ระบาย...

นาวขา...
ถ้าสิ่งไหนมันเครียดนักก็ปลอยวางมันซะนะนาว...
ไม่ต้องจำเป็นให้คนทั้งโลกเข้าใจเรา ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนที่รู้จักรักเรา...

...แค่ยังมีคนที่รักเราอยู่ แค่ยังมีคนที่ห่วงใยเรา...แค่นั้นมันยังไม่พออีกเหรอ...

เวลารู้สึกว่าไม่มีใคร ให้คิดถึงใครที่ซักคนที่รักและเป็นห่วงนาวสิ
นาวมีคนแบบนั้นอยู่มาก...พี่เชื่อนะ โดยที่นาวอาจจะยังไม่รู้ตัว อาจจะยังไม่เปิดใจ
อย่างน้อยพี่ก็เป็นห่วงนาวนะ^^

เราไม่ควรจะหลีกหนีจากปัญหาแต่ควรจะเผชิญหน้ากับมันอย่างผู้กล้า...
แต่ถ้ายังไม่พร้อมที่จะมั่นถึงขนาดนั้น ลอยถอยกลับมาในจุดที่นาวรู้สึกสบายใจ...
เมื่อพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยเดินต่อไป...

ทางเดินมีหลายทาง ทางเดินที่เรารักนั้นก็มีหลายทางเช่นกัน
เราไม่จำเป็นต้องทำให้ได้ดีในทุกด้าน
แค่เราได้ทำในสิ่งที่รักก็มีความสุขแล้วจริงมั๊ย?

นาวกลัวกับคำว่าผู้ใหญ่เกินไปอยู่รึเปล่า หึ๊?
นาวมักจะย้ำคำนี้อยู่เสมอว่าให้พี่โตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี
แล้ว...นาวเองก็จะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีใช่ไหม?
ก

พี่นาวขา คือว่า หนูไม่เคยรู้เรื่องของพี่นาวมาก่อนเลย แต่ถึงพี่นาวจะเป็นยังไงนู๋ก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ลืมพี่นาวนะค่ะ ถึงพี่นาวจะเปลี่ยนไปแค่ไหน คนเก่าเป็นยังไงนู๋ก๋ไม่รู้ แต่พี่นาวในตอนนี้ก็ดีแล้วนะค่ะ ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกค่ะ

พี่นาวน่ะเป็นคนที่นู๋อยากเอาเป็นแบบอย่างเลยนะรู้มั้ย หนูน่ะเมื่อก่อนวาดรูปไม่ได้ความเลย แต่พอมารู้จักกับพวกพี่ๆ หนูก็อยากทำได้บ้างเลยฝึกทำต่างๆนานาให้มันออกมาสวย จนตอนนี้ก็คิดว่าตัวเองทำได้ดีแล้ว(แต่ยังลงสีไม่เป็นเลย T_T )

นู๋ขอบคุณพี่นาวมากเลยนะค่ะ

---

PS.  ไปเยี่ยมกันหน่อยนะค่ะ

มามะที่รัก จุ๊บๆๆๆ มาให้กอดแหน่ เราไม่ค่อยได้คุยกันเลยเนอะ แหม เครียดมั่งเป็นธรรมดาธรรมด้า งี่เง่าอย่างมุกยังเครียดเป็น ที่ว่าโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่น่ะถูก อย่างมุกนี่มีความคิดอ่าน(งี่เง่า)มากขึ้น และยิ่งมีความรู้สึกรำคาญบางคนที่พูดคุยอย่างไม่จริงใจมั่งล่ะ ไม่อยากทำความรู้จักคนใหม่ๆที่ผ่านเข้ามามั่งล่ะ เอ็ดคน ดุคนมากขึ้นมั่งล่ะ

แต่มุกไม่คิดอยากกลับไปเป็นคนเดิม มุกคิดว่าตัวเองพัฒนาสูงขึ้นแล้วล่ะนะ มุกยอมรับตัวตนทั้งหมดที่เพื่อนทุกคนเป็นได้ ในขณะเดียวกันมุกก็แยกแยะและกล้าพูดกับเพื่อนในเรื่องที่เค้าผิดจริงๆมากขึ้น รู้จักประนีประนอมและเด็ดขาด จริงจังมากกว่าเดิมและรู้สึกซีเรียสได้ทุกเรื่อง

สิ่งที่เป็นกังวลของมุกคือเรื่องความรู้สึกสงสารเอื้ออาทรเพื่อนนี่แหละ มุกไม่ค่อยจะสงสารใครและเป็นคนโกหกไม่เก่ง นาวดีกว่ามุกเยอะ ยังห่วงความรู้สึกคนอื่น แต่มุกนี่สิ.... เฮ้อ... เอาเป็นว่า ไม่อยากกลับเป็นคนเดิม แล้วก็อยากหยุดพัฒนาการไว้แค่นี้พอ

นาวเองก็อย่าเก็บเอาอะไรมาใส่ใจเลย สิ่งที่มุกอยากให้นาวเป็นคือไม่แยแสในเรื่องหลายๆเรื่องที่เล็กๆน้อยๆและเป็นผลเสียต่อสภาพจิตใจ เค้าเรียกว่าปล่อยวาง? ใช่ไหม

อยู่ๆก็อยากโดดงาน ลางสังหรณ์เป็นจริง =_=*

เฮ้อ~ เอาเถอะ ก็ได้ๆ คิดถึงนาวอะมีอะไรมะ =////=*

วันนี้มาโหมดเพ้อ...=w=

พูดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว แสดงว่ายังไงข้างในก็ยังเป็นนาวคนเดิม ^^

แน่นอน เป็นผู้ใหญ่ขึ้นความรับผิดชอบก็ต้องมากขึ้น ในขณะเดียวกันเราก็มองโลกด้วยสายตาที่ต่างออกไปด้วย...
เพราะงั้น ก่อนจะบอกว่าเราเปลี่ยน มองคนข้างๆก่อนว่าเค้าเปลี่ยนไปเหมือนกันหรือเปล่า

เห็นเป่าว่าคำตอบคืออะไร ^w^ คนเราไม่ใช่ว่าจะทำตัวเป็นเด็กได้ตลอดไปนี่หนู


พี่อายุสิบห้า แต่ปีนี้ม.ห้า เตรียมเอนต์แย้ว ยังรู้สึกว่าไม่โตซะที เหอะๆ 
แต่จากสายตาของเพื่อนๆ เป็น"เด็ก" ที่เป็น"ผู้ใหญ่"มากที่สุดในกลุ่ม แปลกเนอะ =w="
เป็นผู้ใหญ่ขึ้นทุกวัน แล

กรรม ขึ้นซ้ำเลย เหอะๆ ทำไดเขาเน่าแล้วไง
/me โกยเกียร์หมาออกนอกบอร์ด

---

PS.  อย่ากลัวที่จะเริ่มต้น อย่าพูดว่า"ซักวันหนึ่งฉันจะ..." อย่าละเลยเพิกเฉยต่อคนที่คุณรัก ชีวิตคนเราแสนสั้นนะคุณ จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้.... . .

...พี่นาวงับ^..^...

ถึงเฮาจะไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่ก็พอจะเข้าใจนะ...

การที่เมื่อก่อนเราร่าเริง สดใส เฮฮา ปาร์ตี้ กับเพื่อนๆได้อย่างเปิดใจน่ะ...

มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้สบายใจ สนุกสนาน เหมือนกับว่ายังมีคนที่เราไว้ใจอยู่...จริงๆนะ...

แต่เมื่อโตขึ้นไป เราอาจเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจคนรอบกายมากนัก ทำได้เพียงแค่พูดคุยทักทาย แล้วจากไป...

เฮาก็เคยเป็นคนร่าเริง สดใส เหมือนกัน แต่ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงชีวิตไปตั้งแต่ย้ายโรงเรียนตอนป.1...

ทุกสิ่งมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว รอบข้างมีแต่เพื่อน...หลอกลวง

ตลอด5ปีในชีวิตที่แสนมืดมนนั่น...มันทรมานนะ

จนมาอยู่ม.ต้นนี่แหล่ะ ถึงเปลี่ยนไป...เป็นคนเดิม

กล้าที่จะพูด กล้าที่จะรับฟัง กล้าที่จะแสดงความรู้สึก เพราะมีเพื่อนที่เข้าใจเรา...ไงล่ะ

หัวหอมไม่รู้จะพูดยังไงดีแฮะ

เจ๊ขา~~ ไอ้คนเก่าคนใหม่ที่เจ๊ว่า... ไม่ว่ายังไงมันก็คือตัวเจ๊ไม่ใช่เหรอคะ

ทุกคนมีอะไรๆหลายด้านอยู่แล้ว นิสัยแต่ละคนก็มีหลายแบบ ทั้งในยามมีความสุข ยามเหงา ยามโกรธ

พักซะให้สบาย แล้วอยากกลับมาเมื่อไหร่ก็กลับมาได้นี่คะ ส่วนเรื่องผู้ใหญ่ไม่ผู้ใหญ่ มันไม่ใช่เรื่องสำคัญไม่ใช่เหรอ ที่จะต้องทำอะไรทุกอยางให้เป็นผู้ใหญ่ แค่คิดดี ทำดี เจ๊นาวก็หรูมากแล้ว ^ ^ (หัวหอมเคยปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่าไม่ว่าจะอายุสิบ ยี่สิบ สามสิบ หรือห้าสิบ หัวหอมก็จะดูการ์ตูนแบบที่เคยชอบทำ ถ้ามีใครหาว่าดูการ์ตูนอย่างกับเด็ก ก็จะโต้กลับไปว่า "บ้านเอ็งบัญญัติกฎหมายไว้รึไงว่าแก่แล้วห้ามดูการ์ตูนน่ะ หึๆ)

หนูหอมจะไม่บอกว่า "ให้ยิ้มเข้าไว้" เพราะถึงแม้จะยิ้ม ก็ไม่ได้หมายความว่าข้างในนั้นจะหายเศร้า มันไม่ดีเลยถ้ายิ้มแล้วไม่มีความสุข

ถ้าเจ๊นาวอยากทำอะไร เจ๊นาวก็ทำได้นี่ ^ ^ อย่าเศร้าเลยน่า เดี๋ยวความน่ารักหายหมดไม่รู้ด้วยนะ ^ ^ แล้วอีกอย่าง... ถ้าเกิดมันมีผลต่อความสูงของเจ๊ขึ้นมา จะมาหาว่าหนูหอมไม่เตือนไม่ได้นะเออ~~

จาก หัวหอมดอง ที่ตอนนี้ยังไม่ได้อาบ

เพราะงี้เจ๊ถึงรักหัวหอมไง T^T
เจ๊ลืมไปเลยนะเนี่ยว่าหัวหอมก็เป็นอีกคนที่เจ๊ยังแสดงตัวตนเดิมอยู่ =_= (เลว)
รักหัวหอมน้า TT^TT
ถึงจะดองจนเริ่มเน่าก็น่ารัก
แต่เรื่องส่วนสูงของเจ๊นี่มันน่าจับกดนะเธอ!

---

PS.  Life will go on forever as long as you have the strength to carry on. : ชีวิตจะยังดำเนินต่อไปตราบใดที่คุณยังเข้มเเข็งพอจะแบกรับมัน

กระโดดถีบนาวหนึ่งดอก!! (บังเอิญข้าน้อยพูดให้กำลังใจดีๆไม่เป็นซะด้วยสิ)

หารูปสาวผมเงินมาล่อดีไหมหว่า =_="

---

PS.  แสงสว่างจะส่องถึงตัวข้าอีกหรือ เมื่อโลหิตบนมือคู่นี้มิสามารถชำระล้างออกไปได้...

หัวหอมก็รักเจ๊ เจ๊ที่น่ารัก TVT
เพื่อนหัวหอมที่ไม่ได้เจอกันตั้ง 2 ปี พอโผล่มาอีกที มันสูงกว่าหัวหอมแล้วอ่ะ - -* ทั้งๆที่แต่ก่อนเตี้ยกว่าแท้ๆ มันบอกว่ากินนมทุกๆเช้า แล้วตอนเย็นก็วิ่งวันละ 10 กิโล -___-
พยายามเข้านะค้า~~
(ทีนี้ไม่เพียงแค่โดนกด แต่โดนฝังเลย  -_______-)

ใครๆก็อยากให้พี่นาวกลับมาเป็นเหมือนเดิมค่ะ จะได้มามีเวลาสนุกๆและความทรงจำดีๆด้วยกันอีก 

เพื่อนอีฟก็อยากให้อีฟเป็นเหมือนเดิมนะ มันบอกว่า อีฟคนเดิมไม่ได้โหดขนาดนี้

อีฟก็บรรยายไม่เก่งหรอก แต่ถ้าพี่นาวเปลี่ยนกลับเป็นคนเดิมไม่ได้ละก็ พวกเราก็จะปรับตัวให้เข้ากับพี่นาวได้นะ

 มะนาวขาว 
ค่อย ๆ เติบโตขึ้นก็ได้นะจ๊ะ
เติบโตแบบยิ้ม ๆ น่ะ พยายามเข้า
ผู้ใหญืทุกคนเค้าก็กำลังพยายามอยู่
พยายามด้วยกันนะ