ตอนที่ 1 : Post-it 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 พ.ค. 62



POST - IT 




แม่บอกว่าการที่ทำอะไรซ้ำๆไป21วันจะติดเป็นนิสัย

มันใช้ได้กับการจีบคนที่ชอบมั้ยนะ?

 

 

 

 

          ‘คุณครับวันนี้ท้องฟ้าสดใสมากเลย ได้เงยหน้ามองมองมันรึยัง

 

          กระดาษโพสต์อิทสีม่วงอ่อนถูกนำมาแปะไว้ที่หน้าตู้ล็อคเกอร์หมายเลยหกสิบเอ็ดในทุกๆเช้า วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ร่างสูงสมส่วนของประธานนักเรียนคนเก่งอย่างปาร์คชานยอลได้รับ แผ่นนี้ก็เป็นอีกหนึ่งแผ่นที่ถูกนำมาแปะเอาไว้ให้เขา ถ้านำมันไปรวมกับโพสต์อิททั้งหมดภายในตู้ล็อคเกอร์ก็คงเป็นแผ่นที่สิบเอ็ดแล้วที่ตัวเขาได้รับ

 

          ไม่เคยรู้ว่าใครที่เป็นคนนำมันมาแปะไว้ ตัวเขาเองก็พยายามหาเจ้าของโพสต์อิททั้งหมดนี้แล้ว แต่ก็คาดกันทุกที่ เห็นแค่หลังไวๆวิ่งหายออกไปตามทางเดิน

 

          มือหนาถูกตกขึ้นมาดึงกระดาษสีม่วงอ่อนออกจากประตู้ล็อคเกอร์แล้วย้ายมันไปแปะไว้ข้างในรวมกับกระดาษหลากสีแผ่นอื่นๆ ไม่รู้ว่าคนที่กำลังทำอะไรแบบนี้ใส่คนอื่นอยู่คนต้องเป็นคนยังไงกัน ขยันในเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องจริงๆเลย

         

          เจตนาในการกระทำแบบนี้ผู้เขียนเขาต้องการจะให้ผลลัพธ์เป็นแบบไหนยังเหรอ ชื่อก็ไม่เขียนแล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าเจ้าของข้อความทั้งหมดนี้เป็นใคร

 

          อยากเจอตัวชิบหายเลย

 

 

#post-it

 

          วันนี้ก็เป็นวันที่สิบเอ็ดเข้าไปแล้วที่ผมค่อยเอาโพสต์อิทไปแปะไว้ที่ตู้ล็อคเกอร์คนที่ผมชอบและแอบมองเขามาหนึ่งปีเต็ม มันเป็นเวลาที่ไม่นานและไม่เร็วจนเกินไปกับการแอบชอบใครสักคนนึง ตัวผมเองอะไม่กล้าเข้าไปจีบคนๆนั้นตรงๆผลลัพธ์ที่ได้เลยกลายเป็นการเอาโพสต์อิทที่เขียนข้อความสั้นๆไปแปะเอาไว้ให้เขา คุณประธานนักเรียนปาร์คที่ใครหลายๆคนในโรงเรียนจับตามอง

 

          เป็นถึงคนดังของโรงเรียน แถมที่ความสามารถรอบด้านอีกใครๆเขาก็จับตามองเป็นพิเศษรวมถึงผมด้วย แล้วไอการที่ผมค่อยเอากระดาษไปแปะให้เขาก็เพราะแม่ผมอะดันมาบอกผมว่า ถ้าทำอะไรติดๆกันยี่สิบเอ็ดวัน เราจะติดเป็นนิสัย ผมเลยติ๊กต่างเอาเองว่าการทำแบบนี้จะทำให้คุณเขาสนใจในตัวผมขึ้นมาบ้าง มโนไปใช่มั้ยหละ แต่มันก็ดีกว่าการที่แอบชอบเขาไปวันๆนั้นแหละ

 

          แล้วจากวันนั้นที่แม่เอาแต่บ่นผมเรื่องขี้เกียจอ่านหนังสือ แล้วได้พูดไอเรื่องยี่สิบเอ็ดวันขึ้นมา มันก็เลยกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมไปลองทำอะไรแปลกๆ จริงๆก็เคยลองรวบรวมความกล้าทั้งหมดเดินไปคุยกับเขาแล้วนะ แต่ผมที่ได้คือการเดินก้มหน้าแล้วรีบจ้ำเท้าผ่านหน้าคุณเขาไปเลย เฮ้ยปอดแหกมาก

 

          และไอความปอดแหกนี้เองที่ทำให้ผมต้องค่อยหลบๆซ้อนๆไม่ให้คนอื่นเห็น จากปกติที่ผมจะมาโรงเรียนตอนแปดโมงเช้าทันเข้าคาบแรกพอดี จริงๆก็คือสายนั้นแหละ แต่ตอนนี้นะผมปรับปรุงตัวมาโรงเรียนตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เพื่อหลีกเลี่ยงผู้คนมันกระทำการใหญ่อย่างการมาแปะโพสต์อิท เนี้ยแม่ต้องภูมิใจ

 

          แต่เรื่องนี้นะถูกเก็บเป็นความลับของผมมาโดยตลอด เพื่อนก็ไม่ให้รู้เลยสักคนเดียว จนกระทั้งในวันที่เก้าที่ผมกำลังนำโพสต์อิทมาแปะที่เก่าเวลาเดิมเป๊ะ เพราะแอบสืบมาว่าคุณประธานนักเรียนของผมจะมาถึงที่โรงเรียนในเวลาเจ็ดโมงเช้าในทุกๆวัน แล้วเมื่อมาถึงก็ต้องตรงมาที่ล็อคเกอร์ที่หยิบปลอกแขนในตู้ก่อนที่จะไปปฏิบัติหน้าที่ของประธานนักเรียนในตอนเช้าๆแบบนี้ มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมมายื่นอยู่ตรงนี้ในเวลาหกโมงครึ่งของทุกวัน

 

          แล้ววันนั้นคงจะเป็นวันที่ก้าวขาผิดข้างแน่ๆเลยอะ ไอจังหวะที่ผมกำลังจะแปะกระดาษสีส้มลงไปบนตู้ จังหวะนั้นเลยไอเพื่อนในกลุ่มตัวดีอย่างคิมจงแดดันเดินเข้ามาเห็นพอดีเด๊ะ จากนั้นเป็นต้นมาเพื่อนในกลุ่มทุกคนของผมก็รู้เรื่องที่ผมแอบชอบประธานนักเรียน เพราะคิมจงแดรู้โลกรู้!!! เยี่ยมจริงๆเยี่ยมจริงๆ

 

          จากนั้นเป็นต้นมาก็บังเกิดชื่อใหม่ที่รู้กันในกลุ่มเวลาที่มีใครบังเอิญเจอกับปาร์คชานยอลอย่าง นายโพสต์อิท

 

          มันก็น่ารักดีใช่มะ

 

          เป็นนายโพสต์อิทของผม ????

 

          คิดแล้วก็เขิน...

 

          ไอแบคคคคคค!!!!!!!” เสียงแปดหลอดของไอจงแดที่ดังมาจากหน้าโรงอาหารดึงความสนใจจากคนที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ในบริเวณนี้ไปรวมไว้ที่มันเป็นจุดเดียวด้วยความตกใจรวมถึงคนตัวเล็กที่กำลังนั่งก้มหน้างีบหลับระหว่างรอเข้าคาบแรกให้ต้องรีบกระเด้งตัวขึ้นมาจากโต๊ะอย่างมึนงง

 

          ไอห่านี้...

 

          “มีอะไรจงแดดีโอที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยทำขึ้นแทนเจ้าของชื่อที่ตอนนี้ยังนั่งสัปหงกไม่เลิก

 

          เมื่อกี้กูเจอนายโพสต์อิทของมึงที่ทางเดินมายังโรงอาหาร

 

          “แล้วไงต่อเอ่ยถามเพื่อนออกไปด้วยเสียงงัวเงีย

 

          กูเลยวิ่งผ่านมันมาแล้วรีบคาบข่าวมาบอกมึงเนี้ยว่าพี่ประธานมันกำลังเดินมาทางนี้!!”

 

          ทุกคนคิดว่าผมจะต้องตื่นเต้นมั้ยกับสิ่งที่จงแดมันรีบวิ่งมาบอก บอกตรงนี้เลยนะครับว่าไม่เท่าไร ใจกูเต้นไม่แรงเท่าไรเลยเนี้ย ฮืออออ

 

          ถึงจะบังเอิญเจอกันเกือบทุกวันแต่ใจบ้าๆของผมมันก็เต้นแรงทุกทีเลยอะ จะเรียกว่าบังเอิญมันก็ไม่ถูกเท่าไรนัก เพราะว่าผมหนะค่อยจับตามองคุณเขาอยู่ตลอดเลย สายตาของผมมีให้เขาคนเดียว

 

          เบาหน่อยไอเหี้ยจะตะโกนทำไมวะ อย่าทำตัวให้เป็นจุดสนใจ นั่ง-ลงเซฮุนที่เดินตามมาทีหลังจัดการกดตัวของไอกระบอกเสียงของกลุ่มให้นั่งลงก่อนที่ตัวเองจะทิ้งตัวนั่ง เป็นอันคบองค์ประชุม

 

          ดีโอทำคณิตเสร็จยังเอามาลอกดิมือใหญ่ๆของเซฮุนถูกยื่นออกมาแบขอสมุดการบ้านจากเทพดีโอที่โคตรเก่ง เรียกง่ายๆก็มันสมองของกลุ่มนั้นแหละ ถ้าไม่มีมันนะกลุ่มนี้คงเลอะเป็นขี้

 

          แต่ความจริงก็ไม่ได้โง่ดักดานอะไรขนาดนั้นหรอก มันก็แค่ขี้เกียจทำการบ้านเองมากกว่า แล้วคนอย่างไอเซฮุนอะเวลาสอบแม่งก็เอาตัวรอดได้ทุกครั้ง ทำเหมือนไม่ใส่ใจแต่ก็เก่ง เห็นขี้ลอกแบบนี้ก็เป็นถึงประธานนักเรียนคนปัจจุบัน ส่วนไอจงแดไอเจ้านี้เป็นถึงหัวหน้าชมรมดนตรี โดยนิสัยเข้ากับคนง่ายของมันทำให้มีแหล่งข่าวดีๆมาบอกผมเสมอ เรื่องการเรียนก็พอใช้ได้ ส่วนตัวผมขี้เกียจที่หนึ่ง เคยเป็นกันปะครับ เวลาอาจารย์สั่งการบ้านที่ไรชอบทำให้เสร็จที่โรงเรียนเพราะขี้เกียจเอากลับไปทำที่บ้าน จนดูเหมือนว่าเป็นคนขยันไปเลย งง

 

          มึงๆพี่ชานยอลเสียงน้องผู้หญิงจากโต๊ะข้างๆดึงความสนใจของร่างเล็กให้หันกลับบ้านสนใจที่หน้าทางเข้าโรงอาหารที่ตอนนี้ปรากฎร่างของคุณประธานตัวสูงสมส่วนกำลังเดินเข้ามาภายในโรงอาหาร เสียงจากที่ดังอยู่แล้วก็ยิ่งดังเข้าไปใหญ่เมื่อทุกสายตากำลังจับจ้องทุกฝีก้าว ทำไมทำตัวได้เป็นจุดเด่นขนาดนี้ หรือว่าหน้าหล่อๆนั้นเลยทำให้เป็นที่สนใจกันนะ

 

          เพราะหล่อ...

 

          เหมือนว่าพี่ชานยอลกำลังกวาดสายตาหาให้สักคนอยู่เลยอะ เพราะสายตาของร่างสูงตอนนี้กำลังส่ายสายตามองไปรอบๆโรงอาหาร จนมาหยุดลงที่โต๊ะของผม

 

          ห๊ะ!!!

 

          หรือความโต๊ะข้างหลัง แต่ข้างหลังผมไม่มีโต๊ะ หรือว่าโต๊ะน้องผู้หญิงข้างๆ ต้องไม่ใช่สิ พี่ชานยอลจะรู้จักน้องๆพวกนี้ได้ไง หรือว่ารู้จัก...

 

          ตอนนี้ผมเลิ่กลั่กโคตร จากที่รู้สึกง่วงๆอยู่เหมือนกี้นี้ตอนนี้ตื่นเต็มตา ประสาทการรับรู้เปิดรับทุกอย่างที่อยู่รอบข้าง พร้อมกับมองเห็นว่าระยะทางที่คุณเขาที่กำลังเดินมาลดลงเรื่อยๆ อะตอนนี้ผมเริ่มมั่นใจและว่าพี่เขาเดินมาที่โต๊ะที่พวกผมสี่คนกำลังนั่งกันอยู่

 

          มาหาใครวะ

 

          เพื่อนของผมตัวไหนมันไปทำอะไรผิดมารึเปล่าวะ เดินเข้ามาแล้ว มาหยุดอยู่ข้างหลังไอจงแดแล้ว แล้วไอจงแดมันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผม และผมให้ตอนนี้กำลังเงยหน้าสบขึ้นไปสบตาเข้ากับนัยน์ตากลมโตสีดำสนิทของท่านประธานนักเรียนคนเก่ง(ของผม)

 

          กูไปทำไรผิดมาวะ หรือว่าโดนจับได้เรื่องโพสต์อิท โอ้ม่ายนะ

 

          พี่ครับอย่ายิ้ม ฮือมันหล่อ

 

          บยอนแบคฮยอนใช่ปะ อะพี่รหัสมึงฝากของมาให้

 

          เชี่ย

 

          คนตัวเล็กพยักหน้าขึ้นลงเล็กน้อย ก่อนที่จะยื่นมือไปรับของที่พี่รหัสฝากมาให้ พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณร่างสูงตรงหน้าเบา จนฟังแทบไม่ได้ยิน คุณประธานเขายิ้มใจดีมาให้อีกหนึ่งทีพร้อมกับหันหลังเดินกับไปรวมกับเพื่อนที่โต๊ะข้างหน้าถัดออกไปอีกสองสามตัว

 

          พรุ่งนี้จะเอาโพสต์อิทที่เขียนว่าขอบคุณครับไปแปะให้ได้รู้กันไปแลย!!!

 

          “ไอแบคสงบสติอารมณ์เดี๋ยวนี้เซฮุนที่เงยหน้าขึ้นมาจากสมุดการบ้านเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้าแดง หูแดงไปหมด ให้มองจากดาวดวงไหนก็รู้ว่ากำลังเขินอยู่ ก็เป็นซะแบบนี้มันจะไม่ให้ไอพี่หูกางคนนั้นสังเกตเห็นได้ยังไง

 

          มึงเก็บความรับไม่เก่งเลยวะเพื่อน หึ

 

          หน้านี่แดงไปหมดดดดดดดจงแดเอ่ยแซว

 

          “มึงคิดที่จะบอกชอบพี่เขาเมื่อไรวะดีอี่นั่งอยู่ข้างๆหันมาถามด้วยความเป็นห่วง

 

          มันไม่ใช่สิ่งที่จะทำกันง่ายๆเปล่าวะคนตัวเล็กว่าพร้อมกับเอื้อมมึงไปกอดแขนเพื่อนเอาไว้แล้วเอาหัวซบลงไปพลางหลับตาลง

          ถ้าบอกชอบใครง่ายๆป่านนี้มนุษย์บนโลกก็คงไม่รู้จักกับคำว่าแอบชอบนะสิ มันไม่ใช่แค่การไปสารภาพแล้วจบ ได้เป็นแฟนกันเลยสักหน่อย ถ้าเป็นอย่างงั้นก็คงไม่มีคนอกหักให้ได้เห็น

 

มันต้องใช้เวลาในการต้องรวบรวมความกล้าที่จะบอกความชอบเขามาแค่ไหน มนุษย์ทุกคนกลัวความผิดหวัง กลัวเขาไม่ได้คิดกับเราเป็นอย่างอื่น กลัวว่าเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษกับเราเหมือนกับเรารู้สึกพิเศษกับเขา ถ้าเป็นแบบนั้นมันคงพังน่าดู

 

จนกว่ากูจะแปะโพสต์อิทใบที่ยี่สิบเอ็ดลงไปบนล็อคเกอร์พี่เขา พอถึงเวลานั้นกูจะไปบอก

 

อืม  ยังไงก็ยังมีพวกกู” <<<ดีโอ

 

กูกอดมึงได้นะ” <<<เซฮุน

 

เดี๋ยวร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ฟังได้นะ” <<<จงแด

 

พรุ่งนี้ก็มาหกโมงครึ่งเหมือนเดิม เคนะ

 

เออ!!!!!!”

 

 

 

 40%

#Post-it

 








ช่วยด้วยแม่กำลังจะกินหัวเราแล้ว5555

 อีก60%ที่เหลือรอหน่อยนะคะ

 เอาใจช่วยยัยหนูจีบพี่ประธานด้วยน้าาา





<3

stpryP

#sunflowercb

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Mr. แอบรัก (@chanbaek2548) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 14:54
    เนื้อหาน่าติดตามมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะไรท์
    #2
    0
  2. #1 best44bb (@best44bb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:10

    สู้ๆนะไรท์ รอติดตาม~~
    #1
    1
    • #1-1 StoryP (@pinnn_14) (จากตอนที่ 1)
      20 พฤษภาคม 2562 / 14:17
      ขอบคุณค่าาาาา
      #1-1