Goofy boy #รักนะเจ็ดหมื่นนอ (nielong)

ตอนที่ 1 : Chapter 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62

             

Chapter 0 เด็กเพี้ยน

 

 

 

 

         ดรัณภพคิดว่าตัวเองกำลังเจอปัญหาใหญ่ ดวงตาชั้นเดียวที่เรียวเล็กกวาดมองไปรอบด้านอย่างแวดระวัง กระเป๋าเป้ที่สายกระเป๋าขาดหนึ่งข้างถูกกำเอาไว้แน่นตอนที่ตาของเขาไปสะดุดเข้ากับสิ่งสิ่งหนึ่ง

 

ชิบหายแล้ว

 

ดรัณภพเริ่มออกวิ่ง สองเท้าของเขาก้าวสลับกันถี่แม้ว่าเสียงรองเท้ากระทบพื้นจะดังเพียงใด เขาไม่มีเวลามาห่วงแล้วว่าส้นรองเท้าจะสึกหรือไม่ หากโชคดีข้างหน้าอาจจะมีแยกตึก หรือสิ่งกีดขวางที่จะทำให้คนที่กำลังตามมาไขว้เขวได้

 

แต่เปล่าเลย

 

“พี่ภพ!!! วิ่งหนีผมทำไมเนี่ย!! พี่!!!”

 

“มึงก็อย่าวิ่งตามกูสิวะ!!” ดรัณภพ หรือภพ ตะโกนกลับโดยที่ไม่ได้หันหน้าไปมอง เขารู้แต่ว่าตอนนี้เขาต้องวิ่ง สองขายาวก้าวไปข้างหน้า เขาไม่ได้วิ่งหนีหมาหรือสัตว์ประหลาดที่ไหน สิ่งที่ตามเขามาเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่คุยรู้เรื่องด้วย เพียงแต่ดรัณภพไม่ได้อยากคุยกับมัน!

 

“พี่ภพ! ไอพี่เหี้ย!!”

 

“เห้ย!” เขาเสียท่าให้มันเข้าแล้ว นันยางสีดำของมันเข้ามาสกัดขาจนดรัณภพล้มกลิ้งไม่เป็นท่า เขาเหนื่อยหอบ นอนหงายแผ่ไปกับพื้นปูน ไม่สนใจว่าเสื้อนักเรียนที่ใส่อยู่จะเปื้อนขนาดไหน หรือหัวจะไปคลุกฝุ่นสกปรกยังไง

 

มันไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าไอคนที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่แล้วล่ะ

 

“พี่ภพจะแข่งวิ่งมาราธอนกับผมหรือไง ลืมเหรอว่าผมเป็นนักวิ่งโรงเรียนอะ” อีกฝ่ายว่าเสียงหงุดหงิดพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เออว่ะ มันเป็นนักวิ่งของโรงเรียน ดรัณภพลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

 

“เหนื่อยชิบ” ไอคนที่ขัดขาเขาจนล้มกลิ้งพูดขึ้นแล้วใช้มือกระพือเสื้อตัวเอง กลิ่นของเสื้อปนกับกลิ่นเหงื่อลอยเข้าจมูกทำให้เขาต้องเบ้หน้า

 

“รู้ว่าเหนื่อยแล้วยังจะตามมาอีก”

 

“ก็พี่นั่นแหละ”

 

“…..”

 

“แค่ผมชวนไปกินบัวลอยทำไมต้องวิ่งหนีจะเป็นจะตายขนาดนี้ด้วย”

 

“บัวลอยมึงปกติหรือไง ครั้งก่อนก็ราเมน ไอเหี้ย ราเมนเหี้ยของมึงราดคาราเมล”

 

“ก็อร่อยดีออกนี่”

 

“อร่อยพ่อมึงอะ กูจะอ้วก”

 

“เอาน่า บัวลอยปกติจริงๆ ข้างโรงเรียนเนี่ย”

 

“ไม่ใส่ไรแปลกๆแน่นะ”

 

“ปาปริก้านี่แปลกมั้ย”

 

“อย่าเชียวนะ!” ดรัณร้องแล้วผงกหัวขึ้นมองหน้าอีกคนตามสัญชาติญาณ คนข้างกายเขาหัวเราะ ทว่าดวงตาเป็นประกายใสแจ๋ว บอกได้ดีทีเดียวว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่ได้ล้อเล่น

 

“ไม่ใส่ให้พี่ก็ได้ ผมกินของผมเอง โอเค๊?” คำถามที่ขึ้นเสียงสูงถูกส่งมาตอนที่อีกคนหันมาจ้องตากลับ ดรัณถอนหายใจก่อนจะพยักหน้ากลับไปอย่างปลงๆ เขาลุกขึ้นแล้วปัดเศษดินที่ติดอยู่บนฝ่ามือก่อนเป็นอย่างแรก

 

“แล้วเนี่ย ล้มได้แผลอีก มือพี่ยิ่งนิ่มๆอยู่ ระวังหน่อยดิ”

 

“ก็มึงไม่ใช่เหรอที่สกัดขากูอะ”

 

“ก็ผมอยากให้พี่หยุดวิ่ง จริงๆถอดรองเท้าปาหัวก็ได้ แต่คิดไม่ทัน”

 

“ไอเหี้ยตั้งโอ๋ นี่มึงชอบกูจริงปะเนี่ย” ดรัณขมวดคิ้ว คว่ำปากลงนิดๆตอนที่ตั้งโอ๋ดึงมือซึ่งมีแผลถลอกถากๆอยู่ไปช่วยปัดเศษดิน ฝ่ายนั้นหัวเราะ ก่อนจะดึงมือเขาเบาๆให้เดินกลับไปทางเดิมเพื่อไปห้องพยาบาล

 

ใช่ พวกเราวิ่งไล่กวดกันอยู่ในโรงเรียน โคตรบ้า

 

ในเวลาใกล้หกโมงเย็นที่ดรัณเพิ่งซ้อมว่ายน้ำเสร็จ เขาเดินสะบัดหัวที่เปียกหมาดออกมาจากสระว่ายน้ำ แล้วก็เจอตั้งโอ๋ รุ่นน้องมอห้ายืนยิ้มแฉ่งอยู่ ตอนนั้นดรัณก็รู้เลยว่าตัวเองต้องวิ่ง แล้วก็นั่นแหละ ตั้งโอ๋เป็นนักกีฬากรีฑา คนที่ดีแต่ความเร็วในน้ำอย่างดรัณไม่สามารถสู้อะไรได้อยู่แล้ว

 

“แล้วมึงจะจับมือกูอีกนานมั้ย”

 

“อ้าว ไม่เนียนเหรอ” มือใหญ่ถูกทิ้งลงตามแรงโน้มถ่วงทันทีที่ดรัณถามออกไปแบบนั้น เขาสะบัดมือที่เหมือนว่าข้อมือจะเคล็ดสองสามทีแล้วปล่อยมันตกลงข้างตัวเหมือนเดิม

 

ตั้งโอ๋เด็กกว่าเขาหนึ่งปี เป็นคนที่มีส่วนสูงพอๆกันกับเขา ผิวขาว แต่ช่วงนี้เหมือนจะคล้ำลงไปหน่อยเพราะตากแดดซ้อมวิ่ง ไว้ผมยาวเกินระเบียบโรงเรียนแต่ไม่เคยโดนจับได้ เป็นเด็กห้องพิเศษภาษาอังกฤษ แล้วก็เป็นคนที่กวาดรางวัลจากการแข่งขันมาให้โรงเรียนมากมายตั้งแต่มอสาม

 

ชื่อตั้งโอ๋ดังกระจายไปทั่วโรงเรียน เป็นไอดอลของน้องๆ เป็นนักเรียนตัวอย่าง ต่างๆนาๆเยอะแยะยุ่งยาก ทุกคนชื่นชมมัน แต่ดรัณกลับคิดว่าตั้งโอ๋เป็นคนที่แปลก

 

ตั้งแต่สามวันก่อนที่มันมาท้าเขาพนันต่อหน้าเพื่อนที่เป็นนักกีฬาว่ายน้ำด้วยกัน

 

ตอนนั้นดรัณภพช็อกไปเพราะอีกคนเกริ่นขึ้นมาว่า ‘ผมชอบพี่’ ไม่ว่าความหมายมันจะสื่อถึงอะไรพวกเพื่อนๆของเขาก็ป้องปากแซวกันไปแล้ว แต่หลังจากนั้นมามันก็พูดออกมาว่าอยากได้เขาเป็นแฟน แล้วก็ท้าให้เขาพนันกับมัน

 

เงื่อนไขการพนันก็มีอยู่ว่า ตั้งโอ๋จะจีบดรัณให้ติดภายในระยะเวลาหนึ่งปี หากถึงวันจบการศึกษา แล้วพวกเขายังไม่ได้เป็นแฟนกันตั้งโอ๋จะจ่ายให้ดรันเจ็ดหมื่นบาทถ้วน โดยการผ่อนชำระให้เดือนละไม่ต่ำกว่าสี่พัน

 

เมื่อไตร่ตรองดีแล้ว ดรัณคิดว่าการมีคนมาเกาะแกะในเวลาปีนึงก็ไม่ได้เป็นปัญหา ขอแค่เขาทำใจไม่ให้ไปตกหลุมรักมันเงินเจ็ดหมื่นก็ลอยมาเหนาะๆ สำหรับเขาในตอนนี้ เจ็ดหมื่นมันถือว่าเยอะมากๆ และตั้งโอ๋เองก็ถือเป็นลูกหลานของคนที่รวยมากๆเช่นกัน อย่างโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่นี้ พ่อแม่ตั้งโอ๋ก็บริจาคเยอะจนมีศาลาใหญ่ที่สลักนามสกุลของเจ้าตัวเอาไว้

 

แม้จะไม่รู้ว่าเงินเจ็ดหมื่นจะมาจากไหน แต่การพนันก็ช่วยสร้างความตื่นเต้นได้ดีไม่ใช่หรือไง และเพราะคิดแบบนั้นดรัณจึงตกลงในเวลาไม่ถึงห้านาที

 

แล้วนั่นก็เป็นต้นเหตุให้เด็กตั้งโอ๋นี่ตามติดหนึบเขามาตลอดสามวัน

 

ดรัณจะไม่คิดวิ่งให้โง่ล้มเลยถ้ามันไม่ชวนเขาไปกินอะไรแปลกๆ วันแรกเป็นแพนเค้กปลาช่อน วันที่สองเป็นราเมนราดคาราเมล อยากให้เด็กๆเห็นจริงๆว่าไอนักเรียนดีเด่นที่เทิดทูนน่ะมันกินอาหารจากยานแม่! ของแบบนี้คนปกติเขากินที่ไหนกัน!? นี่เขาไม่อยากจะคิดภาพบัวลอยโรยปาปริก้าเลยให้ตาย

 

“ทำหน้างั้นคือนินทาผมอยู่เหรอ” ตั้งโอ๋พูดขึ้น เรียกให้ดรัณที่กำลังนั่งให้ครูห้องพยาบาลทำแผลอยู่เงยหน้าขึ้นไปมอง

 

“คิดถึงบัวลอยโรยปาปริก้าที่มึงจะแดกอยู่นี่แหละ กินอะไรให้มันปกติคนไม่ได้เหรอวะ” เด็กที่ยืนกอดอกค้ำหัวอยู่หัวเราะออกมา จากนั้นก็ค้นกระเป๋าหยิบเอาขวดปาปริก้าออกมาอวด

 

“พี่ดู ผงนี่ผมทำเองเลยนะ คาราเมลเมื่อวานก็เหมือนกัน ถ้าจะพิสูจน์ว่ามันมีประสิทธิภาพมั้ยก็ต้องลองกินดูกับทั้งของคาวแล้วก็หวาน ถ้ามันเข้าได้กับทั้งสองอย่างก็คือperfect!” ตั้งโอ๋โม้จนปากยื่นปากยาว แล้วจบด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษที่คล้ายกับเจ้าของภาษาอยู่มากทีเดียว

 

ดรัณยกมือขึ้นดันไอขวดปาปริก้าที่กำลังจะทิ่มหน้าออกไปให้พ้นๆ

 

บอกแล้วว่าเด็กนี่มันเพี้ยน

 

“จริงๆนะพี่ภพ”

 

“เออ กูรู้แล้ว”

 

“รู้แล้วก็ต้องมาช่วยผมชิมนะ” ตั้งโอ๋ยิ้ม ตากลมทั้งสองข้างนั่นเป็นประกายวิบวับ แถมยังชูขวดน่าโง่นั่นขึ้นมาแนบข้างแก้มอีก

 

“อย่าคิดจะเอามันมาโรยลงบนบัวลอยกู”

 

“พี่ภพอะ” คนเด็กกว่าพูดแล้วห่อปากแดงๆเข้าหากัน อดไม่ได้เลยที่จะยื่นมือไปบีบปากมันสักที

 

“พี่ทำไรเนี่ย สกปรก”

 

“กูเพิ่งล้างมือมั้ย”

 

“หยี ขมอะ แอลกอฮอลล์ใช่มั้ยเนี่ย”

 

“เออ ก็ยิ่งสะอาดเลยไง”

 

“แหยะๆ ผมไปล้างปากดีกว่า”

 

“แล้วน้ำลายมึงบนมือกูนี่ไม่แหยะเลยมั้ง! ” ดรัณพูดไล่หลังคนที่รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำของห้องพยาบาล ก่อนจะหันมาพบกับใบหน้ายิ้มๆของครูห้องพยาบาลที่ถือสำลีชุบเบตาดีนอยู่

 

“เล่นอะไรกันเป็นเด็กๆเลยนะ” เธอยิ้มพลางทิ้งสำลีนั่นลงถังขยะ ดรัณภพหัวเราะแหะๆ พวกเราไม่ได้เล่นกันเป็นเด็กๆ สิ่งที่เกิดขึ้นนั่นเป็นความจริง และตั้งโอ๋ก็แหยงมือเขาอยู่จริงๆ ดูออก

 

“ครูไม่ได้ปิดผ้าก๊อตให้เพราะมันถลอดนิดเดียวนะ ปล่อยให้มันแห้งดีกว่า อย่าลืมล้างแผลสะอาดๆแล้วใส่ยาเสียล่ะ”

 

“ครับครู” ดรัณยิ้มให้ครูห้องพยาบาล ก่อนจะออกมานั่งรอตั้งโอ๋อยู่หน้าห้องเพราะมันเข้าห้องน้ำนานเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเข้าไปล้างปากหรือปล่อยขี้กันแน่

 

“ไปกัน”

 

“เออ” เขาคว้ากระเป๋าตัวเองมาถือไว้แล้วเดินเทียบไปกับตั้งโอ๋ แต่เหมือนอีกฝ่ายเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ากระเป๋าเขานั้นสายสะพายมันขาดไป เจ้าตัวทำเสียงตกใจก่อนกระเป๋าเจ้ากรรมจะถูกอีกคนคว้าขึ้นไปดู

 

“ไปทำไรมา ทำไมมันขาดขนาดนี้เนี่ย”

 

“ก็วิ่งหนีมึงนั่นแหละ ไปเกี่ยวอะไรก็ไม่รู้”

 

“โห มันขนาดนั้นเลยนะ รอแป๊บผมมีของ” พูดจบมันก็เอากระเป๋าเป้ตัวเองมาเปิด จากนั้นกระเป๋าผ้าดิบสะพายข้างก็ถูกควักออกมาจากชั้นในสุด

 

“นี่มึงพกกระเป๋ามาทำไมเยอะแยะ”

 

“พกมาให้หมาถาม”

 

“ไอนี่” เขาตบหัวมันไปหนึ่งที ก่อนจะพับกระเป๋าเป้ที่ขาดรุ่งริ่งของตัวเองยัดลงกระเป๋าสะพายใบนั้นไป

 

“พี่ภพรู้ปะ” มันพูดขึ้นอีกทีตอนที่เราก้าวเดิน ดรัณเหล่ตามองเด็กที่อมยิ้มอยู่ข้างๆ ก่อนจะถามไปเสียงเบาว่า  “รู้อะไร”

 

“ผมดีใจที่มันอยู่บนตัวพี่ เพราะกระเป๋าใบนี้ผมเย็บเอง” โอเค ไอเด็กตั้งโอ๋ มึงจะมีอะไรมาให้กูประหลาดใจอีกมั้ย ดรัณคิดในใจแต่ก็กัดฟันชมไปว่า “เก่งมากก” แล้วจับหัวมันเขย่าโยกไปมาเป็นของขวัญตบท้าย นี่มันเพิ่งเริ่มจีบแค่สามวันดรัณก็สัมผัสได้ถึงความบันเทิงล้นเหลือแล้ว

 

เขาหวังว่าระยะเวลาหนึ่งปีนี่จะไม่ทำให้เบื่อไปเสียก่อน

 

และแน่นอน ไอเด็กเหี้ยนี่มันโรยปาปริก้าลงมาในบัวลอยกูจนได๊!!!

 

 

 

 

______

Kang Daniel ;

ดรัณภพ แซ่ลิ้ม ม.6 ห้อง 1 (พิเศษคณิตศาสตร์)

Ong Seongwu ;

ตั้งโอ๋ อนุชิต วิพุธไพศาล ม.5 ห้อง 3 (พิเศษภาษาอังกฤษ)

______

 

tbc

บัวลอยหวานๆ+ปาปริก้า เดารสชาติกันเอานะคะ(ฮา)

ฝากพี่ดรัณภพกับน้องตั้งโอ๋ไว้ในอ้อมใจ

ติกแท็ก #รักนะเจ็ดหมื่นนอ กันได้น้า <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 orangeeee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:52

    รอติดตามนะคะ :)

    #1
    0