คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 40 : บทที่ ๒๖ : กระจกสะท้อนความจริง


     อัพเดท 12 มิ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 62,796
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 528 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 40 : บทที่ ๒๖ : กระจกสะท้อนความจริง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1051 , โพส : 29 , Rating : 100% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

บทที่ ๒๖

กระจกสะท้อนความจริง


จะว่าไปแล้วทั้งแมรี่โกลด์หรือแม้แต่ชาฮาร์เองอาจลืมเรื่องสำคัญบางอย่าง

...เรื่องที่ว่าฝ่ายหญิงไม่ได้เข้าป่ามานาน ส่วนฝ่ายชายก็หนีออกมาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ...

จนแล้วจนรอด ให้ชาฮาร์นึกเท่าไหร่ก็นึกทางที่ผ่านมาไม่ออก บวกกับป่าดำบริเวณนี้ต้นไม้ขึ้นทึบหนา สุดท้ายพวกเขาก็ต้องยอมรับว่ากำลังหลงทาง

แมรี่โกลด์กุมขมับ ถ้าไม่ใช่ว่าในตอนนั้นเธอตัวชาเพราะฤทธิ์ของสมุนไพร เธอก็อาจหันไปมองรอบข้าง จดจำเส้นทางที่วิ่งผ่านมาได้ เธอเองก็มีชื่อเป็นเชื้อสายของพราน การต้องรู้เส้นทางในป่าดำชวาร์ซลาล์สถือเป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่ง

แต่ใครจะไปเชื่อว่าเป็นหมาป่าจะหลงป่า พอคิดแล้วชาฮาร์ดูเสียชาติเกิดกว่าเธอเสียอีก

ดวงตาสีทองเหล่มองคนข้างกาย ใบหน้ายังคงมียิ้มตลอดเวลา บางทีก็ผิวปากฮัมเพลง กระดิกหางตามทำนอง ชายหนุ่มอารมณ์ดีแต่เช้า สาเหตุเนื่องมาจากบทสนทนาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

“ข้ามีเรื่องจะเล่าให้เจ้าฟังเยอะแยะเลย” เขาพูดในตอนนั้น

“ว่ามาสิ” เธอตอบเนิบๆ

“วันก่อนพี่โครามก็เล่าเยอะแยะเหมือนกัน ตอนนั้นข้าหงุดหงิดไม่ค่อยอยากคุย แต่ก็จำใจฟังเพราะไม่อยากทำลายความรู้สึก ข้าพอเข้าใจความรู้สึกของเจ้าเลยล่ะ” เขาหัวเราะ “เหมือนเจ้ากับข้าตอนเลี้ยงแกะด้วยกันเลยเนอะ”

ข้าคิดว่าข้าเลี้ยงอยู่คนเดียวมากกว่านะ...แมรี่โกลด์คิดในใจ...แล้วนี่เพิ่งรู้หรือไงว่าตัวเองพูดมากแค่ไหนตอนอยู่ด้วยกัน

“จริงๆ เรื่องที่ข้าชอบเล่านิทาน อาจเป็นไปได้ว่าได้อิทธิพลมาจากพี่ ตอนเด็กๆ ข้าชอบนั่งฟังพี่โครามเล่านู่นเล่านี่ เมื่อก่อนเขายังใจดี ขอให้เล่าเรื่องอะไรพี่ก็เต็มใจเล่าให้ฟังทุกอย่าง ผิดกับตอนนี้เขาเล่าเฉพาะเรื่องที่อยากเล่า พอขอให้เล่าเรื่องที่ข้าอยากรู้บ้าง เขาก็พาลไม่พอใจ ดูเหมือนพี่ไม่อยากพูดถึง”

“เจ้าขอให้เขาเล่าเรื่องอะไรล่ะ” เธอถามเป็นพิธี เพราะรู้ว่าเขาเกลิ่นมาแบบนี้แสดงว่าอยากให้ถาม

“เรื่องเจ้าหญิงวายูนา” เขาตอบจริงจัง “ข้ายังจำสายตาอ้อนวอนของนางได้ ตอนนี้ก็ยังรู้สึกผิดอยู่เลย หวังว่าที่ข้าทำไปจะช่วยให้อะไรดีขึ้นบ้าง”

เธอขมวดคิ้ว “ช่วยอะไร”

“ก่อนจะถึงฤกษ์พิธีบูชายัญ ข้าแอบไปหานางเดี๋ยวนึง” ชาฮาร์ยิ้มเหย “ฟังแล้วอย่าโกรธข้านะ จริงๆ แล้วข้าไปปลดล็อกกรงให้นางหนีออกมา”

แมรี่โกลด์ถลึงตา ยังไม่ทันว่าอะไรหนุ่มหมาป่าก็รีบพูดต่อ

“ข้าไม่ได้จงใจทรยศลุงอุลฟ์นะ” เขาปฏิเสธเสียงสูง “ข้าแค่อยากไถ่โทษที่ทำกับเจ้าหญิงไว้เท่านั้นเอง”

“แต่อุลฟ์บอกว่ามนุษย์หมาป่าจำเป็นต้องมีเจ้าหญิง” แมรี่โกลด์จ้องหน้าอีกฝ่าย

“ก็ใช่ แต่เจ้าก็เห็นแล้วว่ามนุษย์ไม่ได้อยากเจรจา” ชาฮาร์กระพริบตา “ที่สำคัญข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าหญิงไม่หนีไปหรอก”

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น” หญิงสาวเอียงศีรษะ

หนุ่มหมาป่ายิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวสองข้าง

“เชื่อข้าสิ”

แมรี่โกลด์ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ ทว่าพอเห็นรอยยิ้มของชาฮาร์ก็รู้สึกว่าควรเชื่อในการตัดสินใจของเขา เธอจึงยิ้มนิดหนึ่งตอบเขาไป

ภายนอกที่เห็นเจ้าหญิงวายูนาอาจดูบอบบาง แต่ในยามที่ได้พูดคุยกันแม้เพียงเวลาสั้นๆ แมรี่โกลด์ก็รู้สึกได้ว่าเจ้าหญิงเป็นคนกล้าหาญมากทีเดียว เป็นเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งกล้าเข้ามาในป่าดำอันเลื่องลือถึงความน่ากลัวเพื่อมุ่งมั่นที่จะช่วยคนที่เธอรัก

จะว่าไปแล้วแมรี่โกลด์ก็ยังสงสัยอยู่ว่า ตอนนี้ท่านหญิงบริเออโรสอยู่ที่ไหน

หากจู่ๆ นางหายตัวไป แสดงว่าน่าจะมีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม

แมรี่โกลด์อยากรู้เหลือเกินว่าเธอกับบริเออโรสเกี่ยวข้องกันอย่างไร แล้วตกลงนางเป็นใครกันแน่

“เอ้อ แมรี่โกลด์”

เสียงของชาฮาร์เรียกเธอกลับมา เมื่อหันไปก็พบว่าหนุ่มหมาป่าหยุดเดินกะทันหัน ทั้งยังหลบสายตา ก้มหน้างุด แก้มสองข้างขึ้นสีแดงเรื่อ

“มีอะไร”

แมรี่โกลด์เริ่มเห็นเค้าลางบางอย่าง บรรยากาศสีชมพูจางๆ แบบนี้เหมือนเคยเกิดขึ้นมาก่อน

“เมื่อวานข้าว่าจะบอกเรื่องนี้กับเจ้า แต่ก็สลบไปก่อน” หนุ่มหมาป่ายกมือเกาใบหูแก้เขิน “ก่อนหน้านั้นข้าเคยพูดอะไรทำนองนี้แล้ว แต่เจ้าดันไม่เข้าใจ ก็เลยว่าจะพูดกับเจ้าตรงๆ ดีกว่า”

“อ๋อ เหรอ...” ขนแขนของคนไม่เข้าใจเริ่มลุกตั้ง

“ตั้งใจฟังให้ดีนะ” หนุ่มหมาป่าคว้ามือหญิงสาวไปกุมไว้โดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตาสีแดงทับทิมโตใสเหมือนเด็กน้อย “ตอนนี้ความทรงจำของข้ากลับคืนมาแล้ว ข้าจำวันที่เราเจอกันครั้งแรกได้ จำเรื่องราวที่เราเคยคุยกันได้ทุกอย่าง แต่เพราะเรายังเป็นเด็กกันทั้งคู่ ข้าเลยไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร”

ชัดเจนแจ่มแจ้ง...

แมรี่โกลด์สูดหายใจเข้าลึก กระพริบตาปริบๆ ต่อให้คนตรงหน้าไม่พูดต่อ เธอก็รู้แล้วว่าเขาจะพูดอะไรน่าอายออกมา

อย่างไรก็ตาม แมรี่โกลด์ก็ยังแสลงกับคำหวานๆ อยู่ดี ถึงเธอจะยอมรับเขาแล้วแต่ก็ไม่ใช่ว่ารับคำพูดเหล่านั้นได้ หญิงสาวยังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เมื่อคิดว่าอีกไม่นานชาฮาร์กำลังจะพูดมัน

ทว่าใบหน้าคมคายดูจริงจังจนน่าตกใจ แก้มของเขาแดงเหมือนมะเขือเทศสุก หูตั้งเกร็งชี้ขึ้นฟ้า

“แต่ว่าตอนนี้ข้ารู้แล้ว และข้าจะต้องพูดกับเจ้าให้ได้”

แมรี่โกลด์เสมองทางอื่น หาหนทางช่วย “ไว้วันอื่นก็ได้มั้ง”

“ข้ารู้แล้วว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร” เหมือนอีกฝ่ายทำเป็นไม่ได้ยิน “แมรี่โกลด์ ข้าระ...”

“นั่นกระต่ายนี่นา!”

“ไหน!”

จริงๆ ก็ไม่คิดหรอกว่าเล่นไม้นี้จะได้ผล...

ชาฮาร์รีบหันไปตามทิศที่เธอชี้โดยสัญชาตญาณ เขารีบผละออกไป กระโจนตะครุบกระต่ายขาวที่โชคร้ายหลงผ่านมา แมรี่โกลด์ถอนหายใจอย่างโล่งอก รู้สึกว่าหน้ายังร้อนๆ อยู่ เธอเดินเข้าไปหาหนุ่มหมาป่าซึ่งกำลังจ้องหน้ากระต่ายนิ่งไม่ขยับ ดวงตาสีแดงสบกับดวงตาสีเดียวกันของกระต่ายขาว คล้ายกำลังสื่อสารกัน

“เอ่อ...เจ้าเป็นอะไรน่ะ”

เธอเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา เกรงว่าการที่เธอเลี่ยงฟังคำบอกรักนั้นจะทำร้ายจิตใจชาฮาร์อย่างแรง

“นี่ ชาฮาร์ มีอะไรหรือเปล่า” เธอเขย่าไหล่เขา ทว่าเขากลับยกมือบอกให้เงียบก่อน

แมรี่โกลด์เริ่มใจเสีย แต่เพียงไม่นานชาฮาร์ก็ลุกขึ้น ส่งกระต่ายขาวให้เธออุ้มแทน

“คุณกระต่ายบอกว่าจะนำทางให้เรา” เขาคลี่ยิ้ม ก่อนจะจับมือเธอแล้วออกเดินนำ “ไปกันเถอะ”

“ไปไหน” แมรี่โกลด์ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

อีกฝ่ายหันมาฉีกยิ้มมีความสุข “ไม่รู้เหมือนกัน แต่คุณกระต่ายจะบอกทางเอง”

แมรี่โกลด์จำยอมให้ชาฮาร์จูงมือเดินไป ส่วนอีกข้างเธอก็อุ้มเจ้ากระต่ายสีขาวขนปุยที่ทำจมูกฟุดฟิดอยู่ตลอดเวลา

ชาฮาร์หันมาคุยกับกระต่ายเป็นระยะ แมรี่โกลด์หมายถึงเขาจะหันมาถามกระต่ายว่าทางนี้ใช่ไหม เลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา ซึ่งเธอก็ไม่เห็นได้ยินเจ้าตัวขาวพูดตอบอะไรเลย หรือว่ามนุษย์หมาป่าจะสื่อสารกับสัตว์ได้

กระต่ายเหรอ...

หญิงสาวนึกถึงในวัยเยาว์ เพราะกระต่ายไม่ใช่หรือที่นำพาเธอมาเจอกับเขา เป็นกระต่ายขาวตาแดงเช่นเดียวกับเจ้าตัวนี้ ขนปุยนิ่มน่ากอดเหมือนตุ๊กตา ชาฮาร์ตอนสิบขวบกำลังจะฆ่ามัน แต่ในปัจจุบัน ไม่ว่ามองมุมไหนชาฮาร์ก็ไม่ใช่คนที่จะกล้าทำร้ายใครได้ลง

หญิงสาวไม่ได้เอะใจเลยว่า เหตุใดจึงต้องเป็นกระต่ายนำพา...


 

เจ้าของนามเหยี่ยวขาวนำทัพมาถึงถิ่นศัตรู ช่วงเวลาใกล้วิกฤตท่านแม่ทัพไม่รอช้า รีบสั่งให้ยกพลโจมตีข้าศึก ราดน้ำมันจุดไฟเผาบ้านเรือน ทะลวงเข้าไปทำลายอย่าเหลือรอดแม้แต่ตนเดียว

“หาตัวหมาป่าสีดำตาสีแดง นอกเหนือจากนั้นจงสังหารให้สิ้น”

แน่นอนว่าถึงแม้จะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง คืนเดียวที่พวกมนุษย์หมาป่าจะสิ้นฤทธิ์เดช กลับมามีกำลังเท่าคนธรรมดา ทว่าเนื่องจากพวกมันร่างกายสูงใหญ่กว่าสองเมตร หน้าตาดุร้ายราวกับอสูรกาย อีกทั้งยังมีจำนวนมากกว่าที่คิดไว้ หากไม่วางแผนการรบให้ดี มนุษย์ที่ไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อนก็อาจจะพลาดท่าเสียทีได้ง่ายๆ

กาวินสั่งหมอบซุ่มดูอยู่ด้านนอก ระหว่างนั้นให้ทหารสองนายลอบเข้าไปราดน้ำมันเตรียมจุดไฟ เมื่อถึงจังหวะสมควรให้ส่งเสียงเฮกระหึ่มเพื่อให้มันเสียขวัญ แล้วจึงเคลื่อนที่เข้าปะทะ

มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกหมาป่าอ่อนแออยู่แล้ว แต่โดยสัญชาตญาณมันยังรู้จักเอาตัวรอด ทว่ากองทัพของฝั่งมนุษย์ได้ปิดทางไว้หมด จึงไล่ต้อนพวกมันเหมือนกระต่ายจนมุม จากนั้นสมรภูมิก็เต็มไปด้วยเลือดและเสียงกรีดร้อง กรงเล็บปะทะคมดาบ หากว่าผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด

แม่ทัพเหยี่ยวขาวสั่งจับเป็นเฉพาะหมาป่าสีดำที่มีตาสีแดง ซึ่งหมาป่าตาแดงก็มีไม่มากนัก ทว่าในจำนวนที่จับมากลับไม่พบคนที่เขาต้องการ

มีกรงเหล็กอยู่สองกรงตั้งไว้ในมุมหลืบ ทั้งสองกรงว่างเปล่าไม่มีอะไร

คาดว่ากรงหนึ่งอาจใช้ขังเจ้าหญิงวายูนาเพื่อกันไม่ให้หนี ส่วนอีกกรงเมื่อสอบปากคำจากมนุษย์หมาป่าก็ได้ความว่าเป็นกรงไว้ขังโคราเม

กาวินกัดฟันกรอด กำดาบแน่น ดวงตาวาวสะท้อนเหมือนมีไฟโชติช่วงกำลังลุกไหม้

เขาสั่งคนออกตามหาตัวเจ้าหญิง ส่วนอีกกองให้ไปกับเขา ออกขบวนค้นหาหมาป่าดำตาแดง

“ไม่มีทางตามเจอหรอก”

หมาป่าสีเทาผู้ถูกจับเป็นเชลยเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว มันตัวใหญ่ที่สุด และแข็งแกร่งที่สุด เนื่องจากดูจากสภาพแล้วมันเป็นตนเดียวที่ทรมานกับคำสาปน้อยที่สุด ซึ่งบ่งชัดว่าคือหัวหน้า แม่ทัพชะงักกึกแล้วมองมันอย่างขุ่นเคือง

“ทำไม”

กาวินเอ่ยถามเสียงเยียบเย็น

“โคราเมไม่ใช่มนุษย์หมาป่า” ดวงตาสีเหลืองนวลของหัวหน้าหมาป่ายังคงนิ่ง “มันเป็นไลแคนท์”

“ไลแคนท์คืออะไร” แม่ทัพถามต่ออย่างร้อนรน

“ไลแคนท์คือมนุษย์ที่ถูกสาปให้กลายเป็นหมาป่า อ่อนแอแต่ว่องไว มักเอาตัวรอดได้เสมอ” อุลฟ์ตอบเรียบๆ “ในขณะที่เราเป็นหมาป่าแต่กำเนิด มีบิดามารดรเป็นมนุษย์หมาป่า ไลแคนท์จึงมีแต่สมัยบรรพบุรุษ ปัจจุบันถือว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว”

กาวินยังไม่อาจไว้ใจศัตรูนัก ทว่าเขาจะยอมรับฟังและเก็บไปพิจารณา เขาศึกษาเรื่องของมนุษย์หมาป่ามาบ้าง ตามตำนานก็มีกล่าวไว้ว่ารากเหง้าของมันก็เคยเป็นมนุษย์

“แสดงว่าไม่มีไลแคนท์ตัวอื่นอีกแล้ว อย่างนั้นทำไมโคราเมจึงยังมีชีวิตอยู่” เขาถาม “ข้ารู้ว่ามนุษย์หมาป่าไม่ได้มีอายุยืนยาวขนาดนั้น”

ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายหน้า

“ข้าไม่รู้ และไม่คิดว่าจะมีใครรู้ ถึงจะเป็นเพียงข้อสันนิษฐานแต่ข้าก็มั่นใจว่ามันเป็นไลแคนท์ไม่ผิดแน่”

“อธิบายมา”

“หากอธิบายแล้วเราจะได้สิ่งใดตอบแทน”

กาวินกำดาบเงินในมือแน่น พยายามสะกดอารมณ์ไม่ให้หุนหันจนลืมหน้าที่ เพราะเจ้าหญิงหนีไปได้ มันจึงใช้ความอยากรู้ของเขาเป็นข้อต่อรอง แต่กาวินไม่ใช่คนที่เอาเรื่องตัวเองมาก่อน เขาตวัดดาบเข้าจ่อกระเดือกคอหมาป่าสีเทา

“อธิบาย” เสียงของแม่ทัพช่างเยียบเย็น ดวงตาสีเข้มหลอมรวมกับเปลวไฟ

แต่หัวหน้าหมาป่าไม่ปรากฏความกลัว

“หากว่านี่คือวาระสุดท้ายของเผ่าพันธุ์มนุษย์หมาป่า ก็ถือว่าโชคดีแล้วที่เราจะไม่ต้องทุกข์ทรมานอีกต่อไป” อุลฟ์ขยับยิ้มเล็กน้อย “ลงมือเถิดมนุษย์อ่อนแอ จงไขว่คว้าต่อไป จงปรารถนาต่อไป สักวันจะพบว่าสิ่งที่ได้มาหาใช่อำนาจ แต่เป็นจุดจบที่พวกเจ้าเคยมอบมันให้ผู้อื่น”

นับว่าอุลฟ์ยอมตายอย่างทรงเกียรติ หมาป่าสีเทามิได้มีความปรารถนาอย่างโคราเม เขาเพียรทำเพื่อสิทธิที่มนุษย์หมาป่าควรได้รับ และผลคือมนุษย์หมาป่าไม่อาจเรียกร้องอิสรภาพจากมนุษย์ไร้หัวใจได้ อำนาจและความโลภจะนำพาซึ่งความสูญเสีย อุลฟ์เคยสูญเสียมามากแล้ว เขาไม่ต้องการให้มนุษย์หมาป่าหลงผิดเพียงเพราะคำยั่วยุของโคราเม คนที่อ่อนแอเท่านั้นถึงจะดิ้นรนไคว่คว้าแต่สิ่งที่ไม่ใช่ของตน

อุลฟ์หลับตา และรอความตาย

คมดาบเงินกรีดผ่านผิวหนัง โลหิตข้นรินไหลออกจากบาดแผล ร่างใหญ่โตของหัวหน้าหมาป่าค่อยๆ ล้มลง ศีรษะแนบพื้นคืนวิญญาณกลับสู่ผืนธรณี

ไม่ใช่ความขลาด หากแต่เป็นเข้าใจและยอมรับความจริง

...แม้ความจริงมักโหดร้ายเสมอ...

กาวินเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนส่งสัญญาณให้พลทหารจัดการกับตนที่เหลือ หลังจากนั้นไม่นานก็มีรายงานว่าพบตัวเจ้าหญิงแล้ว

วายุนปลอดภัยดี แม้กาวินกำชับถามไถ่ให้แน่ใจอยู่หลายครั้งเธอก็ยืนยันคำเดิม บอกแค่ว่าไม่เป็นไร ในขณะที่กำลังจัดการเก็บกวาดพื้นที่ วายุนก็เข้ามาหาเขา กระซิบบอกเขาถึงเรื่องสำคัญสองเรื่อง

เรื่องแรกคือชาฮาร์พาแมรี่โกลด์หนีไปได้ และเรื่องที่สองคือแมรี่โกลด์กับพี่หญิงบริเออโรสมีหน้าตาเหมือนกัน

เจ้าหญิงคิดว่าถ้าเป็นกาวินอาจจะไขปริศนานี้ได้ หากแต่แม่ทัพหนุ่มบอกว่ามีเรื่องสำคัญจำเป็นต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อน ขอให้เจ้าหญิงทรงเสด็จไปพร้อมกับเขา

“ท่านแม่ทัพ จะทำอย่างไรกับมนุษย์หมาป่าที่หนีไปได้ขอรับ”

นายกองกลั้นใจเอ่ยถามทั้งที่รู้ว่าแม่ทัพยังอยู่ในอารมณ์อันตราย

กาวินปรายตามอง เมื่อก่อนเขาเคยดำรงอยู่ในตำแหน่งชั้นผู้น้อยเหมือนนายคนนี้ แต่เมื่อถูกสั่งเลื่อนขั้น ย่อมแบกทั้งภาระและหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ซึ่งเมื่อได้รับสั่งใดมาจำต้องทำให้สำเร็จ

เมื่อราชาสั่งฆ่าให้หมด ก็ต้องอย่าให้เหลือ

“มาทางไหนก็ต้องกลับทางนั้น”


 

ไลแคนท์เป็นมนุษย์หมาป่าที่สามารถแปลงเป็นสุนัขป่าได้ตามชอบใจ และการที่มีชีวิตอยู่มานานทำให้คำสาปพระจันทร์มีผลกับเขาน้อยกว่ามนุษย์หมาป่าทั่วไป

เรื่องที่โคราเมคือตัวอะไรนั้นเป็นความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ เพราะคนที่รู้ก็ตายไปหมดแล้ว เขาไม่ใคร่ชอบกลายเป็นสัตว์สี่เท้าสักเท่าไหร่ จึงต้องปรับตัวให้เข้ากับสังคมที่มักเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เมื่อร่างกายหยุดเติบโตจึงไม่อาจอยู่กับเผ่าใดได้นาน เขาต้องย้ายถิ่นฐานเกือบจะทุกสี่สิบปี วนเวียนอยู่กับเผ่าหมาป่าที่ผลัดเปลี่ยนหัวหน้าเมื่อคนเก่าตายไป ปกติมนุษย์หมาป่ามีอายุขัยแค่ร้อยกว่าๆ แต่ส่วนมากอยู่ไม่ถึงเพราะตายตอนออกไปล่าสัตว์ เสียท่าให้เสือบ้างล่ะ สิงโตบ้างล่ะ บางทีหมาป่าก็ไม่ได้ฉลาดเสียทุกตัว

โคราเมมีทักษะปลดกุญแจกรงขังด้วยปลายเล็บ จากนั้นก็ใช้ฝีเท้าว่องไวเป็นที่หนึ่งพาเขาออกจากสงคราม ถึงจะมีเขี้ยวมีเล็บ แต่อายุที่มากแล้วก็ทำให้เขาเหนื่อยได้ง่ายๆ เมื่อต้องออกแรง หมาป่าดำจึงสู้ใครไม่ได้และต้องเผ่นออกมาอย่างไม่มีทางเลือก

หมดกัน กองทัพของเขา อิสรภาพของเขา อำนาจของเขา ถูกมนุษย์น่าสมเพชนั่นทำลายไปอีกแล้ว

ไม่อยากคิดเลยว่าพวกมันจะมากันเร็วขนาดนี้ ทั้งที่กว่าจะเคลื่อนกองทัพมากมายขนาดนั้นมาถึงหุบเขาลึกนี่ได้ต้องใช้เวลาเกือบเดือน เป็นไปได้อย่างไรที่พวกมันใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน!

ถ้านับจากวันที่เขาลักพาตัวเจ้าหญิง มันก็ไม่น่าจะเตรียมการได้เร็วขนาดนี้ ที่จริงเขาน่าจะรู้ว่าไอ้ราชามนุษย์มันเลือดเย็น แค่เจ้าหญิงคนเดียวมันยังไม่เอาไว้ นับประสาอะไรจะยอมรับการเจรจา

หมาป่าดำยังไม่หยุดวิ่ง และสมองก็ได้ครุ่นคิดความเป็นไปได้ตลอดเวลา มีทางเดียวที่มันจะมาที่นี่ได้ในเวลาอันสั้น ทว่าเส้นทางนั้นมีแต่เขากับบริเออโรสเท่านั้นที่รู้ ที่สำคัญคือมันถูกมายากำบังเอาไว้ แม้แต่มนุษย์หมาป่าก็หาไม่เจอ

โคราเมขบคิดอย่างขุ่นเคืองอยู่ในใจ ขณะที่สับเท้าวิ่งไปพาหมาป่าดำมาถึงยังต้นเหตุ

...กระจกวิเศษ...

ทว่าตรงนั้นมีคนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

“ไง”

คำทักทายจากคู่อาฆาตดังทันทีที่เห็นเขา

โคราเมแยกเขี้ยว “กาวิน”

ทั้งที่ควรจะตายไปแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังอยู่ มันรู้ว่าเขาใช้กระจกนี่ออกจากป่าดำ แล้วยังพากองทัพมาโดยใช้เส้นทางผ่านกระจก ทำไมถึงทำได้ หรือว่ามายาที่บังกระจกไว้จะเสื่อมลง

 “พรรคพวกไปไหนเสียเล่า” แม่ทัพหนุ่มยิ้มเยือกเย็น “ตัวคนเดียวแบบนี้คงกลัวแย่เลยสินะ ก็ไม่มีใครให้เจ้าใช้สู้แทนแล้วนี่นา”

“สำหรับเจ้า แค่ข้าคนเดียวก็พอ” โคราเมคำราม

“เห็นจะไม่ได้” กาวินตอบอย่างเย็นชา “ข้ามาที่นี่ในฐานะแม่ทัพของแผ่นดิน หากจะให้สู้กับเจ้าตัวต่อตัวตอนนี้คงไม่เหมาะ”

เวลานั้นเองโคราเมเพิ่งรู้ตัวว่าตนถูกล้อมไว้หมดแล้ว ท่ามกลางความมืดครึ้มแม้เป็นยามกลางวันของป่าดำชวาร์ซลาล์สเผยให้เห็นทหารมนุษย์รายล้อมปิดทางหนี

วายุนก็อยู่ด้วย ใบหน้าของเจ้าหญิงไร้ซึ่งอารมณ์เหมือนกับคนข้างๆ

เขาไม่เคยรู้สึกจนมุมเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าเรียวแหลมไร้ซึ่งสีเลือดฝาด ดวงตาหยีเล็กกลิ้งกลอกไปมาอย่างหวาดระแวง หางสีดำชี้เกร็ง กรงเล็บกางออกพร้อมป้องกันตัว

“ยังจะกระเสือกกระสนต่อไปอีกหรือโคราเม”

“แน่นอน!” คนจนมุมร้องตะโกน “ข้าไม่เหมือนกับมนุษย์หรอก ไอ้พวกบัดซบ คนของข้าทำไปเพราะความเต็มใจ ไม่ใช่ดีแต่จิกหัวใช้คนอื่นเหมือนราชาของพวกเจ้า!”

คำด่านั้นไม่ทำให้แม่ทัพหนุ่มสะทกสะท้าน ในสายตาของเขาเห็นเพียงสุนัขที่เห่าสู้เพราะความกลัว

“ตอนนี้เจ้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกต่อไปแล้วโคราเม” กาวินเอ่ยอย่างสงบ “สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนมาจากการกระทำของเจ้า ความทะเยอทะยานของเจ้านำหายนะมาสู่เผ่าพันธุ์ที่เจ้าพร่ำบอกว่าจะปกป้อง”

“ข้าทำเพื่อสิ่งที่เคยเป็นของเรา!” หมาป่าดำโต้ตอบ “เจ้าไม่รู้หรอกว่าการมีชีวิตอยู่ใต้คำสาปสองอย่างในเวลาเดียวกันมันทรมานแค่ไหน แล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดของเราแม้แต่นิดเดียว พวกมนุษย์ต่างหากที่สมควรถูกสาป!”

“เจ้าโกหกแม้กระทั่งตัวเอง” วายุนตะโกนขึ้นบ้าง น้ำคำเต็มไปด้วยโทสะ “แม้แต่ตอนนี้ข้าก็ยังไม่รู้เลยว่าในตัวเจ้ามีความจริงอะไรบ้าง เจ้าเหมือนทำเพื่อพี่หญิงแต่ดันบอกว่าทำเพื่อเผ่าพันธุ์ แล้วเจ้าเลือกที่จะหนีหัวซุกหัวซุนก็เพื่อตัวเอง”

“นังเจ้าหญิงอัปลักษณ์!”

“อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้หนีเหมือนหมาจนตรอก” เจ้าหญิงเชิดหน้าขึ้น

กาวินยกมือหยุดบทสนทนาเพียงเท่านั้น เขาย่างเข้าหาหมาป่าดำโดยไร้ซึ่งความหวั่นกลัว ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทดูน่าพรั่นพรึงในยามที่หมาป่าไม่มีทางสู้

“ชาฮาร์พาแมรี่โกลด์หนีไปได้”

คำนั้นทำให้หมาป่าดำหัวใจพองโตชั่วขณะหนึ่ง หากใคร่คิดให้ดีก็เท่ากับว่ายังมีทางรอด

ดูเหมือนว่านายทหารจะอ่านความคิดออก

“เมื่อเสร็จจากเจ้าแล้วข้าจะไปจัดการเขาทีหลัง” เขาเอ่ยอย่างจริงจัง “และเพื่อไม่ให้เหลือเสี้ยนหนาม ข้าก็จะจัดการกุญแจของคำสาปนี้ด้วย”

“ท่านจะฆ่าแมรี่โกลด์ด้วยหรือเจ้าคะ” วายุนใจหายวูบ

“หากนางยังมีตัวตน พวกมนุษย์หมาป่าย่อมไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่” เขาตอบเจ้าหญิง ดวงตาทอประกายหมองลง “ตัวข้าให้ปฏิญาณแก่แผ่นดินเจเรอมานแล้วว่า จะกำจัดมนุษย์หมาป่าให้สูญสิ้นจากโลกนี้ตราบชั่วชีวิตจะหาไม่”


“ท่านกาวิน...”

กาวินหันกลับมาทางโคราเม

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นหมาป่าหรือไลแคนท์ ก็สมควรแก่เวลาที่ต้องตามบรรพบุรุษของเจ้าไปเสียทีแล้ว” เขาเอ่ย “ปล่อยความจริงให้ตายไปพร้อมกับเจ้าเถิด”

ดวงตาสีแดงวาวโรจน์มองสบนิ่งอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหัวเราะออกมา

“เพราะเรื่องของเกวนสินะ ถึงทำให้เจ้าสิ้นคิดขนาดนี้”

โคราเมเลือกจี้ได้ตรงจุด เมื่อเอ่ยชื่อน้องสาวออกมาก็ทำให้แววตาของกาวินเปลี่ยนไปในทันที แม่ทัพหนุ่มตรงเข้ามากระชากคอเสื้อหมาป่าดำ กัดฟันคำราม

“อย่าบังอาจเรียกนางด้วยชื่อนั้น”

อีกฝ่ายส่งเสียงเหอะในคอ

“ไม่อยากรู้หรือว่าความจริงแล้วเกิดอะไรกับนาง” โคราเมยิ้มเหี้ยมเกรียม “แต่บอกไว้ก่อนนะว่าความจริงนั้นมักโหดร้ายกว่าคำโกหก”

“อย่าคิดว่าใช้ไม้นี้จะได้ผล” กาวินตะคอกใส่หน้า “อดีตย่อมคืออดีต ถึงเจ้าขุดขึ้นมาข้าก็ไม่มีวันเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับหน้าที่”

“แล้วถ้าข้าบอกว่าน้องสาวของเจ้ายังไม่ตายเล่า” ดวงตาสีแดงส่อแววเจ้าเล่ห์พิรากล “แลกกับการปล่อยตัว ข้าจะแถมบอกเรื่องของบริเออโรสให้ด้วยก็ได้นะ ดีไหม ยายน้องหญิงเจ้าขา”

หมาป่าร้อยเล่ห์ดึงจุดอ่อนของทั้งสองออกมาเป็นข้อต่อรอง ทว่ากาวินยังคงมั่นคงต่อหน้าที่ แม้อยากรู้แต่ต้องยอมทำเมิน หัวใจของเขาแตกสลายไปแล้วเมื่อรู้ตัวว่าตนสิ้นหวังถึงขนาดคิดว่าน้องกลายเป็นกระต่าย เขาชักดาบออกมา หมายจะสังหารมนุษย์หมาป่าเดี๋ยวนั้นทันที หากแต่มือเล็กของเด็กสาวรีบยึดรั้งไว้ก่อน

วายุนมองโคราเมสลับกาวิน เธอรู้ว่านายทหารเจ็บปวดไม่แพ้กัน หากแต่มีเพียงโคราเมเท่านั้นที่รู้ความจริง

เจ้าหญิงเป็นฝ่ายเข้าหาหมาป่าดำ แววตาสีน้ำเงินแน่นิ่งไม่หวั่นกลัวเหมือนอย่างเคย

“ข้าคิดว่าปล่อยมนุษย์หมาป่าแค่ตนเดียวคงไม่เป็นไร” วายุนจ้องตาหมาป่า “แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่โกหก บอกเรื่องของพี่หญิงที่รู้มาทั้งหมด รวมทั้งเรื่องของน้องสาวท่านกาวินด้วย ตกลงไหม”

โคราเมแสยะยิ้ม วายุนก็ยังคงเป็นวายุน ตกหลุมพรางของเขาเสมอๆ


“สาบานสิ” เขาเรียกร้องให้มั่นใจ “สาบานด้วยเกียรติของเจ้าหญิงแห่งเจเรอมาน”

วายุนยิ้มพราย

“ได้ ข้าสาบานด้วยเกียรติของเจ้าหญิงพระองค์ที่สิบเอ็ดแห่งเจเรอมาน”




++++
(เอ่อ อัพเพิ่มจาก100เป็น130นะคะ)
สั้นหน่อยเนอะ แต่รอไม่นานหรอก ตัดตรงนี้นี่แหละถึงจะไม่ค้าง(เพราะอีกท่อนจะค้างแบบสุดๆ)
รู้สึกสองท่อนนี้อารมณ์คนละอารมณ์กันเลย ความจริงของโคราเมเริ่มเปิดเผยแล้ว
แวร์วูฟ กับ ไลแคนท์ น่าจะมีคนเคยได้ยินมาบ้างเนอะ
กาวินมาแบบน่ากลัวๆนิดนึง ขออภัย =/\=

เคลียร์เรื่องชาฮาร์ช่วยวายุนทำไม เพราะมันส่อถึงการทรยศ
กับเรื่องของกระต่าย...อยากจะบอกว่านาวก็เพิ่งจะสังเกตเหมือนกัน!! นึกขึ้นได้ตอนแต่งนี่แหละว่าตอนเจอกันครั้งแรกเพราะว่าแมรี่โกลด์มาตามกระต่ายและเจอชาฮาร์ที่กำลังจะจับกระต่ายกิน

อีก60%เป็นของกาวิน =p= 

? Free theme mouse. naru 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 40 : บทที่ ๒๖ : กระจกสะท้อนความจริง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1051 , โพส : 29 , Rating : 100% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 29 : ความคิดเห็นที่ 3247
หืมมมม อยากเขกหัวกาวิน! = =+++
ยิ้มพรายเลยหรอ รึว่าเจ้าหญิงจะมีแผน?

PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 101.109.4.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 13:23
# 28 : ความคิดเห็นที่ 3087
ฉลาดขึ้นสักทีนะวายุน = =^ ที่แท้เรื่องราวก็เป็นแบบนี้ ก็เหลือแต่เรื่องของแมรี่โกลด์แหละนะ
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:21
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2974
บอกตามตรงว่าไม่มีอะไรให้ติเลย สำนวนของมะนาวนี่มันเจ๋งมาก ในที่สุดก็เขียนจบ ยินดีด้วยนะ 
มะนาวส่ง สนพ ยัง เชียร์อยู่นะจ๊ะ
ว่ากันด้วยบทนี้
ไลเคนป่า มันต่างกันแบบนี้เองเรอะ เพิ่งจะรู้ ตอนแรกนึกว่าแค่เรียกชื่อไม่เหมือนกันแต่เป็นตัวเดียวกันเฉยๆ
อุล์ฟตายเท่นะ แต่กาวินโหดไปไหมอ่า YY 
ว่าแต่โคราเมนี่ดูรู้อะไรๆเยอะจริง
ปล. ไม่รู้เคยเม้นไปยังแต่อ่านนิยามความรักของนาวในบทที่แล้วนี่ทำเอาทึ่งไปเลยแฮะ ^^b

PS.  ระวังให้ดีล่ะ อย่าให้ตัวเองต้องตกเป็นเหยื่อ
Name : Channa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Channa [ IP : 202.44.4.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2555 / 16:10
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2789
วายุนมาดนิ่งแหะ [ตบมือ] โคราเมนายมันจริงๆ เลวไม่หายใช่ไหมเนี่ย ...กาวิน ฮือ เริ่มโหดไปแล้ว
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 27.55.11.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2555 / 19:16
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2723
ฮ่าๆ เจ้าเล่ห์จริงๆเลย
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 21:54
# 24 : ความคิดเห็นที่ 2204

โครามเจ่าเล่ห์โฮก
กาวินมาช้าไปนะ โดนชาฮาร์เอาบทพระเอกไปกินล่ะ หุหุ
แล้วกระต่ายนี่ท่าทางจะเป็นต้นเหตุของหลายๆเรื่องเลยแฮะ
รอลุ้นว่ากระต่ายจะใช่เกวนรึเปล่า


PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?" : "อา...เป็นอย่างนี้นี่เอง...ก็ผมน่ะ...อยู่อย่างเพียงลำพังมาโดยตลอดนี่นะ..."
Name : สุขสันต์วันสิ้นโลก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สุขสันต์วันสิ้นโลก [ IP : 125.25.135.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2555 / 12:38
# 23 : ความคิดเห็นที่ 2201
> < ตอนจบวายุนเท่อ๊ะ เหมือนมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่ในใจมากกว่าจะตกหลุมพรางของโครามนะ!
เอ๊ะ หรือยังไง? 555
พี่หมาดำของเราตอนนี้เสียภาพไปนิดหน่อย T^T ดูหนีหัวซุกหัวซุนไม่เหมาะกับการเป็นเมะ เอ้ย ศัตรูตัวฉกาจเสียแล้วเน้อ =w="
ในความคิดชินการตายของอุลฟ์ไม่ทำให้กาวินดูโหดร้ายเท่าไหร่อ่า ดังนั้นเรตติ้งท่านชายจึงยังสูงปรี๊ดได้ใจเหมือนเดิมค่า ฮ่าๆ

เกลิ่น - เกริ่น
เหย - แหย
ไคว่คว้า - ไขว่คว้า

PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR ! - TheTACHERS : พันธกิจสีเลือด
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 27.130.21.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2555 / 09:52
# 22 : ความคิดเห็นที่ 2152
อร๊างงงเจ้ ค้างอีกแล้ว TT เรื่องเริ่มซับซ้อนมากขึ้นทุกที
โครามจะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย เจ้าเล่ห์ตลอดเว
บทนี้กาวินแอบเท่ แต่นายมาช้าเกินไปและ โดนชาฮาร์กินบทพระเอกไปเรียบร้อยแล้วหนู
ส่วนวายุนเปิดตัวมาอย่างเท่มาก สุดท้ายก็มาตกหลุมพรางโครามเหมือนเดิม = ="
Name : หัวหอม [ IP : 180.183.163.102 ]

วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 22:39
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2151
โคราเมจะโกหกอีกไหมเนี่ย
ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกวนตายจริงๆหรือเปล่า


PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 180.183.207.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 22:17
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2149
ตอนหน้าปริศนาก็จะคลายแล้วสินะ โคราเมเจ้าเลห์จัง
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 118.173.138.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 21:08
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2147
เนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นทุกทีแล้ว > <
ชอบอ่ะค่ะพี่นาว ตอนนี้วายุนเท่มากๆเลยค่าาาา
PS.  P.S. ขอฝากนิยายเรื่อง Mirror ด้วยนะค่ะทุกท่านนน
Name : Night Fury < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Night Fury [ IP : 101.109.183.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 20:52
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2146
เจ้าเลห์นักนะ
PS.  Hi ชื่อมะพร้าวค่าาาาาา
Name : มะพร้าว555 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะพร้าว555 [ IP : 171.99.99.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 19:23
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2145
ได้ยินเรื่องไลแคนแล้วแอบนึกถึงหนังเรื่อง Underworld (=v=
PS.  That's all you are. Nothing more and nothing less. - Nate River
Name : Eclair&Xandria < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eclair&Xandria [ IP : 27.130.177.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 18:42
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2144
555 วายุนพูดได้ใจมาก "อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้หนีเหมือนหมาจนตรอก" *-*

ไขข้อสงสัยเรื่องที่ทำไมโครามไม่โดนคำสาป

ไลแคนท์ นึกถึง ไลเคนส์แฮะ *-* (รา+สาหร่าย) หมู่นี้ต้องไปเรียนพิเศษ ชีวะ ในหัวมีแตชีวะ 55

แหม๊ๆๆๆ โครามหัวใจพองโต เพราะว่ายังมีหนทางหนีจริงๆเหรอจ๊ะ >/ / /< ไม่ใช่เพราะชาฮาร์หนีไปได้เรอะ... -..-

วายุน ก็ยังคงเป็นวายุน = = อ่านไหวเหมือนเดิม

ปล. นับถืออุลฟ์ ๆ ๆ
ปลล. กาวินนน นี่นายจะฆ่าแมรี่จริงๆหรือไง T^T
PS.  การบ้านเยอะมากเลย ฮือๆ เครียดๆๆๆๆ
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.72.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 17:10
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2143
ตกหลุมเบ้อเร่อเลยืเจ้าหญิง

แต่เราก็ตกหลุมคนเขียนเหมือนกัน อ่านเรื่องนี้มาหลายเดือนแล้ว ยังเดาใจคนแต่งไม่ได้สักที

แต่ไม่เป็นไร มันคือเสน่ห์ของเรื่องนี้ เพราะ

ถ้ารู้ มันก็ไม่สนุกล่ะสิ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 27.130.144.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 16:30
# 14 : ความคิดเห็นที่ 2142
แสดงว่าวายุนก็ยังคงโง่ เอ๊ย! เชื่อคนง่ายเสมอ
PS.  คือทะเลแด่ท้องฟ้าที่ก้มหน้า คือจันทราคู่อาทิตย์ไม่หวั่นไหว คือสายลมโอบภูผาคอยห่วงใย คือดวงไฟในคืนมืดให้กับดาว ...ลาเซนตรา
Name : DoggyThreeTwoOne < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DoggyThreeTwoOne [ IP : 110.49.250.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 16:12
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2136

ฮ่าๆ =0= ช่วงท้ายๆแอบบ งง = =
อิคุณพี่โครามก็ปริศนาเยอะเจงงง
ติดตามค่า :))


PS.  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญ แต่ทุกคืนวันเป็นของเธอเสมอ เป็นเพียงแค่ใครที่ผ่านมาเจอ แต่ชีวิตเป็นของเธอทุกลมหายใจ
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 118.172.53.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 15:04
# 12 : ความคิดเห็นที่ 2135
 พาร์ทหลังไม่รู้จะพูดอะไร แต่

"วายุนเท่มากกกกกกก"

อ่านแล้วภาพลอยขึ้นมาเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ เผชิญหน้าศัตรูระดับบอส 

ปลื้มวายุน ลูกเป็ดน้อยจะเป็นหงส์แล้ว >< 

ปล.ไหนแกบอกไม่รู้จะพูดอะไร ล่อซะยาวเชียว 5555

PS.  สามีคือสองเจ ภรรยาคือเร็นนี่ กิ๊กกับเมียคิบอม แอบชอบผัวซองมิน : I : AM : JOYOUS :: เลิฟยูจองบ๊ะยองฮิ
Name : KIDpokerface < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KIDpokerface [ IP : 27.130.22.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2555 / 11:30
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2133
 อดเลยคำนั้นอ่ะ
PS.  Hi ชื่อมะพร้าวค่าาาาาา
Name : มะพร้าว555 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะพร้าว555 [ IP : 171.99.99.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 22:55
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2132
จะหวานก็ไม่ใช่ จะฮาก็ไม่เชิง

เอาความจริงนะ...พี่นาวมันฮาอ่ะ 555

'หูตั้งเกร็งชี้ฟ้า'

ทำไมมันดูเหมือนภูชี้ฟ้า 5555

__________________________________

ครึ่งหลัง :)

วายุเท่อ่ะ >< ไม่ผิดที่ชอบตัวละครตัวนี้จริงๆ

สรุปว่าเกวนป็นกระต่าย?

ส่วนบรรทัดสุดท้าย...

ค้างสุดๆ -__-^



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มิถุนายน 2555 / 16:34
Name : The Tears < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The Tears [ IP : 58.9.61.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 22:35
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2131
 จะกลายเป็นแมรี่โกลล์อินวันเดอร์แลนด์มั้ยเนี่ย ฮ่าๆๆ
Name : basketsss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ basketsss [ IP : 101.108.8.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 20:25
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2130
ถ้ากระตายไม่ใช่เกวนอาจเป็นแม่มดคนที่สาปก็ได้หรือเปล่าอ่า?
Name : #เอส.สปาร์กเคิล' :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ #เอส.สปาร์กเคิล' :) [ IP : 182.53.144.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 20:16
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2129
 ไม่รู้เป็นอะไร แต่ ฮามากกับประโยคนี้

"เรื่องที่ว่าฝ่ายหญิงไม่ได้เข้าป่ามานาน ส่วนฝ่ายชายก็หนีออกมาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ"

ขำมาก 5555555 

ปล.ชาฮาร์แมรี่จับมือกันด้วย #อย่าคิดว่าไม่เห็น 

น่ารักอะ!!! >< 




PS.  สามีคือสองเจ ภรรยาคือเร็นนี่ กิ๊กกับเมียคิบอม แอบชอบผัวซองมิน : I : AM : JOYOUS :: เลิฟยูจองบ๊ะยองฮิ
Name : KIDpokerface < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KIDpokerface [ IP : 27.130.127.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 17:17
# 6 : ความคิดเห็นที่ 2128
ฮ่าๆ เกือบแล้วเชียวนะ =w=
ว่าแต่นั่นสิว่า ... ทำไมต้องเป็นน้องต่าย?
PS.  คนเราน่ะต่างเกลียดการตาย การถูกฆ่า การที่คนรักตนต้องร้องไห้ และการที่ตนต้องร้องไห้เองก็ยิ่งเกลียด ...
Name : blue flame < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blue flame [ IP : 125.25.166.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 15:47
# 5 : ความคิดเห็นที่ 2125
 นั่นสิ ทำไมต้องเป็นกระต่าย = =?
Name : Beal2** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beal2** [ IP : 223.205.227.182 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 14:21
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android