คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 55 : [นิทานแม่มด] : [...'ความหลง'...] ปรารถนา ครอบครอง ชิงชัง (3)


     อัพเดท 9 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 55 : [นิทานแม่มด] : [...'ความหลง'...] ปรารถนา ครอบครอง ชิงชัง (3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1021 , โพส : 26 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

สงครามครั้งนี้ยาวนานกว่าครั้งไหน บริเออโรสเฝ้ารอการกลับมาของเพื่อนทั้งสองด้วยใจภาวนาขอให้พวกเขามีชัยกลับมา

ในเมื่อเธอเป็นคนของเจเรอมานแล้ว จะต้องตัดขาดกับเผ่าพันธุ์เดิมให้หมดสิ้น

เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจึงเลือกที่จะทรยศ แต่เท่าที่รู้ ยามที่ยังเป็นคนของเผ่าเวทมนตร์ เธอไม่เคยได้รับความสุขมากมายอย่างนี้มาก่อน อยู่ที่เจเรอมาน ได้รู้จักพูดคุยกับผู้คนมากหน้าหลายตา เธอได้รับการยอมรับ ต่างจากตอนเป็นผู้เฝ้าประตูมิติ เป็นแค่หุ่นเชิดให้คนอื่นชักจูงตามหน้าที่

อาจเป็นเพราะความเห็นแก่ตัว ซึ่งแสดงว่าเธอเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งไม่ต่างจากคนเจเรอมาน เผ่าเวทมนตร์มักเชิดชูว่าตนอยู่เหนือชั้นกว่ามนุษย์อ่อนแอไร้พลัง ทั้งที่ความจริงแล้วก็ไม่ได้ต่างกันเลย

แค่อยากมีความสุข แค่อยากมีชีวิตที่เธอเป็นคนเลือกด้วยตัวเองเท่านั้น

เธอยังจำคำของอมารอคได้ขึ้นใจ คำพูดซึ่งกลายเป็นคำถามสำหรับเธอมาตลอด

ใครจะได้คุยกับเธอก่อนกัน...

พวกเขามีเรื่องสำคัญอะไรที่ต้องคุยกับเธอกันแน่ เป็นเรื่องสำคัญที่ขนาดต้องรอให้สงครามสงบสิ้นก่อนด้วยอย่างนั้นหรือ บริเออโรสเก็บงำความสงสัยเอาไว้ไม่บอกใคร แม้บัดนี้เธอจะมีคนที่สามารถเรียกว่าเพื่อนอยู่หลายคน แต่ เพื่อน คนสำคัญที่สุดของเธอก็มีแค่ฟอลคอนกับอมารอคเท่านั้นไม่เปลี่ยนแปลง

บริเออโรสรอจนกระทั่งในรุ่งอรุณวันหนึ่ง ทหารนายหนึ่งขี่ม้าเร็วกลับมาบอกผลสรุปของสงคราม

ชนเผ่าเวทมนตร์ถูกกำจัดจนสิ้นซาก ชัยชนะตกเป็นของเจเรอมานอีกครั้ง

และทหารส่งข่าวผู้นั้นก็คือเพื่อนของเธอนั่นเอง...

 



 

“ออโรร่า!

เสียงของอมารอคดังก้องโถงทางเดินในวัง โชคดีนอกจากทหารรักษาการณ์แล้ว ตรงนั้นมีแค่บริเออโรสคนเดียวที่เดินอยู่ เมื่อชายหนุ่มวิ่งมาถึงตัว เธอก็รีบยกนิ้วจ่อปากบอกให้เงียบ แล้วเอ็ดไปว่าอย่าเรียกชื่อเก่าของเธออีกได้ไหม

อมารอคยิ้มทั้งที่ยังหอบแฮ่ก เขาเพิ่งกลับมาจากการรายงานผลชนะ แล้วก็รี่มาหาเธอทันที

ในตอนนั้นขบวนกองทัพยังมาไม่ถึง ฟอลคอนจึงยังอยู่ที่นั่นในฐานะผู้นำทัพ สรุปแล้วอมารอคก็กลายเป็นคนที่จะได้คุยกับเธอคนแรกอย่างที่เขาหวังไว้จริงๆ

“มีอะไรก็พูดมาสิ” บริเออโรสเร่ง เพราะเธอยังมีงานต้องทำ คาดกันว่าพระราชาจะเสด็จทัพมาถึงในคืนนี้

“ตรงนี้ไม่เป็นส่วนตัวเลย” หมาป่าว่าก่อนฉวยโอกาสคว้ามือเธอ “ข้ามีที่ดีๆ ไปกันเถอะ”

ยังไม่ทันพูดพร่ำทำเพลง อมารอคก็ลากเธอไปตามทางในวัง พระราชวังฟอลคอนถือว่ากว้างขวางและวกวนมาก มีหอคอยประจำทิศทั้งหมดสี่ทิศ ส่วนปราสาทกลางก็มีห้องมากมายจนบริเออโรสคิดว่า ต่อให้อยู่ที่นี่ถึงแก่เฒ่า ถ้าเดินคนเดียวก็ยังมีสิทธิหลงทางอยู่แน่ๆ

ทางที่อมารอคพาเธอมารู้สึกจะเป็นทิศตะวันตก เขาพาอ้อมนู่นอ้อมนี่ ขึ้นบันไดวนชั้นแล้วชั้นเล่า สุดท้ายก็จบลงที่ห้องโล่งห้องหนึ่ง

“นี่หรือที่ดีๆ ของเจ้า” เธอถามออกไปทั้งที่คิดว่ามันก็ไม่แย่ไม่ดีอะไรนัก

ห้องนี้เป็นวงกลมไม่มีเหลี่ยมมุม ผนังติดหน้าต่างรายล้อมรอบแทบไม่มีพื้นที่ว่าง แสงสว่างจากข้างนอกจึงส่องเข้ามาได้ไม่จำเป็นต้องจุดตะเกียง น่าแปลกที่ห้องนี้ไม่มีเครื่องใช้ใดๆ เลย เป็นเพียงห้องว่างเหมือนยังไม่ได้รับการตกแต่ง

“นี่เป็นห้องบนสุดของหอคอยตะวันตก” อมารอคตอบ “เพราะอยู่ไกลเกินไป เลยถูกปล่อยทิ้งร้างเอาไว้”

เขาปล่อยมือเธอ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง จากจุดนี้สามารถมองเห็นป่าดำชวาร์ซลาร์ดทางทิศตะวันตกได้ สายลมบางเบาพัดผ่านเรือนผมสีน้ำตาลเข้มเหลือบเทายาวระบ่าเพราะเจ้าของไม่ใคร่คิดอยากตัด

“เจ้าผมยาวแล้วนะ” บริเออโรสทัก ขณะเหม่อมองใบหน้าคมเข้มเหมือนหมาป่าของอมารอค

ชายหนุ่มเบือนหน้ากลับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องสบดวงตาของเธอเนิ่นนานกว่าจะเอ่ย

“ข้ากะว่าจะตัดตอนออกงาน” เขาว่า

“จะมีงานเร็วๆ นี้เหรอ...อ้อ จริงด้วย งานฉลองชัยชนะของเจเรอมานสินะ”

“เปล่า ข้าไม่ได้ตัดผมเพื่องานนั้น”

บริเออโรสไม่ถามต่อ เธอรู้ว่าเดี๋ยวเขาก็พูดออกมาเอง ซึ่งก็เป็นเช่นนั้น อมารอคผละจากหน้าต่าง ก้าวมายืนตรงหน้าเธอ หญิงสาวเพิ่งรู้สึกเดี๋ยวนี้เองว่าเขาเติบโตขึ้นมาก ไม่ใช่แค่ร่างกายหรือทักษะฝีมือ แต่การแสดงออกหลายๆ ครั้ง อมารอคเริ่มดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้างแล้ว

เวลาจริงจังเขาก็จะมุ่งมั่นสุดกู่ เวลาล้อเล่นก็ไม่รู้ตอนไหนทีเล่นทีจริง

แต่เวลาอยู่กับเธอ เขาจะเปิดเผยทุกอย่างออกมาเสมอ

“ข้ามีบางอย่างจะฝากให้เจ้าเก็บไว้ก่อน”

อมารอคนำสิ่งนั้นมาสวมคอหญิงสาว สายสร้อยเป็นเชือกธรรมดา แต่จี้กลับเป็นแหวนเงินเรียบๆ วงนึง

“ฝากไว้ที่ข้าเหรอ” เธอถามขณะพินิจพิเคราะห์แหวนวงนั้น มันวงใหญ่เหมือนไว้สำหรับผู้ชายมากกว่า “แล้วจะเอาคืนเมื่อไหร่”

“หลังงานฉลอง วันที่เจ้าเห็นข้าตัดผม” อมารอคว่า “วันนั้นค่อยคืนข้านะ”

“ไม่เคยเห็นเจ้าชอบเครื่องประดับเลย นี่เป็นเนื่องในโอกาสอะไรหรือเปล่า” เธอหยอกถาม

อมารอคกระตุกยิ้มหน่อยนึง จากนั้นเขาก็เอาแหวนวงเดิมที่ห้อยคอเธออยู่ สวมเข้าไปในนิ้วนางข้างซ้ายของตน

“ข้าเคยอ่านหนังสือแปลจากดินแดนอื่น ที่นั่นเวลาหนุ่มสาวจะแต่งงาน เขาจะมีของกำนัลไว้หมั้นหมายอีกฝ่าย พอถึงเวลาพิธี ต่างคนก็จะมอบของสิ่งนั้นให้กันและกัน” เขาเล่าต่อไป “บางคู่ก็เป็นสร้อยคอ บางคู่ก็เป็นกำไล บางคนเป็นต่างหู แต่ที่นิยมที่สุดคือแหวน”

“หืม” เธอเอ่ยรับในคอ

“เขาบอกว่าให้สร้อยคอ ก็เหมือนกับการสวมปลอกคอเพื่อแสดงถึงความเป็นเจ้าของ ให้กำไลข้อมือ จะคล้ายการใส่กุญแจมือเกี่ยวร้อยจิตวิญญาณคู่กันตลอดไป ถ้าเป็นต่างหูจะเสมือนมอบคำสัญญาว่าให้คิดถึงยามห่างไกล แต่ถ้าให้แหวน...ความหมายของมันคือการผูกพันระหว่างกันและกัน” อมารอคโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแตะกัน หน้าผากทั้งสองแนบชิด เร่งให้แก้มของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อ “เมื่อถึงตอนที่เจ้าคืนแหวนวงนี้บนนิ้วของข้า ข้าพร้อมจะรับมันด้วยความเต็มใจ แต่ข้ายังมีแหวนที่ตัวอีกวงหนึ่ง ข้าอยากจะสวมมันให้เจ้าหากเจ้าตอบตกลง”

“อมารอค...”

คำพูดทั้งหมดเลือนไปกับสายลม เพราะไม่เคยใกล้กันขนาดนี้บริเออโรสจึงทนไม่ไหว ดันตัวเขาออกไปก่อนที่หน้าเธอจะร้อนไปกว่านี้ แต่ชายหนุ่มเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ แข็งแรงกว่าและไม่ยอมถอยดื้อๆ รอยยิ้มบนมุมปากบ่งบอกว่ากำลังยินดีที่เห็นร่างน้อยทำตัวไม่ถูก

แม่ทัพหมาป่ากุมมือเรียวบางของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา กระนั้นเองเธอกลับไม่กล้าแม้แต่ขัดขืน

“ว่าอย่างไร” เสียงทุ้มนั้นดังนุ่มนวลกว่าที่เคย “ข้าอยากรู้ว่าเจ้าพร้อมจะรับแหวนวงนั้นคู่กันกับข้าหรือไม่”

“แต่ว่าข้า...” บริเออโรสรู้ว่าตอนนี้หน้าของเธอคงแดงก่ำไปถึงใบหู “...แต่ว่าข้า...”

เธอเคยถูกขอแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง มันเป็นความทรงจำเลวร้ายที่ไม่อยากจำ หากแต่เวลานี้ หากผู้ขอเธอแต่งงานเป็นคนตรงหน้าคนนี้เล่า

ความสุขที่เธอฝันหา ก็อยู่ตรงหน้านี้แล้วนี่นา...

หญิงสาวบีบมือที่ถูกกุมนั้น ก่อนก้มหน้าลง ช้อนตามองขึ้นสบอย่างเหนียมอาย

“ข้าเป็นแม่มดนะ” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “เป็นข้า...จะดีเหรอ”

อมารอคเลิกคิ้วกับคำถาม ก่อนฉีกยิ้มโชว์เขี้ยวอย่างเคยชิน

“ไม่ดีหรอก”

คำปฏิเสธตรงๆ ทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยง

“อ้าว...ไหนบอกว่า...” เธอว่าเสียงสั่น “...อ้าว!

“ถ้าเกิดข้าทำผิด ก็ไม่รู้จะโดนเจ้าสาปให้เป็นอะไร แต่งกับเจ้าไปนี่ไม่ดีแน่ๆ” เขาหัวเราะ ขณะยกมือป้องกันกำปั้นที่แม่มดระดมทุบใส่เขา “แต่งงานกันไปข้าคงถูกล้อว่าเป็นพวกกลัวเมีย ฮ่าๆ”

เพราะจู่ๆ ก็ถูกเรียกว่า เมีย เรียกความร้อนบนใบหน้าหญิงสาวอีกครั้ง ในตอนที่จะทุบกำปั้นลงไปครั้งสุดท้าย มือเล็กก็ถูกคว้าเอาไว้ ก่อนคนตัวสูงกว่าจะฉวยดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่นจนหายใจแทบไม่ออก

“แต่ถ้าไม่ใช่เจ้า ข้าก็ไม่คิดจะขอใครแต่งงานด้วยอีกแล้ว” ถ้อยคำหวานนั้นดังอยู่ข้างหู ดับอารมณ์ของเธอได้ผลชะงัด “แค่เจ้าคนเดียวเท่านั้น ออโรร่า เจ้าคนเดียว...”

บริเออโรสยิ้ม ยกมือขึ้นกอดตอบ น้ำตาแห่งความยินดีรินใหลออกจากนัยน์ตาสีเหลืองทอง

นี่คือสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่หรือเปล่านะ

 

 




 

ราวเที่ยงคืน ฟอลคอนนำทัพกลับมาอย่างปลอดภัย คืนนั้นกรมแพทย์จึงวุ่นวายกับการปฐมพยาบาลเหล่านักรบผู้กล้าที่เสียเลือดเสียเนื้อในสนามรบ ทุกคนต่างโล่งใจที่เจเรอมานมีพระราชาผู้ปรีชาสามารถ แม้เป็นเหล่าตัวร้ายมีเวทมนตร์คาถา ก็สามารถนำชัยชนะมาสู่ประเทศได้อย่างภาคภูมิ

 บริเออโรสเองก็ปล่อยหน้าที่พยาบาลเป็นหน้าที่ของแพทย์คนอื่นๆ ส่วนเธอก็ทำหน้าที่ของเธอ คือการดูแลพระราชาแห่งเจเรอมาน

โชคดีเหลือเกินที่เขาไม่บาดเจ็บอะไรมากนัก นอกจากแผลฟกช้ำนิดหน่อยกับอาการเหนื่อยล้าหลังการต่อสู้

หญิงสาวยังอยู่ในห้องปรุงยาเพื่อเตรียมยาบำรุงกำลังสำหรับราชา ขณะรอหม้อต้มยาเดือด เธอก็ลองจับแหวนที่ห้อยคอขึ้นมาดูอีกครั้ง

คำพูดของอมารอคทุกถ้อยคำเอ่ยดังขึ้นมาในห้วงคิดทันที คำหยอกเย้าตามประสาทำให้ชุ่มฉ่ำหัวใจเสมอง

จะว่าไปแล้วเธอยังไม่ได้พูดตอบเขาเลย แต่บางครั้งคำตอบก็ไม่จำเป็นต้องคือคำพูดเสมอไปนี่นา

ถึงไม่พูดอมารอคก็รับรู้ เธอเองก็รู้ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

บริเออโรสถอดแหวนวงนั้นออกจากสายสร้อย เธอลองสวมมันเข้ากับนิ้วนางของตนบ้าง อมารอคใส่ได้พอดิบพอดี แต่สำหรับเธอมันหลวมนิดหน่อย แสดงว่าเขาคงมีนิ้วเรียวกว่าผู้ชายทั่วไปมากอยู่

ทันใดนั้นหม้อต้มยาก็ส่งเสียงร้องผุดๆ เพราะยาเดือดจนล้นออกจากหม้อ บริเออโรสจึงเปลี่ยนความสนใจไปกับการปรุงยาขั้นต่อไป และนำยาปรุงสำเร็จตักใส่ชาม ยกไปยังห้องบรรทม

ราชาแห่งเจเรอมานทอดกายพิงหมอนบนพระแท่นบรรทมใหญ่ ช่วงบนเปลือยเปล่าถูกพันด้วยผ้าพันแผลไว้รอบเอว ดวงหน้าคมทิ้งรอยเหนื่อยล้าทว่ายังคงความหล่อเหลาราวรูปสลักเทพบุตร ฟอลคอนต้องวางตัวให้ดูสง่าเสมอ ต้องทำให้ผู้คนเห็นว่าเขาเหมาะสมกับตำแหน่งพระราชาอันสูงส่ง

สิ้นเสียงปิดประตู ฟอลคอนก็เอียงหน้าหันมาอย่างช้าๆ พร้อมกับคลี่รอยยิ้มบางต้อนรับท่านหมอยาประจำพระองค์

“ช้าจังเลย” เสียงของชายหนุ่มแหบพร่า แต่คงความทุ้มและนุ่มนวล

“ของดีก็ต้องรอนานหน่อยสิ” บริเออโรสเอ่ยแก้ตัว ความจริงแล้วที่ช้าก็เพราะเธอไปทำธุระกับอมารอคก่อนแทนที่จะไปเตรียมส่วนผสมของยาแต่เนิ่นๆ เธอวางถาดยาบนโต๊ะหัวเตียง แล้วยื่นถ้วยยาส่งให้เขา “ครั้งนี้อาจขมหน่อยนะ แต่มันแก้พวกรอยฟกช้ำด้วย”

“ไม่ป้อนเหรอ” ราชามองตาละห้อย ส่งเสียงอ้อนเหมือนเด็กตัวเล็ก

เขามักแสดงออกอย่างนี้เฉพาะเวลาอยู่กับเธอ ซึ่งเธอก็ยังไม่ชินเสียที ราชาฟอลคอนที่ทุกคนมองว่าทรงสุขุมเยือกเย็น ดวงตาหนักแน่นมั่นคงไม่หวั่นไหว แต่พออยู่กับเพื่อนเก่าสองต่อสอง กลับทำตัวเหมือนเด็กๆ ที่อ้อนแม่จะกินขนม บริเออโรสพอเข้าใจว่าเขากำพร้าตั้งแต่เด็ก เพราะได้ยินจากอมารอคว่าหลังจากหัวหน้าเผ่าพญาเหยี่ยวตาย ภรรยาก็สิ้นใจตายตาม

“กลืนเข้าไปก็พอ” เธอยิ้มเย้า “นี่ข้าต้องเป่าให้ด้วยไหมล่ะเนี่ย หือ ท่านราชา”

“ป้อนทางปากก็ไม่ร้อนแล้ว”

คำย้อนกลับทำให้เธอแทบสำลักน้ำลายตัวเอง แต่พอเหลือบมองอีกฝ่ายกำลังดื่มยาจากถ้อยด้วยท่าทางเรียบเฉย บริเออโรสจึงปลอบตัวเองว่าเขาแค่ล้อเล่น แม้จะเป็นการล้อเล่นที่ทำให้เธอคิดไปไกลจนแก้มแดง

เธอมองเขากลืนยานั้นอย่างง่ายดาย อดรู้สึกเปรี้ยวลิ้นไม่ได้เพราะรู้ว่าฤทธิ์ของมันขมมากแค่ไหน เมื่อกลืนไปได้เกือบครึ่งถ้วย เขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ

“ขมจริงๆ ด้วย”

บริเออโรสผ่อนลมหายใจ รู้สึกเบาใจว่าลิ้นเขายังรับรสชาติได้อยู่ “หมดถ้วยนะ”

“ได้เจออมารอคแล้วใช่ไหม” จู่ๆ อีกฝ่ายก็เปลี่ยนเรื่อง บริเออโรสไม่ทันตั้งตัวจึงนึกไปถึงเรื่องที่หมาป่าคุยกับเธอ

“เอ่อ...อืม” เธอตอบตะกุกตะกัก

“เขาพาไปคุยที่ไหนเหรอ”

“ห้องบนสุดของหอคอยตะวันตก” บริเออโรสกระพริบตากับคำถาม “ทำไมเหรอ”

ฟอลคอนยิ้มเพียงมุมปาก

“ทำตามที่บอกจริงๆ ด้วย” เขาเอ่ยเบาเหมือนพูดกับตัวเอง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” เธอเริ่มไม่มั่นใจสิ่งที่เหยี่ยวขาวจะสื่อ

ฟอลคอนกระดกถ้วยดื่มจนหมด ก่อนจะหยิบสิ่งเล็กๆ สิ่งหนึ่งจากในถ้วยออกมายื่นต่อหน้าเธอ

มันคือแหวนเงินที่อมารอคฝากไว้ บริเออโรสเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนั้นว่ามันหายไปจากนิ้วของเธอ มันคงหล่นลงไปในถ้วยยาโดยไม่รู้ตัวตอนตักยาใส่ถ้วย

“สิ่งนี้ได้มาจากเขาสินะ” ราชาเจเรอมานกล่าว แม้ใบหน้ายังคงมียิ้มน้อยๆ หากแต่หญิงสาวจับได้ว่าดวงตาของเขาไม่ได้ยิ้มด้วยเลย “ระวังด้วยล่ะ ของสำคัญไม่ใช่หรือ”

บริเออโรสพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนเอื้อมไปรับแหวนคืน ทว่าอีกฝ่ายกลับชักมือกลับเสียอย่างนั้น

“ฟอลคอน...” เธอเรียกเขาเบาๆ

เจ้าของชื่อไม่ได้หันหาตามเสียงเรียก ราชาแห่งเจเรอมานมองพินิจแหวนเงินวงงามก่อนเอ่ย

“เวลาแบบนี้คงต้องพูดแสดงความยินดีกับเจ้า” เขาเอ่ย “ถึงจะแอบอิจฉา แต่ในใจข้าก็อยากเห็นเจ้ามีความสุขจริงๆ”

“พูดอะไรแบบนั้น ถึงแต่งงานไป ทั้งข้า ทั้งเจ้า ทั้งอมารอคก็ต้องมีความสุขต่อไปเรื่อยๆ อยู่แล้ว ข้ายังอยู่ที่นี่ไม่ได้ไปไหน เรายังอยู่ด้วยกันอยู่นะฟอลคอน ข้าไม่ทิ้งเจ้าไปไหนหรอก”

ทั้งที่เธอพยายามยิ้มเต็มที่เพื่อปลอบใจ แต่ดูเหมือนคนบนเตียงจะยังไม่คลายความเศร้าซึมลงเลย บริเออโรสจึงตัดสินใจนั่งลงข้างเตียง คิดหาคำพูดปลอบเขาทั้งยังไม่รู้ว่าเขาเศร้าเรื่องอะไร พลันนั้นเอง หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งบนโต๊ะ

หญิงสาวรีบหยิบมันขึ้นมาดู หนังสือมีริบบิ้นคั่นหน้าไว้อยู่แล้วจึงเปิดออกเองอัตโนมัติ ฟอลคอนเมื่อเห็นว่าเธอหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านก็ตกใจ จะคว้ามันคืน แต่เธอลุกพรวดจากเก้าอี้แล้วก้าวออกห่างจากเตียง

ข้อความบนย่อหน้าแรกของหนังสือได้เขียนถึงการขอแต่งงานด้วยของกำนัลพร้อมความหมายของแต่ละชนิด เธอรู้โดยทันทีว่า มันคือหนังสือแปลที่อมารอคพูดถึงเมื่อตอนนั้นอย่างแน่นอน

“ทำไมหนังสือเล่มนี้มาอยู่ที่ห้องของเจ้า”

ฟอลคอนตีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“ข้ายืมอมารอคมา”

“เอาเวลาที่ไหนไปยืม” เธอถามต่ออย่างรวดเร็ว “เจ้าเพิ่งกลับจากสงคราม ยังไม่ทันได้เจอเขาเลยไม่ใช่เหรอ”

“ข้ายืมมาตั้งนานแล้ว” ชายหนุ่มปฏิเสธ “เอาคืนมาเถอะบริเออโรส”

“ข้าว่ามันแปลกนะ” เธอยังดื้อดึง

“ไม่เห็นแปลกตรงไหน ข้าจะอ่านหนังสือเรื่องอะไรมันก็เป็นสิทธิของข้า”

“ที่ข้าว่าแปลกน่ะคือคนอย่างอมารอคน่ะหรือจะอ่านหนังสือพวกนี้ต่างหาก” เธอว่าต่อไป “เขาพูดกับข้าว่าเขาเอาวิธีขอแต่งงานมาจากอ่านหนังสือแปลของดินแดนอื่น ซึ่งมันหมายถึงหนังสือเล่มนี้ใช่ไหม ฟอลคอน”

ท่าทางของฟอลคอนทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังพยายามปิดบังบางอย่างไว้ เขาหลบตา เม้มริมฝีปากล่าง ไม่ยอมสบตาเธอตรงๆ เหมือนอย่างเคย

“อืม” เขาเปล่งเสียงตอบอย่างไม่เต็มใจนัก

บริเออโรสรู้สึกว่าตอนนี้มือที่ถือหนังสืออยู่นั้นสั่นจนคุมไม่ได้ การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญสำหรับเธอมาก และตอนนี้เธอก็ห้ามความสงสัยของตนเองไม่อยู่แล้ว

“บอกความจริงข้ามาสิ การที่เจ้ายกตำแหน่งผู้ส่งข่าวผลสงคราม เพื่อให้เขากลับมาก่อน เพราะเจ้ารู้อยู่แล้วว่าเขาจะคุยเรื่องนี้กับข้าใช่หรือเปล่า”

ราชาแห่งเจเรอมานคือผู้มีศักดิ์สูงสุด ไม่มีผู้ใดกล้าออกคำสั่งกับเขา แต่สำหรับบริเออโรส หญิงสาวนางนี้ถือเป็นข้อยกเว้น เมื่อเธอสั่งให้เขาพูดความจริง เขาก็ต้องพูด

“อืม”

“อมารอคไม่ได้อ่านหนังสือ แต่เจ้าเป็นคนแนะนำเขาใช่ไหม”

“อืม” ชายหนุ่มข่มตาลง

“รวมทั้งบอกให้เขาพาข้าไปบนยอดหอคอยนั้นด้วย...” เสียงของหญิงสาวเริ่มสั่นจนรู้ว่ากำลังฝืน

“อืม...”

“ถ้ามองลงมาจากหน้าต่างของห้องนั้นก็จะเห็นป่าดำ ก็จะเห็นเจ้า ตอนที่อมารอคขอข้าแต่งงาน ก็เหมือนกับขอต่อหน้าเจ้าด้วย...เขาเองก็รู้แก่ใจใช่ไหม”

บริเออโรสสะอึกสะอื้น ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากรู้ความจริงต่อไป อยากรู้ทั้งหมดแม้มันจะเรียกน้ำตาจนกลั้นไม่อยู่

“ไม่ใช่ต่อหน้าข้าหรอก” ฟอลคอนตัดสินใจเอ่ยในที่สุด “ต่อหน้าพ่อของเจ้า...ต่างหาก”

พ่อ...

พ่อของเธอคือคนของชนเผ่าเวทมนตร์ คือศัตรูของเจเรอมานในปัจจุบัน คือกลุ่มคนที่ราชาตัดสินให้คว่ำบาตร กำจัดให้สิ้นอย่าเหลือแม้แต่คนเดียว

“ข้าเจอตัวเขาก่อนจะถูกทหารฝั่งเราฆ่าตาย” ฟอลคอนเริ่มเล่า “ข้าจึงสั่งให้จับเป็นเขาไว้ก่อน เมื่อสิ้นสงครามจึงได้เริ่มเจรจากัน”

“เพื่ออะไร” บริเออโรสว่าเสียงแข็ง

เธอยังไม่ลืมสิ่งที่พ่อเธอทำไว้ ถึงมันไม่ใช่ความแค้นใหญ่หลวง แต่เธอก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เหลือเยื่อใยให้กับฝั่งนั้นอีก

“ข้าคิดว่าการจะพาผู้หญิงคนหนึ่งมาอยู่ด้วยกัน ก็ต้องขอจากผู้ปกครองของฝ่ายหญิงก่อน” ฟอลคอนคลี่ยิ้มบางให้เธอ “ความจริงแล้วตอนแรก ข้าเองก็ตั้งใจจะขอเจ้าแต่งงานเหมือนกัน”

บริเออโรสนิ่งอึ้ง แต่เขาก็ยังยกโอกาสให้อมารอคอย่างนั้นเหรอ...

“จริงๆ ข้าควรแต่งงานตั้งนานแล้วล่ะ ตามกฎแล้วพระราชาต้องอภิเษกสมรสกับคู่ครองที่ถูกเลือกให้เป็นราชินีตอนอายุครบยี่สิบ แต่ข้าก็คิดไม่ออกว่าจะมีผู้หญิงคนไหนเหมาะสมกับตำแหน่งนี้นอกจากเจ้า” เขาว่าต่อไป “ข้าเลยให้อมารอคพาตัวเจ้ามาที่นี่”

“ทำไมไม่บอกข้าตั้งแต่ตอนนั้น” บริเออโรสถามขึ้น

“เพราะตอนที่พบกันครั้งแรก เจ้าดูไม่มีความสุข” เขาตอบพร้อมฝืนยิ้ม “ข้ารู้ว่าอมารอคเองก็คิดกับเจ้าในแบบเดียวกัน ข้าจึงผลัดเวลาไปก่อน เพื่อจะพิสูจน์ว่าข้าต่างหากที่จะเป็นคนทำให้เจ้ามีความสุขได้”

“เจ้าเป็นพระราชา...แค่รับสั่งคำเดียวก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ”

“แล้วเจ้าจะมีความสุขเหรอ” ฟอลคอนย้อนกลับ

มันก็จริงอยู่...

หากเขาบังคับให้เธอแต่งงาน เธอก็คงเสียใจมากกว่าที่เป็นอยู่ เผลอๆ ชีวิตนี้เธออาจให้สาบานกับตัวเองว่าจะไม่แต่งงานกับใครเลยก็เป็นได้ คำสาบานกับแม่มดยังมีอิทธิฤทธิ์น่าสะพรึง แม้แต่แม่มดเองก็ยังกลัว

“พ่อของเจ้าเป็นคนดีนะ” ฟอลคอนวกกลับเรื่องเก่า ดึงเรื่องราวกลับสู่ประเด็น “หน้าไม่เหมือนเจ้าเท่าไหร่ คงเหมือนแม่มากกว่าสินะ”

“ก็คงอย่างนั้น” เธอรับ

เหมือนมากจนเรียกว่าถอดแบบมาเลยต่างหากล่ะ เพราะอย่างนั้นจึงทำให้พ่อลุ่มหลงมองผิด คิดว่าเธอสามารถทดแทนภรรยาได้

“ถ้าหากเจ้าขึ้นเป็นราชินี ข้าสามารถเว้นชีวิตพ่อของเจ้าได้นะ บริเออโรส” เขายังคงพูดต่อ “แต่การแต่งงานตามหน้าที่ มันคงเป็นชีวิตที่มีความสุขไม่ได้ สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่การครอบครองตัวเจ้า แต่คือรอยยิ้มของเจ้าต่างหาก”

“ข้าก็ยิ้มออกบ่อย” บริเออโรสเริ่มหาคำปลอบ “เจ้าก็เห็นว่าข้ามีความสุขดี”

“นั่นเพราะมีอมารอคไม่ใช่เหรอ”

“เพราะมี เรา ต่างหากล่ะ” เธอแก้คำ ก่อนเข้าไปนั่งลงข้างเตียงเขา “สัญญากันไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าจะอยู่ด้วยกันสามคน ข้าไม่ลืมสัญญาหรอก”

“ข้าเองก็ไม่ลืม” ฟอลคอนวางมือบนมือของเธอ บีบเบาๆ “ถึงได้ยอมแพ้หมาป่า ถึงได้ยอมถอยออกมา”

 

“พูดอะไรแบบนั้นเล่า”

“บริเออโรส” เขาเรียกชื่อที่เป็นคนตั้งให้เธอ “ถ้าข้าไม่ถอยออกมา เราคงไม่มีสิทธิอยู่ร่วมกันสามคนหรอก”

เธอชะงักไป

“ทำไม...”

หญิงสาวมองเข้าไปในดวงตาคมของฟอลคอน พยายามควานหาจุดประสงค์แท้จริงของเขา ชายหนุ่มไม่อาจพูดอะไรมากไปกว่านั้น เพราะนั่นอาจทำให้ความสัมพันธุ์ของทั้งสามเกิดรอยร้าว แต่น่าเสียดายที่ผู้หญิงอย่างบริเออโรสจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะรู้ความจริง

เมื่อใคร่ครวญคิดดู ฟอลคอนเป็นถึงราชาผู้ได้ชื่อว่ามีสายตาประดุจพญาเหยี่ยว เป็นผู้มองการณ์ไกลถึงอนาคตที่ไม่อาจเดาได้ ทุกห้วงความคิดของเขา บางคนอาจมองว่าเต็มไปด้วยแผนการ หากแต่ความจริงเล่า ตลอดมาจุดประสงค์ของเขาไม่เคยทำเพื่อตัวเองเลยไม่ใช่เหรอ

การที่เขาปล่อยเธอไปทั้งที่ทำได้ นั่นเพราะอะไร เพราะอยากเห็นเธอมีความสุข หรือมีเหตุผลอื่นมากกว่านั้น

ถ้าหากคนที่ขอเธอแต่งงานคือฟอลคอน ไม่ใช่อมารอค เธอก็อาจยอมรับคำขอนั้น เขาเองก็เป็นคนสำคัญสำหรับเธอเช่นเดียวกัน

แต่ถ้าเธอเลือกฟอลคอน ฝ่ายที่เสียใจจะกลายเป็นอมารอคแทน...

หลังจากคิดทวนแล้วเธอก็ยังสับสนอยู่ดี ไม่ว่าจะเลือกคนไหน ก็ต้องมีอีกคนที่เสียใจ แล้วสุดท้ายเธอควรเลือกใครกันแน่

เมื่อคิดอย่างนั้น คำๆ หนึ่งก็โผล่ขึ้นมาในความคิด



เพราะหมาป่าที่อยู่ตัวเดียวมักจะขี้เหงา

...แล้วถ้ามันเหงา จะเกิดอะไรขึ้น?...



“ฟอลคอน...ถ้าข้าไม่แต่งกับอมารอค เขาจะทำอะไร” เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ “เจ้ารู้ใช่ไหม เพราะเจ้ารู้ว่าเขาจะทำอะไร เจ้าถึงได้ยอมถอยเพื่อให้สัญญาคงอยู่”

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงหน้าหล่อราวเทพบุตรปรากฏความลำบากใจที่จะเอ่ยตอบ หญิงสาวเห็นดังนั้นกลับยิ่งคะยั้นคะยอให้เขาพูดออกมา

ฟอลคอนหยุดบริเออโรสด้วยการลูบศีรษะเธอ เส้นผมสีทองยาวสลวยไล้ตามนิ้วมือหยาบของชายหนุ่ม มือซึ่งทำประโยชน์เพื่อผู้คนมามากมาย

“ไม่แปลกที่ท่านหมอของเผ่าเวทมนตร์จะหลงลูกสาวตัวเอง ก็เจ้างดงามถึงเพียงนี้” เขาลูบมาถึงปลายผม ยกมันมาดอมดมที่ปลายจมูก “น่าเสียดายที่ความงามนี้ถูกบดบังด้วยทุกข์ที่มาจากความรัก”

“เจ้าหมายถึงอะไรกัน...”

“ข้าคิดมาตั้งนานแล้วว่าหากข้าไม่ยอมปล่อยเจ้าให้อมารอคจะเป็นอย่างไร มิตรภาพที่ข้ามีกับเขาจะสามารถลดหย่อนรอยร้าวนั้นให้น้อยลงได้บ้างไหม แต่ข้าเพิ่งตัดสินใจได้ก็เมื่อวานนี้เอง วันที่เราอยู่ต่อหน้าพ่อของเจ้า...ชายอีกคนที่รักเจ้าเช่นเดียวกับเรา”

“พ่อของข้าเหรอ...” เธอถึงกับพูดไม่ออก ไม่คิดว่าระหว่างสงครามจะเกิดเรื่องที่เธอไม่รู้มากขนาดนี้

“หมอยาแห่งเผ่าเวทมนตร์เป็นคนดี พ่อของเจ้าเป็นคนดี บริเออโรส เขาพูดถึงเจ้าตลอดเวลา ไม่สนว่าตัวเองจะเป็นหรือตาย เขารู้ว่าเจ้ามาอยู่กับข้า และเขาเป็นคนปกป้องเจ้าจากเหล่าแม่มดที่อาฆาตคนทรยศ” พระราชาว่าต่อไป “รู้ไหมว่าเขาเป็นคนเดียวที่ลงเสียงว่าให้เผ่าเวทมนตร์ยอมรับข้อเสนอของเจเรอมาน ข้าจึงมีสิทธิให้เว้นชีวิตเขาไว้ได้คนนึง”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องนั้นก็ได้” บริเออโรสแค่นเสียง “ข้าสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะทิ้งเรื่องในอดีตไปพร้อมกับชื่อออโรร่าแล้ว ถึงพยายามบอกว่าพ่อทำเพื่อข้ามากแค่ไหน แต่ข้าก็ไม่อยากเห็นใจเขาหรอก”

“ที่ข้าตั้งชื่อให้เจ้าเพราะเป็นชื่อในฐานะคนของเจเรอมานต่างหาก” ฟอลคอนค้าน “ไม่ได้หมายความว่าเจ้าต้องทิ้งอดีตของตัวเองไปสักหน่อย อย่างไรเสียเขาก็คือพ่อ อย่างไรเสียเจ้าก็คือเจ้า ไม่ว่าจะใช้ชื่อใดก็ตาม”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะให้ข้าทำอะไร” หญิงสาวเถียง “ไปพบหน้าผู้ชายที่ปรารถนาในตัวข้า ทั้งๆ ที่สำเหนียกอยู่ในใจว่าตัวเองเป็นพ่อแท้ๆ อย่างนั้นเหรอ”

“บริเออโรส ฟังก่อน” ฟอลคอนเรียกให้สติของเธอกลับมา

“เขาอยู่ที่ไหนเล่าตอนนี้ ข้าคงต้องไปขอบคุณเขาสักหน่อยที่ยอมเข้าข้างคนทรยศอย่างข้า ไม่รู้ว่าเพราะเห็นข้าเป็นลูก หรือเป็นเมียกันแน่ แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ ที่ข้ากลายเป็นคนทรยศ สาเหตุมันก็เพราะเขาไม่ใช่หรือไง”

“บริเออโรส!

ครั้งนี้คนถูกเรียกก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก เพราะเพิ่งเคยถูกราชาเจเรอมานผู้อ่อนโยนขึ้นเสียงเป็นครั้งแรก

หญิงสาวรู้สึกลำคอแห้งผาก เธอรู้ว่าเวลาแบบนี้ควรจะกล่าวขอโทษ แต่ใจอีกครึ่งหนึ่งก็ยังค้านว่าเธอไม่ผิด ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของราชาที่เคยสงบอยู่เสมอมีริ้วรอยตึงเคร่งเครียด เธอกลับพูดไม่ออก

“ขอโทษค่ะ” เธอขอโทษโดยไม่กล้าสบตาที่มองตรงมา

ฟอลคอนยังคงมีสีหน้าลำบากใจ

“บริเออโรส ข้าเสียใจด้วยที่ต้องบอกว่าพ่อของเจ้าคงไม่อยู่ให้เจ้าไปขอบคุณหรือขอโทษอีกแล้ว”

เธอเม้มปาก ขมวดคิ้ว “พวกแม่มดไม่ยอมให้เขาผ่านเข้าประเทศเหรอ”

เวทมนตร์นั้นต่างจากคำสาปตรงจุดนี้ สำหรับคำสาปจะต้องลบล้างที่เจ้าของ ซึ่งนั่นหมายความว่าต้องให้ผู้สาปถอนคำสาปหรือไม่ก็ต้องเสียชีวิตเท่านั้น แต่หากเป็นกรณีของการใช้เวทมนตร์ เป็นเรื่องปกติสำหรับแม่มดที่แม้ตัวจะตาย แต่คาถาที่ร่ายไว้อาจยังคงอยู่ บริเออโรสจึงคิดว่าแม้เหล่าชนเผ่าเวทมนตร์จะถูกสังหารหมดสิ้นแล้ว แต่อาจมีสักคนที่ลงเวทย์ป้องกันไม่ให้คนที่เหลือรอดคิดคดทรยศได้ด้วยการผันตัวเป็นคนของศัตรู

“เขาเสียชีวิตแล้ว”

แต่สิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยนั้น กลายเป็นสิ่งที่เธอไม่ทันตั้งตัวว่าจะได้ฟัง

เพียงแค่คำบอกเล่าสั้นๆ กลับส่งผลให้บริเออโรสรู้สึกชาไปทั้งหน้า เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัว ลำคอหนืดเหนียว อีกทั้งดวงตายังร้อนผ่าว

ทั้งที่พยายามบอกตัวเองแล้วว่าไม่เกี่ยวข้อง เธอควรยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ไม่ใช่หรือ

ฟอลคอนรอให้หญิงสาวปรับความรู้สึกได้ก่อน เขาเห็นเธอกำลังตัวสั่นกลั้นน้ำตา ใบหน้างามเยือกเย็นสะกดอารมณ์ ที่สำคัญเธอยังไม่ยอมสบตาเขา

“อยากฟังเรื่องสุดท้ายที่เขาพูดกับข้าไหม”

เขาถามเธอด้วยเสียงอ่อนโยน ค่อยๆ วางมือบนบ่าของเธอ หวังเพียงมันจะช่วยให้ร่างบางคลายความเกร็งลงบ้าง

“อืม” เธอตอบรับเบาๆ ในคอ

ฟอลคอนยิ้มเล็กน้อย หญิงตรงหน้าในสายตาของเขาเป็นคนเข้มแข็ง เธอผ่านช่วงเวลาเลวร้ายมาได้ไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของเขา หากแต่ยืนหยัดได้ด้วยกำลังของตัวเองต่างหาก เธอคือผู้หญิงที่เขาชื่นชม

พระราชาพาหญิงสาวนั่งลงข้างเตียงพร้อมกับเขา เว้นระยะห่างไว้แต่พองาม หากแต่มือหนาขอจับมือเล็กไว้ให้อุ่นใจ เมื่อเธอไม่ดึงดันเขาจึงกุมอยู่อย่างนั้นจนเริ่มเล่า

“ตอนแรกเขาก็ถามว่าเจ้าสบายดีไหม” ฟอลคอนเปรย “กินดีอยู่ดีใช่ไหม แล้วก็ถามว่ายังสวยเหมือนเดิมใช่หรือเปล่า ข้าเลยบอกเขาว่าเจ้าสวยขึ้นกว่าเดิมเสียอีก” เขาหัวเราะพอเป็นพิธี แต่ดูท่าหญิงสาวจะไม่มีอารมณ์ร่วม จึงเล่าต่อ “ข้าตอบคำถามเรื่องของเจ้าเท่าที่จะตอบได้ ในตอนนั้นอมารอคก็อยู่ด้วย เขายืนอยู่ข้างๆ ข้า เราสองคนต่างรู้ว่าเชลยคนนี้ก็เป็นศัตรูหัวใจอีกคนหนึ่งเช่นเดียวกัน หลังจากนั้นพ่อของเจ้าก็เริ่มพูดเรื่องเจ้ากับแม่”

เรื่องของออโรร่า ครั้งหนึ่งเธอได้ระบายมันออกมาให้ฟอลคอนกับอมารอคฟัง และขอให้เขาเก็บเป็นความลับให้รู้กันแค่นี้ เธอถือว่ามันคือความอัปยศที่สุดในชีวิต ซึ่งเธอพร้อมทิ้งมันไปกับชื่อเก่า

พอเอ่ยถึงชื่ออมารอค เธอก็นึกอยากรู้ขึ้นมา

“ตอนนั้นอมารอคเป็นอย่างไรบ้าง”

“หงุดหงิดน่ะสิ” ฟอลคอนตอบทันที “ไม่รู้เพราะเหนื่อยจากการรบด้วยหรือเปล่า พอท่านหมอยาวกเข้าเรื่องนี้ อมารอคก็หงุดหงิดกระฟัดกระเฟียดแทบห้ามไม่ทัน ข้าจึงขอเปลี่ยนไปคุยเรื่องสำคัญไปเลย”

“เรื่องอะไร” บริเออโรสถาม

“เรื่องที่จะสู่ขอเจ้าจากเขา”

บริเออโรสหันควับ มองหน้าคนข้างกายซึ่งยิ้มแหยๆ คล้ายจะบอกว่า ช่วยไม่ได้นี่

“ท่านหมอยาฟังตอนแรกก็ตกใจ แต่ไม่ได้คัดค้านอะไร เขาบอกว่าตัวเขาในตอนนี้ไม่มีสิทธิที่จะยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเจ้าอีกแล้ว” ฟอลคอนจาระไน “นั่นก็หมายความว่าเจ้าจะแต่งงานกับใครก็ได้ที่อยากแต่งด้วย”

“เหอะ” บริเออโรสส่งเสียงในคอ “อย่างว่า คนเรามักจะรู้สึกตัวเมื่อสูญเสียไปแล้ว”

“เขาฝากฝังเจ้าไว้กับข้ามากมาย บอกให้ข้าดูแลให้ดี และคิดว่าเป็นบุญวาสนาที่ได้รู้ว่าเจ้าจะกลายเป็นราชินี ดูอย่างนี้ก็เหมือนพ่อธรรมดาคนหนึ่ง ทั้งรักทั้งหวงเจ้า อยากเห็นลูกสาวได้ดีเป็นฝั่งเป็นฝา ข้าคิดว่าข้าเข้าใจเขานะ เพราะพ่อของข้ามีลูกชายคนเดียว ข้าเลยเคยฝันอยู่เหมือนกันว่าอยากมีลูกสาว” เขายิ้ม “ถ้ามีภรรยาสวยแบบเจ้า ลูกสาวข้าคงน่ารักมากแน่ๆ”

“บ้า” บริเออโรสร้องหน้าแดง

“หลังจากนั้นข้าก็แนะนำอมารอคให้เขารู้จัก รวมทั้งบอกว่าเราสามคนเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ พอว่าอย่างนั้นท่านหมอยาก็เปลี่ยนอารมณ์ทันที แต่ก็ไม่แปลกหรอก เพราะตอนนั้นเจ้ายังถือว่าเป็นคนของเขา” เขาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น “และเพราะตำแหน่งพระราชาทำให้เขาไม่กล้า แต่ดันไปลงที่อมารอคแทน”

“พ่อว่าอะไรบ้างเหรอ”

“ก็ตีโพยตีพายประสาคนเป็นพ่อ” ฟอลคอนตอบ “เลยพาลหาว่าที่เป็นแบบนี้ต้นเหตุเป็นเพราะเราสองคน ถ้าไม่ได้รู้จักกันตั้งแต่แรก เรื่องอย่างนี้คงไม่เกิด เจ้าก็คงพอรู้ว่าคนจะมองอมารอคเป็นอย่างไร คนที่ถูกมองว่าไม่น่าไว้ใจจึงกลายเป็นเขา ไม่ใช่ข้า”

ถูกอย่างฟอลคอนว่า หากพูดกันตามความจริงแล้ว ใครก็คงไม่มองฟอลคอนที่รูปงามราวเทพบุตรว่าเป็นคนพาลไปได้หรอก ภายนอกอมารอคอาจดูเหมือนพวกนักเลงหัวไม้ บางครั้งก็ชอบยิ้มเจ้าเล่ห์พิรากล แต่ถ้ารู้จักกันจริงๆ จะรู้ว่าเขาเป็นมิตรมากทีเดียว

“อมารอคทนไม่ไหวเลยเริ่มมีปากเสียงกัน โยนไปว่าความผิดทั้งหมดเกิดจากท่านหมอยาตั้งแต่แรกอยู่แล้วต่างหาก คนดีๆ ที่ไหนจะคิดไม่ซื่อกับลูกสาวตัวเอง” ครั้นแล้วเหยี่ยวขาวก็กรอกตาขึ้นฟ้า “เพิ่งจบจากสนามรบแท้ๆ ยังมีแรงเหลือโต้วาทีกันอีก”

บริเออโรสหัวเราะตาม เธอนึกภาพอมารอคตอนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟออก และมักเกิดขึ้นในช่วงที่เราสามคนอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา เห็นอย่างนี้ตัวตนของฟอลคอนก็เป็นคนขี้เล่นกว่าที่ใครคาดคิด เพียงแต่อยู่ต่อหน้าคนนอกจะต้องรักษาภาพพจน์ไว้เท่านั้น

ฟอลคอนเล่าเรื่องต่อไปจนจบลงที่สุดท้ายเขาต้องเป็นฝ่ายจับอมารอคและพ่อของเธอแยกจากกัน บริเออโรสรับรู้ว่าฟอลคอนพยายามเล่าให้ฟังขบขัน เพื่อผ่อนความตึงเครียดของบรรยากาศนั้นให้ลดลง เธอเองก็รู้สึกสบายใจในยามได้คุยแบบเปิดอกกับชายหนุ่ม นานแล้วที่ไม่ได้คุยกันแบบนี้ ฟอลคอนมักงานรัดตัวเสมอ เธอทำได้เพียงแค่ดูแลเขาอยู่ห่างๆ

และเมื่อเริ่มทำใจได้ เธอก็พร้อมที่จะรับฟังความจริง

“ฟอลคอน...” เธอเอ่ย “แล้วเขาตายอย่างไรเหรอ”

บริเออโรสรู้ถึงสายตาที่ชายหนุ่มส่งมาแม้ไม่หันไปมอง

“พร้อมแล้วใช่ไหม”

ท่ามกลางความเงียบคือคำตอบ บริเออโรสพยักหน้าครั้งหนึ่ง ส่วนฟอลคอนก็กุมมือของเธอไว้แน่นขึ้น หวังให้หญิงสาวเตรียมใจ

“ข้าเป็นคนสั่งประหารเขาเอง”

เป็นอีกครั้งกับความจริงอันโหดร้ายที่ทำให้เธอหายใจไม่ออก ฟอลคอนรู้สึกว่ามือบางที่เขากุมนั้นเริ่มสั่นสะท้านอีกครั้ง และในครั้งนี้ น้ำตาที่อดทนไว้ก็ได้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ไหว

“ข้าเสนอให้เขามาอยู่กับเรา หากเขายอมยกเจ้าให้เป็นเจ้าสาวของข้า” ฟอลคอนพูดพลางบีบมือเธอ “สิทธิของราชินีสามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้โดยทุกคนยอมรับ แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกปฏิเสธ ข้าไม่รู้มาก่อนว่าคนในเผ่าเวทมนตร์จะถือทิฐิกับเรื่องการทรยศมากขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนก็เคยอยู่ร่วมแผ่นดินกันแท้ๆ แล้วข้าก็ปล่อยเขาไปไม่ได้เพราะมีทหารอยู่เป็นพยานตรงนั้นหลายคน”

น้ำเสียงของฟอลคอนแฝงด้วยความปวดร้าว

เธอเข้าใจเจตนาของเขา การเป็นผู้นำไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะตัดสินใจทำอะไรสักอย่างหนึ่ง สิ่งที่ทำจะต้องว่าด้วยเหตุและผล แถมยังต้องอยู่ในทางที่ถูกต้องเหมาะสมเสมอ

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้อยากทำ” บริเออโรสเช็ดน้ำตา “เจ้าไม่ผิดหรอก พ่อก็คงเตรียมใจไว้แล้วเหมือนกัน”

“ขอโทษนะ” ฟอลคอนเอ่ยเสียใจ

“เป็นเจ้าก็ลำบากเหมือนกัน ข้าเข้าใจ” เธอว่า “ข้านับถือเจ้าที่เป็นคนแบบนี้”

ในที่สุดบริเออโรสก็ยอมเงยหน้าขึ้นมองตาเขา ดวงตาคู่คมของชายหนุ่มซึ่งมองกลับมานั้นมีแววแห่งความเสียใจอยู่เต็มล้น เธอส่งยิ้มให้เขา เพื่อบอกว่าไม่เป็นไรจริงๆ

แล้วฟอลคอนก็หยิบแหวนเงินขึ้นมา วางบนมือเธอ

“ข้าคืนให้” เขาฝืนยิ้มตอบเธอ “ข้ารู้ตัวว่าคนอย่างข้าคงไม่คู่ควรกับเจ้า แหวนที่เจ้าควรรับฝากไว้น่าจะเป็นของคนที่เจ้าเต็มใจรับไว้มากกว่า”

เธอรับแหวนนั้นมา ก่อนจะเริ่มเอะใจในคำพูดของเขา

“หมายความว่าเจ้าก็เตรียมแหวนไว้เหมือนกันเหรอ”

ฟอลคอนยิ้ม “อมารอคเป็นแหวนเงิน ส่วนของข้าเป็นแหวนทองคำ”

เขาก้มลงเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง ก่อนจะหยิบกล่องไม้เล็กๆ กล่องหนึ่งออกมา ส่งให้เธอเปิดเอง

ข้างในมีแหวนทองคำอยู่สองวง วงใหญ่กว่าสลักเป็นเถาวัลย์ไร้ลวดหนาม ส่วนตัวหัวแหวนเป็นกุหลาบสีทอง แต่ละกลีบถูกบรรจงสลักบอบบางราวกับของจริง ส่วนอีกวงมีขนาดเล็กกว่า สลักลวดลายคล้ายขนนก มีรูปนกเหยี่ยวกำลังสยายปีก

ความเงียบเริ่มครอบคลุมอีกครั้ง แหวนสองวงนี้ดูก็รู้ว่าถูกสั่งทำขึ้นในโอกาสพิเศษ ทั้งดูมีราคา และมีคุณค่าทางจิตใจ แม้ผู้ให้ไม่พูดอะไร ผู้รับกลับรู้สึกถึงสิ่งที่เขาส่งผ่านมาได้จากความตั้งใจนี้

ฟอลคอนจับมือเธอขึ้นมา ลูบนิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างแผ่วเบา

“น่าเสียดายที่นิ้วนี้คงใส่ได้แค่วงเดียว”

น้ำตารินไหลจากดวงตาสีทองอีกครั้ง

ทั้งที่รู้ว่าเขามีแต่หวังดี ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นฝ่ายเสียสละ แต่เธอกลับเปิดใจให้เขาไม่ได้ หัวใจดวงนี้ได้มอบให้อีกคนหนึ่งไปแล้ว ซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าระหว่างพวกเขา ...ใครที่สำคัญกว่ากัน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอยังอยากรู้ให้มั่นใจ

“ฟอลคอน ข้าขอถามอีกเรื่องได้ไหม”

“ว่ามาสิ” ชายหนุ่มยิ้มบาง

บริเออโรสนิ่งสักพัก ก่อนสูดหายใจลึก

“ใครคือคนลงดาบพ่อของข้า”

หากทว่าช่วงเวลาเดินไปอย่างเชื่องช้า ก็ยังไม่มีคำตอบออกมาจากพระโอษฐ์นั้น

บริเออโรสจึงรู้ได้ด้วยตัวเอง

เป็นกษัตริย์ จะตรัสคำเท็จได้อย่างไร




+++++ 

ขอบคุณสำหรับผู้ที่ติดตามมาจนถึงจุดตรงนี้ ตอนต่อไปจะพบกับบทสรุปของเรื่องราวในอดีต แล้วก็จะได้กลับสู่โลกจริงเสียที ต้องขอขอบคุณผู้ที่ติดตามมาถึงจุดนี้มากๆ ท่านอดทนกับความขี้เกียจของคนเขียนได้ดีมาก!
หลายคนอาจจะไม่ชอบฟอลคอน เพราะว่าเขาพูดจาใส่ร้ายอมารอค แต่ไม่ว่าใครก็มีนิสัยไม่ดีอยู่กับตัวทั้งนั้นล่ะ!
แต่กว่าจะแต่งให้ฟอลคอนดูดีขึ้นได้นี่ก็เหนื่อยอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะมีใครเข้าใจหัวอกของพระราชาสุดหล่อคนนี้บ้างไหม
เพราะเขาอยู่ในฐานะที่ต้องทำเพื่อคนอื่น บางครั้งพูดออกมาจึงดูเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ยังไงก็ขอยืนยันว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ อมารอคเองก็เหมือนกัน!

ใครอยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับของขวัญคู่รัก ข้อมูลส่วนใหญ่ได้มาจากการ์ตูนเรืองนึง(เรื่องไรไม่รู้จำไม่ได้)เลยมาหาข้อมูลเพิ่มจากลิงค์นี้ค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ =/\=
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=1714

 

? Free theme mouse. naru 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 55 : [นิทานแม่มด] : [...'ความหลง'...] ปรารถนา ครอบครอง ชิงชัง (3) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1021 , โพส : 26 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 26 : ความคิดเห็นที่ 3265
ถึงแม้ว่าตอนนี้ฟอลคอนจะดูเป็นคนดี แต่ทำม๊ายยยยทำมายยย!!!
รู้สึกตะหงิดๆ ตะขิดตะขวงใจชอบกล !!!
แบบ...หมอนี่ต้องร้ายกาจกว่าที่เห็นแน่ๆ (คิดมากไปรึเปล่านะ 555555+)

คนลงดาบ...

อย่าบอกนะว่าเป็น... >[]
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 101.109.4.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 14:17
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2954
เฮ้อ ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนยุ่งเหยิงจริงๆ
Name : Fie [ IP : 118.172.245.140 ]

วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 14:40
# 24 : ความคิดเห็นที่ 2864
เฮ้อ!! ฟอลคอนดูดีขึ้นเป็นกอง [อ่านไปเจ็บไป]
บริเออโรสเธอจะเลือกใครกันแน่ ลุ้นโว้ยย!!
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 27.55.138.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 20:41
# 23 : ความคิดเห็นที่ 2739
น่ารักแบบโหดร้ายนิดๆเนอะ ตอนนี้
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.204.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ตุลาคม 2555 / 08:43
# 22 : ความคิดเห็นที่ 2586
โอ๊ย อยากร้องไห้จริงๆ คงไม่ต้องย้ำหรอกนะ ว่าเรื่องนี้มันเศร้า

เฮ้อ แต่ก็หยุดอ่านไม่ได้เหมือนกัน
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 14.207.170.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 สิงหาคม 2555 / 21:10
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2567
ฟอลคอนน่ารักที่สุดในสามโลกกกกก
PS.  รักนิยายแฟนตาซี 
Name : MarshMalloW KinG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MarshMalloW KinG [ IP : 27.130.84.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 สิงหาคม 2555 / 22:13
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2539
รออ่านอยู่น้า :3
Name : basketsss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ basketsss [ IP : 125.24.170.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2555 / 19:50
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2537
ตอนนี้มีแต่เรื่องเครียดๆ...มาอ่านพอดี...ดาวน์ลงไปกันใหญ่ เวรกำ -*-
(แปลว่า อินมากสินะ)
Name : TeaT!m€ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TeaT!m€ [ IP : 202.151.6.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2555 / 11:01
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2536
อัพนะ อัพนะ ได้โปรดอัพต่อเถอะน้าาาาาาาา
PS.  P.S. ขอฝากนิยายเรื่อง Mirror ด้วยนะค่ะทุกท่านนน
Name : Night Fury < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Night Fury [ IP : 125.25.98.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2555 / 21:20
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2535
T T...

เป็นตอนที่ไม่รู้จะเม้นอะไรดีเลย จะว่าเศร้าก็ไม่เศร้า จะว่าเฉยๆก็ไม่เฉยขนาดนั้น

แต่อยากรู้ตอนจบมากเลยอ่ะพี่นาว สู้ๆนะคะ > <

แค่นเสียง - เค้นเสียง (รึเปล่าหว่า?)
PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 202.28.180.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2555 / 20:15
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2534
มีคำผิดส่วนน้อยนะคะ ขอโทษที่ลืมหา พอดีอ่านเพลินไปหน่อยค่ะพี่นาว อิอิ
ก็เห็นใจออโรร่าอยู่เหมือนกันคนสำคัญทั้งคู่ แต่จะเลือกขอเลือกอมารอค ฮิ้วๆ
PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 180.183.146.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2555 / 19:50
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2531
คิดถึงตัวละครในนิทานของสาวน้อยหมวกแดงงงง > <
PS.  การบ้านเยอะมากเลย ฮือๆ เครียดๆๆๆๆ
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.78.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2555 / 17:35
# 14 : ความคิดเห็นที่ 2530
ถ้าเป็นบริเออโรสเสียเองก็คงเลือกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ XD

โลกนี้ยังมีอะไรที่น่าพิศวงอีกมาก โดยเฉพาะความรัก...
PS.  รูปอวาตาร์รูปนี้จะดูดีก็ต่อเมื่อมันมีขนาดเล็กๆ.....
Name : Lady Miyacatz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lady Miyacatz [ IP : 124.121.109.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2555 / 09:15
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2529
สงสารบริเออโรส ตอนแรกเกลียดแทบตาย ตอนนี้ดันสงสารซะได้ สงสารโคราเมด้วย T  T
PS.  ...ตราบใดที่ยังไม่สิ้นซึ่งความกล้าหาญ ต่อให้พระเจ้าหันหลังให้ ชัยชนะจักสถิตอยู่กับคุณ...
Name : ผู้ไร้นาม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ไร้นาม [ IP : 118.173.116.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2555 / 05:54
# 12 : ความคิดเห็นที่ 2528
ค้างสุดๆๆเลย สงสารทั้งหมดเลย หวังว่าแมรี่โกลจะคู่กับชาฮาร์ ส่วนกาวินคู่กับองค์หญิง
Name : scholar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ scholar [ IP : 182.53.183.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2555 / 10:23
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2526
สงสารทั้งสามคน T _T
PS.  บางที่ก็ดองบ้าง อะไรบ้าง~
Name : isomer_cat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ isomer_cat [ IP : 27.130.169.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2555 / 03:45
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2525
ไม่อ่ะ ฟอลคอน ไม่ มี ทาง ใจดี ขนาดนี้หรอกน่า! >[]< noooooooo
ชักงงว่าตกลงหมอนี่มันเป็นคนยังไงกันแน่เนี้ย -*-" (หรือพี่นาวจะเอายังไงกันแน่เนี้ย? เง้ย 55555)
แต่ยังไงๆตอนนี้นายก็ทำคะแนนไม่ทันแล้วล่ะคอนเอ้ย เชียร์หมาขี้เหงานะ ลงเอยกันเต๊อะ! T3T


เสมอง - เสมอ
ความสัมพันธุ์ - ความสัมพันธ์
PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 14.207.148.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 22:03
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2523
ค้างอย่างแรงอ่ะพี่นาว ติดตามค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ ><
PS.  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญ แต่ทุกคืนวันเป็นของเธอเสมอ เป็นเพียงแค่ใครที่ผ่านมาเจอ แต่ชีวิตเป็นของเธอทุกลมหายใจ
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 61.19.145.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 10:07
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2507
เกิดอะร้ายยย ต่อให้จบอย่าให้ค้างอย่างนี้เซ่ -3-
Name : basketsss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ basketsss [ IP : 101.108.150.43 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2555 / 19:43
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2505
ไม่คิดว่าฟอลคอนจะหื่น =___= ป้อนทางปาก คำนี้ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากของฟอลคอน =[]=
ฟอลคอนเป็นคนดีขนาดนี้เลยเรอะ? = = แล้วทำไมพอกลับมาแรกๆดูนิสัยเปลี่ยนไป แต่ตอนนี้กลับยอมถอยให้อมารอค

พออ่านตอนท้ายๆคิดถึงเพลงนี้เลยอะ

"อยากมีรักแท้แค่หนึ่งคน จะค้นเจอรึเปล่า ถ้าขาดเธอก็เหงา ถ้าขาดเขาก็ขาดใจ" (ของหนูนา)

* - *
PS.  การบ้านเยอะมากเลย ฮือๆ เครียดๆๆๆๆ
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.77.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2555 / 17:04
# 6 : ความคิดเห็นที่ 2503
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อมารอคคคคคคคคคคคคคคค โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >/ / /<
PS.  การบ้านเยอะมากเลย ฮือๆ เครียดๆๆๆๆ
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.20.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 สิงหาคม 2555 / 16:02
# 5 : ความคิดเห็นที่ 2502
ทั้งๆที่ตอนนี้ดูเหมือนอมารอคจะก้าวหน้ากว่าแท้ๆ
แล้วทำไมโลกความจริงดันกลายเป็นฟอลคอนล่ะ ค้างงงงงงงงงง อัพด่วนๆค่ะ >  <
PS.  ...ตราบใดที่ยังไม่สิ้นซึ่งความกล้าหาญ ต่อให้พระเจ้าหันหลังให้ ชัยชนะจักสถิตอยู่กับคุณ...
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 118.173.125.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 สิงหาคม 2555 / 13:53
# 4 : ความคิดเห็นที่ 2501
มาติดตามค่ะหลังจากที่หายไปนานมว้ากกกกกก(วิบัติเพื่อเสียง) ก็เค้าติดสอบอ่ะ T^T
แต่ไม่เป็นไรสอบเสร็จแล้วค่ะ ^^
อ้าว? แล้วในโลกความเป็นจริงทำไมบริเออโรสไม่เห็นพูดถึงอมารอคเลยอ่ะ
แต่ที่อยู่ในโลงคือฟอลคอนเค้างงอ่ะ
ติดตามค่ะพี่นาว (:

PS.  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญ แต่ทุกคืนวันเป็นของเธอเสมอ เป็นเพียงแค่ใครที่ผ่านมาเจอ แต่ชีวิตเป็นของเธอทุกลมหายใจ
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 118.172.182.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 สิงหาคม 2555 / 11:01
# 3 : ความคิดเห็นที่ 2496
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ > <

แต่ก็กลัวค่ะ กลัวว่าพี่นาวจะหักมุมอะไรอีกรึเปล่า อ๊ากกกกกก T^T
รู้สึกช่วงหลังนี่เข้าโหมดนิยายรักมากกว่าเดิม คงเพราะช่วงแรกๆเป็นเรื่องของพวกแมรี่ซึ่งยังเป็นเด็กน้อย(?)กันอยู่สิน้าาา

เอ้าขออีกที... ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ! 555+

ปล. อย่างงี้บริเออโรสก็คู่กับอมารอคเถอะนะ เถอะน้าาาา T[] T
PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 171.7.163.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 สิงหาคม 2555 / 21:48
# 2 : ความคิดเห็นที่ 2495
เชียร์อมารอคสุดตัวค่าาาา พี่นาวววว

บังเอิญอยู่สมาคมคนรักหมา(ป่าหน้าหล่อ) ><



 
PS.  สามีคือสองเจ ภรรยาคือเร็นนี่ กิ๊กกับเมียคิบอม แอบชอบผัวซองมิน : I : AM : JOYOUS :: เลิฟยูจองบ๊ะยองฮิ
Name : KIDpokerface < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KIDpokerface [ IP : 27.130.133.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 สิงหาคม 2555 / 21:03
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android