คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 13 : บทที่ ๑๐ : นิทาน


     อัพเดท 28 มี.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 62,796
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 528 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 13 : บทที่ ๑๐ : นิทาน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1871 , โพส : 38 , Rating : 85% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



บทที่ ๑๐

นิทาน


            ข่าวการเสียชีวิตของท่านหญิงลีเดียถูกส่งสาน์สด่วนไปยังเมืองหลวง เพียงสองวันฟิลลิเปก็บึ่งกลับมาทันที

            พิธีศพของท่านหญิงจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แม้ฟิลลิเปเป็นเพียงผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเล็กๆ แต่ผู้มาคำนับศพก็เยอะพอสมควร ส่วนใหญ่เป็นญาติฝ่ายผู้ตาย เป็นคนชั้นสูงซึ่งพอสละเวลามาร่วมไว้อาลัยได้นิดหน่อย มาคำนับศพแล้วต่างลากลับไป บรรยากาศในงานศพจึงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและกดดัน คนในงานเริ่มน้อยลงเมื่อถึงฤกษ์เผาศพ เหลือแค่ชาวบ้านและญาติสนิทไม่กี่คนเท่านั้น

            ฟิลลิเปมองควันจากเตาเผาศพกำลังลอยสู่ท้องฟ้า แมรี่โกลด์ยืนอยู่ข้างเขา ดวงตาบวมช้ำเพราะร้องไห้มาหลายวันติดต่อกัน เธอยังคงทำใจไม่ได้ ฟิลลิเปและกาวินก็เช่นเดียวกัน

            อย่างไรก็ตาม การจากไปของท่านหญิงกลับไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของพ่อลูกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย กาวินซึ่งเป็นคนเงียบอยู่แล้วยิ่งเงียบหนักกว่าเดิม และฟิลลิเปผู้เคยสดใสใจดีกลับกลายเป็นคนขี้โมโห พอเรื่องอะไรไม่เป็นดังใจก็พาลหงุดหงิดไปเสียหมด แย่ยิ่งกว่าคือฟิลลิเปมักเอาอารมณ์นั้นมาลงที่ลูกชาย แน่นอนว่าพ่อกับลูกไม่มีใครยอมใครเลย การทะเลาะกันจึงเกิดบ่อยขึ้นเรื่อยๆ คนรอบข้างไม่รู้จะปรามอย่างไรเพราะเจ้าเรื่องดันเป็นเจ้าบ้านทั้งคู่

แมรี่โกลด์ก็เช่นกัน เธอพูดน้อยลงแทบนับคำได้ ตลอดมาเธอรู้เรื่องคำสาปในตัวเองเพียงน้อยนิด นายพรานอาเบลเคยอธิบายเกี่ยวกับคำสาปให้เธอรู้ว่าเธอและเขาพูดโกหกไม่ได้ อันหมายความว่าสามารถพูดเพียงความจริงจากใจ หากแต่เวลานี้เธอได้เรียนรู้อีกเรื่องหนึ่ง คำสาปนั้นยังรวมถึงความจริงอันถูกต้องตามครรลองแห่งชีวิต เรื่องจริงที่เกิดขึ้นในโลกแม้เธอไม่เคยรู้มาก่อน คำสาปก็สั่งให้เธอพูดได้เช่นกัน

ถึงตอนนี้แมรี่โกลด์อดสงสัยไม่ได้ว่าผู้สาปคำสาปนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่

กาวินรู้สึกได้ว่าเด็กหญิงมีความทุกข์ ความจริงทุกคนตั้งแต่เจ้านายจนถึงคนรับใช้ต่างอยู่ในสภาวะโศกเศร้ากันทั้งนั้น และด้วยความไม่เก่งเรื่องชวนใครคุยทำให้หลายวันมานี้ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันเลย ทว่าสุดท้ายวันกำหนดวันลาเรียนก็มาถึง เขาจำเป็นต้องกลับเมืองไปเรียนอีกครั้ง กาวินไม่ค่อยอยากคุยกับพ่อ เขาบอกเรื่องสอบทหารแล้ว แต่กลายเป็นเพิ่มหัวข้อทะเลาะกันเข้าไปอีก การเป็นทหารของพระราชาเป็นเรื่องน่ายินดี เป็นอาชีพน่ายกย่องนับถือ แต่ฟิลลิเปเติบโตในชนบท ประกอบกับตระกูลรับอาชีพเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์มาแต่สมัยปู่สมัยทวด ถูกสอนมาให้รักสงบไม่ชอบความรุนแรง พ่อของเขาจึงมองว่าเป็นทหารต้องออกศึกสู้รบตลอด เป็นอาชีพโหดร้ายป่าเถื่อน เมื่อลูกชายบอกว่าสอบผ่านเป็นทหาร แทนที่จะยินดีกลับไล่ตะเพิดกาวินออกจากบ้าน

เมื่อคิดว่าต้องออกจากบ้านแล้วท่านชายก็อดคิดถึงเด็กหญิงไม่ได้ ในคืนก่อนออกเดินทางเขาจึงนัดแมรี่โกลด์มาคุย

“ขอให้ท่านโชคดี” เธอกล่าว

            กาวินตั้งความหวังจะได้ยินคำอวยพรมากมายตามนิสัยของเด็กหญิง เมื่อโดนบอกลาเพียงเท่านั้นจึงรู้สึกเสียใจ ภายหลังเขาแทบไม่ได้คุยอะไรกับเธอเลยเพราะเหมือนสาวน้อยจะไม่อยากคุยกับใคร ท่านชายได้แต่ปลอบตัวเองว่าเราต่างอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ เขาจึงไม่อยากเอ่ยความใดๆ นอกจากอวยพรให้เธอโชคดีเช่นเดียวกัน แล้วเขาก็ขี่ม้าออกเดินทางไป

            ทว่าการจากไปโดยไม่ร่ำลาบิดานั้นเอง ส่งผลให้ฟิลลิเปโมโหแทบคลุ้มคลั่ง ถึงกับกล่าวตัดพ่อตัดลูก ประกาศไปทั่วหมู่บ้านว่าต่อแต่นี้ไป ตัวเขานั้นไซร้ไม่เคยมีลูกชายชื่อกาวิน อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครกล้าคัดค้าน คนส่วนใหญ่ต่างลงความเห็น อย่างไรเสียฟิลลิเปก็เป็นพ่อบังเกิดเกล้า ทำเป็นไม่เห็นหัวกันอย่างนี้ออกจะเกินไปหน่อย

            ทั้งบ้านตกอยู่ในภาวะตึงเครียดอยู่หลายเดือน ยังไม่ทันไรเลยข่าวร้ายก็มาอีก เกิดปัญหาทางด้านเศรษฐกิจ การเพาะปลูกได้ผลผลิตไม่ดี อันเนื่องมาจากเมืองข้างเคียงเกิดโรคระบาด ได้ยินว่ามีฝูงหนูแพร่พันธุ์เป็นจำนวนมาก ชาวเมืองต่างเดือดร้อนไปทั่ว หมู่บ้านเล็กๆ อย่างที่นี่แม้จะอยู่แถบชานเมือง แต่ใช้น้ำจากแม่น้ำสายเดียวกัน จึงได้รับผลกระทบไปด้วย กว่าทางการจะแก้ปัญหาหนูเต็มเมืองได้ ก็หลังจากยกเลิกกิจการเพาะปลูกไปแล้วและหันมาทำฟาร์มเลี้ยงแกะอย่างเดียว

            ความกดดันจากหลายๆ ด้านบีบให้ฟิลลิเปรับคนเดียวไม่ไหว ครั้งหนึ่งเขาคุยกับแมรี่โกลด์ บอกว่าหากอยู่กับเขาต่อไปเธอจะลำบาก ตอนแรกเขาหวังจะส่งเธอเข้าเรียนเมื่ออายุสิบห้าครบกำหนด แต่หากเศรษฐกิจยังแย่อยู่อย่างนี้เขาเองคงดูแลเธอไม่ไหว เขาไม่อยากให้เธอลำบากเพราะตัวเอง หากเธอไม่อยากอยู่ที่นี่จะกลับไปอยู่บ้านเดิมกับนายพรานในป่าก็ได้ เขาขอโทษที่ดูแลเธอได้ไม่ดีอย่างที่รับปาก แต่หากเธออยากอยู่กับพ่อบุญธรรมแย่ๆ อย่างเขาต่อไป เขาก็พร้อมจะเลี้ยงดู

            แมรี่โกลด์ยังมีความเป็นเด็ก เธอเองเมื่อรู้สึกว่าบ้านหลังนี้ไม่มีความสุขเหมือนแต่ก่อนย่อมไม่อยากอยู่ แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ฟิลลิเปลำบาก เขาสูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างและกำลังทุกข์มากกว่าใครๆ หากเธอจากไปอีกคนเขาจะไม่เหลือใคร แมรี่โกลด์รู้มาตลอดว่าฟิลลิเปรักเธอเหมือนลูกสาว แม้เธอจะไม่กล้าเรียกว่าพ่อได้เต็มปาก แต่เธอก็รักเขาดั่งพ่อคนหนึ่งเหมือนกัน

            “ข้าอยู่ที่นี่ได้” เธอบอกกับพ่อบุญธรรม “แต่ท่านไม่ควรรับภาระไว้คนเดียวอย่างนี้ หากท่านไม่มีความสุขแล้วจะให้คนอื่นมีความสุขได้อย่างไร”

            ได้ยินลูกสาวพูดอย่างนั้นฟิลลิเปดึงเธอเข้าไปกอด เป็นครั้งแรกที่แมรี่โกลด์ได้เห็นเขาร้องไห้

            “ข้าจะทำให้เจ้ามีความสุข” เขากล่าวทั้งน้ำตา “ข้าจะสร้างมันขึ้นมาอีกครั้ง บ้านของเรา...”

            ในเวลานั้นแมรี่โกลด์ตกลงเชื่อใจพ่อบุญธรรม เธอเชื่อว่าสักวันฟิลลิเปจะนำความสุขที่หายไปกลับมาอีกครั้ง และไม่นานเขาก็ทำอย่างนั้นจริงๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เด็กหญิงลืมไป ว่าไม่ใช่ทุกคน... ที่จะทำตามคำสัญญา

            วันหนึ่งในฤดูหนาวมีหิมะตก ฟิลลิเปกลับมาถึงบ้านหลังจากไปธุระในเมือง แมรี่โกลด์วิ่งไปเปิดประตูต้อนรับเขาตามปกติ ทุกครั้งที่ฟิลลิเปออกเดินทางเขาจะมีของฝากมาให้เธอเสมอ ยิ่งคราวนี้ฟิลลิเปไปนานหลายอาทิตย์ แมรี่โกลด์ลุ้นว่าครั้งนี้ของฝากจะเป็นอะไร

            ทว่าเมื่อเปิดประตูออกมา แมรี่โกลด์พบฟิลลิเปยืนยิ้มอยู่ แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ข้างเขามีผู้หญิงอ้วนคนหนึ่ง นางกำลังส่งยิ้มให้เธอเช่นเดียวกัน


            “แมรี่โกลด์ ลูกรัก” ฟิลลิเปทักทายเสียงอ่อนหวาน “นางจะมาอยู่ที่นี่กับเรา... ในฐานะภรรยาของข้า”

            แล้วเขาก็โอบไหล่หญิงข้างกาย พร้อมกับลูบท้องป่องจนยื่นมาข้างหน้าของนางก่อนจะเอ่ยต่อ

“เรากำลังจะมีน้องแล้วนะ...”


++++


            ใครจะคิดว่าแม่เลี้ยงคนใหม่จะทำให้ชีวิตของแมรี่โกลด์เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เบลินดา เป็นชื่อของภรรยาคนใหม่ของฟิลลิเป หากพูดตามความจริงจากใจของเธอแล้ว ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อที่น่าจดจำเท่าไหร่นักหรอก เพราะนางมีคุณสมบัติจะเป็นแม่เลี้ยงในนิทานครบทุกประการทีเดียว

            เบลินดาเป็นผู้หญิงชาวบ้านคนหนึ่งที่ฟิลลิเปไปรู้จักอย่างไรไม่ทราบได้ เนื่องจากธุรกิจแปรรูปขนแกะกำลังได้ราคาดี ฟิลลิเปจึงเทียวไปเทียวมาระหว่างหมู่บ้านกับเมืองหลวงบ่อยครั้งเพื่อส่งสินค้าออกสู่ตลาด ทั้งผ้าห่มขนแกะ เสื้อกันหนาวขนแกะ น้ำนมแกะ เนื้อแกะ และอื่นๆ อีกมากมาย สร้างรายได้จนสามารถกอบกู้ชื่อเสียงได้อีกครั้ง และด้วยเหตุใดอีกก็ไม่ทราบได้ฟิลลิเปที่บอกไปทำงานก็พาเบลินดา (ตอนแรกแมรี่โกลด์มองว่าอ้วนมาก) กลับมาแต่งงานอยู่ด้วยกันที่บ้าน และท้องป่องๆ ยื่นๆ น่าเกลียดนั้นก็มี 'น้อง' ของเธออยู่ข้างใน

            เหมือนฟิลลิเปจะทำตามสัญญาของเขาถูกต้อง เขาบอกจะสร้างบ้านใหม่ขึ้นมา บ้านที่ประกอบไปด้วยพ่อ แม่ ลูก อันเป็นคุณสมบัติของครอบครัวแสนอบอุ่น แต่ท่านผู้ใหญ่บ้านไม่รู้เลยว่า บ้านหลังใหม่ของเขาคงสร้างความสุขให้แค่กับภรรยาและลูกคนใหม่เท่านั้น

            เบลินดาไม่เหมือนท่านหญิงลีเดีย ต่อให้แมรี่โกลด์ไม่ชอบท่านหญิงเมื่อแรกพบอย่างไร สุดท้ายเธอก็สามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีด้วยกันได้ แต่สำหรับแม่เลี้ยงคนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ หญิงตั้งครรภ์มักอารมณ์ร้าย ฉุนเฉียวง่ายและต้องการการเอาใจใส่จากสามี ฟิลลิเปเองพร้อมให้สิ่งเหล่านั้นเต็มที่ เขาเหมือนกับตอนแรกที่รับแมรี่โกลด์เข้ามา นั่นคืออยู่ในช่วงเห่อลูก เห่อภรรยา มีสิ่งใดจะยกให้ตามใจทุกอย่าง จนบางครั้งก็ลืมไปเลยว่าแมรี่โกลด์ก็เป็น 'ลูก' ของเขาเหมือนกัน และแม่เลี้ยงเองดูพอใจให้เป็นอย่างนั้น

            ภายในสองปีแม่เลี้ยงมีลูกให้ฟิลลิเปถึงสองคน ล้วนเป็นลูกชายทั้งสิ้น ความจริงแล้วแมรี่โกลด์รู้มาว่าฟิลลิเปอยากได้ลูกสาวมากกว่า แต่เนื่องจากยังไม่หมดระยะข้าวใหม่ปลามัน เขาจึงเอาใจลูกชายทั้งสองเป็นพิเศษ ทั้งนี้เพื่อทดแทนสิ่งที่เขาสูญเสียไป

            ตลอดมาแมรี่โกลด์ทำงานหนักมากขึ้น ฟิลลิเปยังเดินทางบ่อยเพราะต้องการขยายกิจการ ทำให้แมรี่โกลด์ต้องอยู่บ้านประสบชะตากรรมกับแม่เลี้ยงและน้องชายเพียงลำพัง หน้าที่ใหม่ของแมรี่โกลด์คือทำงานบ้านทั้งหมดและดูแลแกะ เหตุเพราะในช่วงที่เศรษฐกิจย่ำแย่ฟิลลิเปได้ให้คนรับใช้ทุกคนออกจากงานเพื่อตัดค่าใช้จ่าย แม้หลังจากเศรษฐกิจดีขึ้นแต่แม่เลี้ยงกลับไม่ยอมจ้างใครเข้ามาทำงาน และตัดสินใจให้เธอทำหน้าที่ทั้งหมดนั้นแทน

            เคยมีคนกล่าวไว้ว่าเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ แต่ขณะที่เราอยู่ในช่วงเวลาแห่งความทุกข์กลับพบว่านานแสนนานกว่าจะผ่านพ้นไป ทว่าแมรี่โกลด์ได้ตระหนักด้วยตัวเองแล้วว่า มันคงเป็นความจริง...



++++

            กลิ่นอายสายลมหนาวแห่งต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเรือนผมยาวสลวยให้พริ้วไหว แสงแดดจากพระอาทิตย์ส่องลงมากระทบฝูงแกะตัวน้อยบนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ เปลี่ยนขนแกะสีขาวปุกปุยให้เป็นสีทอง หากมองผ่านฝูงแกะเหล่านี้ไปจะพบหมู่แมกไม้ซึ่งบัดนี้ถูกแต่งแต้มสีสันทั้งเหลือง ส้ม และแดง สลับสีกันอย่างงดงามราวกับภาพวาด

            ร่างเพรียวบางของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งไม่ไกลจากฝูงแกะ เธอมีเส้นผมสีทองรับใบหน้าเรียวสวยและริมฝีปากแดงรูปกระจับ แม้เสื้อผ้าที่สวมใส่จะเก่าซอมซ่อ ทว่าใครได้มองย่อมต้องเอ่ยชมหญิงสาวผู้นี้ว่าช่างงดงามราวกับนางไม้

หน้าที่ของเธอคือเป็นคนพาฝูงแกะเหล่านี้ออกมาเดินเล่นที่เนินเขา และเฝ้าดูแลไม่ให้มีสัตว์ร้ายมาทำอันตราย เพราะฉะนั้นเวลานี้จึงเป็นช่วงเวลาแห่งอิสรภาพของเธอ

            แกะตัวหนึ่งเดินเข้ามากระแซะหญิงสาว มันไม่ได้ออกไปกินหญ้าเหมือนตัวอื่น เพราะขาของมันพิการข้างหนึ่ง มันจึงมานั่งเป็นเพื่อนเธอ ก่อนแลบลิ้นเลียแก้มนวลครั้งหนึ่งด้วยความรักใคร่

            “ไม่เอาน่า หมายเลขสิบสี่” หญิงสาวโอบแกะตัวนั้นตอบ “ไปเล่นกับเพื่อนๆ สิ”

            แต่เจ้าแกะชื่อหมายเลขสิบสี่ไม่ได้ไปตามคำสั่ง มันมองหญิงสาวด้วยดวงตากลมใสคล้ายถามว่ากำลังทำอะไรอยู่ และเธอเข้าใจ “อ่านหนังสืออยู่น่ะ...”

            “แมรี่โกลด์! แมรี่โกลด์

            เสียงเรียกเจื้อยแจ้วดังก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏตัวเสียอีก หญิงสาวถอนหายใจ รีบเก็บหนังสือนิทานเล่มเล็กซุกไว้ในเสื้อคลุมขนแกะ เมื่อเด็กชายสองคนวิ่งแข่งกันขึ้นมาทางเนินเขา พอถึงตัวหญิงสาวทั้งคู่ถึงกับหอบแฮ่กเลยทีเดียว

            เด็กชายทั้งสองฉีกยิ้มให้กันและกัน ก่อนผลักเจ้าหมายเลขสิบสี่ออกแล้วแย่งกันนั่งข้างเธอ

“ยายเด็กเลี้ยงแกะทำอะไรอยู่” คนได้นั่งชิดกับเธอถามขึ้นทันที เขามีผมสีดำหยักศกและคิ้วที่ดกหนาจนดูเหมือนขมวดคิ้วตลอดเวลา ส่วนอีกคนมีผมสีอ่อนกว่าทิ้งตัวนั่งข้างๆ หน้าหงิกหน้างอเพราะถูกแย่งที่นั่งตำแหน่งโปรด

แมรี่โกลด์ส่งสายตาตำหนิ “เห็นว่าอย่างไรเล่า”

“เลี้ยงแกะไง พี่ถามโง่ๆ ไปได้ เด็กผมสีอ่อนโพล่งออกมา จึงถูกพี่ชายเขกกะบาลไปหนึ่งทีก่อนหันหน้าเจ้าเล่ห์มาทางเธอ

“ข้าเห็นนะว่าเจ้าอ่านหนังสือ” เขาว่า “ถ้าแม่รู้ แม่ต้องตีเจ้าแน่”

“แม่จะไม่รู้หากเจ้าไม่ไปฟ้อง เจคอป” แมรี่โกลด์ตอบ เมื่อรู้ว่าไม่มีประโยชน์จึงหยิบหนังสือที่ซ่อนไว้ออกมา “เพราะนางไม่เคยสนใจข้าอยู่แล้ว”

            “ใช่! ขนาดแมรี่เล่านิทานให้ข้าฟัง แม่ยังไม่รู้เลยว่าแมรี่อ่านหนังสือออก

            “หยุดตะโกนสักทีเถอะน่า วิล! ไม่อย่างนั้นก็กลับบ้านไป”

            “ก็ได้...” เด็กชายวิลเบ้ปากใส่พี่ชาย ทว่าเจคอปไม่แม้แต่หันไปมอง

            ถูกต้องแล้ว ทั้งสองคนคือลูกชายของฟิลลิเปและเบลินดา นับตั้งแต่ที่เบลินดาเข้ามาพร้อมกับอุ้มท้องเจคอปเมื่อเจ็ดปีก่อน แม่เลี้ยงก็ปรับเปลี่ยนระบบในบ้านใหม่ทั้งหมด ยึดตำแหน่งเจ้าของบ้านและผู้ดูแลการเงินโดยอ้างว่าแบ่งเบาภาระสามี พร้อมลดฐานะแมรี่โกลด์จากลูกเลี้ยงให้กลายเป็นคนรับใช้ (ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียง) และแต่งตั้งเจคอปให้ขึ้นเป็นลูกชายคนโต รองลงมาคือวิลเลียมและลูกสาวอีกสองคนซึ่งยังเป็นทารกอยู่

            ยังดีที่สองพี่น้องไม่ใช่เด็กนิสัยไม่ดีอย่างในนิทาน พวกเขามีความคิดเป็นของตัวเอง แน่นอนเมื่อเห็นว่าแม่ของตนเจ้ากี้เจ้าการและไม่มีความยุติธรรม อีกทั้งไม่ได้ตามใจตนซึ่งเป็นลูกชาย ทั้งคู่จึงค่อนข้างติดแมรี่โกลด์มากกว่า

            เจคอปมักพาน้องชายของเขามาหาเธอโดยเฉพาะตอนบ่าย ซึ่งเป็นเวลาที่เธอพาฝูงแกะออกมากินหญ้า พวกเขารู้ว่าเธอชอบอ่านหนังสือ จึงมาขอให้เล่านิทานให้ฟัง โดยมีข้อตกลงระหว่างกันว่าห้ามบอกแม่ เพราะแม่เลี้ยงใจร้ายไม่ยอมปล่อยให้เธอมีเวลาว่างมากนัก ถึงขั้นไม่ส่งเธอเรียนหนังสือเมื่ออายุถึงเกณฑ์ เรื่องที่แมรี่โกลด์อ่านหนังสือออกจึงเป็นความลับระหว่างสามพี่น้อง

            แมรี่โกลด์ยิ้มให้เด็กๆ “วันนี้อยากฟังเรื่องอะไรล่ะ”

            “หมาป่าสิ หมาป่า วิลเลียมเสนอ

“อ้อ” หญิงสาวหรี่ตา “ปีศาจหมาป่าที่ชอบจับเด็กดื้อไปกินน่ะหรือ”

แล้วแมรี่โกลด์ก็ยกมือกางกงเล็บ ทำท่าขู่แฮ่ วิลสะดุ้งตัวลอยจนหลบหลังพี่ชาย ทำให้เจคอปหัวเราะจนต้องกุมท้อง

แมรี่โกลด์ขยี้ผมน้องชายคนเล็ก “ไม่เอาน่าวิล กลัวแล้วยังจะให้ข้าเล่าอีก”

“แมรี่โกลด์ หมาป่าน่ากลัวจริงหรือเปล่า” วิลเลียมถามหน้าแดง

หญิงสาวไม่ได้ตอบ แน่นอนเธอไม่สามารถตอบสิ่งที่เธอไม่แน่ใจได้ ดังนั้นถึงแม้จะถูกเด็กชายสองคนรบเร้าอย่างไรเธอจำเป็นต้องทำนิ่งเฉย ยกหนังสือนิทานออกมาอ่านเสียงดังๆ เพื่อดึงความสนใจแทน

“นิทานได้กล่าวไว้ว่า... กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่กับแม่สองคน ใครๆ ต่างเรียกเด็กผู้หญิงคนนั้นว่า หนูน้อยหมวกแดง” เมื่อแมรี่โกลด์เกลิ่นเริ่มเรื่อง เด็กชายสองพี่น้องจึงพร้อมใจกันรูดซิปปิดปากและตั้งใจฟัง “ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเธอมักใส่หมวกที่เย็บติดกับเสื้อคลุมสีแดงสด ซึ่งหมวกนี้ยายของเธอที่อยู่ในหมู่บ้านถัดไปได้ถักให้เธอเป็นของขวัญวันเกิด ดังนั้นเด็กหญิงจึงมักใช้ติดตัวประจำเสมอ

อยู่มาวันหนึ่ง แม่ของหนูน้อยหมวกแดงได้วานให้เธอนำอาหารไปให้คุณยายซึ่งกำลังนอนป่วย พร้อมกำชับให้รีบเดินทาง อย่าเถลไถล หนูน้อยหมวกแดงรับคำและมุ่งหน้าไปที่บ้านคุณยายทันที แต่หมู่บ้านถัดไปนั้นต้องผ่านป่าเล็กๆ หนูน้อยหมวกแดงเป็นคนกล้าหาญจึงเดินเข้าป่านั้นไปอย่างไม่เกรงกลัว ในป่าอากาศเย็นสบาย มีดอกไม้นานาพันธุ์กำลังออกดอกบานสะพรั่ง ในขณะที่หนูน้อยหมวกแดงกำลังเดินชื่นชมความงานในธรรมชาติอยู่นั้น ทันใดนั้นหมาป่าตัวหนึ่งก็โผล่ออกมา...”

 จู่ๆ หญิงสาวกลับเงียบไป ส่งผลให้เจคอปกับวิลเลียมซึ่งกำลังตั้งใจฟังส่งเสียงครวญครางทันที

“เล่าต่อสิ แมรี่ หยุดทำไม”

“ข้าว่ามันไม่ค่อยเหมาะจะเล่าให้เด็กฟังนักหรอก” แมรี่โกลด์ว่า “ใกล้เย็นแล้ว กลับบ้านกันดีกว่า”

“โถ่” สองพี่น้องโห่ร้องพร้อมกัน แมรี่โกลด์รีบเก็บหนังสือ รุนหลังทั้งคู่ให้เดินไป เธอหยิบไม้เท้าสำหรับต้อนแกะขึ้นมาและพาทั้งหมดกลับบ้าน โดยมีเสียงครวญครางของเด็กชายดังตลอดทาง

จริงอย่างหญิงสาวว่า นิทานนั้นมาจากเรื่องเล่าซึ่งเคยเป็นความจริงมาก่อน ดังนั้นนิทานเล่มที่เธอถืออยู่นั้นจึงไม่ใช่นิทานก่อนนอนสำหรับเด็ก เนื้อหาของนิทานเป็นต้นฉบับค่อนข้างรุนแรง และมีบางสิ่งในเนื้อหานั้นตอกย้ำความรู้สึกของเธอ

หนูน้อยหมวกแดงได้พบหมาป่า มันเสแสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อหลอกให้เธอตายใจ สุดท้ายหักหลังด้วยการจับเธอกินเป็นอาหาร

หมาป่านั้นเป็นสัตว์ดุร้าย แต่หมาป่าที่เชื่องและใจดีกลับน่ากลัวยิ่งกว่า...

ความทรงจำหนึ่งแวบขึ้นมา เป็นภาพของใครบางคนซึ่งเธอคุ้นเคย ทว่าพร่ามัวจนไม่อาจจดจำได้ว่าเป็นใคร ไม่รู้เป็นเพราะกาลเวลาที่ทำให้มันลางเลือน... หรือเพราะหยาดน้ำตาซึ่งกำลังคลอหน่วงอยู่ในดวงตา


++++


            หลังอาหารเย็น แมรี่โกลด์ทำหน้าที่เก็บกวาดเช่นเดิม แต่ต่างออกไปตรงที่วันนี้มีรังสีประหลาดแผ่ออกมาจากตัวหญิงสาว เมื่อถึงหลังบ้านเธอกระแทกจานชามลงในอ่างโดยไม่กลัวมันแตก และใช้ผ้าขัดล้างมันด้วยแรงทั้งหมดที่มี

            ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน แมรี่โกลด์ต้อนแกะเข้าคอกเรียบร้อยแล้วจึงเตรียมตัวไปทำอาหารเย็น ทว่าระหว่างนั้นเองแม่เลี้ยงก็เข้ามา

            ปกติแม่เลี้ยงไม่ค่อยเข้ามาในครัวนัก นอกเสียจากนางจะออกมาหาของว่างตอนกลางคืน แมรี่โกลด์จึงตกใจที่เห็นเธอมา

            “วิลเลียมบอกว่าแกอ่านนิทานให้ฟัง” แม่เลี้ยงถามเสียงสูง “ไม่มีใครให้เรียนหนังสือแล้วแกอ่านหนังสือออกได้อย่างไร แมรี่โกลด์”

            แมรี่โกลด์เม้มปากจนเป็นเส้นตรง นึกคาดโทษน้องชายไว้ในใจ

            “ฟิลลิเปเคยสอนข้า” เธอตอบอย่างระมัดระวัง

            เบลินดาถลึงตาโตแทบถลน จากนั้นคว้าแขนของแมรี่โกลด์มาบีบจนหญิงสาวร้อง นางยื่นหน้าเข้ามาแล้วกระซิบ “แต่ข้าไม่ให้แกอ่านหนังสือ จำไม่ได้หรือไง”

            “พวกเขาแค่อยากให้ข้าเล่านิทานให้ฟัง” แมรี่โกลด์ร้อง ความเจ็บที่ต้นแขนจากแรงบีบของแม่เลี้ยงทำให้เนื้อเป็นรอยช้ำ แต่เธอต้องกลั้นเอาไว้

            “อย่ามาอ้าง!” เบลินดาตะคอกน้ำลายกระเซ็น “วันนี้ไม่ต้องกินข้าวเย็น เอาหนังสือทั้งหมดของแกออกมาเผาทิ้งเสีย แล้วอย่าให้เห็นอีกนะว่าแกอ่านหนังสืออีก ไม่อย่างนั้นจะหาว่าแม่ไม่เตือน”

             แมรี่โกลด์กัดฟันพยักหน้าตอบ แม้ไม่รู้ว่าแม่เลี้ยงจะทำอย่างไรหากเธอไม่ทำตาม แต่เธอก็ไม่อยากเสี่ยง ดังนั้นมื้อเย็นแมรี่โกลด์ไม่ได้ไปร่วมทานอาหาร แต่ต้องไปขนหนังสือในห้องนอนออกมาเพื่อนำมาเผาทิ้งทั้งน้ำตา หนังสือมีทั้งตำราความรู้และหนังสือนิทาน เมื่อก่อนแมรี่โกลด์ไม่ชอบนิทาน แต่พอท่านหญิงเสียไปเธอเริ่มอ่านหนังสือทุกเล่มที่มีอยู่ พยายามกอบโกยความรู้เพื่อเตรียมตัวดำเนินชีวิตในอนาคต

            ความจริงแล้วฟิลลิเปจะต้องส่งเธอเข้าโรงเรียนเมื่อตอนอายุสิบห้า ทว่าช่วงเวลานั้นทั้งเจคอปและวิลเลียมเกิดมาแล้ว เบลินดาใช้มารยาของนางยื้อตัวแมรี่โกลด์ไว้ อ้างว่าเลี้ยงลูกสองคนไม่ไหว ต้องการให้แมรี่โกลด์ช่วยเป็นพี่เลี้ยงเพราะเห็นเป็นคนในครอบครัว หลังจากนั้นแมรี่โกลด์ก็ไม่มีเวลาว่างอีกเลย อดคิดไม่ได้ว่าฟิลลิเปคงลืมเรื่องส่งเธอเรียนหนังสือไปแล้วกระมัง

            ถึงอย่างนั้นแมรี่โกลด์ก็ชอบอ่านหนังสือ ก่อนเบลินดาเข้ามา ท่านหญิงลีเดียเป็นคนสอนให้เธออ่านออกเขียนได้ และฟิลลิเปสอนเธอจากการเล่านิทานก่อนนอน ดังนั้นแม้ตอบแม่เลี้ยงไปว่าฟิลลิเปสอนคนเดียวจึงไม่เป็นการโกหก แม่เลี้ยงไม่ชอบให้ใครพูดถึงภรรยาเก่าของผู้ใหญ่บ้านสักเท่าไหร่

            หลังจากระบายอารมณ์กับจานชามแล้ว แต่การต้องทำลายหนังสืออันมีค่านั้นทิ้งก็ไม่สามารถทำให้แมรี่โกลด์ลืมความโกรธนั้นได้หมดสิ้น เธอจึงใช้วิธีสงบสติตัวเองด้วยการออกไปเยี่ยมเยียนฝูงแกะของเธอ

            แมรี่โกลด์มาถึงคอกแกะ เมื่อเห็นแกะก็เริ่มใจเย็นลงมาก เธอเอ่ยทักทายแกะทีละตัวตามหมายเลขชื่อ พวกมันเป็นลูกหลานของเจ้าหมายเลขหนึ่ง เธอเลี้ยงดูมันมาตั้งแต่ยังเล็ก เห็นพวกมันเป็นลูกชายลูกสาวเลยทีเดียว

            “หมายเลขสิบสอง หมายเลขสิบสาม หมายเลขสิบ... สี่... อยู่ไหนน่ะ”

            เหมือนหัวใจตกลงไปอยู่ใต้ตาตุ่ม แมรี่โกลด์เร่งนับแกะอีกที แต่ยังนับได้แค่สิบสามตัวเท่าเดิม เป็นไปได้อย่างไรกัน ตอนกลับจากเนินเขาเธอนับครบหมดทุกตัวแล้วนี่นา

          แล้วหมายเลขสิบสี่จะหายไปไหน

            เจ้าหมายเลขสิบสี่เป็นน้องคนสุดท้าย นับได้ว่าเป็นลูกแกะตัวที่สิบสาม คนโบราณถือเลขสิบสามคือเลขอัปมงคล ตอนแรกฟิลลิเปต้องการให้ฆ่ามันทิ้งเพราะถือว่ากาลกิณี อีกทั้งมันเกิดมาพิการ ขาหลังของมันงอข้างหนึ่งทำให้เดินช้ากว่าตัวอื่น แต่แมรี่โกลด์ยืนยันให้เลี้ยงมันไว้ มันเกิดมาไม่สมบูรณ์ เหมือนมีคำสาป... เหมือนกับเธอ...

            แมรี่โกลด์กวาดมองหา แต่ก่อนจะไปเธอกลับได้ยินเสียงกึกกักตรงกองฟางไม่ไกลคอก เป็นไปได้ว่าหมายเลขสิบสี่อาจลอดรั้วไม้ไปได้เพราะมันตัวเล็กกว่าเพื่อน

            ดังนั้นหญิงสาวจึงเดินตรงไป

            “หมายเลขสิบสี่” เธอเรียก หวังให้มันตอบกลับมา

            ทว่าสิ่งที่ตอบกลับไม่ใช่เสียงของแกะ มีเสียงบางอย่างเสียดสีกับฟาง คล้ายมันกำลังหาทางหนี เงาของกองฟางทำให้ที่ตรงนั้นมืดจนมองไม่ชัด แมรี่โกลด์พยายามหรี่ตามองในความมืด เมื่อชะเง้อมองด้านหลังกองฟาง พบขาหงิกงอของเจ้าหมายเลขสิบสี่และอีกอย่างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืด

            สิ่งนั้นคือใบหูตั้งแหลมขนาดใหญ่ และดวงตาวาวโรจน์สีแดงเลือด



            “กรี๊ดดดดด!!” หญิงสาวหวีดร้อง “ช่วยด้วย มีหมาป่า!”


++++

อ้อ ต้องบอกก่อนว่า นิทานเรื่องหนูน้อยหมวกแดง จริงๆแล้วเป็นนิทานพื้นบ้านโบราณจากฝรั่งเศสค่ะ
ดังนั้นมันจึงเป็นนิทานมาก่อน ให้แมรี่โกลด์และเด็กๆได้อ่าน
ไรท์เตอร์จึงเขียนให้แมรี่โกลด์ไม่ใช่เป็นต้นกำเนิดสาวน้อยหมวกแดงนะคะ แต่เป็นอีกภาคหนึ่ง(งงมั้ย?)

มาถึงบทที่10กันแล้วนะคะ ต่อไปจะเป็นเนื้อเรื่องหลักแล้ว(เพิ่งจะหลักเรอะ!)
ยังไงก็ขอให้ติดตามกันต่อไปนะคะ

หมาป่ามาแล้ว !!! >____<
ยิ้มละไมทุกคนค่ะ

  +❥ Free theme mouse. naru 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 13 : บทที่ ๑๐ : นิทาน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1871 , โพส : 38 , Rating : 85% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 38 : ความคิดเห็นที่ 3397
กรี๊ดดดดดดดดดด  ชาฮาร์รึเปล่านะ !!!!
PS.  
Name : MayBB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MayBB [ IP : 171.96.176.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กรกฎาคม 2559 / 20:23
# 37 : ความคิดเห็นที่ 3366
เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
วิลลเลียมมมมมม แกสนใจโดนเตะสักทีมั้ย! บอกแม่ทำไมฟร่ะ
Name : cherryme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cherryme [ IP : 180.180.31.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มกราคม 2557 / 15:34
# 36 : ความคิดเห็นที่ 3213
ท่านฟิลิปเป ครอบครัวและความสุขสำหรับท่านคือสิ่งใดกัน?


PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.3.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 04:03
# 35 : ความคิดเห็นที่ 3182
แม่เลี้ยงชั่ว
PS.  มาเป็นเพื่อนกันนะเมี๊ยวววววววว
Name : ลูกแมวน้อยสีคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีคราม [ IP : 49.49.102.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 16:13
# 34 : ความคิดเห็นที่ 3126
แม่เลี้ยงใจร้าย.. กับลูกสองคน โป้ะเช้ะ =..=b

ขอให้หนูดาวเรืองกับหมาป่าน้อยเจอกันสักทีเถอะ YwY

PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.44.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2556 / 11:45
# 33 : ความคิดเห็นที่ 3061
อย่าบอกนะว่า!!!
ชาฮาร์?
ไม่หรอกมั้ง
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:01
# 32 : ความคิดเห็นที่ 3038
ชาฮาร์รึเปล่า  แต่เกลียดแม่เลี้ยงใจร้ายนั่นจัง
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.6.6 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:34
# 31 : ความคิดเห็นที่ 2756
อ่านไปอ่านมาบางทีก็อยากพูดได้แต่ความจริงเหมือนเเมรี่บ้าง
รู้สึกว่าตัวเองชักพูดมากไปแล้ว

เเมรี่โกลด์กวาดมองหา  กวาดตารึป่าว

เเอบดราม่านะเนี่ย
PS.  คำวิจารณ์ดีๆจากคนที่อ่านนิยายของเราทำให้ยิ้มได้ไปสามวันเลย
Name : ปากกาและหยดหมึก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปากกาและหยดหมึก [ IP : 58.11.234.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2555 / 14:05
# 30 : ความคิดเห็นที่ 2697
เจอแล้วเหรอ??
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 23:06
# 29 : ความคิดเห็นที่ 2511
หรือว่าหมาป่านั่นจะเป็น...
PS.   รักกทุกคน
Name : ROLLY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ROLLY [ IP : 115.87.240.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2555 / 22:25
# 28 : ความคิดเห็นที่ 2472
อ่านถึงบทที่สิบแล้วแมรี่โกลนี่น่ารักจริงๆครับ เป็นเด็กสาวใสซื่อน่าหยิกสักหนึ่งที

ปล.บรรยากาศละมุนจริงๆ ครับ ^^
Name : Vanilla Ice < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Vanilla Ice [ IP : 171.4.140.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2555 / 17:35
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2468
อ่านจบสิบตอนรวดแล้ว สนุกมากกกกก ><
Name : Wendell < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wendell [ IP : 58.11.130.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 สิงหาคม 2555 / 20:36
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2444
ชาฮาร์รองยอดรัก ?
Name : MIU'Q < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MIU'Q [ IP : 61.90.53.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 19:33
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2438
มาแล้วใช่ไหมชาร์ฮา!
PS.  Nothing in this world that we do not.
Name : Texiora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Texiora [ IP : 110.49.235.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 17:50
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1861
ตื่นเต้นชอบคะ
พี่นาวสู้ๆ ความสุขจงมาให้พี่นาวเถอะ. สาธุ. 555
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.206.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2555 / 13:43
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1796
ชาฮาร์? วิลเลียมนะวิลเลียม
PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 125.25.50.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 16:46
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1701
 แม่เลี้ยงใจร้ายจริงๆ - - อย่างนี้กลับไปอยู่กับพ่อในป่าดำอ่ะดีแล้ว
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 22:55
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1571
ชาฮาร์? เกือบลืมไปเเล้วนะเนี่ย เอ้่อ ทำไมตอนนี้ไม่มีกาวินเลยอ่า เเงๆๆๆ รักกาวิน <3
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.67.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2555 / 20:59
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1517
วรรคที่ขึ้นต้นว่า อยู่มาวันหนึ่ง ความงาน ความงามนะคะ
บทนี้รวมหลายเรื่องเลยนะคะเนี่ย
ซินเอดเรลล่าเอย เด็กเลี้ยงแกะเอย
ต้องยอมรับไรเตอร์จริงๆว่าผูกเรื่องได้สุดยอด
ถ้าเป็นเรานะ กลับบ้านในป่าไปตั้งนานแล้ว
ไม่อยู่ให้เขาใช้เป็นขี้ข้าแบบนี้หรอก
ปล. ว่าแต่กาวินไม่กลับมาบ้านบ้างเลยหรอ

PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 110.77.234.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2555 / 20:45
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1465
ว้าว เรื่องซินเดอเรลล่ามาแล้ว*๐*
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 58.11.185.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2555 / 10:03
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1417

ตอนนี้เอามาจากต้นตระกูลนิทานกริมม์ จาคอบ กับ วิลเฮมม์ กริมม์ใช่ไหมค่ะ


PS.  P.S. ขอฝากนิยายเรื่อง Mirror ด้วยนะค่ะทุกท่านนน
Name : Night Fury < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Night Fury [ IP : 101.51.185.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2555 / 20:02
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1403
เพิ่งรู้ความร้ายกาจของเบลินดา หลังจากที่ได้อ่านมาในหลายๆเม้นของคนอื่น ว่าแต่นี่มันเรื่องราวของซินเดอเรลล่าใช่ไหม!!! แล้วเพิ่งเข้าเนื้อหาหลักจริงเหรอ แล้วหมาป่านั่นซาฮาร์ใช่ไหม หยุดอ่านไม่ได้เลย ทิ้งอะไรให้สงสัยตลอดTT

จะว่าไปอ่านบทนี้เราเจอคำผิดด้วยละ "ครรห์" = "ครรภ์" น้าา สงสัยต้องปิดซอยเลี้ยงรึเปล่า เพราะตั้งแต่อ่านมายังไม่เจอคำผิดของนาวเลย 555 แอบดีใจที่ได้ค้นพบ^^

PS.  ขอฝากนิยายเรื่อง "How To Find A Dragon : ตามล่าหามังกรที่สาบสูญ" ด้วยนะจ๊ะ
Name : Equinox < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Equinox [ IP : 180.183.27.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2555 / 01:08
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1324
ตื่นเต้น ๆ
Name : ?SINCERE' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ?SINCERE' [ IP : 223.206.122.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2555 / 18:37
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1306
อ้ายยยย ทำไมแมร์รี่โกลด์ของเราต้องถูกกลั่นแกล้งด้วย TT
ชาฮาร์รึเปล่านะ แต่ถ้าใช่ก็ไม่น่าจะเป็นดวงตาวาวโรจน์สีแดงเลือดนะ ><

PS.  จากวันนี้...ไปถึงทุกวัน จะมี "กัน" ตลอดไป
Name : doGNow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ doGNow [ IP : 125.27.135.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 11:37
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1265
 ขอเข้าพวกด้วย คห.1221
ฮู่เร่!!!!\(^3^)/
PS.  "Mirror, mirror on the wall, who is the loveliest lady in the land?"
Name : P.K. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P.K. [ IP : 101.108.55.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2555 / 15:45
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android