คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF]Out of Sight 2Jun Dujun x Junhyung

โดย Chana

ฉลองวันเกิดลุงลีดสุดหล่อ(ย้อนหลัง)ของพวกเราเหล่าบิวตี้กัน

ยอดวิวรวม

1,422

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,422

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ก.ค. 54 / 21:20 น.
นิยาย [SF]Out of Sight 2Jun Dujun x Junhyung [SF]Out of Sight 2Jun Dujun x Junhyung | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องที่สามฉลองวันเกิดลุงลีดสุดหล่อ(ย้อนหลัง)ของพวกเราเหล่าบิวตี้กัน กว่าจะเค้นออกมาได้ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันตอนแรกกะว่าน่ารักกุ๊กกิ๊ก ไปๆมาๆกลายเป็นว่ามันเศร้า โฮก!!!! เลยอ่ะ ขอบคุณทุกคนที่ยังรักในฟิคสองจุนอยู่นะค้า ตอนนี้เค้ามีความสุขมากอ่ะ นั่งอ่านฟิคทุกวันอย่างกะคนบ้า ~~

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ก.ค. 54 / 21:20


SF : Out of Sight
Couple : Yun Dujun x Yong Junhyung
Rate : PG-15
Author : SEoBbY_Kung

Note : เรื่องที่สามฉลองวันเกิดลุงลีดสุดหล่อ(ย้อนหลัง)ของพวกเราเหล่าบิวตี้กัน กว่าจะเค้นออกมาได้ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันตอนแรกกะว่าน่ารักกุ๊กกิ๊ก ไปๆมาๆกลายเป็นว่ามันเศร้า โฮก!!!! เลยอ่ะ ขอบคุณทุกคนที่ยังรักในฟิคสองจุนอยู่นะค้า ตอนนี้เค้ามีความสุขมากอ่ะ นั่งอ่านฟิคทุกวันอย่างกะคนบ้า ~~

 

Out of Sight

 

 

            สายลมที่พัดเบาๆทำให้จิตใจของร่างบางที่นั่งอยู่ริมแม่น้ำอารมณ์เย็นลงมาบ้าง ยงจุนฮยอง กำลังหงุดหงิด หงุดหงิดกับแค่เรื่องไร้สาระ แค่ใครอีกคนที่ควรจะมาอยู่ด้วยกันในตอนนี้กลับหนีไปเที่ยวกลับหญิงสาวที่เขารู้จักดีในฐานะของว่าที่แฟน คิมฮยอนอา

                ก็แค่หึงที่ใครอีกคนที่ชื่อ ยุนดูจุน ถึงจะรู้ว่าเป็นแค่เพื่อนกัน ปากบอกไปแบบนั้น แต่ในใจของผมมันคิดเกินคำว่า “เพื่อน” ไปนานแล้ว ยุนดูจุนคือผู้ชายคนเดียวที่อยู่ข้างกันตลอดเวลาในยามที่ผมทุกข์ใจ คอยปลอบ คอยซับน้ำตาในวันที่ผมร้องไห้ แต่ตอนนี้ช่วงเวลาแบบนั้นอาจจะไม่มีอีกแล้วก็ได้เพราะ ยุนดูจุนกำลังจะเป็นแฟนกับคิมฮยอนอา ในฐานะเพื่อนแบบเขาถึงจะแอบรักอีกฝ่าย อยากจะรั้งเอาไว้มากแค่ไหน แต่คำว่า “เพื่อน” มันค้ำคออยู่ สุดท้ายก็ต้องปล่อยดูจุนไปอยู่ดี ถึงจะเจ็บมากแต่ถ้า ยุนดูจุน มีความสุขมากกว่าอยู่กับผม แล้วผมจะค้านอะไรได้ ยงจุนฮยองคนนี้ไม่มีสิทธิ์ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“......................................”

          เสียงไอโฟนสุดรักสุดหวงดังขึ้นขัดความคิดเรื่อยเปื่อย มือเรียวเอื้อมไปหยิบไอโฟนในกระเป๋า เพียงแค่เห็นชื่อบนหน้าจอใบหน้าใสก็กลับมาขุ่นมัวอีกรอบ

                “มีอะไร” ถึงจะโกรธแค่ไหนแต่สุดท้ายก็ตอบอีกฝ่ายด้วยโทนเสียงปกติอยู่ดี

                “น้องฮยอนอาตกลงเป็นแฟนกับฉันแล้วนะเว้ย!!!!” น้ำเสียงที่มีแต่ความสุขของอีกฝ่ายมันทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก

                “อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวซื้อไปฝาก”

                “ไม่ต้องหรอก แค่นี้นะง่วง!!!” ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ผมต้องยอมรับความจริงสักที สิ่งที่ผมกลัวที่สุดมันกำลังเป็นจริง ถึงเวลาแล้วที่ผมอาจจะต้องปล่อยมือจากดูจุนสักที ผมพึ่งจะพูดคำแก้ตัวที่งี่เง่าที่สุดในโลกที่ผมเคยใช้มา  หึ.....ง่วงงั้นเหรอ ไม่เลยสักนิด ผมไม่มีทางหลับลงแน่ น้ำตามันกำลังไหลออกมาเรื่อยๆแบบนี้ ไม่ว่ายังไงผมก็คงหลับไม่ลง

                ร่างบางนั่งกอดเข่าร้องไห้กับตัวเองใต้ต้นไม้ต้นเดิมตั้งแต่บ่ายโมงจนตอนนี้ หกโมงเย็นเข้าไปแล้ว ร้องจนแทบจะไม่มีน้ำตาให้ไหล........เสียใจจนแทบไม่มีแรงจะหายใจต่อ......ทำไมยุนดูจุนถึงได้ใจร้ายนัก...

“.......................................”

                เสียงไอโฟนดังขึ้นอีกครั้งมือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆก่อนจะตัดสินใจกดรับสายใครอีกคนที่พึ่งจะโทรเข้ามาเมื่อตอนช่วงบ่าย

                “........................”

                “อยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับบ้าน”

                “แม่น้ำฮัน”

                “ไหนบอกว่าง่วง”

                “ก็หายแล้ว”

                “จะกลับเมื่อไหร่”

                “ทำไม”

                “เป็นห่วง” ขอร้องล่ะนะดูจุนอย่าพูดแบบนี้กับฉันอีกเลยถึงนายจะแค่ห่วงฉันในฐานะเพื่อนแต่ฉันคิดอีกอย่าง....

                “อือ....จะกลับแล้ว”

                “ไม่ต้องอยู่นั่นแหละ”

                “ทำไม” ผมก็แค่สงสัยในเมื่ออยากให้กลับก็จะกลับแล้วจะให้อยู๋ที่นี่ต่อเพื่ออะไร

                “จะไปรับ”            

                “ไม่ต้อง....” ยังพูดไม่ทันจบดูจุนก็กดตักสายไปเสียแล้ว  ผมทำได้เพียงแค่นั่งรอเฉยๆไม่อยากขัดใจดูจุนหรือว่าไม่กล้าที่จะขัดใจกันแน่นั่นแหละที่ผมควรจะต้องคิดซักที

                การนั่งรอเฉยๆกับความเงียบไม่ทำให้ดีขึ้นเลยสักนิด น้ำตาที่คิดว่าน่าจะแห้งไปหมดแล้ว กลับไหลลงมาอีกครั้งเพียงแค่ได้ยินเสียงของอีกคน ภาพคู่รักที่เดินจับมือกันมันทำให้ผมเจ็บ เจ็บมากจริงๆ บางครั้งผมก็อยากจะตะโกนใส่หน้าดูจุนว่า ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว ขอร้องล่ะเลิกพูดเรื่องเขาสักทีได้ไหมแต่ก็ได้แค่คิดในใจเท่านั้น  ผมรู้ดีว่าพูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น มีแต่จะทำให้เข้าหน้ากันไม่ติดซะมากกว่า  ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะเสียใจให้ผู้ชายที่ชื่อ ยุนดูจุน สุดท้ายจริงๆพรุ่งนี้ผมจะพยายามทำตัวเป็น “เพื่อนที่ดี” คนเดิมของดูจุน

Part Dujun

                ผมกำลังเป็นห่วงใครอีกคนที่ป่านนี้ยังไม่ยอมกลับบ้าน น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายคงไม่ปกติดีแน่ๆ ออกจะสั่นๆเล็กน้อย ทำให้ผมม่กล้าปล่อยให้จุนฮยองกลับคนเดียว

                ร่างบางๆนั่งกอดเข่าใจลอยจ้องแม่น้ำฮันเงียบๆ ไหล่เล็กสั่นไหวเบาๆ ผมกำลังไม่แน่ใจในความคิดของตัวเองนัก เท้าค่อยๆอ้อมเดินไปด้านหน้าของอีกคคนอย่างเงียบเชียบ น้ำตาที่ผมไม่เคยเห็นมานานแล้ว ตอนนี้ผมกำลังได้เห็นมันอีก หยดน้ำใสๆกำลังไหลลงมาอย่างหนักใบหน้าหวานของคนคนดูเศร้าหมอง ร่างกายของผมชาไปหมดทำอะไรไม่ถูกรู้สึกตัวอีกทีผมก็ดึง จุนฮยองเข้าสู่อ้อมกอดตัวเอง กดใบหน้าหวานๆให้ซบลงบนอกอว้างของผม ลูบศีรษะอีกคนเบาๆปล่อยให้น้ำตาเหล่านั้นซึมเข้าสู่เสื้อบริเวณหัวใจของผมพอดี เพียงแค่เห็นจุนฮยองร้องไห้ผมก็แทบจะหมดแรงลงตรงหน้าเค้า ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ผมรู้สึกแย่ทุกครั้งเจ็บมากกว่าจุนฮยองทุกครั้งที่เห็นจุนฮยองเจ็บหรือเสียใจไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใดๆก็ตาม  ผมอาจจะห่วงเขามากเกินไป เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทที่ผมสนิทใจด้วยที่สุดหรือเปล่า ผมไม่รู้เลยว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร...........

                “เล่าให้ฟังได้ไหม”

                “.................” มีเพียงความเงียบกับเสียงสะอื้นเบาๆที่เล็ดลอดออกมา เพียงแค่นี้ผมก็ไม่กล้าถามอะไรต่อถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรหรือใคร แต่ถ้าจถนฮยองไม่อยากพูดผมก็จะไม่ถามซ้ำให้จุนฮยองเสียใจมากกว่าเดิม

                ใบหน้าหวานผละออกจากอกผม ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น พยายามใช้หลังมือปาดน้ำตาออกลวกๆ

                “หันมานี่” จุนฮยองค่อยๆหันหน้ากลับมาตามเสียงเรียกของผม

                “ยิ้มสิ นายน่ะไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกนะ”

                “รู้น่า” ริมฝีปากอิ่มพยายามฝืนยิ้มน้อยๆตามที่ผมต้องการ เพราะจุนฮยองตามใจผมทุกอย่างแบบนี้ จนบางครั้งมันก็ออกจะเกินเลยคำว่า “เพื่อน” ป้าง ทำให้บางครั้งผมก็คิดว่า มันมากเกินไปหรือเปล่า แต่น่าแปลกไหมที่ผมไม่เคยปฏิเสธมัน

Junhyung Part

                ผ่านมาสามเดือนแล้วที่ดูจุนกับน้องฮยอนอาเลิกกัน ผมก็ยังคงลืมเค้าไม่ได้ ถึงมันจะเป็นปีแล้วก็ตามที่ผมสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะลบความรู้สึกรักออกไปจากใจ ผมยังไม่มีทางที่จะลบความรู้สึกแปลกปลอมเกินคำว่า เพื่อน ออกไป อาจจะเป็นเพราะเรายังเจอหน้ากันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน นอนเตียงเดียวกัน ผมถึงไม่สามารถลืมเค้าได้สักที คืนนี้ก็เหมือนเดิมผมยังคงรอดูจุนกลับบ้านเหมือนเคยถึงมันจะล่วงเวลาไปตีสองแล้วแต่ผมก็ยังรออยู่ดี มันเป็นเหมือนสิ่งที่ผมต้องทำ ดูจุนเมากลับมาทุกครั้งที่กลับถึงบ้าน และผมก็ต้องคอยดูแลดูจุนทุกครั้งที่ถึงบ้านเหมือนกัน

                กลับมาแล้ว.... เสียงที่ฟังแทบไม่ออกของดูจุนเล็ดลอดออกมาจากประตูบ้าน ร่างบางเดินไปเปิดประตูพร้อมกับประคองอีกคนเข้าบ้านมาด้วย ก่อนจะลากอีกคนไปนอนแผ่บนเตียงได้สำเร็จ  ผ้าผืนเล็กถูกเตรียมไว้แต่แรกอย่างรู้งาน มือบางบรรจงเช็ดตัวอีกคนอย่างแผ่วเบา พยายามทำให้ดูจุนผ่อนคลายที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายเรียบร้อย ก็เดินเอากะละมังไปเก็บที่ ตอนนี้ตีสามแล้วเขายังไม่นอน เหลืออีกอย่างที่ผมจำเป็นต้องทำทุกคืน

                ดูจุน...ฉันรักนายนะ.... ถ้อยคำบอกรักแผ่วเบาข้างหูนั่นคือสิ่งที่ผมทำมันทุกครั้ง ผมรู้ตัวดีว่าไม่ว่าจะพยายามยังไงสุดท้ายผมก็ลืมเขาไม่ได้อยู่ดี จึงเลือกที่รักข้างเดียวอยู่แบบนี้ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ร่างาบงจึงล้มตัวลงนอนข้างอีกคนตามปกติ แต่คืนนี้กลับไม่ปกติตรงที่ ดูจุนกำลังดึงผมเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ดูจุนไม่เคยแตะต้องกับร่างกายผมตั้งแต่เลิกกับฮยอนอาไม่ว่าจะเมาแค่ไหนก็ตาม ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ดูจุนกอดผม คืนนี้ผมคงฝันดี^_^

................................................................................................................

 

...............................................................................

 

........................................................

 

...................................

 

.............

 

...

                แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามากระทบใบหน้าของผมจนต้องลุกขึ้นมาจัดการกับตัวเองและปลุกดูจุนด้วย แต่พอพยายามจะลุกขึ้นกลับโดนดูจุนกอดเอาไว้จากด้านหลัง ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างกะทันหันจนน่าตกใจ

                ไปอาบน้ำได้แล้ว ยงกุน ดูจุนเรียกผมว่ายงกุน นานแล้วที่เขาไม่เคยเรียกผมแบบนี้ตั้งแต่เรียนจบดูจุนก็ไม่เคยเรียกผมว่ายงกุนอีกจนตอนนี้ ครั้งแรกในรอบหลายปีเลยทีเดียว

                ไปกินข้าวกัน ^^” หือ....ดูจุนบอกผมว่าไปกินข้าวกัน งั้นแสดงวาดูจุนทำอาหารสินะ วันนี้ดูจุนทำให้ผมตกใจหลายเรื่องแล้วนะเนี่ย มันเป็นวันสำคัญอะไรรึป่าว  

                หลังจากทานข้าวเสร็จผมก็ถูกดูจุนจับแต่งตัวอย่างกับตุ๊กตา ตอนนี้ผมต้องใส่เสื้อคู่สีชมพูอ่อนที่สกรีนรูปหัวใจตัวละครึ่งดวงเอาไว้ อีกตัวดูจุนใส่และผมก็ใส่ตัวที่เหลือ กลายเป็นว่าตอนนี้เราสองคนเหมือนคู่รักกำลังออกเดทกันเลยทีเดียว

วันนี้ทั้งวันดูจุนตามใจผมทั้งวัน ผมก็ยังใช้เวลาทั้งวันนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเป็นวันอะไร  ฟ้าเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆแต่ดูจุนกลับขับรถพาผมมาที่ต้นไม้ต้นเดิมริมแม่น้ำฮันที่ผมชอบมานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยคนเดียวประจำ

                ผมถูกบังคับให้ไปนั่งใต้ต้นไม้และหลับตาลง ผมไม่รู้จริงๆว่าวันนี้วันอะไร ความเย็นๆที่ข้อมือพร้อมกับสร้อยข้อมือที่ผมมองไม่เห็นถูกสวมอย่างแผ่วเบากับข้อมือข้างซ้ายของผม กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกกุหลาบทำให้ผมตัดสินใจลืมตาขึ้นมา

รอยยิ้มกว้างของยุนดูจุนกับป้ายที่เจ้าตัวแขวนคออยู๋ทำเอาผมทำอะไรไม่ถูก เขินจนทำอะไรไม่เป็นแล้ว ก็ยุนดูจุนตรงหน้าผมตอนนี้น่ะ ยังคงใส่เสื้อคู่เหมือนเดิมแต่ที่ต่างกันก็คือป้ายแขวนคอที่เขียนเอาไว้ตัวโตๆว่า เป็นแฟนกันนะ ในมือก็ถือช่อดอกกุหลาบเอาไว้ยื่นมาให้ผม

                ยงกุน....ฉันรักนายนะ....เป็นแฟนกันนะครับ แค่ประโยคเดียวความเสียใจทั้งหมดที่ผ่านมาถูกโยนทิ้งไม่มีเหลือ ในหัวมีเพียงแค่คำว่าตกลงอยู่คำเดียวเท่านั้น

                บอกได้ไหมว่านายไม่ได้หลอกฉันเล่น ผมยังไม่แน่ใจอยู่ดีเพราะวันนี้ดูจุนทำผมตกใจมาหลายรอบแล้ว ผมกลัวว่าถ้าผมตอบตกลงไปแล้วเขากลับบอกว่าล้อเล่น ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาคงไม่เหลืออะไรเลย

                ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันรักนายจริงๆ ยงจุนฮยอง แววตาที่สื่อออกมามันทำให้ผมเชื่อเขาได้ไม่ยากแววที่นานๆครั้งถึงจะได้เห็น

                อือ....ฉัน....ตกลงใบหน้าหวานใสขึ้นสีแดงระเรื่อจนอีกฝ่ายอดไม่ได้ ดูจุนกดจมูกฝังบนแก้มเนียนเบาๆ ก่อนจะย้ายไปที่ริมฝีปากอิ่ม แรงดึงดูดของคนสองคนมากมายจนเกินจะห้ามไหวจริงๆ ดูจุนกดจูบเบาๆอย่างนุ่มนวล อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาจะทำให้คนๆหนึ่งได้

                แล้ววันนี้วันอะไร ในที่สุดความสงสัยในใจผมก็ชนะเลิศทำให้ดูจุนถอนริมฝีปากออกไปจนได้

                ก็วันครบรอบที่เราเจอกันครั้งแรกในรอบสิบปีไง

                อ๋อ....

                แล้วตอนนี้มันก็กำลังจะเป็นวันที่เราคบกันวันแรกด้วย....รักนะครับยงกุน ^^”

                รักเหมือนกันนั่นแหละ

                นี่รู้เปล่าว่าฉันไม่ได้เมาทุกวันหรอกนะแล้วฉันก็ได้ยินนายบอกรักฉันก่อนนอนทุกวันเลยด้วย ^^ “

                นาย...ไอแก่....ไอดำ....ไอ....ไอ....ตายแน่!!!! กล้าดียังไงมาหลอกฉันฮะ!!!!”

 

 

end

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Chana จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 b2st><
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 19:32
    ตาลุงเจ้าเล่ห์!!!!

    โหวว ได้ยินพี่โจ๊กบอกรักทุกวันเลยนะเนี่ย
    #9
    0
  2. วันที่ 7 กันยายน 2555 / 00:04
    อืม...น่ารักดีจริงๆ


    อ่านมาถึงบรรทัดสุดท้ายนี่...ยิ้มได้เลย!
    #8
    0
  3. วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 10:04
    55555 ลุงแกล้งเมา
    จนรู้เลยว่าโจ๊กแอบรัก
    ลุง ><

    ทูจุนน่ารัก >///< 
    #7
    0
  4. วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 23:11
    ลุงนิ กล้าแกล้งเมานะ
    หวานๆๆมากเรื่องนี้
    #6
    0
  5. วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 18:42
    หวานนนนนนนนนนน  >//<
    #5
    0
  6. วันที่ 16 กรกฎาคม 2554 / 23:16
    ลุงคิดได้ไงไปหลอกจุนอย่างงั้นอะ เจ้าเล่ห์มาก--"
    หวานได้อีก แต่ตอนจบลุงอาการเป็นไงบ้างเนี่ย
    #4
    0
  7. วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 17:42
    อ๊ายยย เขินแทนยงกุนอาาา~~

    ตอนจบ ดูจุนตายมั้ย?
    อ้ะ..เอ้ยย ไม่หรอกมั้งง
    เอ้า เห้ยย ผมหลอนไรเนี่ย? -*-

    ใครจะไปกล้าฆ่าคนที่ตัวเองรักมาตั้ง 10 ปี ลง ? !
    #3
    0
  8. วันที่ 8 กรกฎาคม 2554 / 14:12
    ลุงดู๋มันเจ้าเล่ห์~!!!
    ตอนขอเป็นแฟนนี่ชวนเขินได้อีกเหอะ แอร๊ยยยยยยยยยย~~ ><
    #2
    0
  9. วันที่ 7 กรกฎาคม 2554 / 21:04
    เอาอีกๆๆ หวานซะ! อ่านไปเขินไปอยู่คนเดียว 555=///////=
    #1
    0