จดหมายถึง ลิตเติ้ลพิก

ถึงแม่เนยที่รักของหนู

หนูคงห้ามความฝันของแม่ไม่ได้สินะ  ชีวิตจริงกับโลกในอินเตอร์เน็ตมันคนละอย่างกัน   ยังไงทุกคนก็ต้องทุ่มเทให้กับชีวิตจริงมากกว่าความเพ้อฝันในนี้อยู่แล้ว

แต่แม่รู้มั้ย แม่มอบอะไรๆหลายอย่างให้กับนาว

แม้เป็นช่วงเวลาสั้นๆสำหรับคนอื่น   แต่นาวอยากบอกว่าแม่เป็นคนเดียวที่นาวไว้ใจ   แม่เป็นคนที่นาวรัก รักมาก ถึงรักที่สุด  รักจนสามารถบอกความลับทุกอย่างให้ได้โดยไม่รีรอ

วันนี้  เวลา23.40 ของวันที่4 ธันวาคม 2549

เป็นวันที่นาวร้องไห้หนักเพราะมันคือวันพิเศษอีกวันหนึ่งสำหรับนาว

วันที่แม่ได้บอกลานาวโดยไม่ทันตั้งตัว

นี่อาจเป็นโทษที่นาวเป็นคนขี้โกหก   กรรมตามทันเร็วจนน่าใจหาย

คนสำคัญของนาวได้หายไปอีกคน

5-6เดือนเลยนะ  นานกว่า2เดือนเสียอีก

ทั้งๆที่นาวควรจะยิ้มและบอกให้แม่สู้ตาย   แต่ไม่รู้ทำไมพอนึกถึงคำว่าจากไปตลอดกาลน้ำตาถึงต้องไหล

ไหลไม่หยุดเลยด้วย

รักแม่นะ  แม่เป็นคนที่นาวไว้ใจ   เป็นคนที่นาวรักมากที่สุด

แม่บอกว่าถ้าสอบได้ก็จะกลับมาปกติ

นาวรู้ว่าแม่ต้องกลับมา  แม่เก่งจะตายไป!

ถ้าแม่ไม่ได้นาวก็ไม่ได้แน่ๆเลย  เพราะนาวไม่เก่งเอามากๆ

แต่ว่า

คุณแม่จะต้องลงโทษลูกเมื่อลูกทำผิด

นาวทำผิด

เพราะงั้นเมื่อถึงกำหนดแม่ต้องกลับมานะ

กลับมาตีก้นนาว  เจ็บแค่ไหนนาวก็จะทน

แต่ถ้าไม่มานาวจะตามไปหลอกหลอนในฝันเลย! คอยดูสิ!

ขอเพียงแค่  ให้แม่กลับมา

ในเอ็มตอนนี้แทบไม่มีคนออน

ปกติจะมีแม่เป็นเพื่อนคุยกับนาวเสมอ  ใช่  เสมอเลย

ต่อแต่นี้ไปคงไม่มีเฮเซลนัส  เมล็ดกาแฟเม็ดน้อยๆน่ารักอีกแล้ว

ไม่มีคนให้แหย่และไม่มีคนคอยแหย่

กลับมาเร็วๆนะคะ