คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 53 : [นิทานแม่มด] : [...'ความหลง'...] ปรารถนา ครอบครอง ชิงชัง (1)


     อัพเดท 11 ส.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 62,796
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 528 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 53 : [นิทานแม่มด] : [...'ความหลง'...] ปรารถนา ครอบครอง ชิงชัง (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1001 , โพส : 24 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




...ความหลง...

ปรารถนา ครอบครอง ชิงชัง


ออโรร่าทำแผลให้อมารอคซึ่งนั่งบ่นตลอดว่าเธอมือหนัก ฟาดมาได้ไม่ดูว่าเป็นใคร ตอนแรกออโรร่ากะว่าจะขอโทษ แต่พอได้ยินแบบนั้นเธอก็รีบเก็บคำขอโทษไว้แล้วออกแรงกดยาลงบนแผลหนักกว่าเดิม ส่งผลให้หมาป่าหนุ่มร้องลั่นน้ำตาเล็ด ยอมเงียบปากไปโดยดี ก็ป่าดำมีกำแพงเวทมนตร์ปิดกั้นจากโลกภายนอกไว้ พอมีผู้บุกรุกมาเธอจะตรัสรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเขา

อมารอคถามเธอถึงกำแพงเวทมนตร์ว่าตอนนี้มันครอบคลุมทั้งป่าดำจริงหรือ ที่จริงเรื่องนี้ถูกปิดความลับเฉพาะเผ่าเวทมนตร์ ออโรร่าจึงบอกไปเพียงว่าที่เขาเข้ามาได้คงเพราะคำสาบานของเธอที่เคยว่าไว้เมื่อก่อน ที่บอกว่าจะไม่ให้ใครเข้ามาที่นี่ นอกจากอมารอคกับฟอลคอนเท่านั้น

พอพูดถึงฟอลคอน อมารอคก็เล่าให้เธอฟังทุกอย่าง บอกว่าตอนนี้เหยี่ยวขาวเป็นพระราชาแล้ว เขามาหาเธอก็เพราะคำสั่งของมันเหมือนกัน คำสั่งที่ว่าให้เขามารับตัวเธอไปอยู่ด้วยกันที่ปราสาท

พอฟังถึงจุดนั้นเธอก็ตกใจ “ข้าเป็นแม่มดนะ เขาลืมแล้วเหรอ”

อมารอคส่ายหน้า

“ฟอลคอนไม่ลืมหรอก หมอนั่นฉลาดกว่าเดิมเสียอีก มองไกลอย่างกับเห็นอนาคต ทุกอย่างที่มันสั่งการคือสิ่งที่ผ่านการพิจารณาอย่างดีที่สุดแล้ว”

“อมารอค” ออโรร่าใจคอไม่ดี “ฟอลคอนยังเป็นฟอลคอนคนเดิมใช่ไหม”

หมาป่านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย “ไม่รู้สิ”

คำตอบนั้นไม่ได้ดั่งใจแม่มดเลย เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้นล่ะ” เธอประกาศ “หน้าที่ของข้าคือเฝ้าสวนแห่งความลับ ข้าก็จะอยู่ที่นี่ ทำไมถึงมีแต่คนคอยบังคับให้ข้าทำนู่นทำนี่อยู่เรื่อย!

“เจ้าเป็นอะไร” อมารอคร้องสู้ “ถ้าไปก็จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนเดิม ไม่ดีเหรอ ไหนบอกว่าคิดถึง...”

“ข้าทิ้งหน้าที่ของข้าไปไม่ได้” พอนึกถึงเรื่องหนึ่งเข้าเธอก็ลดเสียงเบาลง “อีกอย่าง อาทิตย์หน้าก็จะถึงกำหนดแล้ว...”

“หึ ข้าไม่สนใจหรอก” หมาป่าเชิดหน้ากอดอก “ตอนนี้ข้าสนแต่เจ้าเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเจ้าต้องกลับไปกับข้า”

“ทำไมไม่มีเหตุผลแบบนี้ แม่มดอย่างข้าจะไปอยู่ร่วมกับพวกเจ้าได้อย่างไร”

“เจ้าคนเดียวเท่านั้น” อมารอคโต้ดัง “แค่เจ้าคนเดียวเท่านั้น ออโรร่า...”

เขาไม่เคยเรียกชื่อเธอ... ออโรร่ามองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคมของชายหนุ่ม ควานหาความหมายและความจริงของถ้อยคำนั้น ทำไมพวกเขาสองคนจึงอยากให้เธอไปอยู่ด้วย เพราะคำสาบานอย่างนั้นเหรอ หรือว่าเพราะความปรารถนาจากหัวใจ

ออโรร่ากลับมาถามตัวเอง คำตอบของเธอคืออะไรกันแน่ ต้องทำหน้าที่อยู่อย่างเดิม หรือว่าจะไปตามคำชวนของเพื่อนเก่า ที่ๆ เธออยู่ตอนนี้ไม่มีความสุขแม้แต่น้อย เธออยู่ก็เพราะสิ่งที่เรียกว่าความรับผิดชอบ อีกเพียงอาทิตย์เดียว อิสระทั้งหมดของเธอก็จะจบลง ความสุขที่มีน้อยนิดในชีวิตก็จะไม่เหลืออีกเลย

ความสุขในชีวิตของเธอคือการอยู่กับเพื่อน...เพื่อนซึ่งอยู่คนละเผ่าพันธุ์...ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นศัตรู

พลัน อมารอคก็วางมือบนไหล่ของเธอ

“เชื่อฟอลคอนเถอะ” เขาพูดด้วยเสียงจริงจัง “ฟอลคอนรู้ว่านี่คือหนทางที่ดีที่สุด”

แม่มดกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสับสนอลหม่านวกวนในใจ

“เจ้ารอข้าได้ไหม” เธอตัดสินใจถาม

“หือ” ชายหนุ่มกระพริบตา

“อีกหกวัน มาหาข้าที่นี่อีกครั้ง ข้าจะให้คำตอบกับเจ้า”

ยังดีที่อีกนานกว่าถึงกำหนดวันออกศึก อมารอคคิดว่ามันคงปุบปับเกินไป เขาควรให้เวลาคิดไตร่ตรอง ครั้นแล้วหมาป่าลูบผมสีทองของแม่มด

“ได้” เขาตอบตกลง “อีกหกวันข้าจะมา เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เรียบร้อยล่ะ”

เมื่อชายหนุ่มหมาป่ากลับไปแล้ว สวนแห่งความลับก็เหลือเพียงแม่มดสาวกับห้วงความคิด ระหว่างหกวันนี้เธอจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อถ่วงเวลา ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่ออิสระภาพของเธอ

คำตอบที่จะให้เขาคนนั้น เตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว

 





 

กำหนดการนั้นหมายถึงวันแต่งงานของออโรร่า

มารดาของเธอนั้นเป็นแม่มดรักษาประตูมิติ ส่วนบิดาของหญิงสาวเป็นหมอยาที่เป็นคนสำคัญคนหนึ่งในเผ่าเวทมนตร์ แต่เล็กเธอเห็นว่าการปรุงยาของเผ่าเวทมนตร์เป็นสิ่งน่าสนใจ ออโรร่ารับความรู้ด้านการปรุงยาติดตัวมาด้วยนิดหน่อย ทว่าเนื่องจากเมื่อมารดาเสียชีวิต เธอจำต้องรับช่วงต่อเฝ้าสวนแห่งความลับ จึงเหินห่างกับผู้เป็นพ่ออยู่หลายปี

ก่อนมารดาสิ้นใจ นางได้บังคับให้สามีเอ่ยสาบานอยู่อย่างหนึ่ง

คือหากเขาต้องการแต่งงานใหม่ จะต้องแต่งกับหญิงผู้มีความงามเทียบเทียมกับนางเท่านั้น

เผ่าเวทมนตร์มีกฎสำคัญซึ่งทุกคนต้องร่วมให้สัตย์สาบานอยู่ข้อหนึ่ง ว่าห้ามแต่งงานกับคนนอกเด็ดขาด ดังนั้นหากจะหาหญิงผู้มีความงามเทียบเท่ามารดาของออโรร่าได้แล้ว ก็ต้องเป็นแม่มดของเผ่าเวทมนตร์เท่านั้น

หญิงงามก็มีอยู่ไม่น้อย หากแต่ผู้ใดเล่าจะงามเทียมเท่าภรรยาในสายตาของเขาได้

บิดาของออโรร่าทุกข์ระทมกับการจากไปของภรรยาอยู่หลายปี เขาคงตรอมใจตายตามไปแล้วหากไม่ใช่เพราะตนเป็นหมอคนสำคัญของชนเผ่า และยังมีบุตรสาวคนเดียวที่ต้องดูแล กว่าจะทำใจได้ ก็เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขาเริ่มมองหาคนมาเคียงข้างกาย

เรื่องราวอาจไม่เลวร้าย ถ้าคำสาบานนั้นไม่ได้มอบให้กับหญิงผู้เป็นแม่มด

หากผิดสาบานกับแม่มด คนผู้นั้นจะถูกสาป...

บิดาของออโรร่ามองไม่เห็นว่าใครจะงดงามเท่าภรรยาได้ก็จริงอยู่ แต่เมื่อเขาเริ่มกลับมาให้ความสำคัญกับครอบครัว ดวงตาอันมืดบอดก็เริ่มเปิดเผย มองเห็นว่ายังมีหญิงคนหนึ่งที่งามเท่าภรรยาได้อยู่มิใช่หรือ

นางนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน หญิงที่มีเค้าโครงละม้ายมารดา มีผมสีทอง ดวงตาสีทองงดงามก็คือออโรร่านั่นเอง

ท่านหมอยารับรู้ว่าหัวใจของตนไม่อาจหลุดพ้นจากความทุกข์ของการสูญเสียนี้ได้ เขาเริ่มปรารถนา หลงใหล พ่อมดเองก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน สุดท้ายก็ทนต่อกิเลศของตนไม่ไหว เขาได้ประกาศสู่ขอบุตรสาวของตนมาเป็นภรรยา เพื่อหวังให้ความเศร้าทั้งหลายจางหายไป

การที่พ่อจะแต่งงานกับลูกสาวตัวเอง ไม่ว่าจะที่ไหนย่อมเป็นเรื่องรับไม่ได้ในสังคม ข่าวนี้แพร่กระจายลือไปทั่ว ก่อเกิดเป็นมวลความกดดันทับถมเด็กหญิงผู้โชคร้าย ออโรร่าไม่เคยคิดว่าพ่อจะมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น แบบเดียวกับที่พ่อมองแม่...มองอย่างคนหลงรัก มองอย่างคนลุ่มหลง

เด็กหญิงปฏิเสธมาตลอดสิบกว่าปี แต่พ่อของเธอก็ยังร่ำร้องอ้อนวอนเสมอมา กระทั่งเธอเติบโตเป็นหญิงสาวที่สมควรมองหาคู่ครอง ทว่าเพราะมีบิดาเป็นหมอมีอำนาจ คอยแต่หึงหวงชายอื่นที่เข้ามาข้องแวะลูกสาว รู้สึกตัวอีกที ออโรร่าก็ไม่รู้จักผู้ชายคนอื่นในเผ่าเวทมนตร์เลยนอกจากพ่อ

เพราะอมารอคกับฟอลคอนเป็นคนนอกเผ่า ไม่มีสิทธิในตำแหน่งนี้อยู่แล้ว ออโรร่าจึงใช้ชีวิตอยู่กับความสิ้นหวัง

ไม่นานก่อนที่อมารอคจะปรากฏตัว เธอได้ตัดสินใจตอบตกลงคำขอแต่งงานของบิดาไปก่อนแล้ว แต่เพื่อยืดเวลาและหาโอกาส เธอได้เสนอข้อต่อรองออกไป

ออโรร่าบอกว่าเธอจะแต่งงานกับเขา ก็ต่อเมื่อเขาสามารถหาชุดที่ใส่แล้วมืดทึมเหมือนท้องฟ้ายามราตรี และนวลเนียนละเอียดดั่งผิวดวงจันทร์ แต่นั่นก็ใช้เวลาเพียงไม่นาน บิดาของเธอก็หาชุดดังกล่าวมาให้ ออโรร่าจึงเสนอข้อต่อรองอีกข้อ ว่าจะแต่งงานกับเขาก็ต่อเมื่อสามารถหาชุดที่ส่องสว่างราวกับพระอาทิตย์มาให้เธอ

สุดท้ายท่านหมอยาก็หาชุดที่สว่างเหมือนแสงอาทิตย์มาจนได้ ดูเหมือนว่าความมุ่งมั่นของออโรร่าก็มีไม่ต่างจากบิดา เธอเสนอข้อต่อรองข้อสุดท้าย คำขอสุดท้ายคือเธอจะตกลงแต่งงาน เมื่อบิดาหาชุดที่ทำจากขนสัตว์ถึงหนึ่งพันชนิด ในเวลาครึ่งเดือน

ขนสัตว์หนึ่งพันชนิดเป็นข้อต่อรองที่สาหัสเอาการอยู่ ดังนั้นเพื่อรวบรวมขนสัตว์พันชนิดนั้นมาทำเป็นชุดให้บุตรสาวใส่ หมอยาจึงต้องใช้เวลาออกเดินทาง พ่อเป็นคนมีอำนาจ มีบริวาร และมีเวทมนตร์ ออโรร่ารู้ดีว่ามีความเป็นไปได้สูงที่พ่อจะกลับมาพร้อมชุดขนสัตว์พันชนิดนั้น เพราะเขาให้สัญญาว่าจะกลับมาในอีกสองอาทิตย์

ผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่ง อมารอคก็ได้มาหาออโรร่าที่สวนแห่งความลับ ชักชวนให้ไปอยู่ด้วยกัน ดั่งพงหญ้ารกชัฏถูกถางจนกลายเป็นถนนอีกเส้นหนึ่ง ออโรร่าเริ่มเห็นถึงทางรอด เธอขอให้อมารอคมาที่นี่อีกครั้งหลังจากพ่อของเธอกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมชุดขนสัตว์พันชนิด...

 

 




 

“ท่านสวมชุดคลุมขนสัตว์พันชนิดแล้วหลบหนีไปกับอมารอค”

แมรี่โกลด์เอ่ยตามสถานการณ์ความเป็นจริง

เรื่องของแม่มดออโรร่า ถึงจะฟังแล้วขมขื่น แต่เมื่อมองโลกในความจริง ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นได้มิใช่หรือ มนุษย์จมอยู่กับกิเลศ จมอยู่กับตัณหา เมื่อตกหลุมแล้วก็ยากจะตะเกียกตะกายออกมา แต่เพราะมนุษย์สมัครใจลงหลุมพวกนี้เอง จะมีสักกี่คนที่อยากหลุดพ้นจากบ่วงที่ตนเป็นคนสร้างขึ้นมา เรื่องบัดซบแบบนี้ก็มีให้เห็นได้ทั่วไป คนที่รักไม่เป็น หวงแหนเป็นของส่วนตัว จากรักจึงกลายเป็นลุ่มหลง ทุกอย่างถูกความเห็นแก่ตัวบังตา เพียงแค่อยากให้ตัวเองมีความสุข แต่กลับมองข้ามความสุขของคนอื่นไป

ผู้ชายที่รักลูกของตนเพราะเห็นเป็นตัวแทนภรรยา ถึงจะเป็นคนมีเวทมนตร์ ก็ยังบังคับจิตใจคนไม่ได้

ก็มีเลือดเนื้อของมนุษย์เหมือนกันนี่นา

“ข้าเคยเกลียดความรักเหมือนกัน” บริเออโรสว่าพลางยิ้มขรึม “เพราะข้าเติบโตมากับความรักแบบนั้น พ่อรักข้ามากจนข้ากลัว ข้าจึงไม่เคยคิดจะมีความรักเช่นชายหญิงเลย ความรักที่ข้ารู้จักมีแค่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนที่มีต่ออมารอคกับฟอลคอน หลังจากหนีออกมาข้าก็ได้เปลี่ยนชื่อของตนเป็นบริเออโรสเพื่อปลอมตัว”

อย่างนั้นเองหรอกเหรอ... จากออโรร่าซึ่งหมายถึงแสงอรุณ กลายเป็นกุหลาบป่าที่อยู่ใต้เงามืด

“แปลกนะ ทั้งที่ข้าคิดว่าตอนเป็นออโรร่า โลกของข้ามืดมนกว่าตอนเป็นกุหลาบเสียอีก” บริเออโรสหัวเราะน้อยๆ

แมรี่โกลด์มองแล้ว กลับต้องยอมรับว่าท่านยายทวดของเธอมีกิริยาอ่อนช้อยงดงามกว่าเธอมาก ทั้งที่หน้าตาเหมือนกัน แต่แมรี่โกลด์ก็ยังยืนยันว่าเธอแตกต่างจากนาง

หลายๆ อย่างที่บริเออโรสเล่ามานั้น แมรี่โกลด์ได้นำมาเปรียบกับชีวิตตัวเอง อาจจะแตกต่างทั้งยุคสมัย เวลา สถานที่ แต่หลักๆ แล้วถ้าไม่นับเรื่องการถูกบังคับให้แต่งงานกับพ่อตัวเอง ถ้าหากชาฮาร์คือหมาป่าของเธอ แล้วเหยี่ยวขาวก็น่าจะหมายถึงท่านชายกาวิน เรื่องพลัดพรากจากแม่ เจอหมาป่ากับเหยี่ยวขาวเมื่อตอนยังเป็นเด็ก และได้มีเวลาใกล้ชิดกับหมาป่ามากกว่า จึงทำให้สนิทกันมากกว่าเหยี่ยวขาวที่ยุ่งแต่กับงาน

ถึงชะตากรรมของสองคนจะคล้ายกันก็ตาม แต่มันจะใช่การขีดเส้นทางชีวิตของเธอต่อไปจริงๆ เหรอ

“แล้วต่อจากนั้นท่านเลือกใคร” แมรี่โกลด์รวบรัดถามด้วยความหงุดหงิด

แม่มดเลิกคิ้วเล็กน้อย แปลกใจที่เห็นหญิงสาวรีบร้อนถามบทสรุป

“ห้าร้อยปีก่อนเข้านิทรา ข้ายังไม่ได้เลือกใคร” นางตอบเสียงนิ่ง

“อะไรนะ” สาวผ้าคลุมแดงอุทานลั่น

“ข้ายังไม่ได้รับรักใคร ก็ถูกสาปให้หลับใหลเสียก่อนน่ะสิ” แม่มดขยับยิ้ม “แต่นี่แหละคือจุดประสงค์ที่ข้าต้องการพบเจ้า เพื่อขอให้เจ้าฟังเรื่องของข้าแล้วตอบคำถามที่เป็นความจริง”

“ท่านสาปให้ข้าพูดโกหกไม่ได้เพราะแค่ต้องการให้ข้ามาตอบปัญหาชีวิตตัวเองน่ะเหรอ”

น้ำเสียงหญิงสาวแข็งกร้าวคล้ายเสียงคำรามลอดผ่านไรฟัน ต่อให้คนตรงหน้าจะมีเวทมนตร์ หรือเป็นบรรพบุรุษที่มีสายเลือดเดียวกันกับเธอ แต่แมรี่โกลด์ก็ยอมอภัยไม่ได้ ที่เธอต้องมีชีวิตลำบาก ต้องผ่านน้ำตามาตั้งเท่าไหร่เพราะตัวเองพูดได้แต่ความจริงนั้น คนที่สาปเธอเพียงแค่ต้องการให้เธอตอบคำถามเพียงข้อเดียว

“อาจจะเป็นการรุนแรงไปสักหน่อย แต่ที่ข้าทำไปเพราะโมโหพ่อของเจ้าด้วยล่ะนะ” บริเออโรสยังพูดด้วยท่าทางไม่รู้สึกอะไร “ตอนราพินเซลตั้งท้องเจ้า นายพรานมาขโมยผักวิเศษที่ข้าปลูกเอาไว้ ทำให้ข้าโมโหจนเผลอสาปทั้งพ่อทั้งลูก คิดเพียงว่าเผื่อเอาไว้ก่อน”

“เผื่ออะไร”

“เผื่อว่าคนหนึ่งจะพูดไม่ได้” แม่มดยักไหล่ “ซึ่งก็เกิดขึ้นจริงๆ พรานอาเบลมาที่นี่ ข้าจึงสั่งให้ราพินเซลวางยาพิษเขากับพวกทหารติดตาม ยังดีที่ราพินเซลรู้สึกตัวจำหน้าสามีได้ทัน นางเลยช่วยชีวิตไว้ได้คนนึง แม่ของเจ้าเคยเป็นหมอยามาก่อน พิษที่ปรุงขึ้นมาจึงอันตรายน่าดู ถ้าไม่มีข้าที่ปลูกส่วนผสมของยาถอนพิษไว้ ป่านนี้พ่อเจ้าคงตายไปแล้ว”

“ถ้าไม่มีท่าน พ่อกับแม่ของข้าก็จะไม่เจอเรื่องแบบนี้ต่างหากล่ะ” แมรี่โกลด์เอ่ยอย่างเจ็บปวด พยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น ปกติแล้วเธอจะระงับอารมณ์ตัวเองได้เสมอ แต่เวลานี้ความอดทนที่เคยมีเริ่มไม่เหลืออีกแล้ว

 

บริเออโรสฟังคำเชือดเฉือนแล้วได้แต่นิ่ง นางไม่ได้ยิ้มเหมือนเคย ดวงตาสีทองจ้องกับดวงตาสีทองคู่เดียวกันเหมือนส่องกระจก ครั้นแล้วจึงเอ่ยเรียบเย็น

“เจ้ารู้ไหมว่าตลอดมาข้าช่วยเจ้าไว้มากมาย”

แมรี่โกลด์กัดริมฝีปากแน่น เธอจะไปรู้ได้อย่างไร ในเมื่อบริเออโรสทำเหมือนกับชีวิตของเธออยู่ในกำมือตัวเองแล้วยังไงยังงั้น

“หากข้าไม่พาตัวราพินเซลมา แม่ของเจ้าอาจจะต้องตายเหมือนแม่ของข้า เพราะว่าชะตากรรมของข้าคือต้องกำพร้าแม่ เจ้าก็มีสิทธิเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน อาเบลขโมยผักวิเศษที่ข้าต้องใช้เวลาถึงห้าร้อยปีกว่ามันจะโตไป ข้าลงโทษแค่สาปให้เขากับลูกพูดโกหกไม่ได้ แค่การโกหกไม่ได้ใครๆ ก็ทำได้ คนเคร่งศีลเคร่งศาสนาต่างก็บอกว่ามันคือบุญ ข้าส่งเกวนไปหาเจ้าเพื่อช่วยให้เจอกับลูกครึ่งหมาป่านั่น ทั้งยังให้ช่วยชีวิตเหยี่ยวขาวของเจ้าตอนใกล้จะตายอีกต่างหาก ข้าหลอกใช้ทั้งวายูนาทั้งโคราเมก็เพื่อให้เจ้ามาเจอข้าอย่างปลอดภัย เจ้าคิดว่าข้าทำไปเพื่ออะไร ตอบตามความจริงมาสิ”

ถึงคราวที่แมรี่โกลด์กลับพูดไม่ออก ยิ่งเมื่อฟังความจริงอย่างนี้แล้ว ยิ่งตอกย้ำว่าชีวิตของเธอถูกกำหนดไว้โดยฝีมือคนตรงหน้านี้จริงๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดยี่สิบปี... บริเออโรสรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เธอพูดไม่ออก...พูดไม่ออกเลยจริงๆ

บริเออโรสเห็นสีหน้าซีดเผือดของหลานสาวก็ถอนหายใจ

“ไม่ต้องตอบหรอก ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าตอบคำถามนี้” แม่มดว่า “ถ้าให้พูด ความรู้สึกที่มีต่อหมาป่าหรือเหยี่ยวขาว ของข้ากับเจ้าก็คงคล้ายกันอีกเหมือนกัน”

แมรี่โกลด์ไม่พูดอะไร เธอไม่อยากพูดอะไร...ไม่อยากแม้แต่จะฟัง

“เจ้ายังไม่แน่ใจว่าตัวเองรักหมาป่าหรือเหยี่ยวขาวกันแน่ ใช่ไหมล่ะ”

ดวงตาสีทองเกิดประกายหวั่นไหวขึ้นมาทันที

ไม่แน่ใจว่าตัวเองรักหมาป่าหรือเหยี่ยวขาวกันแน่...อย่างนั้นเหรอ

แมรี่โกลด์หวาดกลัวความรักอย่างที่บริเออโรสบอกจริงๆ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจหัวใจตัวเอง ชาฮาร์ หมาป่าของเธอทำเพื่อเธอตั้งมากมาย แต่เธอก็ไม่อาจบอกได้เต็มปากว่าความรู้สึกนี้คือความรักอย่างชายกับหญิง เธอไม่กล้าแม้แต่จะฟังคำว่ารักจากเขา

แล้วกับเหยี่ยวขาวเล่า...ท่านกาวินที่ไม่ได้เจอกันมาแสนนาน หากเขาเป็นเหยี่ยวขาวของเธอ ก็จะอยู่ในตัวเลือกที่เธอต้องเลือกด้วยอย่างนั้นเหรอ

แต่ตอนที่โคราเมพูดว่ากาวินตายแล้ว...ตอนนั้นเธอรู้สึกปวดหัวใจ เจ็บจนต้องประกาศออกมาทั้งที่ไม่รู้ว่าเขายังไม่ตาย และก็ยิ่งชื้นใจเมื่อพบว่าคำพูดที่ออกมาคือความจริง อย่างนี้เรียกว่าอะไร เป็นความไม่แน่นอนของความรักด้วยใช่หรือเปล่า

ดวงตาสีทองของแม่มดมีแววเห็นใจ นิ้วเรียวบางของบริเออโรสเคลื่อนมาสัมผัสใบหน้าแมรี่โกลด์

“ไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจหรอก ผ่านมากว่าห้าร้อยปีข้าเองก็ยังไม่พร้อมเหมือนกัน เพราะฉะนั้นจึงอยากให้เจ้าช่วย หากเสร็จสิ้นหลังจากนี้แล้ว เจ้าก็อาจพบคำตอบของตัวเองก็ได้”

แมรี่โกลด์ยกมือขยี้ตา แต่แล้วก็พบว่าดวงตาของเธอแห้งผากไม่ได้ร้องไห้ ทั้งที่รู้สึกเจ็บปวด แต่ยามนี้กลับไม่มีน้ำตา เธอจึงเบือนมองไปที่โลงแก้ว

“จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อเหยี่ยวขาวของท่านตายไปแล้ว” เธอว่า

บริเออโรสยิ้มแผ่วบาง นางเองก็มองร่างไร้วิญญาณในโลงแก้วตามสายตาของเธอ

“ขุมพลังที่ชนเผ่าเวทมนตร์ครอบครองไว้แท้จริงแล้วก็เป็นแค่พืชผักชนิดหนึ่งเท่านั้น” นางกล่าวช้าๆ “นับเป็นผลพลอยได้ที่ข้าให้ราพินเซลมาอยู่ด้วย เพราะความชราทำให้ข้าสูญเสียความสามารถในการปรุงยาไป จึงต้องวานให้ราพินเซลเป็นคนปรุงมันขึ้นมา”

แมรี่โกลด์สัมผัสถึงความไม่ชอบมาพากล จนไม่กล้าถามขัด ปล่อยให้นางเล่าต่อไป

“ยาที่ข้าให้ราพินเซลปรุงนั้นมีส่วนผสมจากหัวผักกาดวิเศษ เพราะว่ามันสำคัญมาก ข้าจึงใช้เวทมนตร์กำบังสถานที่เพาะปลูกมันไว้ ซ้อนทับด้วยมิติอีกหลากหลายชั้น ป้องกันไม่ให้พวกมนุษย์หมาป่ามาเจอจนกว่าข้าจะตื่นจากนิทรา น่าเสียดายที่พอข้าตื่น มนตร์กำบังที่เคยทำไว้ก็เสื่อม ทำให้มนุษย์ธรรมดาอย่างนายพรานบังเอิญมาเจอพอดี แล้วก็ขโมยมันไปให้ราพินเซลกินแก้แพ้ท้อง”

“ผักกาดนั่นมีสรรพคุณอะไร” แมรี่โกลด์ถามอย่างหวาดหวั่น ถ้าหากแม่กินตอนตั้งครรภ์ มันก็ต้องส่งผลมาถึงเด็กในท้องด้วยน่ะสิ

“มันคือผลอมฤต ที่สามารถทำให้คนที่กินมีชีวิตยืนยาว และถ้านำมาปรุงอย่างถูกวิธี ก็จะกลายเป็นยาอายุวัฒนะที่ทำให้ไม่แก่ไม่ตาย”

เพราะอย่างนั้นจึงถือเป็นสมบัติของชนเผ่าเวทมนตร์สินะ แมรี่โกลด์เรียบเรียงในใจ เพราะมีผลอมฤต เผ่าเวทมนตร์จึงถูกร่ำลือกันว่าคงความเป็นหนุ่มสาวไว้ได้นาน และยังอายุยืนกว่ามนุษย์ทั่วไป

ที่บริเออโรสสามารถจมสู่นิทราได้ถึงห้าร้อยปี ก็คงเพราะเคยกินผลอมฤตนี่ด้วย

แล้วโคราเมล่ะ... เขาเองคงเคยกินมันอย่างนั้นสินะ

บริเออโรสให้แม่ของเธอปรุงยาอายุวัฒนะขึ้นมาทำไม ในเมื่อเธอก็มีชีวิตยืนยาวมาขนาดนี้ยังต้องการอะไรอีก

พลันนั้น สัญชาตญาณก็ได้กระตุ้นความกลัวในใจของแมรี่โกลด์ ชี้คำตอบให้เธอได้ตระหนัก

ร่างของอดีตพระราชานอนนิ่งไร้ชีวิตอยู่ในโลงแก้ว ...นี่ต่างหากคือความต้องการที่แท้จริงของบริเออโรส นี่คือเหตุผลว่าทำไมนางต้องทำบาปกรรมมากมายเพียงนั้น

“ถ้ายานี้ปรุงสำเร็จ เขาก็จะกลับมา” บริเออโรสเอ่ยราวกับเพ้อ “ตามที่เคยให้สาบานกันไว้...เราจะได้อยู่ด้วยกันสามคนอีกครั้ง”

ความรู้สึกประหลาดกระจายไปทั่วร่างของแมรี่โกลด์ มีบางอย่างบอกเธอว่าต้นเหตุมันก็มาจากเรื่องเดิม

...ความรักอีกแล้ว...

“ไม่ได้นะ”

นี่ไม่ใช่เรื่องถูกต้อง การฟื้นชีพคนตายเป็นบาปไม่ใช่เหรอ สิ่งที่บริเออโรสกำลังทำถือเป็นบาปมหันต์ ถึงจะไม่มีอะไรรับรองว่าสามารถทำได้ แต่ในเมื่อเรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นเองกับเธอ แมรี่โกลด์ก็อดกลัวไม่ได้จริงๆ ว่าบริเออโรสจะทำสำเร็จ

บริเออโรสเหลือบหางตามองเธออย่างขุ่นเคือง

“ทำไมจะไม่ได้”

“คนตายไปแล้ว ท่านจะทำให้เขาฟื้นได้อย่างไร” แมรี่โกล์โต้ตอบ

“ต้องได้สิ เพราะยาวิเศษนี่ไงล่ะ ยาที่ทำจากสิ่งสำคัญที่เผ่าเวทมนตร์ปกป้องด้วยชีวิต มันต้องมีอิทธิฤทธิ์ที่ทำให้ฟอลคอนกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้แน่ๆ”

“แต่ว่ามันผิด...”

“ข้ายังเล่าเรื่องไม่จบ เจ้าจะตัดสินตอนนี้ไม่ได้!” บริเออโรสกระแทกเสียงด้วยความกราดเกรี้ยว “เจ้ายังไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ มาพูดว่ามันผิดได้อย่างไร”

“ถึงไม่รู้ข้าก็คิดว่าไม่ถูกต้อง” แมรี่โกลด์เริ่มรู้สึกเกร็ง ในยามที่ท่านยายทวดของเธอโมโหก็ดูน่ากลัวเหมือนกัน

บริเออโรสสงบสติอยู่ครู่นึง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเล่าเรื่องต่อไปให้ฟัง”

“ไม่ว่าท่านจะเล่าเรื่องราวความผูกพันของท่านกับเขาอย่างไร ข้าก็ยังยืนยันว่ามันผิด” แมรี่โกลด์ขัดทันที

ดวงตาสีทองของแม่มดเริ่มเปร่งประกายเป็นเพลิงไฟอีกครั้ง

“เจ้าต้องฟัง แมรี่โกลด์” แม่มดคำราม “หากไม่ต้องการให้หนุ่มลูกครึ่งหมาป่าตาย ก็จงฟังเรื่องของข้าให้จบ”

เมื่อพูดถึงชาฮารื แมรี่โกลด์ก็เริ่มเป็นฝ่ายโกรธบ้าง

“ท่านจะทำได้อย่างไร ในเมื่อชาฮาร์ไม่ได้อยู่ที่นี่”

“ลืมไปแล้วหรือว่าคู่ต่อสู้ของเขาเป็นคนของข้า” บริเออโรสแสยะยิ้ม “เคยได้ยินนิทานเรื่องนักดนตรีเป่าปี่แห่งฮาเมลินหรือเปล่า หืม?”

เคยสิ แมรี่โกลด์ตอบในใจ จำได้ขึ้นใจเลยด้วยซ้ำไป ก็นั่นเป็นนิทานเรื่องแรกที่ชาฮาร์เล่าให้เธอฟังนี่นา เป็นเรื่องที่เธอประทับใจความสามารถในการเล่านิทานของเขา และเป็นเรื่องที่เธอคิดว่ามนุษย์ไม่เหมาะที่มีความรักหากไม่พร้อมจะมีความทุกข์ เพราะความรักในเรื่องนั้นเกิดขึ้นอย่างสวยงาม แต่กลับจบลงด้วยน้ำตา

“เจ้าคงจำได้ว่านักดนตรีไม่ได้เป็นมนุษย์ธรรมดาใช่ไหม”

“เขาเป็นผู้วิเศษ” แมรี่โกลด์ตอบ

“เจ้ารู้ไหมว่านิทานล้วนสร้างจากเรื่องจริง ดัดแปลง เติมแต่ง แก้ไขจนไม่เหลือเค้าความน่ากลัว นิทานก็เปรียบดั่งสะพานที่เชื่อมต่อระหว่างโลกของเด็กกับของผู้ใหญ่ ที่กลบเกลื่อนเรื่องทั้งหมดด้วยคำว่า กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้วเพื่อให้คิดว่าไม่ใช่เรื่องจริง”

“ท่านต้องการจะสื่ออะไร” หญิงสาวรู้สึกถึงเหงื่อที่เริ่มซึมชื้น

“ข้ากำลังบอกว่า การต่อสู้ข้างนอกนั้นถูกอำนาจเพลงปี่ของนักดนตรีควบคุมไว้แล้ว” บริเออโรสยิ้มอย่างมีชัย “ในนิทานไม่มีใครรู้ว่าตอนจบนักดนตรีหายไปไหน แต่ว่าข้ารู้นะ นักดนตรีตอนนี้จะเรียกว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่มีก็ได้ มันก็แค่ความเหลื่อมล้ำทางกายกับจิตใจที่ไม่อาจเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้เท่านั้นเอง”

ครั้นแล้วนางมองไปยังกระจกวิเศษ ภาพในกระจกได้เปลี่ยนสะท้อนเป็นสงครามขนาดย่อมระหว่างสุนัขป่าตัวใหญ่กับมนุษย์กระต่ายขาว ไม่ปรากฏร่างของนักดนตรีเป่าปี่ เขาอาจซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง ทว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว ชาฮาร์กับเกวนยังคงต่อสู้กันอยู่ และดูท่าว่าฝ่ายที่เสียเปรียบกำลังเปลี่ยนตัว

สุนัขป่าตัวใหญ่น่ะหรือจะสู้กระต่ายไม่ได้ แมรี่โกลด์ได้ยินเสียงเพลงปี่เบาจางๆ ดังออกมาจากภาพในกระจก เพลงบทนี้กำลังขับกล่อมให้สงครามดำเนินต่อไป ราวกับใยแมงมุมที่กำลังชักนำ

บทเพลงปี่มีอำนาจเปลี่ยนจิตใจคน ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ชาฮาร์ก็กำลังตกอยู่ในอันตราย

“ชาฮาร์ไม่เคยทำอะไรให้ท่าน ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย” แมรี่โกลด์กัดฟัน ดวงตาที่แห้งเหือดเริ่มคลอด้วยน้ำตา

ใบหน้าของบริเออโรสไร้ความรู้สึกใดๆ

“เพราะหมาป่าของเจ้าถูกกำหนดให้มีชีวิตขึ้นมาเพื่อทำลายข้า ตอนนี้ก็แค่ถ่วงเวลาไม่ให้เขาเข้ามาได้” นางว่าเสียงเย็นเยียบ “ถึงจะผ่านมาห้าร้อยปี แต่ข้ายังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าเลยนะ ข้าก็ยังไม่อยากตายเหมือนกัน”

“ท่านต้องการคืนชีพให้เหยี่ยวขาวของท่าน แต่กลับจะสังหารหมาป่าของข้า ท่านคิดว่าทำอย่างนี้ถูกแล้วหรือ”

“ข้าไม่สนพวกหมาป่าหรอก” แม่มดตอบอย่างเย็นชา “พวกหมาป่าตัวคนเดียวนั่นแหละที่สมควรตาย”

“เอาอะไรมาตัดสินกัน” แมรี่โกลด์ตะคอกทั้งน้ำตา

“ไม่รู้สิ เพราะหมาป่าขี้เหงาเหมือนกันหมดล่ะมั้ง” นางตอบไม่ยี่หระ “เอาล่ะ หากเจ้าไม่ฟังต่อ ข้าก็จะให้เพลงปี่บทนั้นทำลายความเป็นมนุษย์ของเจ้านั่นให้หมด อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมือ”

แมรี่โกลด์ได้แต่กำหมัดเก็บความโกรธทั้งหมดไม่ให้มันระเบิดออกมา เตือนตัวเองให้ใจเย็นๆ สงบไว้ก่อน แค่ฟังให้จบ หลังจากนั้นก็ตอบคำถามของนางไปตามความจริง แค่นั้นเอง เหลืออีกแค่นั้นเอง

ชาฮาร์กำลังต่อสู้เพื่อเธอ ถึงเวลาที่เธอต้องทำเพื่อเขาบ้างเหมือนกัน

“ได้ ข้าจะฟังท่านเล่าให้จบ”

บริเออโรสส่งยิ้มอ่อนหวานให้หลาน หญิงผู้สง่างามคนเดิมกลับมาแล้ว

“ข้าหวังว่าเมื่อฟังจบแล้ว คำตอบของเจ้าคงเปลี่ยนไป”


หากฟังจบแล้ว เจ้าอาจเข้าใจความรักขึ้นมาบ้างก็ได้...

 

 


++++
สืบเนื่องจากกระทู้ "ถ้ามีโอกาสสัมภาษณ์ตัวละครในนิยาย" ก็เลยนึกอยากจะลองดูกับเขาบ้าง แต่ปัญหาอยู่ที่คิดคำถามที่จะสัมภาษณ์ไม่ออกนี่สิ ใครอยากถามอะไรตัวละครคนไหนในเรื่องนี้ ลองถามเข้ามาดูได้นะคะ จะทำบทความตอบคำถามให้ XD 
น่าสนุกเนอะ (เหรอ?)


http://www.dek-d.com/board/view.php?id=2547520

ลืมบอกไปว่าเรื่องของออโรร่าก็เป็นหนึ่งในนิทานกริมม์เหมือนกัน ซึ่งในภาษาไทยอาจรู้จักกันในชื่อของ "เจ้าหญิงหนังฬา" หรือ "เจ้าหญิงหนังลา" นั่นเอง เป็นเรื่องที่พระราชาบังคับให้ลูกสาวแต่งงานกับตนเพราะหน้าตาเหมือนแม่ที่ตายไป เธอจึงต้องใช้ขออ้างขอชุดทั้งสามชุดนั้น และใช้ชุดที่ทำจากหนังลาเพื่อปลอมตัวหลบหนีออกมาค่ะ
แต่ในนิทานกริมม์นั้นไม่ใช่หนังลา แต่เป็นชุดที่ทำจากขนสัตว์พันชนิด โดยในหนังสือก็ใช้ชื่อเรื่องว่า "ขนสัตว์พันชนิด" ค่ะ แต่เนื้อหาเหมือนกันเกือบหมด และการที่เธอหนีไปเจออมารอคและฟอลคอน ก็เป็นเรื่องเกี่ยวพันกับนิทานเรื่องนี้ด้วย :)

ถ้าใครเคยอ่านเรื่องนี้ก็คงพอจะเดาเนื้อเรื่องคร่าวๆออกบ้าง แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้นไปซะหมดหรอกเนอะ ก็มะนาวขาวเป็นคนแต่งนี่นา :D



? Free theme mouse. naru 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 53 : [นิทานแม่มด] : [...'ความหลง'...] ปรารถนา ครอบครอง ชิงชัง (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1001 , โพส : 24 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 24 : ความคิดเห็นที่ 3263
*O* <<< รอฟังนิทานตาแป๋ว //เล่าเลยๆท่านบริเออโรส!
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 101.109.4.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 14:15
# 23 : ความคิดเห็นที่ 3168
ตอนนี้อ่านแล้วรู้สึก......อยากต่อยบริเออโรสสักทีจริง ๆ .....ที่เธอทำทั้งหมดนี่เพราะเรื่องแค่นี้เรอะ!!!!!!!!!!!!!
บริเออโรสตอนนี้ดูเป็นคนเอาแต่ใจและก็เป็นจอมวางแผนมาก เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเธอแท้ ๆ =A=!!!
PS.  ...กับดักและเล่ห์กลนี้เกิดจากความปรารถนา...เมฆหมอกแห่งความลุ่มหลงเฝ้าอำพราง...ให้ถูกพันธนาการไว้เช่นนี้ตลอดไป...
Name : Sin_Fatum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sin_Fatum [ IP : 171.6.189.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2556 / 02:05
# 22 : ความคิดเห็นที่ 3097
เนอะๆๆ รู้สึกว่าของในป่าควรจะอยู่ด้วยกัน หมาป่าควรได้อยู่กับดอกไม้ ส่วนเหยี่ยวควรได้อยู่กับต้นไม้ต่างหาก (ทฤษฎีไหนเนี่ย)
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:57
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2953
แล้วอมารอคผิดตรงไหนกันล่ะ
Name : Fie [ IP : 118.172.245.140 ]

วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 14:28
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2861
ความรักสับซ้อนแท้ [โสดมานาน ฮา]
แมรี่โกลดิ์ สู้ๆ
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 27.55.138.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 19:48
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2820
ตามติดๆ
PS.  ลึกลับ*ทรนง*ผู้ปกป้อง*รั่วชวนหัว ส่วนผสมปรุงเป็น >>WildRose คฤหาสน์กุหลาบป่า และฟิคc.n.blue>>yakiimo host club (ฝากนิยายด้วยจ้าา)
Name : gentleshiine gin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gentleshiine gin [ IP : 125.25.151.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2555 / 15:17
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2737
แหง่ะ ชาฮา ><
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.204.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ตุลาคม 2555 / 08:20
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2500
เคยอ่านนิทานในตอนนี้มาหมดเลย(>< กรี๊ดกร๊าด
PS.  That's all you are. Nothing more and nothing less. - Nate River
Name : Eclair&Xandria < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eclair&Xandria [ IP : 171.7.197.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 สิงหาคม 2555 / 23:09
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2487
ความน่ารักของออโรร่าหายไปพร้อมชื่อเก่าแล้วสินะ สินะ... T^T

อ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ยังเผลอจินตนาการภาพแมรี่เป็นเด็กตัวเล็กๆเหมือนตอนต้นเรื่องอยู่เลยค่ะ > <"

ว่าแล้วก็ไปอ่านต่อๆ
PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 58.11.10.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 สิงหาคม 2555 / 13:35
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2463
นักดนตรีนั่นเป็นคนคนเดียวกันกับคนที่เจอชาร์ฮาร์แล้วเอามาอยู่ในคณะด้วยหรือเปล่่า? 5555
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.102.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2555 / 19:55
# 14 : ความคิดเห็นที่ 2422
ชอบเรื่องนี้มากค่ะ ชอบชาฮาร์ที่สุดแล้ว
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 27.130.96.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 สิงหาคม 2555 / 06:49
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2421
แผนการช่างสุดยอดจริงๆ
สนุกมากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!
PS.  P.S. ขอฝากนิยายเรื่อง Mirror ด้วยนะค่ะทุกท่านนน
Name : Night Fury < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Night Fury [ IP : 125.24.91.32 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 20:26
# 12 : ความคิดเห็นที่ 2420
บรรทัดที่ว่า ผู้ชายที่รักลูกของตน ... ถึงจะเป็นมีเวทมนตร์
ลืมเติมอะไรไปหรือเปล่าค่ะ หรือว่าเกินมา
คุณยายทวดเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว
อย่าให้แมรี่โกลด์เลือกเหยี่ยวขาวเลย
เลือกหมาป่าเถอะ
PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 180.183.152.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 17:35
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2419
ความสามารถในการวา่งแผนของออโรร่านี่ยอดเยี่ยมจริงๆ
อัพด่วนๆๆๆค่ะ > <
PS.  ...ตราบใดที่ยังไม่สิ้นซึ่งความกล้าหาญ ต่อให้พระเจ้าหันหลังให้ ชัยชนะจักสถิตอยู่กับคุณ...
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 118.173.134.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 05:55
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2417
ออโรร่าน่าสงสารอะ

แล้วทำไมแม่ของออโรร่าต้องบังคับให้สามีสาบานอย่างนั้นด้วยหว่า =_____=?
PS.  การบ้านเยอะมากเลย ฮือๆ เครียดๆๆๆๆ
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.14.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กรกฎาคม 2555 / 13:34
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2413

PS.  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญ แต่ทุกคืนวันเป็นของเธอเสมอ เป็นเพียงแค่ใครที่ผ่านมาเจอ แต่ชีวิตเป็นของเธอทุกลมหายใจ
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 118.172.164.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2555 / 11:47
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2407

PS.  ...ตราบใดที่ยังไม่สิ้นซึ่งความกล้าหาญ ต่อให้พระเจ้าหันหลังให้ ชัยชนะจักสถิตอยู่กับคุณ...
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 118.173.112.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2555 / 10:23
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2406
Name : Silver Wings Angel < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silver Wings Angel [ IP : 171.7.199.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2555 / 08:58
# 6 : ความคิดเห็นที่ 2405
Name : Beal2** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beal2** [ IP : 223.206.42.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กรกฎาคม 2555 / 20:50
# 5 : ความคิดเห็นที่ 2401
ส่งเสียงค่ะ อ๊ากกกกกก
อยากอ่านต่อมากมาย คำตอบนั้นคืออะไรกันนนนน
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 118.173.116.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2555 / 11:45
# 4 : ความคิดเห็นที่ 2400
สาธุ ฟอลคอน-ออโรร่า
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 14.207.124.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2555 / 21:33
# 3 : ความคิดเห็นที่ 2397
สับสนอลหม่านวกวนในใจ =____= เยอะเนอะ



ออโรร่าจะทำอะไรหว่า?



แล้วไหงชื่อออโรร่า กลายเป็นบริเออโรส?



เอิ่ม เม้นแต่ละทีท่านมีแต่คำถาม =_______=



ปล. ส่งเสียง กรี๊ดดดดดดด (แม้การบ้านจะท่วมหัวและใกล้สอบมิดเทอมก็ตาม =.,=)
PS.  การบ้านเยอะมากเลย ฮือๆ เครียดๆๆๆๆ
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.133.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2555 / 20:42
# 2 : ความคิดเห็นที่ 2396
=[]=! เดาต่อไม่ถูกอ่ะ พี่นาวอัพต่อเร็วๆนะคะ
ติดตามเสมอค่ะ :)

PS.  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญ แต่ทุกคืนวันเป็นของเธอเสมอ เป็นเพียงแค่ใครที่ผ่านมาเจอ แต่ชีวิตเป็นของเธอทุกลมหายใจ
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 118.172.160.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2555 / 20:15
# 1 : ความคิดเห็นที่ 2395
อ้ากกกกก เห็นแววดราม่ามาแต่ไกล T T พี่นาวขาาาา #กอดขาด้วยอาลัยรัก

เดาตอนต่อไปไม่ถูกเลย ยังไงก็ขอให้ออโรร่าปลอดภัย สาธุ!!!! 
PS.  สามีคือสองเจ ภรรยาคือเร็นนี่ กิ๊กกับเมียคิบอม แอบชอบผัวซองมิน : I : AM : JOYOUS :: เลิฟยูจองบ๊ะยองฮิ
Name : KIDpokerface < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KIDpokerface [ IP : 101.109.207.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2555 / 14:41
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android