คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 67 : ตอนพิเศษ[โคราเม] : up 60%


     อัพเดท 27 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 62,796
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 528 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 67 : ตอนพิเศษ[โคราเม] : up 60% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 782 , โพส : 26 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




            หมาป่าดำลืมตาขึ้นมาในกลางดึก ร่างผอมพยุงตัวลุกขึ้น พยายามทรงตัวไม่ให้ตกจากกิ่งไม้ใหญ่ซึ่งก่อนนี้เคยเป็นที่นอนของเขา ก่อนดวงตาสีแดงวาวเหม่อออกไปคล้ายควานหา และในที่สุดก็เจอ

            ท่ามกลางพระจันทร์สีเหลืองทอง ทุกชีวิตข้างล่างยังอยู่ในห้วงแห่งนิทรา แต่ขณะนี้กลับมีเด็กชายหมาป่าตนหนึ่งแอบหนีออกมา พยายามเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอันเบาแต่พอได้ยิน

            เด็กชาย...ที่ภายนอกดูโตกว่าวัย แต่ภายในอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก

            หากแต่เขากลับไม่ตอบรับเสียงเรียกนั้นในทันที อมยิ้มนิดน้อยพลางนั่งมองดูเด็กชายหมาป่ากวาดสายตาไปทั่วพร้อมกับระแวงไม่ให้ใครพบตัว นี่คงเป็นนิสัยเสียอีกอย่างของเขา หากชอบใครก็จะมองว่าคนๆ นั้นน่าแกล้งเสียเต็มประดา


            และอาจเป็นเพราะเด็กคนนี้ทำให้เขานึกถึงตัวเองเมื่อก่อน...



 

            นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เขาทำได้แค่เวียนวนอยู่ในป่าดำ  ตัวเขาเองยังจำไม่ได้แล้วว่าเคยเป็นใคร ตั้งแต่ถูกคำสาป ชื่อของเขาก็ถูกลบไป ไม่อาจเอ่ยขาน ไม่อาจบอกกล่าว และเพราะมีชีวิตอยู่อย่างไม่แก่ไม่ตาย เขาจึงไม่สามารถอยู่ที่ใดได้นาน เพื่อปกปิดความลับของอายุ หากถึงเวลาที่ชีวิตหนึ่งควรจากไป จึงต้องย้ายถิ่นจากเผ่านู้นไปเผ่านี้ วนเวียนอยู่ไม่รู้จักจบสิ้น

            พวกมนุษย์เรียกเผ่าพันธุ์ของเขาว่ามนุษย์หมาป่า เมื่อไม่ยอมรับว่าเป็นมนุษย์ด้วยกัน เขาจึงสร้างตำนานให้พวกมันเล่าขานกันอย่างหวาดกลัว บอกต่อกันไปให้สืบถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน ให้พวกมนุษย์สำเหนียกไว้ว่าพวกมันต่างหากที่อ่อนแอ

            ภาพความทรงจำเริ่มเลือนรางไปตามกาลเวลา ตอนนี้เขากลายเป็นสัตว์ร้ายเต็มตัว เกลียดชังมนุษย์ที่มีทุกสิ่งที่เขาไม่มี แม้ว่าเขาอาจเป็นหมาป่าตนเดียวที่ออกจากป่าดำได้ แต่จิตสำนึกก็บอกเขาว่าไม่ควรออกไป

            ถึงจะแข็งแกร่งกว่า ก็ใช่จะชนะจิตใจอันสกปรกโสมม

            การมีชีวิตอยู่ทำให้ความรู้สึกด้านชา เขาเห็นการเกิด เจ็บ ตาย จนเป็นเรื่องธรรมดา ยังจำได้ว่าเมื่อก่อนเขาเคยร้องไห้กับการสูญเสีย เขาเคยมีเพื่อน แต่เพราะสัมพันธ์นั้นทำให้เกิดความผูกพัน เกิดเป็นความเห็นแก่ตัวที่ไม่อยากเสียสิ่งที่รักไป ดังนั้นหากรู้ว่าต้องเสียใจ เขาจึงเลือกจะไม่ผูกมัดกับสิ่งใด มีชีวิตอยู่เพื่อตามหาหนทางแก้คำสาป ตามหาสิ่งเลอค่าที่แท้จริง โดยไม่ต้องคำนึงถึงใครเลยยังดีเสียกว่า

            เขาเลือกอยู่กับเผ่าใดเผ่าหนึ่งเพียงระยะเวลายี่สิบปี ก่อนที่พวกเด็กหมาป่าจะโตจนจับได้ว่าร่างกายของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลง ผ่านมากี่ปีไม่รู้ที่เขาเลือกตั้งชื่อให้ตัวเองไม่ให้ซ้ำ แต่ละชื่อล้วนไม่มีความหมาย เพราะเขาเองยังไม่รู้ถึงความหมายของการมีชีวิตของเขาเลย

            นี่ก็ถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงครบกำหนดแล้ว เขาต้องย้ายออกจากเผ่านั้น ต้องเปลี่ยนชื่อใหม่ เป้าหมายต่อไปคือเผ่าของแซคคาร์ เผ่าเล็กๆ ซึ่งแยกออกมาจากเผ่าที่เขาอยู่ เคยได้ยินว่าหัวหน้าเผ่าที่ชื่อแซคคาร์นั้นเป็นน้องแท้ๆ ของหัวหน้าเผ่าคานิดาล์ย แต่รัศมีอำนาจมีมากพอกัน แทนที่จะอยู่รับใช้พี่ชายจึงขอแยกออกไปดีกว่า

            ในสายตาของเขาจึงเห็นว่านั่นออกจะน่าสนใจ แทนที่คานิดาล์ยคนน้องจะแย่งตำแหน่งหัวหน้าจากคนพี่ กลับเลือกรักษาทุกอย่างไว้ เขาก็อยากรู้ว่าเบื้องหลังความคิดนี้มีอะไรชอบกลหรือเปล่า เป็นความบันเทิงใจอย่างหนึ่งกับการได้เห็นกลเกมต่างๆ เห็นการแย่งชิง เห็นการทรยศหักหลัง

            เพราะเคยถูกหลอกให้เล่นตามเกมมาตลอด ย่อมสอนบทเรียนมากมายให้เขาจดจำ เมื่อไร้ซึ่งกำลังก็ต้องใช้เล่ห์กลเข้าแลก เกือบทุกครั้งที่แผนของเขาเป็นไปตามที่วางไว้ ทว่าขณะเดินทางอยู่นั้น เขากลับพบสิ่งที่ไม่คาดฝันเสียก่อน

            ไม่สิ...ไม่ใช่ไม่คาดฝัน แต่เป็นสิ่งที่คิดว่าชาตินี้อาจไม่ได้เจออีกแล้วต่างหาก

            หญิงสีทองคนนั้นมาหาเขา




            เขาจำได้...ตอนนั้นอารมณ์มากมายประดาเข้ามา วินาทีแรกรู้สึกนึกแค้นเธอ ก่อนแปรเป็นความสับสน และเริ่มคลายเป็นความคิดถึง คงเหมือนกับที่ใครหลายคนบอกไว้ การที่เราพยายามลืมใครสักคนไปจากใจ มันก็คือการให้ความสำคัญกับคนๆ นั้นอีกทางหนึ่ง ดังนั้นต่อให้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็ยังจดจำใบหน้าของเธอคนนี้มิลืมเลือน

            อะไรบางอย่างบอกกับเขาว่า การได้พบเธออีกครั้งคงเป็นสัญญาณของจุดจบ

            และเป็นจริงอย่างนั้น เมื่อรู้ว่าหมาป่าไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้ หญิงสีทองจึงเป็นฝ่ายบอกจุดประสงค์ของตนก่อน เธอบอกกับเขาว่าเขายังเป็นคนโง่ ให้หาสิ่งเลอค่า แค่นี้ก็หาไม่เจอ

            เธอบอกว่า หากหาสิ่งนั้นไม่ได้ ก็มีแต่วิธีเดียวดังเคยใช้แต่สมัยโบราณ คือต้องทำลายชีวิตเจ้าของคำสาปเท่านั้นเพื่อแก้ปัญหา ตอนนี้เธอได้ปรากฏตัวต่อหน้าเขาแล้ว หากความแค้นมีมากพอก็สามารถดับลมหายใจเธอได้เลยเสียตอนนี้

            ทว่าหมาป่าดำกลับทำไม่ได้ ต่อให้พื้นฐานเป็นคนรักพวกพ้อง แต่ความรู้สึกที่มีต่อหญิงสีทองยังคงมั่นคง เขาคิดว่าหญิงสาวก็รู้แก่ใจจึงได้เสนอวิธีนี้มาทดสอบเขา ใครบ้างเล่าไม่รักชีวิตตัวเอง และเป็นจริงดังนั้น เธอเป็นแม่มด ต่อให้เมื่อนานมาแล้วคือผู้หญิงที่ดีพร้อม แต่โดยสันดานก็ยังเป็นแม่มดอยู่ดี

            แม่มดสีทองยิ้มเยาะให้ความอ่อนแอของอดีตคนรู้จัก เย้ยหยันว่าเขายังมองออกง่ายเหมือนเคย จากนั้นค่อยบอกสิ่งที่ต้องการให้รับรู้

            สิ่งที่เธอต้องการ คือให้เขารอเวลา ต่อจากนี้จะมีสิ่งมหัศจรรย์ซึ่งเรียกว่าคู่สัมพัทธ์เกิดขึ้นบนโลก สิ่งมหัศจรรย์นั้นมีทั้งรูปลักษณ์และโชคชะตาเหมือนกับเธอ ดังนั้นหากวันหนึ่งเขาพบสิ่งนั้น จงมั่นใจได้เลยว่าคือตัวตายตัวแทน

            กล่าวถึงตัวตายตัวแทน แสดงว่าคู่สัมพัทธ์ดังกล่าวคือ สิ่งเลอค่าที่ใช้แก้คำสาปได้ใช่ไหม หมาป่าดำเข้าใจว่านี่คือวิธีที่ไม่ต้องฆ่าแม่มดสีทอง แต่ให้ใช้ตัวตายตัวแทน และคำสาปก็จะสลายโดยเขาไม่ต้องฆ่าคนที่ตนรักคนที่สอง ...บางทีอาจถูกหลอกใช้ก็ได้ น่าแปลกที่...เขากลับเชื่อคำพูดของเธอ

            ในที่สุดหมาป่าดำก็ถามเธอออกไป เหตุใดจึงมาบอกเรื่องนี้เขา แต่คำตอบกลับเป็นเพียงรอยยิ้ม เธอเอ่ยเพียงว่า...แค่ทำตามคำสาบาน...

            เมื่อเธอไปแล้วเขาจึงเดินทางต่อ บางทีแม่มดอาจรู้ล่วงหน้าว่าเขาต้องเจอสิ่งเลอค่านั้นอย่างแน่นอน แต่เธอเห็นเขาเป็นคนโง่ มักเอาความรู้สึกบดบังความจริงเสมอ เธอแค่มาบอกให้เขาตาสว่างอย่างนั้นเหรอ หรือว่ามาหาเพราะคิดถึงกันนิดหนึ่ง

            เมื่อก่อนหญิงสีทองเคยเรียกเขาด้วยนามที่ถูกลบไปแล้ว การพบกันอีกครั้งก็เหมือนกับมีชีวิตใหม่

            หมาป่าดำตัดสินใจ นามประจำตัวต่อไปของเขาเกิดจากการย้อนกลับของนามเดิม



            ...จาก อมารอค (Amaroc) ...สู่...โคราเม (Corama)...



            เผื่อว่าเธอคนนั้นได้ยินเข้า จะคิดถึงเขาคนเดิมบ้าง

แค่ความสุขเล็กๆ กับการคิดเองเออเอง ...ก็พอทำให้เขาหลับฝันดีได้...ในคืนนั้น...

 
++



 

            ผ่านไปหลายวันจึงได้เดินทางมาถึง เผ่าคานิดาล์ยแห่งป่าดำ โคราเมเข้าแนะนำตัวกับหัวหน้าเผ่าแซคคาร์ ก่อนจะฝากฝังตัวเองและตีสนิทกับคนอื่นๆอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้นับว่าเผ่าคานิดาล์ยเป็นชนเผ่าหมาป่าที่กำลังรุ่งเรืองที่สุด เพราะความที่มีผู้นำเก่งกาจกว่าใครในประวัติศาสตร์

            โคราเมยกย่องแซคคาร์ เขาเห็นว่าผู้นำหนุ่มคนนี้มีความสามารถรอบด้าน เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบทุกอย่าง เคยได้ยินว่าพี่ชายของหัวหน้าเผ่าเองก็เก่งไม่แพ้กัน แต่เพราะไม่อยากแก่งแย่งอำนาจ แซคคาร์จึงขอแยกตัวออกมา แบ่งอาณาเขตกันดูแลป่าดำชวาร์ซลาร์ส คลุมพื้นที่เกือบถึงฝั่งแดนมนุษย์ จึงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่โคราเมเลือกมาอยู่ที่นี่ เขาต้องตั้งตารอพบ สิ่งเลอค่า ที่รู้แล้วว่าคงไม่อยู่ในป่าดำ

            หากสิ่งนั้นคือมนุษย์ เขาก็ต้องหาหนทางให้เข้าใกล้มนุษย์มากที่สุด

            เวลาไม่กี่เดือน โคราเมสามารถทำตัวกลมกลืนกับคนในเผ่าได้ เขากลายเป็นบุคคลที่น่านิยมชมชอบ ด้วยความที่เดินทางมาทั่วจึงมีเรื่องราวไว้เล่ามากมาย หมาป่าทุกคนชอบฟังเรื่องของเขา แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าเรื่องโกหกน่ะ สนุกกว่าเรื่องจริงเยอะ

            จะมีอยู่หนึ่งคนที่รู้ทันตลอด  ไม่ว่าโคราเมจะแกล้งโกหกเรื่องไหน ก็ถูกจับได้เสมอ

            “มานั่งเหงาอะไรตรงนี้คนเดียวล่ะ”

            ได้ยินแล้วโคราเมเผยยิ้มทั้งที่ไม่ต้องหันไปมอง เพราะไม่นานเจ้าของคำพูดก็นั่งลงข้างๆ ทั้งสองอยู่กันที่ริมหน้าผา ทอดมองทิวทัศน์กว้างไกลซึ่งไม่สามารถออกไปได้

            หมายถึงคนอื่นน่ะนะ...ที่ออกไปไม่ได้

            “แค่คิดว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวเล่นแถวไหนดี”

            จะหาความจริงจากปากของโคราเมนั้นยากเอาการอยู่ ส่วนใหญ่ทุกคนรู้ดีว่าหมาป่าดำเป็นพวกขี้เล่นไปจนถึงตลกร้าย แต่ก็ไม่มีใครถือสาเพราะเขาจะกลบเกลื่อนเป็นเรื่องขำขันตลอด

            “จะว่าไป เราก็ควรมีช่วงเวลาทบทวนตัวเองกันทุกคนล่ะนะ” คนข้างกายเขาเอ่ย “ไม่เว้นแม้แต่คนที่เหมือนไม่คิดอะไรเลยอย่างเจ้า โคราเม”

            “ท่านหัวหน้าเผ่าก็พูดไป ข้าก็เป็นมนุษย์หมาป่าตนหนึ่งเหมือนกันนั่นล่ะขอรับ” โคราเมเย้าหยอก “แต่ข้ากำลังคิดสถานที่เที่ยวสำหรับพรุ่งนี้อยู่จริงๆ ถ้าจะกรุณา พอแนะนำที่ไหนในป่าดำให้ข้าน้อยบ้างไหมเล่า”

            แซคคาร์หัวเราะกับประโยคล้อเลียนของอีกฝ่าย ความจริงสำเนียงอย่างนั้นถือเป็นเรื่องปกติหากคนพูดคือคนอื่น แต่กับโคราเมซึ่งต่างฝ่ายต่างถือเป็นเพื่อนกันนั้น พอได้ฟังคำไพเราะนอบน้อมแล้วรู้สึกแขยงชอบกล

            “ถ้าพรุ่งนี้ว่างก็พอดีเลย”

            “ทำไมรึ”

            หัวหน้าเผ่ากระตุกยิ้มมุมปากก่อนตอบ แซคคาร์นับว่าเป็นหมาป่าที่หล่อเหลาสง่างาม แต่เพราะตำแหน่งที่ต้องคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขาม จึงยากนักที่ใครจะเห็นหมาป่าหนุ่มร่างใหญ่ผู้นี้ยิ้ม

            “โคราเม ข้ามีความลับสำคัญจะบอกเจ้า แต่เจ้าต้องสาบานก่อนว่าห้ามเอาไปเล่าให้ใครฟัง”

            “ข้าสาบาน” หมาป่าดำตอบทันที

            “เร็วไปนะบางที” แซคคาร์ขมวดคิ้ว

            “ก็เพราะเป็นเรื่องของเพื่อนรักน่ะสิ ข้าถึงได้กล้าสาบานโดยแทบไม่ต้องคิด” โคราเมหัวเราะ ก่อนคว้าหัวหน้าหมาป่ามาโอบบ่า “รีบบอกสิว่าเรื่องอะไร ต่อมความอยากรู้ของข้าเริ่มทำงานแล้วมันจะหยุดยาก”

            “เจ้ามันคนปากไวใจเร็วแบบนี้ ข้าถึงลังเลว่าจะบอกดีไหม” แซคคาร์บ่นอุบ

            “ฮะฮ่า ฮ่า!

            โคราเมฉีกยิ้มแยกเขี้ยว โน้มหน้าเข้าใกล้เพื่อให้เพื่อนกระซิบข้างหู แซคคาร์ปรายตามองเขม่น แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ยังไงเขาก็มีเจ้าคนนี้แค่คนเดียวที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง

            “ข้า...กำลังมี...ความรัก”

            แต่จู่ๆ ท่านหัวหน้าเผ่ากลับเงียบไป พอโคราเมหันไปมองก็พบใบหน้าของเพื่อนซึ่งไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนแม้แต่เขา แซคคาร์กำลังหน้าแดงก่ำ ลามไปถึงหูหมาสีเงินข้างบนศีรษะ ท่านหัวหน้าเผ่าก้มมองพื้น พยายามปิดบังความเขินอายไว้ ขณะที่อีกคนอ้าปากค้าง

            “เจ้าแน่ใจนะ” โคราเมถามเพื่อความมั่นใจ และอีกฝ่ายพยักหน้าอีกครั้ง “แน่ใจจริงๆ แน่ใจจริงๆ แน่นะ”

            “จะย้ำอะไรนักหนา!” แซคคาร์โพล่งตะโกนอย่างรำคาญ “ข้า...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...ว่าจะเรียกความรู้สึกนี้ว่าอย่างนั้นได้ไหม”

            “บางทีเจ้าควรไปปรึกษาหมอ” โคราเมแนะนำ “อาจทำงานหนักไปทำให้หัวใจอ่อนล้า”

            “แต่มันเต้นแรงทุกครั้งที่ข้าเจอนางเลยนะ”

            “ใคร นางคือใคร” หมาป่าดำรีบถาม “ผู้หญิงในเผ่าเราหรือ”

            แซคคาร์ส่ายหน้า

            “แล้วไปเจอกันตอนไหน เจอได้อย่างไร เจอที่ไหน ทำไมข้าไม่เห็นรู้เรื่อง”

“พรุ่งนี้ข้าถึงบอกเจ้าว่าจะพาไป”

“ไปหานางหรือ นี่ขนาดนัดกันเลยหรือเนี่ย เจ้าบังอาจมีความลับกับข้าเหรอแซคคาร์!

“แล้วเจ้าจะโวยวายทำไม ข้าก็กำลังบอกเจ้าอยู่นี่ไง”

ตอนนั้นเองที่โคราเมเพิ่งรู้สึกตัว เขาเผลอหงุดหงิดไปนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักที่ต่างคนต่างไว้ใจกลับมีความลับที่เพิ่งมาบอกเอาป่านนี้ โคราเมคิดว่าเขารู้ทุกอย่างในป่าดำ พอเจออย่างนี้เลยเผลอไป

พอปรับอารมณ์ได้ หมาป่าดำจึงทำเป็นยิ้มแย้ม หยอกเข้าไปหนึ่งที

“เฮ้ ว่าแต่นางเป็นอย่างไร”

แซคคาร์ไม่เข้าใจ “หมายถึงอะไร”

“แหม่ ถามได้ ตั้งแต่รู้จักกันมา ข้าไม่เคยเห็นเจ้าแลตามองหญิงใดสักคน สาวงามในเผ่าก็มีตั้งมากตั้งมายที่อยากจับจองตัวเจ้า” โคราเมหรี่ตามองจับผิด จนอีกคนต้องเสหน้าหนี “แสดงว่าคนๆ นี้ต้องมีอะไรพิเศษมากใช่ไหม”

“ก็...ใช่” แซคคาร์ตอบไม่เต็มคำ “เราเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว ได้คุยกันไม่นาน แต่เปี่ยมด้วยความประทับใจ”

เวลานี้เองที่โคราเมได้เห็นมุมมองของเพื่อนที่ตนไม่เคยเห็น ปกติแซคคาร์จะเคร่งขรึม ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมาให้ใครได้เห็นสักเท่าไหร่ ซึ่งนั่นก็ถือเป็นการโกหกอย่างหนึ่งที่หัวหน้าเผ่าทำ เพราะนอกจากกฎการเป็นหัวหน้าห้ามผิดคำพูด ทุกอากัปกิริยาจึงต้องเก็บงำความจริง

ใครๆ ก็ล้วนโกหกกันทั้งนั้น มันอยู่ที่จะเลือกแสดงการโกหกออกมารูปแบบไหน

ปัจจุบันโคราเมเองก็หยิบการโกหกทางสีหน้ามาใช้บ้าง

เขาฉีกยิ้มกว้าง

“นางเป็นอย่างไร” เขาถามเพื่อน “สวยไหม งดงามไหม”

แซคคาร์ไม่ได้มองเขา หากแต่ดวงตาคมมองออกไปไกลถึงสุดขอบฟ้า พร้อมกับยิ้มน้อยๆ

“สวยมาก...สวยราวกับนางไม้”

 

            


 

ความจริงหากถูกเปรียบเทียบว่าเหมือนนางไม้ โคราเมคิดว่าไม่ดีเท่าไหร่นักหรอก

ตำนานของนางไม้ที่หมาป่ารู้ คือเป็นผู้หญิงที่งดงามเหมือนไม่มีชีวิต เหมือนไม่ควรมีตัวตนบนโลกใบนี้ ที่สำคัญใครก็ต่างรู้ว่า พวกนางไม้ล้วนมีอคติกับมนุษย์หมาป่า

หากทว่าเขาเห็นแววตายามที่แซคคาร์นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ราวกับต้องมนต์สะกด หรือเรียกว่าอยู่ในห้วงแห่งความรักอย่างแท้จริง ...คงถึงเวลาแล้วสินะ ที่หัวหน้าหมาป่าผู้น่าเกรงขามผู้นี้พร้อมจะมีคู่ครองเคียงกาย

 

 

อะไรไม่รู้ดลใจให้เขามาหาเธออีกครั้ง

โคราเมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ตั้งแต่ที่ได้เจอกับหญิงสีทองอีกครั้ง เขาก็ตามติดเธอตลอด ทั้งที่เวลาคุยกัน เขามักหยอกเย้ายั่วโมโหเธอ ถึงสิ่งที่ได้ตอบมาคือแววตาแสนเย็นชา แต่นั่นกลับทำให้เขาหยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลย

เขาเล่าเรื่องของตัวเองมากมายให้เธอฟัง แม้ไม่รู้หญิงสาวฟังอยู่ไหมแต่ก็อยากเล่า อยากให้อีกฝ่ายรับรู้เรื่องของตนบ้าง เกือบห้าร้อยปีย่อมมีเรื่องราวมากมาย แต่โคราเมก็มั่นใจฝีมือการเล่าเรื่องของตนพอควรว่ามันจะไม่น่าเบื่อ เวลาอยู่กับเธอ เขามักพูดไม่หยุดปาก ความจริงแล้วเขาหวังให้เธอหันมาสนใจบ้าง หรือเอ่ยห้ามให้หยุดเล่าเสียที ก็ยังดีกว่าถูกเมินเฉยอยู่อย่างนี้

สถานที่ที่มาหาเธอได้คือยอดหอคอยปราสาทฝั่งตะวันตก เพราะวันนั้นเขาตามเธอมาจากกระท่อมในป่า กระทั่งพบกระจกวิเศษที่นำพาเราทั้งคู่มายังที่แห่งนี้ ดูเหมือนแม่มดกำลังตั้งใจทำการบางอย่าง เขาเคยถามเธอ แต่ไม่ได้คำตอบกลับมา โคราเมรู้ว่าแม่มดจะไม่มีทางพูดอะไรหากไม่ต้องการพูด เพราะคำพูดแต่ละคำสำคัญกับเธอมาก

โดยเฉพาะคำสัญญา

“เย็นนี้แซคคาร์จะพาข้าไปเจอคนรักของมัน”

หมาป่าดำนั่งอยู่ขอบหน้าต่างเอ่ยขึ้นมาขณะมองออกไป จากมุมนี้ ป่าดำด้านล่างก็ยังปกคลุมด้วยความน่ากลัว ราวกับมีหมอกควันสีดำครอบไว้ ป้องกันสัตว์ร้ายออกมา

“ข้าไม่เคยเห็นมันสนใจผู้หญิงคนไหน” โคราเมหัวเราะเหอะ “จู่ๆ ก็มาบอกว่ามีคนรักแล้ว แถมเยินยอว่าสวยอย่างกับนางไม้ ตอนฟังข้าก็ตกใจ แต่พอเห็นหน้ามัน ก็พอรู้ว่าคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”

ดวงตาสีแดงเหลือบมองปฏิกิริยาของหญิงสาวสีทอง คาดหวังให้เธอยังฟังเขาอยู่ขณะที่กำลังต้มยาในหม้อ สุขภาพของแม่มดไม่ค่อยดีนัก เขาสังเกตเห็นเวลาเธอเดินจะเชื่องช้าเหมือนไร้เรี่ยวแรง แต่กระนั้นก็ไม่ยอมให้เขาแตะตัวเพื่อช่วยพยุง เธออยู่ตัวคนเดียว เหมือนเจ้าหญิงบนหอคอยที่รอให้เจ้าชายมาช่วย

แต่โคราเมรู้ว่าเธอไม่เคยเห็นเขาเป็นเจ้าชาย ในสายตาเธอเขาคือหมาป่าตัวร้ายที่ต้องปิดประตูห้ามไม่ให้เข้ามา

“เจ้า...” หมาป่าดำลองเอ่ยเรียก “อยากไปด้วยกันไหม”

ไม่คิดว่าจะได้ผล แม่มดชะงักจากการคนยาในหม้อ ใบหน้างามเบือนหันมาเล็กน้อย พอให้เห็นเพียงหางตาคมกับดวงตาสีทองเย็นยะเยือก

โคราเมกลืนน้ำลาย เขารู้ว่าต้องพูดอะไรต่อทันที

“ข้าคิดว่าถ้าไป พอสองคนนั้นเจอกัน ข้าก็คงเป็นหมาหัวเน่า เลยอยากชวนเจ้าไปด้วย จะได้แนะนำให้แซคคาร์รู้จักด้วย...”

“อย่าดีกว่า”

“หา...”

โคราเมอ้าปากค้าง วินาทีแรกใจแป้วเพราะถูกปฏิเสธ แต่นาทีต่อมากลับดีใจ ในที่สุดเธอก็พูดกับเขาแล้ว

“ทำไมเล่า ไปแค่เดี๋ยวเดียวเอง พอเสร็จธุระข้าจะพาเจ้ากลับมาที่นี่เองนะ ไม่ต้องห่วงว่าป่าดำตอนกลางคืนจะทำอันตรายเจ้าได้ เพราะมีข้าอยู่ทั้งคน”

พอได้ใจเขาก็เผลอพูดไม่หยุดปากอีกแล้ว หญิงสาวยังนิ่งอยู่ คล้ายครุ่นคิดหนัก หรือว่าเธอเริ่มเปิดใจให้เขาแล้ว

“ถ้าเกิดเจ้ากังวลอะไร แบ่งมาให้ข้าบ้างก็ได้...แบกรับไว้คนเดียวมันหนักนะ...”

“ข้าไม่ถูกกับนางไม้”

“เฮ้” หมาป่าดำผละจากขอบหน้าต่าง ตรงเข้ามาหาเธอ แต่เพราะความรู้สึกที่ต่างทำให้ต้องรักษาระยะห่าง “แซคคาร์แค่เปรียบนางว่าสวยเหมือนนางไม้ ไม่ต้องห่วงหรอก หมาป่าก็ไม่ถูกกับนางไม้เหมือนกันนั่นแหละ”

ความเงียบผ่านไปนาน โคราเมยังรอคำตอบ หากแต่หญิงสาวเลือกจะไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก และหันไปทำงานต่อ ถึงจะไม่ชอบใจนักแต่โคราเมก็ไม่อยากบังคับเธอ

เมื่อพระอาทิตย์เริ่มเคลื่อนมาจรดเส้นขอบฟ้า โคราเมจึงบอกลาหญิงสีทองแม้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่สนใจ เขาข้ามผ่านกระจกวิเศษ มาปรากฏตัวกลางป่าดำ กำหนดทิศทางและวิ่งตรงไปยังจุดนัดพบ ซึ่งเพื่อนรักกำลังรอเขาอยู่

 

 

ผู้หญิงของแซคคาร์สวยมาก สวยจริงๆ

แรกพบโคราเมเองยังต้องตะลึงจนตาค้าง นางแนะนำตัวว่าเป็นมนุษย์หมาป่าจากเผ่าย่อยเผ่าหนึ่งอยู่ไกลจากนี้ แต่เพราะพลัดตกหน้าผา ข้อเท้าบาดเจ็บหาทางกลับไม่ได้ จนโชคดีที่พบกับแซคคาร์ ช่วยปฐมพยาบาลไว้ได้ทัน

โคราเมถามว่าทำไมแซคคาร์ถึงไม่พานางไปยังเผ่าของตน แล้วเมื่อคืนนางพักอาศัยอยู่ที่ใด

คราวนี้แซคคาร์เป็นคนตอบเอง เขาบอกว่าเธอยังไม่ไว้ใจเขา เผ่าของนางถูกปลูกฝังมาว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้า แซคคาร์จึงพานางมาพักที่ถ้ำแถวนั้นก่อนชั่วคราว

โคราเมเห็นเพื่อนมีความสุขเวลาอยู่กับหญิงสาว ตัวเขาก็ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ จากเคยสงสัยว่าหญิงแบบไหนที่จะมาชนะใจหัวหน้าหมาป่าผู้น่ากลัวคนนี้ได้ ตอนนี้พอเข้าใจแล้วว่าทำไมจึงต้องเป็นนาง

หลังจากทำความรู้จักกัน ไม่นานโคราเมก็ขอตัวกลับก่อน เขาควรปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ศึกษาดูใจกันตามลำพัง บอกว่าเรื่องงานที่เผ่าเดี๋ยวเขาจะช่วยจัดการความเรียบร้อยให้ เวลานี้เป็นเวลาดี หัวหน้าควรหาความสุขใส่ตัวบ้าง

น่าแปลกที่คนอย่างโคราเมไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไรเลย หรือนี่อาจเป็นโชคชะตาที่ใครก็คงห้ามไม่ได้

 

“ดวงตากลมโตสีดำ เส้นผมดำขลับตัดกับผิวขาวละเอียด หูและหางเป็นสีขาวราวหิมะ ร่างเล็กบอบบางอรชร หากลองมองผ่านเพียงกระพริบตา อาจเห็นละอองแสงส่องประกายจากรอบตัว”

หมาป่าดำพรรณนาความงามของคนรักของเพื่อนอย่างละเอียดคล้ายบทกลอน เพราะอยากให้คนฟังได้นึกภาพตามออก แม้แม่มดจะยังทำเมินเฉย หมั่นคนหม้อต้มยาไปพลาง แต่เขาก็พอมองออกแล้วว่าเธอตั้งใจฟัง

“ถ้าไม่มีหูกับหาง ข้าคิดว่านางเป็นนางไม้แปลงกายมาจริงๆ แล้วนะนั่น”

“เจ้าเคยเห็นนางไม้ตัวจริงหรือเปล่า”

โคราเมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนอ้ำอึ้งตอบไป

“เคย...แค่แวบหนึ่ง พวกนางไม้ไม่ชอบเผยตัวให้พวกเราเห็น” เขาพูด “ส่วนใหญ่หมาป่าจะได้ยินแค่เสียงกระซิบ เสียงหัวเราะเยาะ หรือคำหลอกล่อให้เรามึนงงหลงทาง สำหรับพวกนาง หมาป่าอย่างเราก็เป็นแค่สัตว์ประหลาดไม่ก็ตัวตลก”

โคราเมเหล่มองแม่มดซึ่งกำลังหัวเราะหึๆ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะสดใสของหญิงสาวคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก หมาป่าดำรู้สึกเจ็บแปรบที่อกด้านซ้าย เขาคิดถึงเธอคนนั้นเหลือเกิน

“นั่นคงเป็นข้อเดียวที่นางไม้กับแม่มดคิดเหมือนกัน” เธอว่า ก่อนจะเบือนหางตามามองเขา “เจ้าไม่คิดเอะใจบ้างหรือว่าหมาป่าสีขาวคนที่ว่าผิดปกติ”

“นางก็แค่สวย” โคราเมไม่ได้ตั้งใจปกป้องคนรักของเพื่อน แต่ก็พลั้งพูดออกไป “ข้ามั่นใจว่าหากนางหายดี แซคคาร์คงตั้งใจพานางไปแนะนำตัวที่เผ่า”

“พวกผู้ชายนี่โง่เขลา คลั่งไคล้เพียงรูปลักษณ์ภายนอกก็เข้าใจผิดว่ามันคือความรัก หารู้ไม่ มันก็แค่ความหลงใหลมัวเมาชั่วคราว”

“พูดอะไร” หมาป่าดำเริ่มตงิดใจ ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนหวานแทน “ออโรร่า ข้าคิดว่าเรื่องเมื่อห้าร้อยปีก่อนก็ผ่านมานานแล้ว เจ้าจะไม่ยอมให้อภัยข้าบ้างเลยหรือ”

“ห้าร้อยปีสำหรับเจ้า แต่มันเป็นแค่ชั่วข้ามวันสำหรับข้า” ออโรร่าตอบขวับ “ทุกสิ่งทุกอย่างยังตราตรึงในความทรงจำ มันเหมือนฝันร้ายที่ไม่มีทางลืม หมาป่าที่มีหัวใจสีดำอย่างเจ้าทุกข์ทรมานอยู่ในป่าใต้รัตติกาลแห่งนี้คือเรื่องสมควรแล้ว ข้ายังคิดอยู่เลยว่าข้าอาจจะตื่นเร็วเกินไป”

คำเสียดสีพลั่งพลูออกมาเหมือนลมไม่หยุดพัด โคราเมได้แต่นิ่งอึ้ง หมายความว่าเวลาห้าร้อยปีแห่งความทรมานของเขา เทียบเท่าเพียงข้ามวันของเธอหรอกหรือ มิน่าเล่า ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาถึงไม่เปลี่ยนไปเลยจากวันที่จากลามา เพราะเธอยังจำสิ่งที่เห็นในเหตุการณ์ครั้งนั้นได้แม่นยำ

ออโรร่าเชิดหน้าขึ้น กิริยากลับไปเมินเฉยเขาดังเดิม “เจ้าผู้ซึ่งเคยเป็นแม่ทัพทหาร จงเชื่อในสัญชาติญาณของตนเองเถอะ นางไม้คนที่เจ้ามองว่างามนักหนานั่นล่ะ จะนำพาหายนะมาสู่คนของเจ้า”

โคราเมยืนนิ่งอยู่นานกว่าจะขยับตัว เขาขบคิดทุกอย่างในเวลาอันรวดเร็ว แต่เพราะเห็นบรรยากาศตึงเครียด จึงเลือกที่จะตรงเข้าไปหาหญิงสีทอง ใบหน้าคมฉีกยิ้มยียวนจนตาหยี

“คำก็ว่าเราคลั่งไคล้ คำก็ว่าเราหลงใหล หรือเจ้าไม่ชอบใจที่ข้าชมผู้หญิงคนอื่น”

แม่มดสีทองคนยาในหม้อต่อราวกับไม่ได้ยิน แต่เพราะโคราเมมองจับผิดตาไม่กระพริบ หญิงสาวจึงทนไม่ไหว หันกลับมาด้วยดวงตาเย็นเฉียบยิ่งกว่าคม

“อย่าหลงมัวเมากับภาพลวงตาให้มันมากนัก ไม่เช่นนั้นอาจจะเกิดโศกนาฏกรรมอย่างเดิมซ้ำสอง”

 


++++
อัพวันละนิด ;____;


ทั้งหมดของตอนพิเศษตั้งใจให้เป็นมุมมองของโคราเมคนเดียวค่ะ
บางทีตัวร้ายก็มีมุมที่น่ารักเหมือนกันนะ อะฮิๆๆ


พ่อลูกเหมือนกันเด๊ะ 555555555
ขออภัยที่อัพช้าและน้อยมากนะคะ...งานยุ่งมากกกก





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 67 : ตอนพิเศษ[โคราเม] : up 60% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 782 , โพส : 26 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 26 : ความคิดเห็นที่ 3291
TT เหมือนโดนแช่แข็ง เย็นชาจับใจ! .... >O<
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.70.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มิถุนายน 2556 / 23:13
# 25 : ความคิดเห็นที่ 3289
ฮรึ้ยยย
(ไม่รู้เสียงนี้มาได้ไง)

ขอโทษครับที่ตามมาอ่านช้ามากเลยเน้อ แต่ยังสนุกเหมือนเดิม
อ่านแล้วก็อยากหาเวลาว่างมาตามอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกรอบ
หรือไม่ก็... อยากได้เป็นเล่นแล้วอ่ะครับพี่สาว 555

รออ่านต่อนะ พี่นาวสู้ๆ :D
PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 58.9.11.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มิถุนายน 2556 / 14:31
# 24 : ความคิดเห็นที่ 3286
ออโรร่าเย็นชาจริง = =;;
PS.  สิ่งที่เรียกว่า... "มาม่า" เสพทุกวัน...ทุกวัน... ลิ้นมันก็แสบ ท้องมันก็ร้อน... แต่เรา...ก็มิอาจถอนตัวจากความลุ่มหลงในรสชาติของมันได้เลย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.128.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2556 / 20:42
# 23 : ความคิดเห็นที่ 3285
ว้าวๆ
PS.  แฟนตาซีรั่ว>>B-prince//นิทาน+ทรนง+ผู้กล้า ผล>>WildRose Courtคฤหาสน์กุหลาบป่า//ฟิคc.n.blue>>yakiimo host club(ฝากนิยายด้วยจ้าา)
Name : ginshine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ginshine [ IP : 27.55.151.187 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤษภาคม 2556 / 19:16
# 22 : ความคิดเห็นที่ 3283
แซคคาร์ไม่รู้ว่านาพีอีเป็นนางไม้สินะ

เอ่อ พ่อลูกเหมือนกันเด๊ะ 55
PS.  สิ่งที่เรียกว่า... "มาม่า" เสพทุกวัน...ทุกวัน... ลิ้นมันก็แสบ ท้องมันก็ร้อน... แต่เรา...ก็มิอาจถอนตัวจากความลุ่มหลงในรสชาติของมันได้เลย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.128.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2556 / 19:34
# 21 : ความคิดเห็นที่ 3282
แอบจิ้นวาย หุๆๆ = ., =
PS.  ...ตราบใดที่ยังไม่สิ้นซึ่งความกล้าหาญ ต่อให้พระเจ้าหันหลังให้ ชัยชนะจักสถิตอยู่กับคุณ...
Name : ผู้ไร้นาม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ไร้นาม [ IP : 118.173.115.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2556 / 17:54
# 20 : ความคิดเห็นที่ 3275
เย่ๆๆๆๆๆๆๆ ในที่สุดก้ออ่านตอนหลักจนจบถึงมาอ่านตอนพิเศษทันชาวบ้านเค๊าสักที >[]<
--------------------------------------------------------------------------------------------------
เคยเป็นนะคะ อาการหวงเพื่อนจนเหมือนหึงเนี่ยยยยยยย (เพื่อนหญิง)

จนคนอื่นเค๊าคิดว่าเราเบี่ยงเบน จริงๆแค่หวง+น้อยใจเพื่อนเท่านั้นเอ๊งงงงงงง 55555555+


โคราเม ฉันเข้าใจนายว่ะ! เราหัวอกเดียวกันนะ!!! เอิ๊กกๆๆๆๆๆๆ

PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 101.109.4.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 14:22
# 19 : ความคิดเห็นที่ 3255
แอบจิ้น อิอิ
PS.  แฟนตาซีรั่ว>>B-prince//นิทาน+ทรนง+ผู้กล้า ผล>>WildRose Courtคฤหาสน์กุหลาบป่า//ฟิคc.n.blue>>yakiimo host club(ฝากนิยายด้วยจ้าา)
Name : ginshine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ginshine [ IP : 101.109.211.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 13:58
# 18 : ความคิดเห็นที่ 3231
เค้าไม่ได้ตั้งใจให้จิ้นขนาดนั้นนะ 5555 แบบว่าบางทีบรรยากาศก็พาไปมั้ง...
ตอนพิเศษอันนี้คงแบ่งหลายพาทเลย 
เพราะจะมีทั้งเรื่องของแซคคาร์กับนาพีอี โคราเมกับแซคคาร์ โคราเมกับบริเออโรส โคราเมกับชาฮาร์ตอนแรกเกิด ตบท้ายด้วยโคราเมกับแมรี่โกลด์ช่วงก่อนลักพาตัวค่ะ

PS.  บางคนอาจไม่มีสี บางคนอาจมีไม่กี่สี บางคนอาจมีหลายๆสี โลกนี้จะสวยงามหรือไม่..ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกมองแบบไหนแค่นั้นเอง
Name : มะนาวขาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว [ IP : 180.183.93.43 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 15:55
# 17 : ความคิดเห็นที่ 3230
ในที่สุดก็ได้อ่าน >< #แต่ผิดมั้ยที่จิ้นคู่สองคนนี้อ่ะ 555

ชอบค่ะ น่ารักดี สู้ๆ เป็นกำลังใจ เอาใจช่วยนะคะ พี่นาว ^O^

PS.  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญ แต่ทุกคืนวันเป็นของเธอเสมอ เป็นเพียงแค่ใครที่ผ่านมาเจอ แต่ชีวิตเป็นของเธอทุกลมหายใจ
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 118.172.150.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 15:12
# 16 : ความคิดเห็นที่ 3224
"เร็วไปนะบางที" <<ฮาจริงอะไรจริงครับ 555+
โคราเมเหมือนหึงเพื่อนนะ แต่ทำไมร่องรอยการโกหกมันออกมาเป็นระยะเลยอ่ะครับ?!
ทำเอาเสียวเลยนิ แซคคาร์จะได้ไปเจอนาพีอีมั้ยเน้อ...

แต่วิวตรงที่โครามไปนั่งสวยมากครับ /แกรู้ได้ไง?/
สวยจน... จนไม่ว่าใครที่ได้ฉากแถวนั้นไปโดนจับคู่จิ้นหมดแหง ฮ่าๆๆๆ

ตอนนี้เอาใจไปเต็มๆ อยากอ่านเรื่องของพ่อแม่ชาฮาร์อยู่แล้ว รออ่านต่ออย่างใจจดใจจ่อครับผม!

ปล. พี่นาวสู้ๆ 
PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 14.207.62.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 12:56
# 15 : ความคิดเห็นที่ 3222
เอ่อ ฉากนี้มันเหมือนแซคคาร์บอกรักโคราเมเลยแหะ... //ไม่ใช่ล่ะๆ...!!

แซคคาร์รู้ปะเนี่ยว่านาพีอีเป็นนางไม้ เห็นบอกสวยราวกับนางไม้ (มันก็เป็นนางไม้ไม่ใช่เรอะ!!)
PS.  สิ่งที่เรียกว่า... "มาม่า" เสพทุกวัน...ทุกวัน... ลิ้นมันก็แสบ ท้องมันก็ร้อน... แต่เรา...ก็มิอาจถอนตัวจากความลุ่มหลงในรสชาติของมันได้เลย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.136.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 11:12
# 14 : ความคิดเห็นที่ 3187
เราว่าโคราเมน่าสงสานที่สุดT^T

เอ่อ... ว่าแต่จำได้ว่าออโรร่าท้องนิ ใครเป็นลูกอ่า -.- ราพันเซลเหรอ?ไม่น่จะใช่ ราพันเซลต้องรู้สิใครเป็นแม่ตัวเองแต่พอเจอออโรร่ากลับเหมือนไม่เคยรู้จักกัน
PS.  ตรวจจับ สับแหลก ช่วยแนะนำนิยายน่าอ่านให้หน่อยนะคะ ได้ทุกแนวยกเว้นรักหวานแหวว
Name : SodaMemE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SodaMemE [ IP : 118.172.68.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2556 / 15:36
# 13 : ความคิดเห็นที่ 3049
ว้าวๆๆ มาแล้วววว^^
PS.  นิทานอมตะ*ทรนง*ผู้ปกป้อง*รั่วชวนหัว ส่วนผสมปรุงเป็น >>WildRose คฤหาสน์กุหลาบป่า และฟิคc.n.blue>>yakiimo host club(ฝากนิยายด้วยจ้าา)
Name : gentleshiine gin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gentleshiine gin [ IP : 180.180.145.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:49
# 12 : ความคิดเห็นที่ 3033
สนุกมากๆเลยค่ะ โคราเมน่ารักขึ้นทุกตอนที่อ่าน >  <
PS.  ...ตราบใดที่ยังไม่สิ้นซึ่งความกล้าหาญ ต่อให้พระเจ้าหันหลังให้ ชัยชนะจักสถิตอยู่กับคุณ...
Name : ผู้ไร้นาม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ไร้นาม [ IP : 118.173.133.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 05:46
# 11 : ความคิดเห็นที่ 3032
@มะพร้าว ชอบเหมือนกันเลย ออกแนวพ่อแง่แม่งอน น่ารักเนอะ(เหรอ) 555+
PS.  บางคนอาจไม่มีสี บางคนอาจมีไม่กี่สี บางคนอาจมีหลายๆสี โลกนี้จะสวยงามหรือไม่..ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกมองแบบไหนแค่นั้นเอง
Name : มะนาวขาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว [ IP : 110.171.12.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:33
# 10 : ความคิดเห็นที่ 3031
ยังไงก็ชอบคู่นี้จัง
PS.  Hi ชื่อมะพร้าวค่าาาาาา
Name : มะพร้าว555 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะพร้าว555 [ IP : 171.99.3.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:00
# 9 : ความคิดเห็นที่ 3030
ชอบมากๆๆๆๆ
Name : Stammy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Stammy [ IP : 101.51.71.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มกราคม 2556 / 20:54
# 8 : ความคิดเห็นที่ 3029
ชอบมากๆๆๆๆ
Name : Stammy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Stammy [ IP : 101.51.71.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มกราคม 2556 / 20:54
# 7 : ความคิดเห็นที่ 3023
อา ไม่ได้มาอ่านซะนานเลย 
ขอให้เรื่องนี้ผ่านนะคะ(จะเก็บตังรอซื้อรวมเล่ม)

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 มกราคม 2556 / 11:31
Name : K.E.bullet < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ K.E.bullet [ IP : 110.168.179.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2556 / 11:41
# 6 : ความคิดเห็นที่ 3018
#3037 น้องชิน
พี่ก็ว่าจะแต่งตอนที่แซคคาร์กับนาพีอีมารักกันอยู่ค่ะ >< แต่ก็คงต้องขอเวลารวบรวมข้อมูลและแรงฮึดอีกสักพักน่ะนะ 5555
ตอนนี้เอาเป็นโคราเมvsชาฮาร์ไปก่อนเนาะ > 3<
PS.  บางคนอาจไม่มีสี บางคนอาจมีไม่กี่สี บางคนอาจมีหลายๆสี โลกนี้จะสวยงามหรือไม่..ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกมองแบบไหนแค่นั้นเอง
Name : มะนาวขาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว [ IP : 180.183.187.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2556 / 23:14
# 5 : ความคิดเห็นที่ 3017
มาแล้วคนที่รอคอย
PS.  Hi ชื่อมะพร้าวค่าาาาาา
Name : มะพร้าว555 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะพร้าว555 [ IP : 171.99.1.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2556 / 22:52
# 4 : ความคิดเห็นที่ 3016
ฮือ อ่านแล้วเหมือนแค่ 0.5% เลย อย่าหลอกให้อยากแล้วจากไปสิคะพี่ 55+ บางทีก็แอบจิ้นคู่พ่อแม่ของชาฮาร์นะ อยากรู้จังค่ะว่ามนุษย์หมาป่ากับนางไม้จะไปรักกันได้ยังไงเน้อ =w=+ (ฟินเบาๆ) ก็ลุ้นให้พี่นาวแต่งตอนพิเศษออกมาาา เย่เย่ ปล. //กางเต้นท์รอฟังผลการประกวดข้างๆน้องเซล่าร์...
PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 58.11.185.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2556 / 11:40
# 3 : ความคิดเห็นที่ 3013
ติดตามค่าาา >O< ขอให้ผ่านการประกวดเน้อออออ เป็นกำลังใจให้พี่นาวนะคะ (:
PS.  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญ แต่ทุกคืนวันเป็นของเธอเสมอ เป็นเพียงแค่ใครที่ผ่านมาเจอ แต่ชีวิตเป็นของเธอทุกลมหายใจ
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 118.172.180.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2556 / 18:33
# 2 : ความคิดเห็นที่ 3010
รอฟังผลการประกวด =.,=
PS.  การบ้านเยอะมากเลย ฮือๆ เครียดๆๆๆๆ
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.50.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2556 / 09:54
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android