คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 4 : บทที่ ๒ : พิสูจน์ความอ่อนแอ[RW]


     อัพเดท 1 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 4 : บทที่ ๒ : พิสูจน์ความอ่อนแอ[RW] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2683 , โพส : 46 , Rating : 100% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

บทที่ ๒

พิสูจน์ความอ่อนแอ

 

 

ชาฮาร์ คานิดาล์ย กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

ความจริงแล้วหากคนที่มาท้าสู้ไม่ใช่แมรี่โกลด์ วู้ดส์แมน ไม่ใช่เด็กผู้หญิงอายุสิบขวบ ไม่ได้มีหน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู แต่เป็นเพื่อนหมาป่าฝูงเดียวกับเขา ชาฮาร์คงตอบรับคำท้านั้นในทันทีไปแล้ว

ทว่านอกจากคนตรงหน้าจะเป็นทั้งเด็กทั้งผู้หญิง เธอยังเป็นผู้มีพระคุณของเขาอีกด้วยนี่นา

จู่ๆ ก็มาท้าสู้กับมนุษย์หมาป่า... คิดอะไรอยู่กันแน่

แต่ชาฮาร์รู้ว่าต่อให้ไม่ต้องสู้กัน ผลแพ้ชนะออกมาก็เหมือนกันอยู่ดี แต่ที่ไม่กล้าปัดคำท้าไปก็เพราะสาวน้อยเล่นปั้นหน้ายักษ์แลน่ากลัวแกมน่าขำ ถลึงตาสีทองอำพันบอกเป็นนัยว่าห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เธอปลดเสื้อคลุมสีแดงวางกองไว้บนพื้น แล้ววิ่งจ้ำไปยังพื้นที่โล่งริมธาร

“เร็วเข้า ข้าพร้อมแล้ว” แมรี่โกลด์ตะโกน

คนถูกท้าจำใจลุกขึ้นเดินตามไป พลางนึกในใจว่าควรถามเธอก่อนดีไหมว่าคนชนะจะได้อะไร ถ้าให้ดีก็ขอเนื้อย่างสักชิ้น เพราะที่กินไปเมื่อกี้ยังไม่ทันอิ่มท้องเลย

เมื่อเด็กชายเดินไปยืนประจันหน้า สาวน้อยคนสวยก็กำมือแน่นตั้งท่าเตรียมสู้

“ฮ่า เจ้าไม่ได้เอาจริงใช่ไหมนี่” ชาฮาร์พูดติดตลก แต่เด็กหญิงไม่ตลกด้วยเลย

“ข้าไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ พ่อบอกให้ข้าเข้มแข็ง”

“เจ้ามีเวทมนตร์ไหม” ชาฮาร์ถาม “ไม่ก็กรงเล็บหรือเขี้ยวแหลมๆ อะไรทำนองนั้นน่ะมีบ้างหรือเปล่า”

“ไม่มี”

“แล้วจะให้สู้กับผู้หญิงมือเปล่าเนี่ยนะ ข้าทำไม่ลงหรอก”

เมื่อเห็นชาฮาร์ไม่มีกะจิตกะใจจะต่อสู้ แมรี่โกลด์จึงลดมือลง หน้ามนเต็มไปด้วยคำถาม “ทำไมล่ะ”

“ก็เจ้าไม่เหมือนผู้หญิงในเผ่าของข้า” ดวงตาสีทับทิมมองร่างเล็กแต่หัวถึงเท้าประมาณกำลังนึกใช้คำ “เจ้าดู... บอบบาง”

“เจ้าก็ดูไม่เลวร้ายสักเท่าไหร่ ข้าคิดว่าอย่างเจ้าไม่กล้าทำร้ายใครหรอก” แมรี่โกลด์เท้าสะเอว “แม้กระทั่ง
กระต่าย”


“ข้ากล้านะ! ” เด็กชายสวนกลับทันที “ข้าก็แค่ยังไม่ได้เรียนปฏิบัติ... แบบว่า เคยเรียนแต่ทฤษฎีน่ะ ยังไม่ลองลงมือจริง”

“ข้าคิดว่าเจ้าคงขี้ขลาดกว่าข้าเสียอีก”

“ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว!

เด็กชายหมาป่าตะโกน หนีไปนั่งกอดเข่าหลังต้นไม้ต้นเดิม แมรี่โกลด์ยืนอึ้งกับการพฤติกรรมของเด็กชายในร่างเด็กหนุ่ม มันไม่เข้ากันจนดูไม่ได้ เมื่อไม่มีทางเลือกเธอจึงตัดสินใจเข้าไปทำการ... ง้อ

ชาฮาร์หลบอยู่หลังต้นไม้ ก้มหน้าซุกหัวเข่า เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยาวปิดหน้า ไหล่สั่นกระเพื่อม

“นี่ร้องไห้เหรอ” แมรี่โกลด์ถาม

“ข้าไม่คุยกับเจ้าหรอก เจ้าขี้โกหก” เด็กชายส่งเสียงทั้งยังไม่ยอมเงยหน้า

“ข้าไม่ได้โกหก” แมรี่โกลด์นิ่วหน้า

“เจ้าชอบล้อข้า หาว่าข้าชั่วร้ายยังไม่พอ มาว่าข้าขี้ขลาดอีก เจ้าโกหกชัดๆ เป็นนางไม้แต่บอกว่าไม่ใช่”

“ข้าไม่ได้โกหกหรอกชาฮาร์” เด็กหญิงเอ่ยเสียงเข้มขึ้น “ข้าโกหกไม่ได้”

ชาฮาร์เงยหน้าขึ้น มองเด็กหญิงซึ่งกำลังทิ้งตัวนั่งข้างๆ

“ข้าโกหกไม่ได้ ต่อให้อยากทำแต่ก็พูดไม่ได้”

“ทำไม”

แมรี่โกลด์ถอนหายใจ “มันเป็นคำสาป”

เมื่อเด็กหญิงเอ่ยถึงคำสาป ชาฮาร์ก็นิ่งตะลึงไป มนุษย์หมาป่ารู้จักคำสาปเป็นอย่างดี คำสาปเกิดจากความแค้น ยิ่งแค้นมากคำสาปยิ่งรุนแรง ว่ากันว่าชนเผ่าที่เชี่ยวชาญเรื่องคำสาปมนต์ดำหรือคาถาอาคมคือพวกแม่มด

มนุษย์หมาป่าก็โดนคำสาปเหมือนกัน คำสาปของพระจันทร์เต็มดวง

“แล้วเป็นอะไรมากไหม” เขารีบถาม

“มันก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่” แมรี่โกลด์ยิ้มเศร้า “พ่อของข้าเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับศีลธรรมให้ฟัง เขาบอกว่าถ้าถือศีลครบทุกข้อจะได้ขึ้นสวรรค์ มีศีลข้อหนึ่งบอกว่าห้ามโกหก ที่ข้าพูดไปก็เป็นความจริงทั้งนั้น เพราะคำสาปทำให้โกหกไม่ได้ หากฝืนพูดออกมา คำของข้าจะบิดเบือน”

ชาฮาร์นึกขึ้นได้ว่าเด็กหญิงอยู่กับพ่อเพียงแค่สองคน เธอเคยบอกว่าตัวเธอไม่เคยพบมนุษย์อื่นใดเลย

โลกใบนี้ล้วนเต็มไปด้วยความหลอกลวง หากวันข้างหน้าต้องพบผู้คนอีกมากมาย แมรี่โกลด์จะใช้ชีวิตโดยไม่โกหกอยู่คนเดียวได้อย่างไร

แต่ชาฮาร์กลับเห็นว่าการโกหกไม่ใช่เรื่องผิด เพราะความจริงต่างหากคือสิ่งน่ากลัวและไม่มีใครอยากฟัง

โดยเฉพาะเรื่องที่เธอบอกเขาว่าขี้ขลาด

“ไม่ต้องทำหน้าเศร้าไปหรอก ข้าไม่เป็นไร” แมรี่โกลด์ยิ้มกว้างขึ้น บ่งบอกว่าไม่เป็นไรจริงๆ “บางครั้งข้าอาจพูดตรงเกินไป ขอโทษนะ ที่ข้าว่าขี้ขลาดก็เพราะเจ้าอ่อนโยนเกินไปต่างหาก”

“ข้าน่ะหรืออ่อนโยน” เด็กชายหมาป่าเอียงคอถาม

“พ่อของข้าบอกว่าเพราะอ่อนแอจึงก้าวร้าว แต่ถ้าเข้มแข็งจะอ่อนโยน” เด็กหญิงว่าต่อไป “หากไม่หิวเจ้าก็คงไม่กล้าทำ และหากข้าไม่ใช่เด็กผู้หญิงเจ้าคงตั้งใจสู้มากกว่านี้แล้ว”

“เอ้อ...” เด็กชายยกมือเกาใบหูแก้เขิน

ไม่มีใครเอ่ยอะไรอยู่ขณะหนึ่ง ทั้งคู่ต่างเงียบ ฟังเสียงธารน้ำไหลและธรรมชาติซึ่งกำลังบรรเลงไปตามครรลอง แก้มของชาฮาร์เริ่มแดงระเรื่อทำตัวไม่ถูก แมรี่โกลด์ฉลาดคิดฉลาดพูด เขาไม่เคยเจอคนที่เข้าใจความจริงแบบเธอมาก่อน คนที่พูดตรงไปตรงมา คนที่สอนให้เขามองโลกแง่ดี มองทุกสิ่งจากข้างในไม่ใช่เพียงเปลือกนอก

ชาฮาร์ตั้งปฏิญาณในใจมั่น ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเป็นเพื่อนกับเธอให้ได้

แต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเจอประโยคถัดไป




“ข้าจะเข้มแข็งขึ้น ให้มากพอให้เจ้ากล้าสู้กับข้า”

 
“หา!


            ...เธอยังไม่เลิกคิดจะสู้กับเขาอีกเหรอ

            “ข้าบอกว่าจะเข้มแข็งมากกว่านี้อย่างไรเล่า” เธอประกาศเมื่อเห็นเด็กชายงุนงง “ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นหมาน้อยที่เชื่อฟังคำสั่งของข้าแต่เพียงผู้เดียว”

            คนจะกลายเป็นหมาน้อยอ้าปากค้าง

            แมรี่โกลด์ส่งยิ้มน่ารัก “ชาฮาร์ คานิดาล์ย ต่อไปขอให้จำไว้ว่า เด็กผู้หญิงที่เจ้าไม่กล้าลงมือสู้ผู้นี้ล่ะ จะเป็นคนกำราบเจ้า ให้จากลูกหมาป่ากลายเป็นลูกไก่ทีเดียว”

            ครั้นแล้วเด็กหญิงผู้ไม่พูดปดก็วิ่งจากไป ทิ้งหมาป่าหนุ่มน้อยอ้ำอึ้งตะลึงงัน

“พูดเล่นใช่ไหมเนี่ย”

 


 

คืนนั้นชาฮาร์ฝัน

ในความฝัน ตัวเขากำลังยืนอยู่กลางสงคราม เห็นเพียงสีแดงของเลือดและเปลวเพลิงแห่งสงคราม เมื่อเพ่งพินิจแล้ว เขาพบว่าคนสองกลุ่มสองเผ่าพันธุ์ที่กำลังต่อสู้กันนั้น น่าจะเป็นเผ่ามนุษย์หมาป่ากับเผ่ามนุษย์

นั่นคือมนุษย์อ่อนแออย่างแน่นอน

ชาฮาร์มั่นใจโดยสัญชาตญาณ พวกมนุษย์ใส่เกราะถือดาบกับโล่ บ้างก็ขี่ม้าควงทวนควบไปทางนั้นทีทางนู้นที ส่วนเผ่ามนุษย์หมาป่าของเขาไร้ซึ่งอาวุธ มีเพียงคมเขี้ยวและกรงเล็บพร้อมฉีกร่างศัตรูให้แหลกสิ้น

ชาฮาร์กวาดตามองหาหัวหน้าเผ่า แซคคาร์ คานิดาล์ย เป็นมนุษย์หมาป่าตัวใหญ่ยักษ์กว่าตนอื่นจึงสังเกตง่าย ชาฮาร์เห็นบิดาของตนกำลังวิ่งฝ่าสมรภูมิตรงไปยังแท่นบูชาข้างหน้า ภายในอ้อมแขนอุ้มร่างเล็กๆ ของคนหนึ่งคน เด็กชายหมาป่าพยายามเพ่งมองว่าใคร แต่แล้วก็ต้องใจหาย คนที่กำลังจะถูกบูชายัญนั้นคือ...แมรี่โกลด์...

แซคคาร์พันธนาการร่างเล็กไว้กับเสาไม้อย่างรีบร้อน ใต้เท้าน้อยๆ เตรียมพร้อมด้วยเชื้อเพลิง เด็กหญิงยังคงมีสติ พยายามดีดดิ้นสุดกำลัง แขนขาเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือด เธอเก็บความหวาดกลัวไว้ใต้แววตาแข็งกร้าว วินาทีต่อมา ไม่รอช้าหัวหน้าเผ่าหมาป่ากำลังจะจุดไฟ ชาฮาร์รีบวิ่งเข้าไป

ช้าก่อนแซคคาร์!...

หากแต่เสียงแหบห้าวร้องห้ามไม่ใช่ของชาฮาร์ เป็นเสียงจากมนุษย์อ่อนแอเพศชายวัยฉกรรจ์ ร่างใหญ่ล่ำสันบนหลังม้า ในมือข้างซ้ายถือขวานสีแดงเล่มโต เขาไม่ได้สวมเกราะเหล็กเหมือนมนุษย์คนอื่น สวมเพียงเสื้อหนังสัตว์และกางเกงธรรมดา ทว่าควันไฟฟุ้งกระจายบดบังใบหน้าจนเลือนลาง ชายผู้นั้นควบม้าวิ่งมาหยุดอยู่หน้าแท่นพิธี

...ขอเด็กหญิงนั้นให้ข้าเถิด นางเป็นลูกสาวข้า...

...พรานอาเบลหรือ... น้ำเสียงหัวหน้าหมาป่าบ่งบอกแปลกใจ ...นางคือสตรีของเจ้าหรือ...

...ใช่ สตรีของข้า... คนเดียวที่เหลืออยู่...

แซคคาร์เงยหน้ามองฟ้า คืนนี้เป็นคืนเดือนเพ็ญ ชาฮาร์รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร คำสาปของมนุษย์หมาป่าจะส่งผลร้ายแรงเมื่อพระจันทร์เต็มดวง เพื่อหยุดความทรมานนั้นไว้จำเป็นต้องทำพิธีบูชายัญ

ชาฮาร์ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย เขาเห็นบิดาของตนกับบิดาของแมรี่โกลด์เจรจากันอยู่พักหนึ่ง ก่อนหัวหน้าเผ่าหมาป่าจะส่งตัวเด็กหญิงให้นายพราน ระหว่างนั้นเด็กหญิงไม่ได้มองนายพราน หากแต่สายตากลับจับจ้องมายังชาฮาร์ซึ่งยืนอยู่ห่างไกล

...ชาฮาร์...

ไม่มีเสียงใดลอดออกมา แต่ชาฮาร์รู้ว่านั่นคือเสียงของเธอซึ่งกำลังเรียกเขา

...คนขี้ขลาดอย่างเจ้าไม่มีวันชนะข้า ไม่มีวัน...

คำนั้นทำให้เขาได้ยินเสียงของหัวใจเต้นดังแทบกระเด็นออกจากอก

...ไม่มีวัน....

   

รุ่งสางแล้ว เด็กชายลืมตาตื่น อากาศเย็นแต่ไม่สะท้านเพราะมนุษย์หมาป่ามีผิวหนังที่หนากว่ามนุษย์ กระนั้นเขาก็พบว่าตนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนึ่ง ไม่สงสัยเลยว่าเป็นของใคร

...ต้องกลับบ้าน...

ชาฮาร์นึกเพียงแค่นั้น เขาคิดถึงพ่อ คิดถึงครอบครัว คิดถึงเนื้อแสนอร่อย เด็กชายมองตามแสงอาทิตย์ บ้านของแมรี่โกลด์อยู่ทางตะวันออก แต่บ้านของเขาอยู่ตะวันตก ต้องผ่านป่าดำอันมืดมิดไปอีกไกล

เวลาผ่านไปจนตะวันเคลื่อนมาอยู่เหนือศีรษะ อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว เด็กชายหมาป่ากึ่งเดินกึ่งวิ่ง เขามาไกลเท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่ชาฮาร์คิดเพียงแค่ต้องรีบไปให้ถึงที่หมาย เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี

ทันใดนั้นพุ่มไม้ด้านข้างก็สั่นไหว ชาฮาร์รับรู้ว่ามีบางอย่างกำลังตามมา จึงเร่งฝีเท้า วิ่งให้ไวที่สุด ไวยิ่งกว่าครั้งใดที่เคยวิ่งมา ทว่าไม่ช้าสิ่งนั้นก็ตามทัน ทั้งยังซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ยอมเผยตัว ชาฮาร์แยกเขี้ยวขู่คำราม พยายามสร้างภาพให้น่าเกรงกลัวแบบที่เคยเรียนมา

ตลอดสิบปีเขาถูกสอนให้เป็นผู้ล่า ถูกสอนให้เข้มแข็ง แต่เมื่อมาอยู่ในสถานการณ์จริงเขากลับทำตัวไม่ถูก ชาฮาร์ทั้งตื่นตระหนกทั้งหวาดกลัว รู้สึกเหมือนตนตกเป็นฝ่ายถูกล่าเสียเอง เด็กชายคิดได้แค่ต้องหนี ต้องหนีให้พ้น

โชคร้าย ไม่ว่าจะวิ่งไวแค่ไหน เด็กชายหมาป่าก็รู้สึกว่าสิ่งนั้นยังตามมาทัน

“ไปให้พ้น” ชาฮาร์ไล่ กดเสียงไม่ให้สั่นไว้

“กลัวอะไรเล่า ไอ้หมายักษ์”

สิ่งนั้นตอบกลับมาทำให้ชาฮาร์ชะงักกึก แต่กะทันหันเกินไปจึงสะดุดขาตนเองจนล้มกลิ้งหัวคะมำ เสียงหัวเราะของสิ่งนั้นก็ดังตามทันที ชาฮาร์ขบเคี้ยวฟันด้วยความอับอาย เขาพอรู้แล้วว่าใคร คนที่เรียกเขาว่า ไอ้หมายักษ์ ก็มีอยู่ไม่กี่คน

“ฮ่า อยากเล่นจับกระต่ายก็ไม่บอก”

เด็กชายหมาป่าลุกขึ้นยืน มองค้อนไปทางคนที่ยอมเผยตัวออกมาเสียที มนุษย์หมาป่าวัยแตกเนื้อหนุ่มนั่งกอดท้องหัวร่อน้ำตาไหล ร่างนั้นผอมบางแต่สูงกว่าเขามากกว่าคืบ เมื่อเห็นหูและหาง รวมทั้งเส้นผมเป็นสีดำ ชาฮาร์ก็มั่นใจทันที

“พี่โคราม!

“ก็ข้าน่ะสิ” หมาป่าดำยังหัวเราะไม่หยุด

พี่โครามมีชื่อเต็มว่าโคราเม เป็นรุ่นพี่ที่ชาฮาร์นับถือ พี่โครามเป็นคนฉลาดรอบรู้ เกือบทุกคืนที่เด็กๆ ในเผ่าจะมาตั้งวงหน้ากองไฟเพื่อฟังพี่เล่าตำนานหรือนิทานต่างๆ ให้ฟัง ด้วยความกว้างขวางและเป็นคนอัธยาศัยดี โคราเมจึงสนิทกับหมาป่ารุ่นน้องมาก

“เจ้าหายไปไหนมา ไอ้หมายักษ์” พี่ชายถามพลางเช็ดน้ำตา

ไอ้หมายักษ์เป็นชื่อเล่นที่โคราเมตั้งให้ เพราะชาฮาร์ตัวโตเกินวัย พวกรุ่นพี่คนอื่นที่สนิทกันก็เรียกเขาด้วยชื่อนี้ ชาฮาร์ไม่อยากตอบความจริง แต่นึกไม่ออกว่าจะอ้างอะไรดี

“ข้าหลงทาง”

โคราเมเลิกคิ้ว

“หลงทางรึ? รู้ไหมว่าแซคคาร์ให้คนตามหาเจ้ากันจ้าละหวั่น ข้าบอกแล้วว่าเดี๋ยวไอ้หมายักษ์ก็กลับมาเอง มันคงเบื่อบ้าน”

“เปล่า ข้าไม่ได้เบื่อ” ชาฮาร์ทำหน้าเจื่อน ไม่รู้เลยว่าพ่อจะห่วงเขาถึงขนาดนั้น

            “ช่างเถอะ ข้ามาหาของ กำลังจะกลับพอดี” หมาป่ารุ่นพี่ฉีกยิ้ม ตบบ่าเด็กชายเบาๆ “ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว เจ้ากลับพร้อมข้าเลยแล้วกัน”

            “ของอะไรเหรอ”

            โคราเมไม่ได้ตอบในทันที หมาป่าดำเดินนำเด็กชายไป “คืนนี้จันทร์เต็มดวง ลืมแล้วเหรอ”

เป็นคืนเดือนเพ็ญ ชาฮาร์จำได้ เขานึกถึงความฝัน ผ่านไปสักพักแล้วแต่ยังไม่ลืม คืนนี้เป็นคืนที่เผ่ามนุษย์หมาป่าต้องทำพิธีบูชายัญ ชาฮาร์เห็นพ่อจัดพิธีนี้เดือนละครั้ง โดยทุกครั้ง ช่วงกลางวันพวกผู้ใหญ่จะวิ่งวุ่นหาของเตรียมจัดงานพิธี แต่ชาฮาร์ยังเป็นเด็ก ยังไม่ถึงเวลาเข้าร่วมพิธีกรรม

เมื่อนึกถึงเครื่องสังเวย ชาฮาร์ก็เกร็งตัว

ในฝันแมรี่โกลด์ถูกนำตัวมาเป็นเครื่องสังเวย แต่บ้านของเธออยู่นอกอาณาเขต คงไม่มีทางที่มนุษย์หมาป่าจะดั้นด้นไปถึงแถวนั้นหรอกกระมัง ถึงอย่างนั้นลึกๆ แล้วชาฮาร์ก็ยังกังวลอยู่

เขาเดินตามโคราเมมาได้สักพัก หมาป่ารุ่นพี่ไม่มีท่าทีรีบร้อนแต่อย่างใด ทั้งที่ชาฮาร์อยากกลับบ้านใจจะขาด แต่ไม่กล้าพูดเพราะเห็นรุ่นพี่เดินฮัมเพลงด้วยท่าทางอารมณ์ดี ชาฮาร์จึงกระแอมเบาๆ

“พี่โคราม ไม่รีบเดี๋ยวก็ค่ำก่อนหรอก”

หมาป่ารุ่นพี่หันมายิ้มแยกเขี้ยว “ข้าวิ่งมาทั้งวัน ปวดขาแทบตายแล้ว พิธีกว่าจะเริ่มต้องรอถึงฤกษ์ดีก่อน”

“ฤกษ์คือเวลาใดหรือ” ชาฮาร์ถามทั้งที่ไม่ได้อยากรู้

“ประมาณเที่ยงคืน ข้าไม่ค่อยสนเรื่องเวลา สนแต่เครื่องสังเวยของวันนี้”

“แล้วพี่หาอะไรมา”

ปกติการหาเครื่องสังเวยเป็นหน้าที่ของพวกหนุ่มสาว ซึ่งเป็นวัยกำลังคึกคะนองและต้องฝึกใช้คมเขี้ยวล่าเหยื่อ มีกฎว่าให้ออกไปหาเครื่องสังเวยที่คิดว่าดีที่สุดให้ทันก่อนเที่ยง แล้วตอนบ่ายพวกผู้เฒ่าจะมาคัดเลือกของที่ ทรงคุณค่ามากที่สุด เพื่อนำมันไปเตรียมทำพิธี

ดูจากแผลและรอยเลอะที่มือและเท้าของพี่โคราม ชาฮาร์จึงคิดว่าเครื่องสังเวยของพี่คงไม่ธรรมดาเหมือนอย่างเคย

“ของดี” โคราเมตอบ “ดีที่สุด”

   

            กล่าวถึงหุบเขาซึ่งเผ่ามนุษย์หมาป่าคานิดาล์ยอาศัยอยู่นั้น นับว่าเป็นชุมชนที่มีพื้นที่กว้างขวางพอสมควร บ้านเรือนสร้างด้วยไม้ดี หลังใหญ่พอให้มนุษย์หมาป่าตัวโตอยู่ได้ประมาณสี่ถึงห้าคน มีโรงครัวเป็นเรือนไม้ใหญ่ที่สุด รองลงมาเป็นบ้านของหัวหน้าเผ่า ซึ่งบริเวณลานกว้างหน้าบ้านนั้นเองคือกองไม้ใหญ่สำหรับสุมไฟหน้าหนาวและใช้ประกอบพิธีกรรม

มนุษย์หมาป่าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ขยายเผ่าพันธุ์ได้รวดเร็วเหมือนพวกมนุษย์อ่อนแอ เพศหญิงมีจำนวนน้อยกว่าเกือบสองเท่าของเพศชาย ทำให้มีเรื่องเล่าว่ามนุษย์หมาป่าจะมาขโมยมนุษย์ผู้หญิงไปให้กำเนิดบุตร พอหมดประโยชน์ก็ฆ่าทิ้งไม่ก็จับกิน แต่ความจริงพ่อเคยบอกชาฮาร์ว่าในอดีต บรรพบุรุษเผ่าครึ่งมนุษย์อย่างเราเคยทำความผิด จึงถูกเนรเทศให้อาศัยอยู่ในป่าดำชวาร์ซลาล์ด อำนาจของพระจันทร์ทำให้เราออกจากเขตป่าไม่ได้ ถูกสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์อ่อนแอตลอดกาล จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำสิ่งเลวร้ายแบบนั้น

ชาฮาร์ยังสงสัยอยู่ว่าเขาเป็นลูกครึ่งนางไม้จริงหรือเปล่า เขาไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับแม่นอกเหนือจากเรื่องเล่าของพี่โคราม พอพูดถึงแม่ครั้งใดพ่อจะทำหน้าเศร้า ทั้งที่เป็นคนน่ากลัว

            เมื่อถึงบ้าน ชาฮาร์ถามหาพ่อ พวกผู้หญิงบอกว่าแซคคาร์ออกไปเตรียมพิธีกรรมตั้งแต่เช้ายังไม่กลับมาเลย เห็นพวกผู้ใหญ่วิ่งไปนู่นมานี่กันวุ่นวายตลอดทั้งบ่าย ร้อนรนผิดปกติ คาดว่าคืนนี้คงเป็นคืนสำคัญกว่าคืนเดือนเพ็ญครั้งไหนๆ

ชาฮาร์เห็นว่าไม่ใช่กงการอะไรที่ต้องไปช่วย มีคนช่วยงานพิธีเยอะอยู่แล้ว เขารู้สึกเพลียและหิว เด็กชายหมาป่าจึงแวะโรงครัวก่อนกลับบ้าน หลังจากกินอิ่มท้อง หนังตาก็เริ่มหย่อน ชาฮาร์จึงเดินกลับบ้านหวังจะหลับยาวถึงเช้าวันพรุ่งนี้

ทว่ากลางดึกคืนนั้นเขากลับสะดุ้งตื่นอย่างไร้เหตุผล

คงเพราะเสียงอึกทึกจากข้างนอก เขาพยายามข่มตานอนต่อแต่ก็นอนไม่หลับ ชาฮาร์จึงว่าจะแวะไปดูงานพิธีสักหน่อย พอออกมาจากห้องก็พบว่าไม่มีใครอยู่ในบ้านสักคน เด็กชายลองเปิดหน้าต่าง เพ่งผ่านหมอกควันที่กระจายทั่วในงานพิธี เขาได้ยินดนตรีรัวกลอง เห็นสาวๆ เต้นระบำรอบกองไฟ ดูแล้วครึกครื้นน่าสนุกดี

แต่ภายใต้ฉากของงานพิธีนั้น เต็มไปด้วยความกดดันและความทรมานที่ชาฮาร์ไม่รู้เลย

เด็กชายเดินตรงเข้าสู่งานพิธี เขาสอดส่ายสายตาหาเพื่อนวัยเดียวกัน เผื่อว่าเด็กหมาป่าอาจจะรวมกลุ่มกันร้องเล่นเต้นรำอยู่แถวไหน ทว่าเขากลับไม่พบเด็กวัยเดียวเลยสักคนเดียว ไม่สิ ต้องบอกว่าที่งานพิธีมีแต่ผู้ใหญ่ ชาฮาร์หมายถึงมนุษย์หมาป่าที่โตเต็มวัย มีอายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีทั้งนั้นเลย

ไม่มีใครสนใจเขา ทุกคนต่างมองไปยังกองไฟตรงกลางลาน เมื่อเวลาผ่านไป เสียงกลองเริ่มรัวจังหวะเร็วขึ้น ถี่ขึ้น จนชาฮาร์เหมือนกับมันกำลังบังคับการเต้นของหัวใจของเขาอยู่ ยิ่งกลองเร่งรัว ชาฮาร์ก็เริ่มหอบ รู้สึกราวกับถูกมือของใครบางคนบีบหัวใจอยู่ก็ไม่ปาน

เกิดอะไรขึ้น เด็กชายหันมองคนอื่น ไม่มีใครมีอาการเหมือนเขา ทุกคนนิ่งสนิท ใบหน้าไร้อารมณ์ราวกับรูปสลัก สายตามองตรงยังจุดเดียวกัน

ก่อนที่ความเจ็บปวดจะทำให้ชาฮาร์หัวใจวาย ดนตรีก็หยุดลง ช่วยชีวิตเขาไว้ทัน พร้อมกับการปรากฏตัวของมนุษย์หมาป่าร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากควันไฟและความมืด ช่างน่าเกรงขามและสง่างามกว่าใคร

เขาคือหัวหน้าเผ่ามนุษย์หมาป่า

แซคคาร์ คานิดาล์ย บิดาของชาฮาร์นั่นเอง

และในอุ้งมือของหัวหน้าเผ่าไม่ได้ว่างเปล่า เขาอุ้มสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่ทำให้ชาฮาร์ถึงกับตะลึง


 

+++


จบไปอีกตอนแล้ววว ขออภัยจริงๆที่น้อยมาก ถึงม๊ากกมาก แต่มันตัดจบได้พอดีรอให้ลุ้นกัน
มนุษย์หมาป่าในเรื่องนี้ไม่ได้เป็นหมาป่าในวันพระจันทร์เต็มดวงค่ะ
เพราะไรท์เตอร์คิดว่า ถ้ามันจะเก่งขนาดนั้น ป่านนี้มันคงฆ่าและขยายพันธุ์จนครองโลกไปแล้วมั้ง
ดังนั้นเรื่องนี้ในคืนพระจันทร์เต็มดวง จะเป็นคืนที่มนุษย์หมาป่าอ่อนแอที่สุดค่ะ
ปกติแล้วมีร่างเป็นครึ่งหมาป่าอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องกลายร่าง =,,=

ลองทายๆกันดูว่าอะไรทำให้น้องหมาของเราต้องตะลึง O_o
เดี๋ยวอีกไม่กี่วันจะมาอัพตอนที่3นะคะ ใครพบคำผิดหรือข้อสงสัยหรือตำหนิอะไร เสนอมาได้เลยค่ะ
นาวรับฟังทุกคอมเม้นท์ ไม่กัด >p<

+❥ Free theme mouse. naru


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 4 : บทที่ ๒ : พิสูจน์ความอ่อนแอ[RW] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2683 , โพส : 46 , Rating : 100% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 46 : ความคิดเห็นที่ 3391
แมรี่โกลด์เหรอ
Name : PsychEros < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PsychEros [ IP : 223.204.249.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2558 / 16:34
# 45 : ความคิดเห็นที่ 3203
55555+ แพ้ทางคนสวยสินะ ชาฮาร์น้อย
ชอบประโยคนี้จัง"เพราะอ่อนแอจึงก้าวร้าว แต่ถ้าเข้มแข็งจะอ่อนโยน" ^^
เด็กสองคนนี้น่ารักจังเลย^^  
เป็นเด็กนี่ก็ดีนะ ไม่ต้องคิดมาก ไม่มีอะไรซับซ้อน ไม่ต้องเจอคนใส่หน้ากากเข้าหากัน 
(((อู่ย บ่นอะไรเนี่ยยาย ฮ่าาาๆๆๆๆๆ)))
------------------
หืมมมมม! แน่ๆเลย ....แมรี่โกลด์

PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.132.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 18:12
# 44 : ความคิดเห็นที่ 3201
อย่าให้เป็นเหมือนในความฝันเลย อย่าให้เป็นแมรี่โกลต์เลยย

สนุกมากๆเลยค่ะ
Name : DaNgO!!! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DaNgO!!! [ IP : 118.173.210.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 12:13
# 43 : ความคิดเห็นที่ 3134
แมร์รี่โกลด์่น่ารักมากค่ะ  ดูสดใสเต็มไปด้วยชีวิตชีวาดี  ชอบ (*_ *)
PS.  "The secret of success in life is to be ready for your opportunity when it comes."
Name : เซลีน คาร์เซย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซลีน  คาร์เซย์ [ IP : 183.88.251.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2556 / 12:30
# 42 : ความคิดเห็นที่ 3114
หวังว่าแมรี่โกลด์จะไม่ใช่เครื่องสังเวยนะ YwY

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 มีนาคม 2556 / 15:04

PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 101.108.69.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มีนาคม 2556 / 13:15
# 41 : ความคิดเห็นที่ 3053
ไม่น่า! ฝันอย่าเป็นจริงเลย!!
ตอนแรกกะว่าจะอ่านแค่ตอนนี้แต่ตอนนี้ไม่ได้และต้องอ่านต่อ - ->
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.96.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:56
# 40 : ความคิดเห็นที่ 3034
สนุกค่ะ
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.4.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:31
# 39 : ความคิดเห็นที่ 2979
จบตอนที่ 4
เขียนลากอารมณ์คนอ่านได้ดี  ทั้งฉากกุ๊กกิ๊กร่าเริงช่วงต้น  สื่อให้เห็นบุคลิกตัวละครชัดเจน
ส่วนฉากกระตุกอารมณ์ตั้งแต่ช่วงกลางบทก็ทำได้เยี่ยมเลย  อ่านแล้วรู้สึกกดดันพลางลุ้นระทึกตาม 
จบตอนได้สวยชวนกดอ่านต่อครับ
อ่านตอนต่อไป --->
Name : MyU_immi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MyU_immi [ IP : 125.24.195.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ธันวาคม 2555 / 21:17
# 38 : ความคิดเห็นที่ 2966
คำผิด


ย่อหน้าที่สามสิบสี่
     - บรรทัดแรก          คำว่า 'พ่อของเข้า' เปลี่ยนเป็น 'พ่อของข้า'

ย่อหน้าที่สี่สิบหก
     - บรรทัดแรก          ประโยคที่ว่า 'ข้าจะเป็นทำให้เจ้ากลายเป็นหมาน้อย' มี เป็น เกินมาตัวหนึ่ง

ย่อหน้าที่เจ็ดสิบแปด
     - บรรทัดสุดท้าย      ประโยคที่ว่า 'เสียงหัวเราะของคนแปลกก็ดังตามทันที' ตกคำว่า หน้า ไปนะครับ



PS.  อย่าเสียใจภายหลัง กับสิ่งที่คิดและลงมือทำไปแล้ว
Name : กฤษฏิ์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กฤษฏิ์ [ IP : 182.53.59.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ธันวาคม 2555 / 02:54
# 37 : ความคิดเห็นที่ 2902
สนุกมากๆ ค่ะ ><
Name : Un YoNG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Un YoNG [ IP : 49.0.107.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤศจิกายน 2555 / 20:48
# 36 : ความคิดเห็นที่ 2747
อ้ายยยย อย่าบอกนัว่าเป็นหนูน้อยหมวกแดง
PS.  เคยไหม…? ที่เจ็บปวดจนแม้แต่น้ำตาก็ไม่อาจหลั่งริน เคยไหม…? ที่จะค้นหาความสุขด้วยหัวใจที่แตกร้าว
Name : Azalea (อาซาเลีย) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Azalea (อาซาเลีย) [ IP : 115.67.133.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 10:08
# 35 : ความคิดเห็นที่ 2688
ลุ้นๆๆ เจ้าค่ะ
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 22:05
# 34 : ความคิดเห็นที่ 2578
♥ โคราเม ? ตอนแรกอ่านเพี้ยนเป็น คาราเมล ? 555555555 
แบบ ค กับ ร มาเจอกันจะนึกว่าเป็น คาราเมลอันแรกเลยยยย (>.,<)
แต่โคราเมชื่อเพราะจริง ๆ นะ ( *0*)/
ว้าว ๆ เนื้อเรื่องสนุกเหมือนเดิมเลยยย ~


PS.  良い! ご挨拶。(。・ω・。) , Qessep, 
Name : ' ❀ ( pat ) -. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ' ❀ ( pat )  -. [ IP : 182.53.183.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2555 / 15:33
# 33 : ความคิดเห็นที่ 2458
สนุกจังเลยค่ะ แถมภาษาก็สวยมากๆด้วย อยากรู้จังที่ผ่านมาเราไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ถึงเพิ่งเคยได้มาอ่านิยายเรื่องนี้ TT 
จะติดตามต่อไปนะคะ ^^
Name : Wendell < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wendell [ IP : 124.120.51.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 สิงหาคม 2555 / 16:09
# 32 : ความคิดเห็นที่ 2428
สิ่งมีชีวิตอะไรเนี่ย
หวังว่าจะไม่ใช่แมรี่โกลด์คนสวยน้าาาาา TT
PS.  Nothing in this world that we do not.
Name : Texiora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Texiora [ IP : 110.49.235.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 15:40
# 31 : ความคิดเห็นที่ 2038

แมรี่อ๊ะป่าว

Name : *Quizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *Quizz [ IP : 110.77.240.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 พฤษภาคม 2555 / 15:11
# 30 : ความคิดเห็นที่ 1921
พี่นาว ตัดได้ระทึกมาก T^T
โชคดีที่มาอ่านตอนมีเนื้อเรื่องเยอะแล้ว ฮ่าๆ

PS.  เงินทองของนอกกาย แต่ถึงตายก็ต้องเอามา!!!
Name : Triple Tea < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Triple Tea [ IP : 49.49.80.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 19:50
# 29 : ความคิดเห็นที่ 1915
จากบทที่ 2 พิสูจน์ความอ่อนแอ

            ยัยหนูแมรี่นี่ ใจใหญ่เกินตัว ไปท้ามนุษย์หมาป่าสู้เฉยเลย ดีว่าซาร์ฮา
มันไม่ขย่ำคอเอา เปรี้ยวเกินตัวไปมั้ยเนี่ย 
           ฉากความฝันของซาร์ฮานี่มันดูชัดเจนอย่างนั้นเลยรึ มองเห็นได้ทุกราย
ละเอียดราวกับฉายด้วยจอ HD (อะอันนี้แซวเล่น) จุดสำคัญคือปริศนาทำไม
ยัยหนูแมรี่นี่มาเกี่ยวข้องอะไรกับความฝันของซาร์ฮาด้วยมิทราบ อาจจะเป็น
ภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า หรือเป็นแค่จิตใต้สำนึกของซาร์ฮาก็มิอาจรู้ได้ แฝง
ปริศนาได้น่าติดตามดีครับ
            เผ่าพันธ์หมาป่านีถ้าจะน่าเบื่อนะ เพศหญิงไม่ค่อยมี สู้เผ่ามนุษย์อย่าง
เราไม่ได้ เพศหญิงตรึม ไม่เชื่อไปดูแถวสยามพารากอนได้(เม้นท์อะไรของแก)
            อะ รวบรวมสติเม้นท์ต่อ ตอนท้ายนี่จบได้น่าติดตามดีจัง สรุปแซคคาร์
ไปจับแมรี่ โกลด์ มาบูชายันเหมือนในฝันรึเปล่านะ.. 

ติดตามตอนต่อไป>>>>>>>>>>>>>> 
PS.  เราจะถมทะเลให้เต็มได้อย่างไร เราจะเติมเต็มชีวิตได้อย่างไร ถ้าใจไร้รัก
Name : Sb.kit กวีผู้นอบน้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sb.kit กวีผู้นอบน้อม [ IP : 110.77.163.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 15:01
# 28 : ความคิดเห็นที่ 1853
โครามนายเถื่อนอ่ะ
แมรี่สู้ๆ ขอให้คู่กันจริงเถอะ !!!!
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.157.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2555 / 19:14
# 27 : ความคิดเห็นที่ 1851
โครามนายเถื่อนอ่ะ
แมรี่สู้ๆ ขอให้คู่กันจริงเถอะ !!!!
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.157.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2555 / 19:10
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1788

อย่าบอกนะว่าแมรี่โกลด์?


PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 125.25.50.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 16:07
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1783
โคตรสนุกเลย
Name : mew [ IP : 124.121.138.64 ]

วันที่: 5 พฤษภาคม 2555 / 12:02
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1690
 หนุ่มน้อยหมาป่าดูน่ารักมากเลย ><   อย่าบอกนะว่าของบูชายันจะเป็น....หนูน้อยแมรี่โกลด์ -0-
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 20:37
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1675
สนุกมากๆอ่ะ ชอบจัง

PS.  ลึกลับ*ทรนง*ผู้ปกป้อง*รั่วชวนหัว ส่วนผสมปรุงเป็น >>WildRose คฤหาสน์กุหลาบป่า
Name : gentleroze gin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gentleroze gin [ IP : 101.109.213.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2555 / 11:26
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1558

ท่านมะนาวทำให้คิดว่าตอนต่อไปเป็นตอนสำคัญ ต้องอ่านต่อตลอดเลย ฮือๆ T T

สนุกมากเลย ><  ชาฮาร์น่ารัก ^/ / /^ มีงอนด้วย แมรี่โกลด์ก็น่ารักแสนซน ><

Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.61.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2555 / 14:05
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android