คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 15 : บทที่ ๑๒ : นักดนตรีแห่งฮาเมลิน


     อัพเดท 28 มี.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 15 : บทที่ ๑๒ : นักดนตรีแห่งฮาเมลิน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1795 , โพส : 30 , Rating : 100% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



บทที่ ๑๒

นักดนตรีแห่งฮาเมลิน


            ตลอดทางที่จูงมือกันมา ชาฮาร์เล่าเรื่องมากมาย อธิบายถึงความสามารถพิเศษของเขา ที่นอกจากเล่นดนตรีแล้วยังปลอมตัวเป็นใครก็ได้อีกด้วย เมื่อแรกแมรี่โกลด์ไม่หลงเชื่อ ทว่าชาฮาร์กลับพิสูจน์ให้เห็นด้วยตาของเธอเอง

            แมรี่โกลด์ยอมรับว่าชาฮาร์เป็นคนเล่าเรื่องได้เก่งทีเดียว เขาเล่าว่าก่อนจะเข้าร่วมคณะการแสดงนั้น เขาออกเดินทางไปกับครูของเขาเพียงสองคนประมาณปีกว่า ระหว่างนั้นครูได้สอนมนต์แปลงกายให้ ซึ่งมันช่วยเขาเอาตัวรอดจากการตามล่าของพวกนักล่ามนุษย์หมาป่าในสมัยนั้นได้ หลังจากนั้นชาฮาร์ได้ดัดแปลงมนต์นี้มาใช้ในการปลอมตัว เขาแปลงเป็นใครก็ได้ แค่ร่ายมนต์ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนรูปไป ทำให้มีเค้าหน้าคล้ายต้นแบบซึ่งไม่ได้เหมือนไปหมดเสียทีเดียว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาชาฮาร์จึงไม่เคยเผยร่างมนุษย์หมาป่าให้ใครเห็นอีกเลย ส่วนวิธีแก้มนต์คือการพูดคำว่า 'หมาป่า' หรือชื่อคนที่เขาปลอมด้วย และมีอีกวิธีหนึ่งคือการชำระล้างด้วยน้ำ

            ชาฮาร์ยังเล่าอีกว่า ถึงแม้ตลอดหนึ่งปีที่อยู่กับครูจะได้เดินทางไปทั่ว ได้ช่วยครูแสดงดนตรีตามเมืองต่างๆ โดยครูของเขาจะเป่าปี่และชาฮาร์เป็นคนคอยเก็บสตางค์คนดู ถึงอย่างนั้นชาฮาร์ก็ไม่คุ้นกับการอยู่ร่วมกันกับมนุษย์เท่าไหร่ ครั้งแรกที่ครูพาเข้ามาอยู่ในคณะเดินทางเขากลัวมาก แต่คณะเดินทางก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดไว้นัก พวกเขาเป็นกันเอง เพราะเป็นคนหมู่มากย่อมมีหลายความคิด บางคนใจดี บางคนก็เข้มงวด ยิ่งเวลาขัดแย้งกันเรื่องการแสดงงานยิ่งน่ากลัวกันทุกคน แต่พอถึงเวลางานแสดงออกมาจริงๆ ก็ทำออกมาได้ดีทุกครั้ง พวกเขามาอยู่ร่วมกันได้เพราะมีจุดประสงค์เดียวกัน คือรักการผจญภัย ดังนั้นในคณะจึงไม่ค่อยมีกฏเกณฑ์และค่อนข้างอิสระมาก (ชาฮาร์บอกว่าการแสดงเริ่มตั้งแต่บ่ายแล้ว แต่เขาอยากนอนกลางวันจึงไปนอนบนต้นไม้เงียบๆ คนเดียวกระทั่งเธอมา)

            แมรี่โกลด์รับฟังเขาโดยไม่พูดขัดอะไร เธอเองก็รู้สึกสนุกที่จะได้ฟังเรื่องผจญภัยของเพื่อนเก่า และเรื่องที่ชาฮาร์เล่านั้นไม่น่าเบื่อ เขาสอดแทรกมุขตลกและเล่าเรื่องได้กระชับไม่สับสน ราวกับว่าเขาได้เรียบเรียงเรื่องเหล่านี้ไว้ก่อนแล้ว แต่แมรี่โกลด์พอจะรู้ว่านี่คงเป็นความสามารถพิเศษของเขามากกว่า

"หลังจากนั้นสองปีครูก็หายตัวไป ข้าพยายามตามหาแต่ลุงหัวหน้าคณะกลับให้ปล่อยไป บอกว่าอย่างไรคนที่นี่ก็ขึ้นชื่อว่ารักอิสระ ตอนแรกข้าก็ใจหายอยู่บ้างตามประสาเด็ก แต่อยู่กับคณะก็ดี ทุกคนก็เหมือนครอบครัว" ชาฮาร์เล่าขณะเคี้ยวขนมแป้งทอด "แต่ข้าจำชื่อตัวเองไม่ได้ พวกเขาจึงตั้งชื่อให้ใหม่ เรียกข้าว่า ซาฮาร์ ซึ่งแปลว่ารุ่งอรุณ พวกสาวๆ บอกว่ารอยยิ้มของข้าสดใสราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้า"

ชาฮาร์ยิ้มให้แมรี่โกลด์ดู รอยยิ้มนั้นสดใสเหมือนรุ่งอรุณก็จริงอยู่ แต่แมรี่โกลด์ที่คุ้นกับชาฮาร์คนเก่าที่ชอบแยกเขี้ยวใส่ จึงมองว่ารอยยิ้มนี้แปลก

ใช่ เขายังเหมือนชาฮาร์คนเดิม นอกจากลักษณะนิสัยแล้ว ภายนอกแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

"ชาฮาร์ หน้าตาของเจ้าก็ใช้มนต์แปลงกายด้วยหรือ" เธอเอ่ยถามขึ้น "เจ้าถึงยังเหมือนเมื่อสิบปีก่อนเลย"

แมรี่โกลด์เห็นชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย แต่พยายามกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม "อื้ม" เขาพยักหน้า "หน้าตาก็สำคัญกับการแสดงนะ"

"อย่างนั้นหรือ"

"ใครๆ ก็ชอบหนุ่มหน้าเด็ก" ชาฮาร์ยักคิ้วให้เธอ "เจ้าล่ะ ชอบไหม"

แมรี่โกลด์ปั้นหน้าไม่ถูก เธอไม่ตอบเพราะไม่รู้จะตอบอะไร เมื่อเห็นดังนั้นชาฮาร์จึงผิดหวังเล็กน้อย แต่เพียงเดี๋ยวเดียวก็เปลี่ยนเรื่องคุย "ใกล้ถึงแล้วล่ะ"

แมรี่โกลด์เพิ่งรู้สึกตัว ชาฮาร์กับเธอเดินมาจนถึงลานซึ่งจัดแสดงงานของคณะเดินทางพอดี ที่นี่คนเนืองแน่นเป็นพิเศษ ตามจุดต่างๆมีการแสดงและขายของมากมายอย่างที่แมรี่โกลด์ไม่เคยเห็น และผู้คนที่มาร่วมชมงานดูมีความสุขเหลือเกิน พวกเขามากันเป็นครอบครัว พ่อแม่จูงมือลูกสาวลูกชายมาซื้อขนม คู่รักก็จับมือกันเที่ยวชมไปทั่วงาน

เมื่อเห็นดังนั้นใบหน้าของหญิงสาวเริ่มร้อนผ่าว เพราะตอนนี้ชาฮาร์กำลังจับมือเธอไม่ต่างจากคู่รักในงานเลย

แต่แล้วชาฮาร์ก็ปล่อยมือออก เขาหันมายิ้มกับเธอ "รอนี่นะ"

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะถามว่าไปไหน เขาก็วิ่งหายเข้าไปในฝูงชนเสียแล้ว

แมรี่โกลด์มองไปรอบตัว เธอไม่เคยเห็นที่นี่ครึกครื้นขนาดนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะบ้านของฟิลลิเปตั้งอยู่ค่อนข้างไกลจากตลาดซึ่งเป็นศูนย์รวมประชากร และมีแค่ช่วงเช้าเท่านั้นที่เธอจะเข้ามาแถวนี้ แมรี่โกลด์รู้จักพ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านหลายคน ถึงอย่างนั้นการมีคณะละครมาจัดงานแสดงที่นี่ก็ทำให้เธอได้พบผู้คนที่ไม่คุ้นหน้ามากมายทีเดียว

จู่ๆ ฝูงชนก็แหวกตัวออกกระจายเป็นวงกว้าง ทำเอาแมรี่โกลด์ต้องเดินหลีกทางตามพวกเขาไปเพื่อเหลือพื้นที่โล่งตรงกลางลาน จากนั้นคนในชุดตัวตลกหลากสีคนหนึ่งเดินมาอยู่กลางพื้นที่โล่งนี้ นอกจากชุดที่มีสีสันสดใสสะดุดตาแล้ว ตัวตลกไม่ได้เดินเท้าอย่างคนปกติ แต่เขากำลังเดินอยู่บนถังไม้กลม อีกทั้งมือทั้งสองโยนลูกบอลสี่ห้าลูกเป็นวงกลมและรับทุกลูกได้ ก่อนฉีกรอยยิ้มกว้างรับเสียงปรบมือ

เพียงไม่นานการแสดงชุดต่อมาก็ตามมา ทั้งกายกรรมผาดโผน การแสดงสัตว์เลี้ยงแสนรู้ และวงดนตรีเต้นรำ แมรี่โกลด์ยืนดูการแสดงเหล่านี้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธออ่านหนังสือที่มีบทบรรยายเกี่ยวกับการแสดงมากมายแต่ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนในชีวิต แม้คณะเดินทางตรงหน้าอาจไม่ได้ถือว่าเก่งกาจหรือโด่งดัง แต่สำหรับเธอนั้น พวกเขาแสดงได้น่าประทับใจจริงๆ

ผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ ตอนนี้คนในลานกว้างแออัดไปหมด ยังดีที่แมรี่โกลด์ยืนแถวหน้าจึงไม่ต้องเบียดเสียดกับใคร แถมยังเห็นการแสดงชัดเจนอีกด้วย เมื่อโฆษกประกาศเริ่มการแสดงชุดสุดท้าย สรรพเสียงทั้งหมดก็พร้อมใจเงียบลง และตั้งตารอ

ม่านดำซึ่งหลายคนคิดว่าเป็นเพียงฉากหลังประกอบ บัดนี้ถูกดึงขึ้นพร้อมเสียงกลองถี่จังหวะ เผยชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหลายสี ชายเสื้อและกางเกงตัดเป็นก้างปลาดูรุ่มร่าม นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้บัลลังก์ เขาสวมหมวกปีกกว้างใบใหญ่ซึ่งขณะชายหนุ่มก้มอยู่ก็ปิดบังใบหน้าเสียหมด

ในมือของเขาประคองปี่ถุงขึ้นมาจรดริมฝีปาก นิ้ววางลงประจำตำแหน่ง และในไม่ช้าเพลงบทหนึ่งก็เริ่มบรรเลง

เสียงปี่ฟังหวานละมุนรับกับคำร้องนุ่มหู เป็นบทเพลงสำหรับเปิดตัวนักดนตรีพเนจร

นั่นทำให้แมรี่โกลด์จำเขาได้

...ชาฮาร์กำลังเล่านิทาน

ชายหนุ่มลดปี่ลงก่อนขับเสียงร้องเป็นบทกลอน กล่าวถึงนักดนตรีคนหนึ่งซึ่งเดินทางอย่างอิสระราวกับสายลม


นักดนตรีผู้นั้นเป็นผู้มีความสามารถพิเศษกว่าใคร ยามเขายกปี่ถุงขึ้นมาเป่า ไม่ว่าผู้ใดได้ฟังย่อมหลงใหลในสเน่ห์ราวกับต้องมนต์ ทว่าแม้บทเพลงของเขาจะได้รับการตอบรับดีเพียงใด

ในกาลครั้งหนึ่งเขาได้เดินทางมาถึงเมืองฮาเมลิน เป็นเมืองเล็กแต่ไม่อบอุ่น เพราะเมืองนี้มีเจ้าเมืองเป็นคนทุจริต ไม่เคยใส่ใจกับปัญหาของบ้านเมืองเลย มีแต่กดขี่ข่มเหงและเก็บภาษีอย่างไม่เป็นธรรม เมื่อนักดนตรีได้เปิดการแสดงเพลงปี่ที่เมืองนี้ จึงได้รับความสนใจไม่น้อย ทุกคนมองว่าเพลงปี่นั้นประหลาดและไม่เคยได้ยินเพลงทำนองนี้มาก่อน แต่เมื่อมีคนท้าให้เขาเป่าเพลงที่แปลกกว่า นักดนตรีกลับสามารถเป่าได้เหมือนต้นฉบับไม่ผิดเพี้ยน เมื่อแรกพวกเขาคิดว่าเพราะนักดนตรีเป็นคนพเนจร อาจเคยฟังเพลงแปลกของตนจากที่ไหนมาบ้าง แต่ก็มีคนให้ความสนใจและท้าทายมาเรื่อยๆ ไม่เว้นแม้แต่เพลงที่ชาวบ้านแต่งขึ้นเองหรือเพลงที่ไว้ฮัมเล่นเวลาอาบน้ำ  นักดนตรีก็ยังเป่าได้ ใช้เวลาไม่นานคนจึงมามุงดูมากมาย แต่น้อยคนนักที่จะควักสตางค์บริจาค

เขารู้ข่าวจากชาวบ้านว่า ภายในเมืองกำลังประสบปัญหาร้ายแรง มีฝูงหนูแพร่พันธุ์เป็นจำนวนมากก่อความวุ่นวายไปทั่ว นอกจากหนูจะกัดแทะขโมยเสบียงอาหารแล้ว พวกมันยังเป็นพาหะนำโรคอีกด้วย นักดนตรีพอมองเห็นปัญหาบ้าง อย่างในตอนที่เขาแสดงเพลงเป่า ก็มีหนูโผล่ออกมาเพ่นพ่านตามถนนเยอะจนผิดปกติ ชาวบ้านคนหนึ่งบอกว่าเป็นมาพักหนึ่งแล้ว แจ้งเจ้าเมืองแล้วแต่ยังไม่มีใครมาแก้ไขอะไรสักที

ความจริงแล้วนักดนตรีรู้ว่าเรื่องปัญหาบ้านเมืองไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่เขาต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง ทว่าสิ่งที่ฉุดเขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้กลับเป็นเรื่องพื้นฐานเหมือนนิทานทั่วไป อย่าง... ความรัก

การเดินทางทำให้นักดนตรีมีโอกาสพบปะหญิงงามมากมาย แต่เพราะเขาเป็นนักเดินทางผู้รักอิสระ จึงไม่เคยปักหลักอยู่กับที่ใดได้นานเลย จนนึกไม่ออกเลยว่าจะมีหญิงใดสามารถครอบครองสายลมที่ไม่เคยหยุดพัดผู้นี้ได้

วันหนึ่งขณะนักดนตรีพักผ่อนอยู่ริมแม่น้ำ เขาได้พบหญิงคนหนึ่ง จากเครื่องแต่งกายบ่งบอกว่านางเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดา มีใบหน้างามเด่น แต่ดวงตากลับทอประกายโศกเศร้า ที่เจ้าของดวงตาพยายามปิดบังเอาไว้

เมื่อหญิงงามสังเกตเห็นเขา นักดนตรีเพียงจ้องตอบ เขาเดินทางมานานหลายปีทำให้ยั้งใจไม่ตะลึงในความงามล้ำของหญิงสาว หากแต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจกลับเป็นคำพูดของเธอ

'นักดนตรี ท่านเป็นคนใช้เวทมนตร์ใช่หรือไม่' เธอโพล่งถามในทันที

ผู้ถูกหาว่ามีเวทมนตร์ไม่ทันตั้งตัวกับคำถามพิสดาร ปกติแล้วเขาคุ้นกับคำขอให้เป่าเพลงนู้นเพลงนี้มากกว่า และถึงจะมีความสามารถเป่าเพลงปี่ได้ดีเลิศ แต่ก็ไม่เคยมีใครถามคำถามเช่นนี้กับเขามาก่อน

'แม่หญิงหมายถึงมนต์ใดกัน' เขาตอบด้วยรอยยิ้ม นักดนตรีรู้ว่าควรปฏิบัติตนอย่างไรต่อหน้าสุภาพสตรี 'เพลงของข้าอาจวิเศษ แต่ก็แค่เพลงปี่เท่านั้น'

หญิงสาวทำหน้าไม่พอใจในคำตอบ นางรุดตัวลงนั่งประชันหน้าเขา

'ไม่ใช่เพลงปี่' นางว่า 'ข้าถามว่าท่านเป็นคนใช้เวทมนตร์หรือเปล่า เป็นพ่อมดหรือผู้วิเศษใช่ไหม บอกความจริงข้าเถิด ข้าจะเก็บความลับนี้ไม่บอกใครแน่นอน ข้าสาบาน'

นักดนตรีตกใจเล็กน้อยพอเก็บอาการ 'แม่หญิงอย่าได้ถึงกับสาบานเลย คำสาบานนั้นอันตรายกว่าที่ท่านคิดนัก เพราะคำสาบานจำต้องสละวิญญาณผูกไว้กับสัญญาตลอดชีวิต'

'ท่านอย่ามาเฉไฉ' แม่หญิงหน้าบึ้ง 'ข้ารู้ว่าท่านเป็นผู้ใช้เวทมนตร์แน่นอน อาจไม่ใช่พ่อมดหรือผู้วิเศษ แต่ข้ารู้ว่าท่านมีเวทมนตร์ใช่ไหม ข้ารู้ว่าท่านทำได้มากกว่าเป่าเพลงปี่ทั่วไป'

นักดนตรีหนุ่มยิ้มละไม เขาพอมองออกว่าหญิงสาวตรงหน้ามีความงดงามเกินตัว จึงคิดเอาว่านางคงอายุน้อยกว่าเขามากอยู่

'ใช่ไหมคะ' หญิงสาวคะยั้นคะยอ

นักดนตรีไม่ได้ตอบนางในทันที เขาหยิบปี่ถุงขึ้นมาจรดปาก หลับตาเป่าเพลงสั้นเพลงหนึ่ง หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงตั้งท่าหมายจะห้ามแต่กลับชะงัก และยอมนั่งเงียบๆ ฟังเพลงแต่โดยดี

เพลงบทนั้นเต็มไปด้วยทำนองประหลาด แต่กลับคงความไพเราะไว้จนหญิงสาวเคลิบเคลิ้ม นางเฝ้ามองนักดนตรีกำลังหลับตาเป่าเพลงอย่างตั้งใจ และความรู้สึกหลงใหลก็เริ่มบังเกิด

นักดนตรีลืมตาเมื่อเพลงจบ เขายิ้มให้กับหญิงสาว 'ใจเย็นขึ้นบ้างไหมขอรับ'

หญิงสาวสะดุ้งจากภวังค์ เมื่อถูกถามราวกับรู้ใจเธอก็หน้าร้อนผ่าว ไม่กล้าตอบได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก นักดนตรีหัวเราะอย่างเอ็นดู

'ท่านมีเวทมนตร์จริงๆ' นางสรุปเอง 'ข้าชื่อโรแซน นักดนตรี... ท่านคือใครกัน เหตุใดจึงมายังเมืองสกปรกอย่างที่นี่'

เมืองฮาเมลินแต่ก่อนเลื่องลือในเรื่องความเจริญทางด้านการค้าและเศษฐกิจ แม้เป็นเมืองเล็กแต่ก็เป็นศูนย์รวมธุรกิจมากมาย แต่ภายหลังเมื่อเจ้าเมืองคนเก่าเสียชีวิตไป ก็มีเจ้าเมืองคนใหม่เข้ามาแทน เจ้าเมืองคนนี้ไม่ดีจริง แต่ถึงแม้ข่าวลือเรื่องการทุจริตของเจ้าเมืองจะหนาหูไปหลายเมือง แต่เจ้าเมืองคนนี้เป็นคนฉลาด มีวิธีแก้ให้ตนพ้นจากการตรวจสอบของผู้ตรวจการได้อย่างแยบยลเสมอ

เมื่อมีการขนส่ง ย่อมมีสิ่งแปลกปลอม ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พื้นดินใต้เมืองนี้มีพวกหนูแพร่พันธุ์อยู่ แต่กว่าจะแจ้งปัญหาก็สายเกินแก้เสียแล้ว เมื่อไม่มีใครกำจัดได้ พวกหนูก็เริ่มออกอาละวาด กัดแทะบ้านเรือนซึ่งทำด้วยไม้จนผุพัง ฉกชิงอาหารหรือแม้แต่ของมีค่ากลับไปสร้างรังใต้ดิน ในเวลาไม่นานเมืองฮาเมลินก็กลายเป็นเมืองสกปรก แค่มองตามถนนยังเห็นหนูวิ่งขโมยอาหารได้ต่อหน้าต่อตา

ยิ่งสกปรกมากก็ยิ่งมีเชื้อโรคมาก ชาวบ้านต่างติดโรคระบาดจากหนูและล้มป่วยไปตามๆ กัน รวมถึงเหล่าเด็กๆ ที่มีภูมิต้านทานอ่อนแอ โรแซนแนะนำตัวว่าเธอเป็นผู้อุปการะเด็กที่โบสถ์ในเมือง ตอนนี้มีเด็กติดโรคระบาดอยู่มาก พวกเขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติที่ไหน ลำพังเงินบำรุงโบสถ์ก็ไม่เพียงพอซื้อยารักษา คนอ่อนแอมากทนพิษไข้ไม่ไหว ตายไปหลายคนแล้ว

'ตอนท่านมาเล่นดนตรีที่นี่ มีเด็กป่วยหนีออกจากโบสถ์ไปดูการแสดงของท่าน พอกลับมาเขาเล่าเรื่องท่านให้ข้าฟัง อาการป่วยดีขึ้นถนัดตา เขากระตือรือร้น ร่าเริงราวกับไม่ได้ป่วย บอกว่าพอฟังเพลงของท่านแล้วรู้สึกดี'

 หญิงสาวอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง แต่นักดนตรีไม่พูดอะไรเลย ทำเพียงยิ้มอ่อนโยน รับฟังอย่างสงบเท่านั้น โรแซนบอกว่าแม้นางเป็นคนดูแลเด็กๆ แต่ก็ยังเชื่อในจินตนาการ เชื่อว่าห่างไกลออกไปบนโลกใบนี้ยังมีดินแดนของพ่อมดแม่มด มีผู้วิเศษที่คอยสร้างปาฏิหาริย์ช่วยเหลือผู้คน

นักดนตรีบอกกับนางว่าดนตรีเป็นเพียงส่วนหนึ่งซึ่งช่วยบรรเทาจิตใจ คนเราเมื่อเจ็บไข้ได้ป่วยทางร่างกายย่อมส่งผลถึงจิตใจ ลืมมองไปว่าถ้าใจเราดี เดี๋ยวร่างกายก็ดีตามเอง เพลงของเขาแค่ได้ฟังแล้วดี หมดทุกข์หมดกังวล เป็นความพิเศษของเสียงดนตรี หาใช่เพราะตัวเขามีเวทมนตร์หรอก

ทีแรกโรแซนไม่ยอมเชื่อ แต่เมื่อเห็นท่าทางซื่อตรงและความจริงใจของนักดนตรีนางจึงยอมแพ้ ขอตัวกลับบ้านไปโดยดี หากเขาต้องการอะไรก็ไปพบเธอที่โบสถ์ได้ ก่อนไปยังมีขู่ว่าถ้าไม่มาจะตามหา บังคับให้ไปเป่าเพลงให้เด็กๆ ฟังถึงในโบสถ์ทีเดียว

เมื่อนักดนตรีเห็นว่าหญิงงามไปไกลแล้ว นักดนตรีหยิบปี่ขึ้นมา เป่าอีกเพลงหนึ่ง เพลงนี้เป่าให้ตัวเขาเอง

เพลงสำหรับสารภาพบาป...

 

หลายวันต่อมา มีประกาศหนึ่งจากทางการมาแปะไว้กลางตลาด เนื้อความกล่าวถึงเจ้าเมืองได้ทำการคัดหาผู้ที่สามารถกำราบฝูงหนูให้หมดสิ้นไปจากเมืองฮาเมลินได้ โดยมีข้อแม้ว่าห้ามมิให้มีหนูหลงเหลืออยู่สักตัวเดียว เจ้าเมืองจะมีรางวัลให้อย่างงาม

ในความจริงแล้วไม่มีใครใคร่เชื่อใจประกาศฉบับนี้นัก เนื่องจากต่างทราบกันดีว่าเจ้าเมืองฮาเมลินนั้นมีความประพฤติเช่นไร และฝูงหนูในเมืองนี้ก็ใช่ว่าจะกำจัดง่ายเหมือนเมืองอื่น พวกมันไม่เกรงกลัวคน และขนาดตัวยังใหญ่โตกว่าหนูปกติหลายเท่านัก ยิ่งเงื่อนไขมากเพียงนี้หากไม่ใช่พ่อมดหรือผู้วิเศษ คนธรรมดาคงไม่มีสิทธิแม้แต่ทดลอง

แน่นอนว่านักดนตรีรู้ว่าปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องของเขา ถึงอย่างนั้นเขายังไปที่โบสถ์ ไปหาโรแซนและเด็กๆ และพบว่าอาการของเด็กที่ป่วยแย่กว่าที่คิดไว้ แต่ทุกครั้งที่พวกเด็กๆ ได้ฟังเพลงปี่ที่เขาเป่า อาการก็ดีขึ้นจริงอย่างโรแซนว่า ไม่ช้านักดนตรีจึงกลายเป็นที่รักใคร่ของเด็กทุกคนในโบสถ์

เวลาผ่านไปหลายอาทิตย์แล้ว โดยปกตินักดนตรีจะหยุดพักเมืองๆ หนึ่งเป็นเวลาอาทิตย์ถึงสองอาทิตย์ แต่นี่ก็ล่วงมาเกือบเดือน ฮาเมลินยังไม่มีทีท่าจะหาคนกำจัดหนูได้ และนักดนตรีเองก็เริ่มผูกพันกับที่นี่

แม้เมืองจะสกปรก แต่ไม่ทำให้จิตใจของคนในโบสถ์สกปรกตาม นักดนตรีรู้ตัวว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปเขาจะถอนตัวไม่ขึ้น ความผูกพันเป็นสิ่งไม่พึงประสงค์สำหรับคนเดินทาง เพราะนั่นเท่ากับเป็นการตัดตัวเองออกจากอิสรภาพ ถึงอย่างนั้นนักดนตรียังคงเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ออกเดินทางมาอย่างไร้จุดหมาย ได้ผจญภัย ได้รู้จักผู้คน บางทีที่ต้องเดินทางอาจไม่ใช่เพราะต้องการอิสระ แต่เพียงอยากค้นหาจุดหมายของชีวิตเสียมากกว่า

และตอนนี้เขาอาจเจอแล้วก็เป็นได้

นักดนตรีหลงรักความเข้มแข็งของโรแซน และโรแซนเองก็หลงรักความอ่อนโยนของนักดนตรี ทั้งสองตกหลุมรักกันท่ามกลางสักขีพยานตัวน้อยๆ ในโบสถ์...

 
++++

มีผู้ชมมากมายกำลังตั้งใจฟังเรื่องราวของนักดนตรีเป่าปี่ ชาฮาร์ในชุดนักดนตรีหลากสีสันกลับเงียบไป เขาแสดงท่าทางเป็นทั้งนักดนตรี เจ้าเมือง หญิงสาวหรือแม้กระทั่งเด็กกำลังป่วย ทุกคนที่ได้ชมต่างรู้สึกได้ว่า ชายหนุ่มผู้นี้แสดงการเล่านิทานได้อย่างยอดเยี่ยมราวกับเห็นเหตุการณ์จริง

ดวงตาสีแดงทับทิมคู่นั้นแปลกเสียจนใครก็ไม่อาจละสายตาได้ ทว่าดวงตาคู่แปลกนี้เองกำลังจดจ้องอยู่ที่ดวงตาสีทองอำพันคู่แปลกอีกคู่หนึ่งอยู่

...ตลอดการเล่าเรื่องนักดนตรีกับหญิงคนรัก แมรี่โกลด์รู้ว่าชาฮาร์มองมาที่เธอเสมอ...

แต่เมื่อชาฮาร์เริ่มเล่าต่อ กลับมีมือหนึ่งตบลงบนไหล่พร้อมทั้งกระชากตัวเธอให้หันกลับไป

แมรี่โกลด์เบิกตาโต หูอื้อจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง ทั้งที่เสียงที่แทรกการเล่านิทานมานั้นเป็นเพียงเสียงกระซิบ

หญิงสาวคิดถึงแกะทั้งสิบสี่ตัวซึ่งเธอทิ้งไว้ขึ้นมาทันที

"แมรี่โกลด์ แกมาทำอะไรที่นี่"


++++

บทนี้ผสมนิทานของกริมม์ซึ่งหลายคนอาจเคยได้ยินมาบ้าง เรื่องของนักเดินทางเป่าปี่แห่งฮาเมลิน (The Pied Piper) ในรูปแบบดัดแปลงของไรท์เตอร์ค่ะ โดยต้นฉบับสามารถค้นหาได้ในกลูเกิลนะคะ แต่นี่ยังไม่จบเพราะมีแม่เลี้ยงใจร้ายมาจังหวะแมรี่โกลด์ก่อน แต่ไม่ต้องห่วง จะมีการเล่าให้จบแน่ๆค่ะ :)

โดยนิทานเรื่องนี้มีการวิเคราะห์มาแล้วว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงหรือเปล่า ยังไงลองไปค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมจากกลูเกิลเอาได้

คิดถึงทุกคนจัง ช่วงนี้งานเยอะมาก นี่นั่งแต่งตั้งแต่ตีสี่จนถึงเที่ยง 
เพื่อให้ครบบทตามสัญญา ขอกำลังใจด้วยนะคะ หากพิมผิดช่วยแจ้ง หากมีข้อสงสัยอะไรโพสถามได้ค่ะ
รักทุกคน ^^ 


+❥ Free theme mouse. naru  


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 15 : บทที่ ๑๒ : นักดนตรีแห่งฮาเมลิน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1795 , โพส : 30 , Rating : 100% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 30 : ความคิดเห็นที่ 3368
ทำไมเทอแสดงสมบทบาทจัง
ไอบทแม่เลี้ยงใจร้ายเนี่ย!
ต้องมาตอนเล่าไม่จบ
แบบค้างๆคาๆด้วย!
Name : cherryme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cherryme [ IP : 180.180.31.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มกราคม 2557 / 15:49
# 29 : ความคิดเห็นที่ 3215
หมั่นไส้ยัยแม่เลี้ยงจริงๆ = ="
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.66.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 04:44
# 28 : ความคิดเห็นที่ 3131
นั่นไงเจ้ากรรมนายเวรท่านมาจริงๆด้วย =[ ]=!!
คนรัก(เหวย?)เขากำลังสื่อใจกันอยู่แท้ๆ ฮ่วย!
เดี๋ยวปั๊ดเอารองเท้าแก้ว(?)โบกเลย =A=;;

@ ค.ห.1349 แค่มาอ่านคอนเม้นท์เค้าก็ปลื้มแล้วค่ะ
มีความสุขที่ไรท์เตอร์อ่านคอมเม้นท์ที่ตัวเองพิมพ์ ;w;


PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.36.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2556 / 14:53
# 27 : ความคิดเห็นที่ 3063
ย๊าก!!!
อย่าขัดความสุขกันหน่อยเลยแม่เลี้ยงใจร้าย!
ให้เพื่อนเก่าเขาได้อยู่ด้วยกันหน่อยเป็นอะไรไป?
อิจฉาเรอะ!?
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:35
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2894
อาร้าย กำลังเพลินกะนิทานเเท้ๆโดนขัดซะได้ นักเขียนก็เล่าเรื่องได้ราวกับมีเวทมนตร์เหมือนกันนนะ
PS.  คำวิจารณ์ดีๆจากคนที่อ่านนิยายของเราทำให้ยิ้มได้ไปสามวันเลย
Name : ปากกาและหยดหมึก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปากกาและหยดหมึก [ IP : 115.67.135.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 19:35
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2699
สงสารแม่รี่!
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 23:18
# 24 : ความคิดเห็นที่ 2445
เอาเบลินดาไปเก็บเตอะ !
Name : MIU'Q < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MIU'Q [ IP : 61.90.53.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 20:04
# 23 : ความคิดเห็นที่ 2440
เอายัยแม่เลี้ยงไปเก็บ!
PS.  Nothing in this world that we do not.
Name : Texiora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Texiora [ IP : 110.49.235.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 18:37
# 22 : ความคิดเห็นที่ 2001
 หวานจัง
PS.  โซ่ตรวนบางอย่างช่างล้ำค่า สำหรับผู้ที่รู้จักมัน และผู้ที่รู้จักมันจะหันมายิ้มให้คุณ แล้วพูดว่า "นี่คือสิ่งที่ฉันเลือกด้วยทั้งหมดที่ฉันมี"
Name : Channa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Channa [ IP : 202.44.135.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2555 / 14:54
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1863
พี่นาวแต่งเก่งมากเลยค่ะ.   อธิบายยอดเยี่ยมมากเลย
ทำให้ชาฮาร์ หนูรักหนูหลงเลยค่ะ
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.206.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2555 / 13:54
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1798

เบลินดานิ -*-


PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 125.25.50.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 17:21
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1746
คนก็ตั้งเยอะ ยัยแม่เลี้ยงยังอุตส่าห์ตามเจอแฮะ - -
ติดตามค่า ><
PS.  This is my dream and in my dream have you floating in a dream every night and I'm happy every time I dream about you.
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 101.109.1.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2555 / 13:37
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1703
 ชอบนิทานจัง  แต่เกลียดยัยแม่เลี้ยงใจร้าย - -
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 23:17
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1580

เกลียดยัยแม่เลี้ยง = =*

Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.71.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2555 / 14:41
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1526

วรรคที่สาม กฏเกณฑ์ ต้อง กฎเกณฑ์ ตัวนี้นะคะ
นิยายเรื่องนี้ทำให้เราอ่านไปได้เรื่อยๆแบบสนุกมากค่ะ
ชอบตัวละครทุกตัวเลย
แอบเขินตรงที่ชาฮาร์เล่าเรื่องแล้วมองตาแมรี่โกลด์
สองคนนี้นี่ จะน่ารักไปไหน


PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 110.77.234.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2555 / 13:42
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1467
 เบลินดางีเง่าที่สุด กำลังมีวามสุขโผล่มาทีเดียวความสุขหายวับเลย
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 58.11.185.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2555 / 10:16
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1427
ง่ะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม เบลินดาต้องมาขัดอีกแหงๆ ว่าแต่ชอบตรงนี้จัง เรื่องนิทานที่ซาฮาร์เล่า แต่งออกมาได้ดีมากเลย^^

PS.  ขอฝากนิยายเรื่อง "How To Find A Dragon : ตามล่าหามังกรที่สาบสูญ" ด้วยนะจ๊ะ
Name : Equinox < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Equinox [ IP : 180.183.27.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2555 / 22:43
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1326
เห้ย สนุกสุด ๆ
Name : ?SINCERE' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ?SINCERE' [ IP : 223.206.122.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2555 / 18:47
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1308

แม่เลี้ยงใจร้ายอีกแล้ว ฮึ่มมม !!

ป.ล. แก้คำผิดนิดนึง คำว่าบรรเทากับสักขีพยาน หาเจอแค่นี้ แหะๆ


PS.  จากวันนี้...ไปถึงทุกวัน จะมี "กัน" ตลอดไป
Name : doGNow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ doGNow [ IP : 125.27.135.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 12:02
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1257
ค้างไปไหนคะเนี่ยยย มันสนุกอ้ะ อยากอ่านต่อจะแย่อยู่แล้ววว
Name : Doggy [ IP : 58.9.25.40 ]

วันที่: 3 มีนาคม 2555 / 14:18
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1256
ค้างค่า ค้าง =[]=!!
รออ่านต่อนะคะ
Name : จ้าวอควา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จ้าวอควา [ IP : 124.122.139.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2555 / 10:25
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1254
 มาอ่านต่อหล่ะ 
ขัด ให้ ค้าง อีกและ = ="
PS.  กุไม่มีบีบี กุมีแต่บีบีกันอ่ะ อยากเล่นกับกุป่ะ??
Name : ZenmeE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZenmeE [ IP : 125.25.18.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2555 / 19:03
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1253

สนุกมากๆเลย
แต่ตอนนี้ค้างมากๆค่ะ

Name : เจ้าหญิงสีแดง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงสีแดง [ IP : 171.96.12.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2555 / 11:15
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1251
ขัดอารมณ์สุดๆเลย ยายแม่เลี้ยง
ชักจะแค้นคนเขียนแล้วนะเนี่ย!!!
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 14.207.133.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2555 / 20:58
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1249
 ซาฮาร์ จ๋าาาาาา><
น่ารักมาก แค่คิดรูปตามก็บินได้แล้ว แต่่คุณแม่เลี้ยงมาขัดอะไรตอนเน้=[]=
PS.  ชั้นเป็นแครอท!,ชั้นเกรียนเรอะ!ไม่มีทาง,ชั้นบ้าเรอะ!อาจจะใช่!!!
Name : CarroT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CarroT [ IP : 101.51.89.65 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2555 / 19:11
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android