[FIC SJ] PINK EVIL ★ ;: KYUMIN & woncin kihae

ตอนที่ 19 : ☆ [SF] JUST WAIT ; begin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 มี.ค. 53



JUST WAIT
.

 
Chapter ::  1.begin

Couple  ::  Kyuhyun x Sungmin

Type     ::  Romantic Drama





 



          จะอีกนานแค่ไหน เธอก็อยากรอเขาใช่ไหม
 จะทำอย่างไร ใจเธอก็ไม่ลืม


          งั้นฉันจะรอเหมือนกัน เพราะฉันก็ไม่อยากฝืน
ฉันเข้าใจ ความขมขื่น จิตใจของคนที่คอยอย่างนี้


           
( เพลง ต่างคนต่างรอ Friday )

           

ฟังเพลง


            









            ซองมินอิ่มแล้วหรอ?

 

            มือใหญ่ยื่นขนมปังให้กับร่างที่อยู่ตรงหน้า แต่อีกคนกับไม่สนใจ หรืออาจมองไม่เห็นมันเลยด้วยซ้ำ ตากลมมองบุคคลที่สามผ่านไหล่ของคนที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนกลายเป็นสีเชอร์รี่

 

            ซองมิน... จับที่มือเล็กเบาๆ ซองมินดูมีท่าทางตกใจเล็กน้อย ตากลมเปลี่ยนมาสนใจคนที่อยู่ตรงหน้าแทนสิ่งที่มองอยู่เมื่อครู่  

            หืม...

 

            อิ่มแล้วหรอครับ? น้ำเสียงสุภาพเหมือนเคยๆ ถามร่างเล็กซ้ำอีกครั้ง คยูฮยอนมองซองมินที่ดูไม่มีสติอยู่กับตัว ดวงตาเศร้าๆ ที่เขาเห็นจนชินกำลังสนใจอยู่กับบางสิ่งที่อยู่ด้านหลังของเขา

            อืมเสียงครางตอบเบาๆ ตอบทั้งๆที่ไม่มองหน้าคนถาม  

            ภาพเบิ้องหน้าของซองมิน ภาพที่คนสองคนกำลังป้อนขนมกับ สองร่างหัวเราะคิกคัก ดูมีความสุข แต่มันเป็นความสุขบนความทุกข์ของอีกคนที่กำลังมองอย่างเจ็บปวด ไม่อยากจะมองแต่สายตามันไม่ทำตามคำสั่ง ทั้งๆที่รู้ว่ายิ่งมองยิ่งเจ็บ ก็ยังทรมานตัวเอง


            คยูฮยอนพอจะรู้สาเหตุเมื่อหันไปมองด้านหลัง  ร่างบางทนเห็นภาพนั้นไม่ไหว ซองมินกำลังจะหนีโดยการไปให้ไกลจากที่ตรงนี้ แต่ถูกมือของคยูฮยอนจับไว้อย่างปรามๆซะก่อน ซองมินทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง มือเล็กกำแน่นอยู่ในมือใหญ่ที่กุมไว้ ใบหน้าหวานก้มลง หยดน้ำตาร่วงออกมาจากดวงตาเศร้า 


            ...ซองมิน ร้องไห้อีกแล้ว

            ...เพราะ มันอีกแล้ว....


            เมื่อเห็นอีกคนร้องไห้ ถึงแม้จะบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งที่ร่างเล็กร้องไห้ เขาก็เจ็บไปด้วย เหมือนมีอะไรมาบีบที่หัวใจ น้ำตาของ ลี ซองมิน มันสามารถทำร้าย โจ คยูฮยอน ได้ทุกเมื่อ

            เจ็บ....เจ็บจนไม่สามารถ บรรยายออกมาเป็นคำพูดได้


ตั้งแต่ วันนั้นจนกระทั้งวันนี้ ซองมินก็ยังไม่ลืมมันใช่มั้ย?






.

           

            …..






            ซองมิน...นายจะทำอะไรน่ะมือใหญ่ปัดขวดยาออกจากมือร่างเล็ก ยาเม็ดเล็กจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณพื้นห้อง

 

คยูฮยอน..ฮึกๆๆ...ฮืออ..นายจะมาห้ามฉันทำไม...ซองมินอยากตายแขนทั้งสองข้างถูกมือใหญ่ จับไว้เพื่อไม่ให้ทำเรื่องที่เลวร้ายอย่างนี้อีก

            ซองมิน!‘ เสียงตวาดเรียกคนที่กำลังขาดสติให้มีสติขึ้น คยูฮยอนใจหายอยู่ไม่น้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากคนตรงหน้า

            เค้า..เค้าไม่รักฉันแล้วว เค้าทิ้งซองมินไปแล้ว ซองมินอยู่ไม่ได้ ซองมินรักเค้า เข้าใจมั้ยคยูฮยอน ฉันรักเค้า ฮึกๆๆ ..ฮือออ..ซองมินร้องไห้ฟูมฟายราวกับคนเสียสติ ดวงตากลมที่เคยสดใส บวมช้ำ น้ำตาไหลมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

            ซองมิน...คิดว่าซองมินตาย แล้วมันจะกลับมาสนใจซองมินงั้นหรอ ง่ายไปหน่อยมั้ย?

            ไม่...เค้าอาจจะยังรักซองมินอยู่ก็ได้...ร่างบางสั่นหัวไปมาน้ำตาไหลนองออกมาอย่างไม่ขาดสาย

            เลิกหลอกตัวเองซักทีเถอะ...ซีวอนเค้าทิ้งนายไปแล้วคยูฮยอนเขย่าตัวร่างเล็กเพื่อให้มีสติขึ้น

            ‘...ไม่นายโกหก...สะอื้นหนักเมื่อได้ยินคำพูดจากร่างสูง มืออวบปิดที่หูของตนไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น สภาพจิตใจของซองมินตอนนี้มันแย่เกินกว่าที่จะยอมรับความจริงได้

            ซองมินฟังผมนะ...ลืมเค้าซะ

            ไม่..ซองมินทำไม่ได้...

            เชื่อผมสิ...

            แล้วถ้าซองมิน บอกให้คยูฮยอนลืมซองมิน...เลิกยุ่งกับซองมินซะที ทำได้มั้ยล่ะ? ตาแดงก่ำมองร่างสูง แบบแข็งกร้าว

            ผมไม่รู้....หลบสายตาที่กำลังมองด้วยความรู้สึกเจ็บ ผมไม่มีสิทธิ์ไปบอกให้ซองมินลืมซีวอนสินะ เพราะ ขนาดตัวผมยังทำไม่ได้เลย...

 

น่าสมเพชชะมัด...


            เห็นมั้ย..คยูฮยอนก็ทำไม่ได้ ซองมินก็ลืมซีวอนไม่ได้เหมือนกัน....

            ซองมิน...ให้ผมดูแลซองมินนะ...น้ำเสียงอ่อนโยนถูกใช้กับซองมิน

            ทั้งที่คยูฮยอนก็รู้ว่า... ซองมินรักซีวอนอยู่เนี่ยนะ?

 

...

 

ทนได้หรอ...ทนได้หรอเวลาที่ตัวฉันอยู่กับนาย แต่...ในใจคิดถึงแต่ซีวอน

            ผมจะดูแลซองมินเอง.....แล้วซักวันหนึ่งซองมินจะลืมเขา....ซองมินจะลืมซีวอน....

            ฮึกๆๆ...ฮือ....ไม่ซองมินจะไม่ลืมซีวอน....คยูฮยอนได้ยินมั้ย... ร่างเล็กแผดเสียงดัง พยายามดิ้นให้แขนหลุดออกจากการควบคุมของมือใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นผล กำปั้นทุบไปที่อกของคนที่เขาไม่สามารถสู้ได้

            หยุดอาละวาดได้แล้วซองมิน...ซีวอนคบกับพี่ฮีชอล นายได้ยินมั้ย...ซีวอนคบกับพี่ฮีชอล...พูดให้คนที่กำลังอาละวาดได้สติขึ้นมา

            ‘...’ ตากลมเริ่มปรือลง ร่างเล็กค่อยๆหมดไร้เรี่ยวแรง จนทำให้คยูฮยอนต้องประคองไว้

            ซองมิน....ซองมิน...เรียกชื่อคนในอ้อมก่อนที่เหมือนว่ากำลังหมดสติในอีกไม่ช้า

            คยูฮยอน ดูแลซองมินได้มั้ย....’ 





คยูฮยอนช้อนร่างที่หมดสติไว้ในอ้อมแขน และวางร่างที่อ่อนเพลียไว้บนเตียงสีหวาน ห่มผ้าให้เสร็จสรรพ
มือเกลี่ยที่ผมที่ปกใบหน้าหวาน เช็ดคราบน้ำตาให้กับคนไร้สติ

“...ผมจะดูแลซองมินเองนะ..ดวงตาคมคลอไปด้วยน้ำตา ที่เกือบจะไหลออกมา แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ เพราะไม่อยากให้อีกคนเห็นความอ่อนแอ ก่อนที่จะลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงนั่งอยู่ตรงนั้น มองดูร่างเล็กที่กำลังนอนอยู่


            ซองมินเจ็บ.....รู้มั้ย?ร่างบางเพ้อออกมาเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่


            น้ำตาที่ผมพยามกลั้นไว้ไหลออกมาอย่างอดไม่อยู่ เมื่อเห็นคนที่ตนรักในสภาพแบบนี้ มือใหญ่ปิดไว้ที่ปากเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกไปรบกวนทำให้ร่างเล็กตื่น 





            .

           

            ……






            คุณเคยบ้างมั้ย..รักคนที่เค้าไม่ได้รักคุณ

            เหมือนผมตอนนี้.......

            เจ็บจนเกินที่จะบรรยายแล้ว.....

 

            ถ้าหัวใจของผมเปรียบเสมือนก้อนหิน

            มันคงเป็นก้อนหินที่ถูกราดด้วยน้ำกรดทุกวัน

            จนแหลกสลาย...เป็นแค่ก้อนกรวดที่ไร้ค่า



            ผมแอบรักซองมินมานานมากแล้ว จนไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่..ผมไม่รู้  ผมกับซองมินเป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วผมก็เคยบอกรักซองมินไปแล้วด้วย แต่คำตอบที่ซองมินให้ผมคือ.........



            คยูฮยอนซองมินขอโทษนะ ซองมินคิดกับคยูเกินกว่าเพื่อนไม่ได้จริงๆ คือ...ซองมินมีแฟนแล้วชื่อ..ซีวอน

            ซองมิน...ซีวอนเจ้าชู้นะซองมินก็รู้ ถ้าคบกับเค้าซองมินอาจจะต้องเสียใจ

            แต่...มันยังไม่ถึงวันนั้นนิ แค่ตอนนี้ซีวอนเค้ารักซองมินก็พอแล้ว



            แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ซีวอนบอกเลิกซองมิน ทำให้ซองมิน เกือบจะคิดสั้น ถ้าผมไม่มาเห็นเสียก่อน หลังจากวันนั้นผมกับซองมินก็คบกันแบบแฟน แต่ไม่ใช่คนรัก  ผมย้ายที่อยู่มาพักกับซองมินที่อาพาร์ทเม้นของซองมิน เพื่อจะดูแลซองมินได้ดียิ่งขึ้น

            เหมือนผมจะมีความสุข..แต่ผิดถนัด มันยิ่งทำให้ผมยิ่งทุกข์หนัก ทุกคืนผมต้องได้ยินเสียงซองมินร้องไห้ แล้วนี้ก็ผ่านมา 4 เดือน แล้ว ซองมินก็ยังลืมมันไม่ได้ เหมือนเคย



            ผมจะรอ....

            รอวันที่ซองมินพร้อม...

            แล้วยอมเปิดใจให้ผม...

 

 

 

 

 

 

.
           

            ……

 

 

 

ร่างที่เป็นเป้าสายตาของคนอีกหลายคนกำลังวุ่นอยู่กับการเขียนบันทึกข้อมูลเพื่อที่จะนำไปเป็นเนื้อหารายงาน ข้างๆตัวมีหนังสือเล่นหนาหลายเล่มวางซ้อนทับกัน ต้องรีบส่งวันพรุ่งนี้แล้ว ต้องส่งรายงานพรุ่งนี้แล้ว แต่รายงานของ อีซองมินก็ยังคงไม่ไปถึงไหน


            ไง..ทำอะไรอยู่?ถึงไม่มองหน้าคนพูดซองมินก็รู้ว่าเป็นใคร เสียงที่เค้าคุ้นเคย เสียงที่เคยบอกว่ารักเขา แต่...สุดท้ายก็กลายเป็นแค่ของเล่นที่เจ้าของต้องการจะทิ้งมัน

            สบายดี...ตั้งสติอีกครั้ง แล้วยิ้มบางๆให้คนตรงหน้า ถึงปากจะตอบแบบนั้น แต่ภายในใจมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย....ซองมินกำลังเจ็บ

            แล้ว แฟนใหม่นายล่ะ....


            คยูไปซ้อมบาสน่ะ

 

ใบหน้าหล่อพิจารณาใบหน้าของคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นแฟน ตากลมฉายแววเศร้า ซองมินยังคงน่ารักเหมือนเดิม แต่เขาแค่เบื่อง่ายเท่านั้น ร่างสูงดันตัวเองไปนั่งบนโต๊ะที่ซองมินกำลังทำรายงาน

            แล้วซองมิน...ทำอะไรอยู่น่ะ รายงานหรอ? ให้ฉันช่วยมั้ย


            อย่าดีกว่า..สายตาที่ดูเย็นชามองดู คนที่ถามอย่างไม่พอใจ จะมายุ่งกันอีกทำไม ต้องการอะไรอีก

            นายลืมฉันได้แล้วจริงๆ...ไม่อยากกลับมาคืนดีกับฉันแล้วรึไง?ถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นสายตาของร่างเล็ก สายตาที่เคยดูอ้อนวอน ตอนนี้มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น

 
            ลืมคนเลวๆ อย่างนายมันง่ายจะตาย เชว ซีวอน....ซีวอนจะต้องการอะไรอีก 4 เดือนที่ซองมินจมอยู่กับความเศร้ามันยังไม่พอใช่มั้ย? ลุกขึ้นเก็บของจากที่นั่ง แล้วเดินผ่านหน้าซีวอนไป



            ...ฉันจะลืมนายให้ได้ เชว ซีวอน...




            อ๊ะ....ข..ขอโทษฮะ..ร่างที่กำลังรีบ อยากออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุด ซองมินรีบจนเดินจนชนกับไหล่ ผู้ที่เดินมาใหม่เข้าอย่างจัง เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลรีบก้มหน้าขอโทษ คนที่ตนชนยกใหญ่

            ซองมิน....ร่างสูงตกใจเมื่อเห็นน้ำตาของซองมินหยดลงพื้น มือเล็กปาดไปมาที่แก้มทั้งสองข้างก่อนจะเงยขึ้นมามองหน้าคนที่ถูกเขาชนเมื่อครู่

            คยูฮยอน....ร่างบางโผเข้ากอดคยูฮยอน ใบหน้าที่เปื้อนด้วยน้ำตา ซบเข้าที่อกแกร่ง คยูฮยอนลูบหัวซองมินเบาๆ เป็นการปลอบโยน ซักพักคนในอ้อมกอดก็เริ่มเงียบ อยากจะถามแต่กลัวโดนอีกคนรำคาญ

            เดี๋ยวจะผมไปเก็บของ เอ่อ...ซองมินจะไปกับผมมั้ย....

 

ทุกเย็นคยูฮยอนจะต้องซ้อมบาส และทุกเย็นที่ประจำของซองมินก็คือเเสตนเชียร์ข้างสนามบาส ระหว่างรอคยูฮยอนซ้อมบาสซองมินก็จะมีหนังสือมาอ่านข้ามเวลาอยู่เสมอ แต่วันนี้ร่างเล็กบอกกับคยูฮยอนว่าจะไปทำรายงานที่ห้องสมุด เมื่อคยูฮยอนซ้อมบาสเสร็จกำลังจะไปรับซองมินที่ห้องสมุด แต่ทว่าถูกคนที่กำลังไปรับชนเข้าซะก่อน


            อื้ม....ซองมินไปด้วยดีกว่า ไม่อยากอยู่คนเดียว อยู่แล้วชอบคิดมาก...


            งั้น..ก็ไปกับผมนะ...มือใหญ่จูงมือเล็กไปด้วย สร้างความอิจฉาให้กับคนรอบข้าง ก็คยูฮยอนน่ะ เป็นถึงหนึ่งในสามของหนุ่มที่มีสาวๆ หมายปองที่สุดในโรงเรียน เพราะเก่งทุกด้าน ทั้งด้านการเรียน ด้านกีฬา และ นิสัย แต่ก็ต้องอกหักไปตามๆ กันเพราะต่างรู้ว่าคยูฮยอน รักซองมินเพื่อสนิทที่คบกันมานานแค่เพียงคนเดียว นั้นก็คือ ลี ซองมิน



            คยูฮยอน....ร่างอวบที่นั่งรออยู่ที่เค้าเก้าอี้ยาวหน้าล๊อคเกอร์ เรียกชื่อคนที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมสัมภาระที่จะต้องใช้ในวันพรุ่งนี้


            หืม....คยูฮยอนหันหน้าออกมาทางเสียงหวาน แสงสีส้มที่สะท้อนเข้ามาภายในห้องแต่งตัว แสงในยามที่พระอาทิตย์กำลังตกมันช่างทำให้ร่างตรงหน้าเขาดูหลงใหลขึ้นไปอีกเท่าตัว

            คยูฮยอนว่าซองมินจะลืมซีวอนได้รึป่าว....เสียงหวานเอ่ยขึ้นตากลมไปยังคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นตรงหน้า ตาคมมองสบตากลมอย่างมีความหมาย

 
            มันอยู่ที่ตรงนี้ของซองมิน.....นิ้วของคยูฮยอนจิ้มไปที่อกข้างซ้ายของซองมิน


            “...........”

            ว่า.....ตรงนี้ของซองมิน จะปล่อยเขาไปเมื่อไหร่? แล้วเปิดใจรับผมซักที.....ใบหน้าหวานก้มงุดด้วยความอายก็เล่นมาตอบตรงๆอย่างนี้ จะไม่รู้สึกอะไรเลยก็แปลกแล้ว


            ซองมินอยู่ตรงนี้รอผมนะ ผมขอไปเปลี่ยนชุดก่อนขายาวลุกขึ้นยืน มองตัวเองที่ยังอยู่ในชุดนักกีฬาบาส


            อื้ม.....

 


            นายลืมฉันได้แล้วจริงๆ...ไม่อยากกลับมาคืนดีกับฉันแล้วรึไง? 

 

เมื่ออยู่คนเดียวร่างเล็ก ก็นึกถึงเรื่องเก่าๆ เข้ามาอีก คำๆนี้ของซีวอนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของซองมิน


            ไม่นะซองมิน นายต้องลืมเขาให้ได้ คำพูดที่เขาพูดมันหลอกลวงทั้งนั้น ไม่เข็ดรึไง?เสียงเล็กพูดตอกย้ำ เพื่อเตือนสติตัวเองเบาๆ  


            ซองมิน..ร้องไห้ทำไมตอนนี้คยูฮยอนอยู่ในชุดลำลองสบายๆ เสื้อคอโปโลสีเทา กับกางเกงขาสั้นสีดำ  เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุดก็เห็นซองมินร้องไห้ จึงเร่งฝีเท้าเข้ามาหาซองมิน ร่างสูงคุกเข่าอยู่กับพื้นเงยหน้ามองซองมินที่กำลังก้มหน้า มือใหญ่จับมือเล็กไว้แล้วบีบเบาๆ

            ป่าว....ไม่เป็นไร....มือเล็กอีกข้างที่เหลือ ยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองคยูฮยอน ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ มืออีกข้างที่ว่าง ขึ้นมาเช็ดซับน้ำตาให้ซองมินเบาๆ

            คยูฮยอน....


            ครับ.....


            ปลอบหน่อยสิ.เสียงเล็กพูดขึ้น สร้างความเเปลกใจให้กับร่างสูงไม่น้อย จนทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

            ไม่ร้องนะครับ คยูฮยอนยืนขึ้นมือใหญ่กดเรือนผมนิ่มให้ซบที่อก ลูบมันเบาๆเหมือนที่เคยทำบ่อยๆ จนซองมินดีขึ้น


            กลับบ้านกันเถอะ...ซองมิน ยิ้มให้คยูฮยอนทั้งที่มีคราบน้ำตา แต่สีหน้าซองมินไม่เศร้าเท่าเมื่อครู่ จึงทำให้คยูฮยอนเบาใจลง


            ปะ...มือเล็กลุกขึ้น แต่ก็ไม่ลืมที่จะจูงมือใหญ่ให้ลุกขึ้นจากพื้นไปพร้อมๆกัน ทั้งสองจูงมือกันไปสุดทาง



            ...ไม่นานหรอกคยูฮยอน หัวใจของฉันจะเปิดรับนาย....




            .
           

            ……



            รายงานของซองมินนี่ร่างสูงตื่นมาดื่มน้ำกลางดึก สะดุดตาไปเห็นรายงานที่ซองมินยังทำวางไว้อยู่บนโต๊ะหน้าโน้ตบุ๊ก เมื่อเปิดดูด้านในปรากฏว่ายังไม่เสร็จสมบูรณ์

            เห็นบ่นว่าต้องส่งพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ....คิดได้อย่างนั้นก็หันไปมองร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอย่างมีความสุขก็ไม่อยากปลุก

            คยูฮยอนตัดสินใจเปิดคอม แล้วนั่งทำรายงานต่อจากที่ซองมินทำไว้ กว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบเช้า แล้วก็นำรายงานที่เสร็จสมบูรณ์วางไว้ที่เดิม เดินไปห่มผ้าให้ซองมิน แล้วริมฝีปากหนาสัมผัสเบาๆ ที่หน้าผากมน ก่อนที่จะปิดไฟ แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความอ่อนเพลีย...



            .
           

            ……



            ตายแล้ว....รายงานยังไม่เสร็จเลย จะทำยังไงดีเนี่ย ร่างเล็กโวยวายทั่วห้อง เมื่อตื่นขึ้นมา พยายามจะลุกจากเตียงแต่ถูกแขนใหญ่ดึงไว้ไม่ให้ลุกไปไหนได้ ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอด เเม้ตายังไม่ลืมขึ้น

            คยูฮยอนตื่นได้แล้ว .... แล้วปล่อยซองมินด้วยซองมินจะรีบไปเรียน รายงานก็ยังไม่เสร็จ...


            เช้าอยู่เลยนะ....ไม่เห็นต้องรีบเลย

            คยูฮยอน..ซองมินยังทำรายงานไม่เส็จเลยร่างเล็ก พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของคยูฮยอนแค่ไม่สำเร็จ จึงหันไปมองค้อนคยูฮยอนที่ยังไม่ลืมตาเต็มที่

            “…..Morning Kiss.......” จู่ๆ ปากของคยูอยอนก็พูดคำๆนี้ออกมา ทำให้ซองมินหน้าขึ้นสีมาทันที


            “.............” ปากบางจูบเบาๆ ที่จมูกโด่ง ปากหนาคลี่ยิ้มออกมา

            “ ...Kiss...” เน้นคำนี้อีกครั้ง เหมือนกับว่าซองมินจูบผิดที่ เจ้าเล่ห์จริงๆนะ


            อย่างนี้..ฉันก็เสียเปรียบสิ....ไม่เอา..คยูฮยอนปล่อยซองมินนะ....

            ไม่ทำ ก็...ไม่ปล่อย....กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปใหญ่


            “.....” ซองมินจูบที่ปากคยูฮยอนเบาๆ

            ...เช้านี้สดชื่นจังเลย....จมูกโด่งกดไปที่ร่างในอ้อมกอด สูดความหอมเข้าไปซะเต็มปอด


            ตื่นแล้วนี่....งั้นก็ปล่อยได้แล้วคยูฮยอนปล่อยแขนออกจากซองมินก่อนที่จะลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

            เมื่อหลุดจาดพันธนาการเมื่อครู่ซองมินก็รีบตรงไปที่โต๊ะ สมุดรายงานของซองมินยังคงวางไว้ที่เดิม บริเวณหน้าโน้ตบุ๊ค แต่....รายงานมันกับเสร็จเรียบร้อยแล้ว แบบสมบูรณ์ จนดีเกินคาด ดียิ่งกว่าซองมินทำเองซะอีก


            ขอบคุณมากนะ...คยูฮยอน

 


            .
           

            ……




            ซองมิน...นายรู้เรื่องที่ซีวอนเลิกกับพี่ฮีชอลรึยัง....เสียงเล็กๆของเพื่อนสนิท เอ่ยถามถามคนที่กำลังตั้งใจฟังอาจารย์พูด มือเล็กจดแลคเชอร์เหมือนทุกๆครั้ง


            แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ..เรียวอุค...

            ...ไม่อยากได้ยินชื่อนี้...

            ก็.....นายรักซีวอนไม่ใช่หรอ...?

ทีหลังนายอย่าพูดชื่อนี้..ให้ฉันได้ยินอีกนะ เรียวอุค..ฉันไม่อยากได้ยิน...ใบหน้าบึ้งตึงไม่พอใจของซองมิน มองไปที่เพื่อนรัก ทำไมต้องมาพูดถึงคนๆนี้ให้เขาได้ยินด้วยนะ

 

 


            ซองมิน....เรียวอุคซองมินเป็นอะไร...เสียงของคยูฮยอนถามเรียวอุค คยูฮขยอนมาหาซองมินตอนพัก 10 นาที ระหว่างคาบเรียน กะจะเอาขนมปังมาให้ แต่ร่างเล็กกับฟุบลงที่โต๊ะ ไม่สนใจแม้แต่คนที่มาเยือน


            ป่าวหรอก....ฉันแค่พูดถึงเรื่องซีวอน...แล้วอาการของซองมินก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็นเนี่ยแหล่ะ



            ถ้าซีวอนมาขอคืนดีกับนาย....นายต้องใจแข็งไว้นะซองมินร่างสูงก้มหน้าพูดกับตัวเองเบาๆ เมื่อออกพ้นออกจากห้องของซองมิน



            ทุกคนอาจจะเห็นแก่ตัว....

ผมยอมรับว่าผมเห็นแก่ตัว...

แต่เหตุผลแท้จริง
            ผมไม่อยากเห็นคนที่ผมรักเจ็บอีกเป็นครั้งที่สอง....

            แล้วคิดเหรอว่าถ้าซองมินต้องเจ็บอีกครั้งผมจะทนได้....




            .
           

            ……




            ซองมิน...เสียงทุ้มเรียกเจ้าของชื่อ เสียงทีเคยทำให้ซองมินยิ้ม เคยทำให้ซองมินมีความสุขตอนนี้มันก็กลายเป็นเสียงที่สามารถสั่งน้ำตาของเขาได้ทุกเมื่อ


            เสียงของคนนี้อีกแล้ว ...

ไม่อยากได้ยิน...
            ยิ่งฟังยิ่งเจ็บปวด....
             

เพราะมันคือเสียงเดียวกับ ที่ใช้บอกเลิกเขา...

 

 


            หยุดคุยกันก่อนได้มั้ยซองมิน... ซองมินพยายามเดินต่อไปไม่หยุดตามเสียงที่บอก แต่ก็ถูกมือของเจ้าของเสียงดึงไว้ เสียก่อน

            เรื่องของเรามันจบไปตั้งนานแล้ว...ซีวอน

            ..ฉันเลิกกับพี่ฮีชอลแล้ว..

นายเลยกลับมา...หาของตายอย่างฉัน....น้ำตาเริ่มเอ่อไหลมาจากดวงตากลม

ไม่ใช่อย่างนั้นนะซองมิน....

ปล่อยมือสกปรกๆ ของนายออกจากตัวฉันได้แล้ว....แขนอวบสะบัดแขนออกจากมือของซีวอนอย่างแรง...แต่ก็ไม่สามารถทำให้มือที่จับแน่นหลุดออกได้
           

ไม่....

            ปล่อยแขนซองมินนะซีวอน.....ซองมินเจ็บ...ร่างบางเริ่มร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ซีวอนดึงร่างเล็กเข้าไปกอดไว้แน่น ซองมินพยายามดิ้นที่จะให้หลุดจากอ้อมกอดนี้ แต่ก็ไม่เป็นผล การกระทำของซองมินหยุดลงเมื่อ...

            ซองมิน ฟังกันก่อนได้มั้ย....ขอแค่แป๊บเดียว...เสียงของซีวอนฟังดูสั่นๆ ทำให้หัวใจของซองมิน หล่นวูบลงไป ใจดวงเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำให้ซองมินรู้ว่าเขายังตัดขาดจากซีวอนไม่ ได้


            ....นายร้องไห้....

            เอ่อ....


            ซองมิน...พี่ฮีชอลเค้าทิ้งฉันไปแล้ว ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว....

            “......”

เรากลับมาเหมือนเดิมได้มั้ยซองมิน  ฉันสัญญา...ฉันจะไม่ทำให้นายต้องเจ็บปวดอีก เพราะฉันเข้าใจความรู้สึกของนายแล้วซองมิน ไม่มีใครรักฉันเท่านายอีกแล้ว...ใบหน้าหล่อซบหน้าเข้ากับไหล่เล็ก ความชื้นที่ไหล่ทำให้เจ้าของไหล่รู้ว่าอีกคนกำลังร้องไห้

            แต่..........


            นายไม่ต้องรีบตอบฉันตอนนี้นะ....ฉันรู้ว่านายต้องการเวลา

            “.................”


            “..แล้วฉันจะมาเอาคำตอบจากนายนะซองมิน.....ปล่อยร่างเล็กออกจากอ้อมแขน แล้วเดินไปยังห้องเรียนของตน โดยที่ไม่ลืมหันหน้ามายิ้มและโบกมือลาให้กับร่างเล็ก ซองมินเผลอโบกมือกลับไปที่ซีวอน

 


            ..นายรอคำนี้มาตลอดไม่ใช่หรอ...ซองมิน


            ร่างเล็กยืนนิ่งอยู่ที่เดิมสับสนกับคำพูดของซีวอน ซีวอนทำให้เขาร้องไห้จนนับครั้งไม่ถ้วน รวมถึงครั้งนี้เช่นกัน มืออวบปาดคราบน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาจากดวงตากลม

 




            TBC. 
 
          





           






talk ; ฟิคฉลองครบ 500 เม้น ผลโหวตสูงสุด คือ ทำร้ายจิตใจหน่อย เเต่ก็เเฮปปี้ (ย้ำทำร้ายจิตใจหน่อยๆ จริงๆนะ?) ตามคำขอเเล้วนะคะ เเล้วจะเปิดให้โหวตกันอีกในโอกาสหน้านะ!

 # ขอบคุณเเฟนฟิคทุกคนค่ะ ;)


+ อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆ ก็เม้นหน่อยนะ :D

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

7,946 ความคิดเห็น

  1. #7876 Mook_FishyHAE (@mookfishyfishy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 12:39
    มินอย่าใจอ่อนนะ
    #7876
    0
  2. #7821 mapiiky (@mapiiky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2555 / 19:12
    ถ้าหนูมินกลับไปหาซีวอนอ่ะหนูมินจะไม่สงสารคยูบ้างหรอ
    เวลาที่หนูมินไม่มีใครอ่ะคนที่อยู่กะหนูมินอ่ะคือคยูนะ
    #7821
    0
  3. #7819 minnie (@prowfar) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 20:44
    กี้น่าสงสาร เชอะ ซองมิน นะ ซองมิน :(
    #7819
    0
  4. #7817 knightrose (@knightrose) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 14:02
    เมื่อไรจะตัดใจได้ซักที่ละ มินนี้  กี้ รอนานละนะT^T
    #7817
    0
  5. #7814 nastsi (@loveclashforever) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2555 / 17:41
    หมั่นไส้ วอน อ่ะ
    #7814
    0
  6. วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 18:02
    ว้ากกกกก
    มินจะทำยังไงนิ T^T สงสารโจวที่สุดดดด~!
    #7777
    0
  7. #7744 oto (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 17:08
    มินอย่าใจอ่อนนะ
    #7744
    0
  8. #7686 suju (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 22:06
    มินห้ามใจอ่อน

    เพราะยังมีกี้ที่ยังรอซองมินรับรักอยู่นะ
    #7686
    0
  9. #7675 JAi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 22:55
    อย่าใจอ่อนเด็ดขาดนะมิน



    กี้สู้ๆนะ
    #7675
    0
  10. #7657 ^^DarkAngel^^(b2uty) (@pornpas23) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 23:02
     T^^T  ไม่น้าาา  กี้ล่ะ  กี้ๆๆๆ
    #7657
    0
  11. #7545 mini.uri-K (@mini-uri) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 17:44
     มินอย่าเป็นแบบนี้สิ อย่าใจอ่อนนะ
    แล้วกี้ของเค้า(?)ล่ะ อย่าทำกี้เสียฝจนะ T^T

    ใครก็ได้เอาวอนไปเก็บที - -"
    #7545
    0
  12. #7504 YinGHaYoO (@yinghayoo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 01:07
     โหย มินอย่าใจอ่อน
    อยากโหวต ขอเศร้านํ้าตาไหล
    #7504
    0
  13. #7501 ต๊อกZ@ (@tokkymon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 13:55
    วิ่งไปทางเดียวกันอีกแล้ว
    กี้เลิกรักมินไม่ได้ เหมือนที่มินเลิกรักวอนไม่ได้ เฮ้อ..
    #7501
    0
  14. #7466 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 22:01
    ซองมินรักคนที่เค้ารักเราดีกว่านะ

    อย่าย้อนกลับไปเดินทางเดิมที่เจ็บปวดเลย
    #7466
    0
  15. #7420 E.L.F (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 12:24
    ฉ่อยเห็นแก่ตัวสุโค่ยอ่า = =



    กี้แกน่าสงสารมากมายอ่ะ TT^TT



    #7420
    0
  16. #7383 ~Innocent~ (@justmind1994) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 10:52
    วอนเห็นแก่ตัว =((
    ทำไมโจกี้น่าสงสารเยี่ยงนี้ล่ะ
    #7383
    0
  17. #7328 nongnatty (@nongplan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2554 / 19:52

    สงสารกี้จังเลยอ่ะ

    #7328
    0
  18. #7294 KYM1137 (@01022540) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 18:09

    สงสารคยูกี้แอบรักมิน

    #7294
    0
  19. #7275 ♥Jamjung&SJ♥ (@jamjungjammy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2554 / 01:56
    มินอย่าทำให้กี้เสียใจนะ
    #7275
    0
  20. #7218 kungking (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 23:57
    นี่ถ้ากี้รู้นะต้องเสียใจแน่เลย

    อย่าใจอ่อนเด็ดขาดน้องมิน
    #7218
    0
  21. #7181 PIm_mIEz (@pim-miez) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 เมษายน 2554 / 08:26
    มินอย่ากลับไปหาวอนนะ
    มินต้องอยู่กับกี้นะ
    #7181
    0
  22. #7151 AENG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 22:13
    กี้เจ็บเต็มๆ ไม่เป็นไรๆเดี๋ยวมินก็กลับมา

    มินไม่ไปหาวอนหรอก เชื่อสิ
    #7151
    0
  23. #7089 ● К௰an (@k-cm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 18:52
     มินจะเลือกทางไหน

    กี้ หรือ วอน

    อ๊า าา อย่าทำร้ายกี้เค้าน่ะ
    #7089
    0
  24. #7063 ~‘•SleepYCaT•’~ (@sleepycat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2554 / 15:18
    เจ็บปวดอ่ะ TT
    ลืมวอนแล้วไปรักกับคยูสักทีสิมิน !!! TT
    #7063
    0
  25. #7048 Little!3oom (@littleboom) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2554 / 03:36
    เจ็บปวดจังเลย

    สงสารคยูอ่ะ

    ถ้าเราเป็นคยูเราคงเจ็บมากๆๆ

    น้ำตาไหลแล้ว

    T_________________T
    #7048
    0