กลับคืนสู่ใจ (ตอนพิเศษ1)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 147 Views

  • 1 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    147

    Overall
    147

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
‘พี่จ๋ารักพี่เก้ามากนะฮะ... ถึงแม้ว่าเขาจะดูเหมือนรักงานมากกว่าอย่างอื่น แต่ตลอดเวลาที่พี่เก้าจากไป พี่จ๋าไม่เคยมีความสุขเลย…’


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ตอนพิเศษของเรื่อง กลับคืนสู่ใจ ถ้าใครยังจำหมอเก้ากับคุณจ๋าได้ นะฮะ 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 ก.ย. 59 / 21:56

บันทึกเป็น Favorite


ความเครียดทำให้คนเราทำได้ทุกอย่าง ... ยกเว้นอ่านหนังสือฮะ 
รักทุกคน .... 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

นาฬิกาข้างผนังบอกเวลา.... 18.00 นาฬิกา

เกินเวลาทำงานของคนทั่วไปไม่นานมากนัก...เร็วกว่าเวลาเลิกงานปกติของเขาไม่มากไม่น้อย นายแพทย์กฤษณ์ วรากรกุล วางหูฟังสีดำสนิทลงไปในลิ้นชักโต๊ะทำงาน เก็บอุปกรณ์ตรวจที่เหลือใส่กระเป๋าหนังสีดำเล็ก ผลักวางไว้มุมหนึ่งของโต๊ะทำงานที่เป็นระเบียบของตัวเอง

อากาศด้านนอกเริ่มคลายความระอุลง แดดโรยเหลือแสงเพียงรำไร รถราบนถนนไม่ติดเหมือนในเมืองกรุง

ทะเล.... มองไปไม่ไกลมากนักก็เห็นทะเล เห็นผู้คนมากมายวิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนานริมชายหาด

เขาว่าคนมาทะเลไม่หนีร้อนก็หนีรัก ...หากคนที่เกิดใกล้ทะเลมาตลอดอย่างเขานั้นเล่า ไม่ว่าจะร้อนหรือจะรักก็คงยังปักหลักอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

“กลับบ้านเร็วนะคะหมอ” เสียงเลขาหน้าห้องเอ่ยทัก ... “ภรรยาไม่อยู่ทำไมรีบกลับจัง?”

“สุดสัปดาห์แบบนี้นึกอยากพักบ้างน่ะครับ คุณจิน ทำงานเหนื่อยมาทั้งสัปดาห์แล้ว”

“พรุ่งนี้วันเกิดหมอ จินอวยพรล่วงหน้านะคะ”

“ขอบคุณครับ”

“ขอให้ปีนี้มีความสุขมากๆ มีลูกสักที จินจะได้พาไปเล่นกับเจ้าตัวเล็กที่บ้านจิน”

คนเป็น ิ้ม...ก่อนจะถอดถอนหายใจ ยามเมื่อนึกถึงความเป็นจริงที่มีให้เห็น ... ภรรยาของเขายังคงมีความสุขกับการทำงาน แม้ไม่มากมายเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ยังคงเป็นจาภัสคนเดิม ... จาภัสที่ทุ่มเทกับการทำงานโดยไม่นึกถึงเรื่องอื่น แม้กระทั่งเรื่องที่เขาเคยลองออกปากถามอ้อมๆ ไปหลายครั้งแล้วก็ตาม

...จ๋ากลัวจะมีเวลาดูแลลูกได้ไม่เต็มที่ ถ้าเรามีเวลาให้เขาไม่พอเขาก็จะโตมาอย่างไม่มีคุณภาพ...

ดวงตาสีเทาเข้มโรยแสงลง ไม่เลยเขาไม่เคยแสดงออก ว่าในใจลึกๆ จริงแล้วนั้นโหยหาเพียงใด ภาพครอบครัวนั่งเล่นริมชายหาดสีขาว ตักทรายเล่นปั้นแต่งเป็นปราสาทน้อยยังอยู่ในความฝัน

“วันเกิดของเก้าปีนี้จ๋าไม่อยู่ ต้องไปดูสาขาใหม่ที่โคราชเลื่อนวันไม่ได้จริงๆ แล้วจ๋าจะรีบกลับมา พอดีกับวันเกิดจ๋า ขออนุญาตฉลองรวบกันทีเดียวเลยนะคะ”

เขาจะปฏิเสธอะไรได้เล่า.... ถึงแม้ในใจจะเงียบเหงา แต่สุดท้ายก็ต้องทำเป็นเฉยเมยแล้วตอบรับไปเท่านั้นเอง

อดีตที่ผ่านมาสร้างความเจ็บปวดให้เขามาก.... มากพอที่จะไม่ปล่อยให้อารมณ์เพียงชั่ววูบมาบั่นทอนความสัมพันธ์ระหว่างกันและกันอีก

 

“อยู่ไหนแล้วคะเก้า?”

เสียงหวานดังมาตามสาย...หมอกฤษณ์เหลือบมองข้างทาง ก่อนจะบอกภรรยาไปตามตรง

“ยังขับรถเล่นอยู่ริมทะเลอยู่เลย”

“ทุ่มกว่าแล้วยังไม่กลับบ้านอีกหรือคะ...อยู่ริมทะเลหรือว่าอยู่ที่ไหน?”

“ริมทะเลจริงๆ คุณได้ยินเสียงคลื่นหรือเปล่า?”

“บอกขับรถอยู่แล้วจ๋าจะได้ยินเสียงคลื่นได้ยังไง ... คุณน่ะ ...ไม่อยากจะเชื่อเลย .... สารวัตรพาคุณไปนั่งเล่นที่ร้านไหนหรือเปล่าคะ อย่าให้จ๋าเช็คเชียว จ๋ารู้จักเจ้าของหมดทุกร้านนะ”

“เช็คสิ คุณหาไม่เจอหรอก”

“เก้า!!

น้ำเสียงหวานแหลมที่กรีดร้องขึ้นมาตามสายนั้นทำให้เขาหัวเราะ .... หากยามอยู่ใกล้คงเห็นเจ้าของเสียงตะบึงตะบอน หลับตาลงก็นึกเห็นท่าทางแง่งอนที่จาภัสชอบทำเป็นนิจ ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยแกมดุต่อหน้าลูกน้องนับร้อยนับพัน ต่อหน้าคนเป็นสามี มีแต่หน้างอนงอเป็นจวักตักแกงหรือไม่ก็คว่ำเป็นชามก๋วยเตี๋ยว

ภรรยา...

เอาเถิดถึงแม้ว่าหล่อนจะเป็นคนบ้างาน แต่ปัจจุบันเขาก็ได้เห็นความพยายามที่จะกลับมาเป็นภรรยาที่แสนดีบ้างแล้ว

ถ้าไม่มีผัวจะทำตัวเป็นผีบ้ามากกว่านี้เยอะฮะ .... จารุพลคอยบอกย้ำให้เขารู้สึกชัดนัก ... ดึกดื่นค่ำคืนคนอื่นจะนอนพี่ผมก็ปลุกขึ้นมาทำงานได้

เขาไม่ได้เชื่อเพราะคำบอกของน้องชายภรรยา หากเขาเชื่อเพราะสีหน้าเฝื่อนๆ ของคุณสัญชัยเลขา ที่คอยยืนยันว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นจริง ...

“คิดถึงคุณจ๋าจัง”

“หวานกว่าปกติแสดงว่ามีความผิดปิดซ่อนอยู่”

“อ้าว....”

“โกรธหรือเปล่าคะที่ปีนี้จ๋าไม่ได้อยู่ฉลองวันเกิดกับคุณ”

“ผมจะทำยังไงได้ล่ะ....”

“แสดงว่างอน....แล้วก็เลยถือโอกาสหนีเที่ยวเถลไถล”

เสียงหัวเราะหวานมาตามสาย...อบอุ่นนักชวนให้คนฟังรู้สึกเหมือนมีอ้อมกอดเล็กๆ โอบอยู่รอบกาย นึกอยากได้ยินเสียงหล่อนอยู่อย่างนี้ตลอดไปไม่หยุดลงในวินาทีไหน หากแต่เจ้าของเสียงก็ทิ้งท้ายมาด้วยความจริงจังว่า

                “จ๋าจะไม่บอกแฮปปี้เบิร์ธเดย์คุณล่วงหน้านะคะเก้า จนกว่าคุณจะกลับถึงบ้านภายในครึ่งชั่วโมงแล้วก็เช็คอินพร้อมกับถ่ายรูปคู่กับรูปปั้นที่เสาบันไดบ้านแล้วส่งมาให้จ๋าดูเพื่อยืนยันว่ากลับถึงบ้านแล้วจริง”

 

                ภรรยาวางสายไปพักใหญ่แล้ว ก่อนที่เขาจะตัดสินใจบ่ายหน้ารถออกจากถนนริมทะเลไปเพื่อกลับไปยังบ้านพักหลังใหญ่ที่ซุกซ่อนตัวอยู่ริมชายหาดส่วนตัว บ้านของภรรยา หากเขาก็ยอมย้ายมาอยู่ด้วยเพราะเห็นใจว่าบ้านหลังนี้มีอดีตที่หล่อนผูกพันและไม่สามารถทิ้งไปได้จริงๆ

                วันเกิดปีนี้เงียบเหงา.... แต่ก็เงียบเหงามานักต่อนักแล้วไม่ใช่หรือไร?...

                ก่อนที่จาภัสจะเข้ามา ทุกวันเกิดเขาฉลองเพียงลำพัง หรือถึงแม้มีสายโทรศัพท์เข้านับสิบนับร้อยเพียงใด สุดท้ายในแต่ละวันก็จะมีเพียงแต่เขาเพียงลำพังเข้านอนบนเตียงกว้างอย่างเดียวดาย

                จนวันที่หล่อนเข้ามา....

                ทุกค่ำคืนไม่เหงาเหมือนอย่างที่เคยเป็นอีก มีร่างบางอรชรเดินไปมาอยู่ในบ้าน แม้จะได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่งงาน และห้องนอนกลายเป็นห้องทำงานที่มีเอกสารกองเป็นภูเขา เขาก็ยังรู้สึกดีที่มีแม้เพียงเงาของหญิงสาวที่เขาใฝ่ถวิลหา

                จนวันที่หล่อนจากไป....

                แม้จะทำใจแล้วว่าหล่อนคงไม่กลับมาอีก แม้เขาเป็นฝ่ายเลือกเองที่จะตัดตัวเองออกมาจากชีวิตที่แสนอึดอัด แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาเองที่เหมือนตกนรกทั้งเป็น... หรือ...บางทีบางครั้งอาจจะเป็นทั้งเขาและหล่อนเองที่รู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ยามเมื่อต้องทนฝืนอยู่กับความรู้สึกที่แอบเอามาอำพรางขวางไว้ระหว่างกัน

                การที่หล่อนกลับคืนมาเหมือนของขวัญที่ล้ำค่า เหมือนกับฝันที่เขาคิดว่ามันคงไม่มีวันเป็นจริงอีกแล้ว แต่สุดท้ายหล่อนก็กลับคืนมาสู่หัวใจของเขาในที่สุด ....

                พี่จ๋ารักพี่เก้ามากนะฮะ... ถึงแม้ว่าเขาจะดูเหมือนรักงานมากกว่าอย่างอื่น แต่ตลอดเวลาที่พี่เก้าจากไป พี่จ๋าไม่เคยมีความสุขเลย…

                คำบอกของจารุพลยังติดตรึงอยู่ในความรู้สึก

                เขาก็เช่นกัน....

                ตลอดเวลาที่หล่อนจากไป... เขาก็ไม่เคยมีความสุขเลย


                รถคันงามเลี้ยวเข้ามาจอดในคฤหาสน์งามริมทะเล แสงไฟด้านในยังสว่างไสว เพราะมีแม่บ้านคอยดูแลอยู่ตลอด แม้ในยามที่เจ้านายไม่อยู่ บ้านก็ยังสว่างไสวเหมือนมีชีวิต

                เขายังสงสัย... ต้องถ่ายรูปกับรูปปั้นเสาแล้วส่งไปให้หล่อนดูตามที่เจ้าตัวบอกหรือเปล่า?....

                นายแพทย์กฤษณ์ขยับแว่นให้ตั้งตรงอยู่บนหน้า จอดรถคันงามไว้ในโรงเก็บรถแล้วเดินออกมาเงียบๆ จารุพลกับจาภัสเดินทางไปโคราชพร้อมกับเพื่อเปิดสาขาใหม่ของโรงแรมชลาชล สาเหตุหลักที่ทำให้หล่อนไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในวันเกิดเขา ...

                เอาเถิด สัปดาห์หน้าก็วันเกิดของจาภัส ฉลองรวบกันไปก็ได้อย่างที่เจ้าตัวบอก

                สองทุ่มตรงกว่าเขาจะพาตัวเองกลับมาถึงบ้าน .... ร่างสูงเดินเข้ามาด้านใน ถอดรองเท้าวางไว้แล้วเดินขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบนด้วยความเคยชิน ....

                แสงไฟด้านนอกมืด มีแสงจากตัวบ้านที่ยังสว่างไสว น้ำทะเลกลายเป็นสีมืดดำ มีเพียงแสงไฟจากเรือเล็กๆ กะพริบวิบวับอยู่กลางทะเล

                เพราะแสงไฟเหล่านั้นสวยระยิบระยับ เขาจึงยังไม่ได้เปิดไฟในห้อง ยืนเป็นเงาตะคุ่มอยู่ริมหน้าต่างบานกว้าง ทอดตามองท้องทะเลเงียบๆ ....

                เหงา... ในใจก็เหงา
                เหงาทุกครั้งที่คนข้างกายไม่ได้อยู่ตรงนี้....

                ร่างสูงยังคงยืนเงียบอยู่ริมหน้าต่าง ปล่อยความคิดไปกับความเงียบสงบของท้องทะเล และลมบกลมทะเลยามค่ำคืน ปล่อยความคิดถึง... ให้ล่องลอยไปยังคนที่อยู่ไกลแสนไกล ....
                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง และเจ้าของเสียงเดิมก็ทักมาด้วยเสียงนุ่มนวล

                “ถึงบ้านหรือยังคะ?”

                “ถึงแล้วจ๊ะ”

                “ไหนเช็คอิน?”

                นายแพทย์หนุ่มหัวเราะ โคลงศีรษะเบาๆ เอนตัวพิงกระจกแล้วทอดมองท้องทะเลพลางตอบภรรยา

                “จริงจังเหรอเนี่ย?”

                “จริงจังสิคะ ไม่งั้นจ๋าจะเชื่อได้ยังไงว่าคุณอยู่ที่บ้านแล้ว”

                “ผมท้าให้เช็ค”

                “ไม่หรอกค่ะ จ๋าเชื่อใจเก้า” น้ำเสียงบอกยังคงสงบ ไม่เอะอะโวยวาย ไม่มีร่องรอยหวาดระแวง “ทำอะไรอยู่คะ ถึงบ้านแล้ว ได้พักหรือยัง?”

                “ยืนดูทะเลอยู่ อีกสักพักจะเดินไปอาบน้ำแล้ว”

                “ทำไมยืนดูทะเล”

                “คิดถึงคุณ” เขาตอบเรียบๆ หากสะท้อนเข้าไปถึงด้านในของคนฟัง “อยากให้คุณมายืนอยู่ด้วยกันตรงนี้”

                ปลายสายนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนที่หล่อนจะตอบกลับมาว่า

                “ถ้าจ๋าอยู่ด้วยกับคุณ คุณจะทำยังไงคะ?”

                “จะกอดคุณให้แน่นที่สุด แล้วก็เมคเลิฟกับคุณทั้งคืนเลย”

                เสียงหัวเราะแสนเบาดังมาตามสาย ก่อนจะดังชัดขึ้น และชัดขึ้น พร้อมกับลำแขนเรียวเล็กของใครคนหนึ่ง สอดเข้ามาโอบกอดจากด้านหลัง ริมฝีปากเรียวบาง กระซิบอยู่ข้างใบหู เสียงที่ดูเหมือนห่างไกลนับร้อยนับพันกิโลเมตร บัดนี้ดังชัดขึ้นจนชัดเจน

                “ถ้าผิดคำพูดจ๋าจะลงโทษให้คุณไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนเลย”

               

                คนเป็นสามีหันกลับมาด้วยความตกตะลึง เขม้นตามองด้วยดวงใจที่เต้นแรงโลดจนแทบเต้นออกมานอกอก ยามเมื่อเห็นเจ้าของใบหน้างามหวาน เจ้าของเสียงที่อยู่แสนไกลเมื่อสักครู่ ยืนทอดตามองเว้าวอนอยู่ในระยะเพียงมือเอื้อมถึง

                “คุณจ๋า”

                จาภัสยิ้มพราว โผเข้าหาอ้อมอกกว้างที่เคยคุ้นด้วยความโหยหา หัวเราะเบาๆ อย่างเป็นสุข.....

                “แฮปปี้เบิร์ธเดย์ล่วงหน้าค่ะ เก้า....แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู...”

                “ไหนบอกว่าไปโคราชกับนายเล็กไง...นี่คุณหลอกผมเหรอจ๋า” เขาคาดคั้นถาม หากกรงแขนไม่ยอมปล่อยร่างบาง ทุกอณูของจิตใจแช่มชื่น ความอ้างว้างทั้งหลายหายไปเพียงพลันชั่วพริบตา

                “ไม่ได้หลอกสักหน่อย จ๋าไปจริงๆ แล้วก็เพิ่งบินกลับมาถึงเมื่อบ่ายนี่เอง”

                “แล้วคุณกลับมาทำไม ... งานเสร็จแล้ว?”

                “ก็พรุ่งนี้วันเกิดคุณ”

                “เกเร” นายแพทย์หนุ่มยิ้ม ดวงตาพราวระยับแข่งกับแสงดาวและน้ำทะเล “ทำไมคุณเกเรแบบนี้”

                “จ๋าอยากอยู่กับคุณนี่นา ที่สำคัญจ๋าจะต้องกลับมาเช็ค ว่าคุณอยู่บ้านแล้วจริงหรือเปล่า”

                “เว่อร์”

                ร่างบางลอยขึ้นเหนือจากพื้นเพราะแรงอุ้มของคนเป็นสามี จาภัสโอบคอของเขาไว้แน่นเพราะกลัวตก จนแผ่นหลังบางสัมผัสกับฟูกนุ่ม ใบหน้าคมสันลอยเด่นอยู่ห่างจากปลายจมูกของหล่อนเพียงชั่วคืบ

                “วันเกิดครบรอบสามสิบห้าปีคุณอยากได้อะไรเป็นของขวัญคะ?”

                “คุณ”

                เขาตอบโดยไม่ต้องคิดนาน...จุมพิตหวานล้ำ ทำให้ศีรษะของหล่อนคว้างไปอีกหลายนาทีโดยไม่ทันได้ตั้งสติ จุมพิตต่อมาที่พร่างพรมบนเรือนกาย ดึงความตั้งใจทั้งหลายให้กระเจิงออกไป เหลือไว้แต่เพลิงปรารถนา ที่โหมโลมรอบกายของหล่อนและเขาไว้ให้แนบแน่นอยู่ด้วยกัน

                “แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะคะเก้า....ปีนี้จ๋ามีของขวัญที่พิเศษสุดเตรียมไว้ให้คุณด้วย”

                “หือ...อะไร?”

                “ไม่บอกค่ะ” หล่อนโอบกอดเขาไว้ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า คลี่ริมฝีปากยิ้ม ยามอีกฝ่ายเบียดเสียดร่างเข้ามาใกล้ ริมฝีปากอุ่น เวียนลิ้มชิมรสไม่ห่างหาย “ไว้จ๋ามั่นใจเมื่อไหร่ จะบอกคุณอีกครั้งหนึ่ง”

                “อะไรของคุณ ดูมีลับลมคมใน”

                “ไม่รู้สิคะ”

                นายแพทย์หนุ่มเลิกคิ้ว หากหล่อนก็ไม่ปล่อยให้เขาสงสัยได้นานนัก โน้มศีรษะของคนเป็นสามีลงมาประทับจุมพิตที่ดูดดื่ม ...บทรักที่อิ่มเอม และไม่รู้เบื่อ...

                การเดินทางกลับมานั้นแสนยาวไกล แต่สุดท้ายหล่อนก็พบว่า หล่อนตัดสินใจได้ถูกต้องแล้วจริงๆ ...

 

 

                “การมีผัวทำให้พี่ผมยอมทอดทิ้งงาน ดูสิฮะ น้าสัญ... พอวันเกิดของผัวนาง นางก็ทิ้งผมไปทันที”

                เสียงโวยวายของจารุพลยังคงดังเหมือนแมลงบินอยู่ข้างหู คุณสัญชัยถอนหายใจ โคลงศีรษะพลางจัดวางเอกสารให้เป็นระเบียบ

                “เคยมีที่ไหนที่คุณจาภัสจะยอมทอดทิ้งการงาน ทิ้งหน้าที่ที่พึงกระทำได้ถึงขนาดนี้”

                “หรือคุณจะยอมปล่อยให้พี่คุณขึ้นคานแล้วก็ตามมาระรานพวกเราทุกคน”

                สถาปนิกหนุ่มพ่นลมหายใจออกจากจมูก ... ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ใหญ่ ก่อนจะเบ้ริมฝีปากหมิ่น...

                “ต่อไปสมบัติทั้งหมดจะต้องค่อยๆ ตกมาเป็นของผม พี่จ๋าจะเหลือแต่ตัว”

                “ผัวเขาก็รวยอยู่นะ”

                “พี่เก้าก็จะมีกิ๊ก”

                “ต่อหน้าพี่สาวคุณพูดดังๆ สิ”

                จารุพลยักไหล่... บอกตัวเองว่าไม่กลัว... ไม่เกรง... และจะไม่ยอมให้พี่มีอิทธิพลเหนือต่อตัวเองอีกแม้แต่น้อยนิดเดียว

                “เอาเถอะจะยอมให้สักครั้งหนึ่ง เห็นแก่ว่าได้ลงจากคาน เพราะบอกตามตรง นอกจากพี่เก้า ก็คงไม่มีใครทนกับพี่สาวของผมได้อีกแล้ว”

                “ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละ”

                คุณสัญชัยพึมพำ วางเอกสารพลางหยิบอันใหม่มาเขียน แปะโน้ตทิ้งไว้เตรียมทุกอย่างให้เพียบพร้อม ก่อนจะถอนหายใจเมื่องานเสร็จสิ้น พูดเสียงเบาทว่าชัดเจนให้คนที่นั่งกระดิกขาได้ยินถนัดหูว่า

                “หมอเก้าก็ยังดี รองรับอารมณ์ของคุณจ๋าแค่คนเดียว... แต่ผมนี่สิชาติที่แล้วทำบุญมาด้วยอะไร ปะพี่แล้วก็ยังต้องมาเจอน้อง.... ยาลมยาหอมสิบขวดก็เห็นทีจะไม่พอกิน”

 

                                                                                Happy Ending

                

ทำไมผมโพสต์รอบแรกแล้วมันรวนๆ ละฮะ

ลงใหม่แล้วกันนะ

แวะมาทักได้กันได้นะ ผมเหงา 5555 

คิดถึงคุณจ๋ากับหมอเก้ามาก .... คู่นี้ผมชอบ 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ พิณณ์อวี จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 เภตรา
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 00:19
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย เรื่องโปรดของเค้า อิอิ แต่ตอนนี้เรื่องดุจใจซ่อนกลก้อมาแรงแซงโค้งนะคะ



    รอตอนพิเศษอีกเรื่องเหมือนกัน จะรอค่า



    ขอบคุณสำหรัลนิยายดีๆค่ะ
    #1
    1
    • 19 กันยายน 2559 / 08:12
      ตอนพิเศษเรื่องหนายยย
      #1-1
พิมพ์เลขที่เห็น