขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนเจ้าของมันจะหันกลับไปมองหน้าจอคอมพ์เช่นเดิมอย่างไม่เอาความ

 

โอเค...จงอินจะจำไว้ว่าเขาควรระวังคำพูดมากกว่านี้

 

“ไม่ได้ไป...แค่ตื่นตามเวลา” ว่าจบแล้วก็วางแก้วกาแฟลงพอดีกับที่เคลียร์งานแก้เล็กๆ น้อยๆ เสร็จ จากนั้นก็กดเข้าไปที่หน้าต่างเว็บเพจที่ถูกซ้อนไว้

 

“แล้วตื่นมาทำอะไร” จงอินรู้สึกว่าตอนนี้เขากำลังทำตัวเหมือนพวกเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งมีแฟนคนแรกชะมัด

 

“แก้งานที่ชานยอลส่งมาให้แล้วก็ส่งประวัติกับรูปของนายให้โมเดลลิ่งที่นี่พิจารณา”

 

“เรื่องนี้...” นายแบบหนุ่มว่าเสียงอ่อน ตั้งใจจะเอ่ยขัดแต่โดนคู่สนทนาเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

 

“รู้หรอกว่าอยากทำอย่างอื่น แต่จะไปทำอะไรล่ะเวลานี้?” เซฮุนกดปุ่ม enter เพื่ออัพโหลดไฟล์ประวัติส่วนตัวและรูปของจงอินก่อนจะหันกลับมาจ้องใบหน้าคมคาย “นายจะเรียนมหาลัยก็ได้ แต่ต้องทำงานด้วย เพราะนายมีชื่อเสียงทางนี้แล้วจะทิ้งเปล่าๆ อย่างนี้ได้ไง เสียของ”

 

“นี่ อย่าตัดสินใจแทนสิ”

 

“ฉันอยากมีแฟนเป็นนายแบบ”

 

“...!!!” จงอินคิดว่าเขากำลังโดนหมัดฮุกไม่ก็ท่าไม้ตายอะไรสักอย่างจากคนตัวขาวหน้านิ่งตรงหน้า

 

“เป็นให้หน่อยไม่ได้หรือไง?”

 

“อะ..โอเค...”

 

หมดคำจะเถียง

 

ดูสิ หนีเอเจนซี่ที่อเมริกามาตั้งไกล ดันมาพลาดท่าตกม้าตายแค่เพราะโอเซฮุนเนี่ยนะ? เหลือเชื่อเลยว่ะคิมจงอิน

 

นายแบบหนุ่มคิดกับตัวเองเงียบๆ ขณะมองตามร่างเพรียวที่กำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานแล้วเดินเลี้ยวไปทางห้องครัว

 

“อยากกินอะไรไหม?” เซฮุนยังคงคอนเซปต์นิ่งเงียบไว้เช่นเคย ทว่าสำเนียงนั้นกลับฟังดูเอาใจใส่อย่างน่าประหลาด

 

“จะทำให้?” จงอินลองย้อนถามหน้าตายบ้าง

 

“หรือจะทำเองก็ได้นะ ไม่เกี่ยง”

 

โอเค นอกจากจะต้องระวังคำพูดแล้ว ยังต้องระวังการแสดงออกทางหน้าตาด้วยสินะ

 

“เอาข้าวผัดอะไรก็ได้ครับ” จงอินตอบอย่างสุภาพทันทีที่รู้ว่าตัวเองกำลังเข้าตาจน

 

“อืม ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ” เซฮุนเอ่ยปากไล่เสียงเบา หลังจากทนมองนายแบบหนุ่มเดินเปลือยอย่างน่าไม่อายมาตั้งนาน ถึงเขาจะดูไม่แคร์อะไร...แต่ไอ้สิ่งที่สามารถทำให้หน้าร้อนผ่าวอย่างนี้ได้ก็เป็นเรื่องยากนักที่เซฮุนจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ

 

และเหมือนจงอินจะรู้...ใบหน้าคมคายถึงแย้มยิ้มกว้างซะขนาดนั้น

 

“เซฮุน”

 

“อะไรอีก”

 

“ฉันชอบนาย”

 

“บอกช้าไปนะ” นึกแล้วเซฮุนก็ได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ คนอะไรมีเซ็กส์กันแล้วค่อยมาบอกว่าชอบ

 

“ช้ายังไง?”

 

“ก็นายเพิ่งจะมาบอกทั้งๆ ที่เรามีเซ็กส์กันไปแล้ว”

 

“นายความจำสั้นเหรอโอเซฮุน” จงอินหัวเราะน้อยๆ แล้วพูดมาอีกคำ “เมื่อคื่นฉันก็บอกชอบนายไปแล้ว”

 

“ตอนไหน...”

 

“ก็ตอนที่นายบอกว่า...แรงอีกได้ไหมจงอะ...”

 

ปึก!

 

แก้วพลาสติกใบเล็กใกล้มือขาวถูกปาไปตามสัญชาตญาณทันทีที่ได้ยินคำพูดแสลงหู

 

“ไปอาบน้ำเลย!!!!” แม้เซฮุนจะไม่ปฏิเสธว่าเขาพูดอย่างนั้นจริง แถมยังเต็มใจพูดคำพูดทำนองนั้นในเวลาแบบนั้นด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่ปรารถนาจะได้ยินมันซ้ำสองจากปากคิมจงอิน หรือจะจากปากใครก็ตาม

 

“เจ็บนะเนี่ย” ปากบอกว่าเจ็บแต่ใบหน้าหล่อคมก็ยังคงยิ้มระรื่น แต่ถือเป็นโชคดีของจงอินที่เซฮุนกำลังวุ่ยวายกับการหยิบวัตถุดิบทำมือเช้าออกจากตู้เย็นเลยไม่ได้หันไปมอง

 

“เจ็บก็ดีแล้วก็จำๆ เอาไว้บ้างนะว่าอะไรที่เกิดบนเตียงก็ให้มันจบแค่บนเตียง”

 

“แต่เมื่อวานมีที่โซฟาด้วย...”

 

“คิม-จง-อิน”

 

“แล้วถ้าจบแค่บนเตียง...จะได้สานต่อไหม” จงอินทำตัวเป็นหน่วยกล้าตาย เขาตัดสินใจเอ่ยถามตรงๆ แม้ลึกๆ ในใจจะแอบกลัวคำตอบอยู่นิดหน่อยแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา

 

“ก็สัญญากันแล้วไม่ใช่หรือไง” ตอนแรกเซฮุนก็ตั้งใจว่าจะไม่เขินหรอกนะ แต่พอเงยหน้ามาเจอจงอินที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่แล้วมันก็...รู้สึกร้อนที่แก้มยังไงก็ไม่รู้เลยต้องออกปากไล่ซ้ำอีกครั้ง “ไปอาบน้ำได้แล้ว”

 

“สัญญาก่อนว่าจะไม่ผิดสัญญา”

 

“นายเป็นเด็กหรือไงจงอิน? เกี่ยวก้อยด้วยเลยไหมล่ะ?” เซฮุนถามพลางกลอกตาแบบเซ็งๆ แต่ท่าทางแบบนั้นกลับ น่าเอ็นดูในสายตาจงอินซะงั้น

 

“ได้เหรอ?”

 

“ถ้านายทำจริงๆ ฉันจะโกรธ...โตๆ กันแล้ว คำไหนคำนั้นหน่า ไปอาบน้ำเถอะ”

 

“โอเค...ยอมแล้ว” จงอินยิ้มบางพลางยกสองมือขึ้นเสมอหัวไหล่เป็นเชิงบอกว่าเขายอมคนตรงหน้าแล้วจริงๆ พลางนึกขอบคุณตัวเองซ้ำๆ ที่ตัดสินใจกลับมาเกาหลี

 

แม้สิ่งที่ได้จะผิดเป้าหมายการกลับมาไปหน่อย แต่นั่น...ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรเลย

 

 

 

 

This could take some time, hey

I made too many mistakes

Better get this right, right, baby.

 

 

 

 

โอเซฮุนเป็นเรื่องดีๆ,

คิมจงอินรู้สึกอย่างนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END.

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ BeMerliah จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 กันยายน 2559 / 03:13
    ดีต่อใจจจจจจจจ
    #6
    0
  2. #5 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 08:43
    ชอบบบ เซฮุนเป็นคนพูดตรงมาก สงสารจงอิน555555
    #5
    0
  3. #4 SoftCream (@choco-macarons) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:39
    น่ารักมากเลยยยยยยย ความสัมพันธ์ดูฉาบฉวยก็จริงแต่เค้าดูมีเคมีที่เข้ากันเนาะ หลังจากนี้ก็คงรักกันไปเอง ว่าแต่จะมีสเปไหมน้อ อิอิ
    #4
    0
  4. #3 Pimm
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 11:30
    ภาษาดีมากกกกกกกกก เซฮุนฮอตมาก ช่างเป็นคนที่พูดตรงอะไรขนาดนี้55555555555 สนุกมากเลย เขอนจนหน้าร้อนตอนจงอินบอกชอบเเบบทื่อๆ ชอบก็บอกเลย 55555
    #3
    0
  5. #2 Bear88
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 05:36
    โอ๊ยจะกรี๊ดดดดด ทุกอย่างมันกรุ้มกริ่มมากค่ะ จั๊กจี้หัวใจ เขิน!
    #2
    0
  6. #1 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 03:39
    ชอบบบบบบ โอเซฮุนคนซึน อิอิ แต่ก็โผงผางดี น่ารักอ่ะ
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น