ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    CAVE flower ถ้ำดอกไม้นิรันดร์

    ลำดับตอนที่ #6 : เรียนรู้

    • อัปเดตล่าสุด 28 เม.ย. 54


    "เอาล่ะ เธอรับป่กจะช่วยฉันใช่ไหม โร ^=^ "

    "แน่นอนสิ ฉันสัญญากับนายแล้วนี่ฉันไม่เคยผิดคำสัญญา"

    "เธอแน่ใจแล้วหรอว่าเธอทำได้ ถอนคำสัญญาตอนนี้ยังทันน่ะ ถ้าเกิดเธอทำไม่ได้กลางทางขึ้นมาล่ะจะทำยังไง ที่นี่กับโลกของเธอไม่เหมือนกันน่ะ ที่นี่จะพูดคำสัญญาพล่อยๆไม่ได้เด็ดขาด สัญญาแล้วต้องรักษาสัญญา ถ้าไม่รักษาสัญญาเธอต้องถูกลงโทษจากเทพเจ้าทั้งปวง"

    "เอ๊ะ!!!!นายนี่ ฉันบอกว่าจะช่วยก็ต้องช่วย พ่อกับแม่ของฉันสอนเสมอว่า ถ้าเราสัญญาอะไรกับใครไว้ก็ต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับคนนั้น"

    "โอเคๆ ฉันยอมแพ้ อย่างแรกเลยที่เธอต้องรู้คือ ประวัติของปีศาจทั้ง 7 ที่สิงอยู่ในถ้ำดอกไม้และก็เกี่ยวกับราชินีดอกไม้และถ้ำดอกไม้และฝึกการต่อสู้ด้วย"

    "วันนี้ฉันให้เธอพักผ่อน 1 วัน เธอจะได้รับการเรียนรู้จริงๆในวันพรุ่งนี้ โดยมีฉันเป็นอาจารย์สอนเอง"

    O_O "นายเนี่ยน่ะ"

    "อะไรกันไม่เชื่อฉันหรือไง ตระกูลฉันเป็นตระกูลเดียวที่รู้ประวัติปีศาจ 7 ตนนั้นน่ะ -_-! คิดจะดูถูกกันหรอไง"

    "ป๊าว~~~~ไม่ได้ดูถุกอะไรสะหน่อย งั้นตอนนี้ดึกมากแหละฉันไปนอนก่อนล่ะกัน ราตรีสวัสดิ์น่ะ"

    "อืมๆ ราตรีสวัสดิ์"  

    ...ช่างน่าแปลกอะไรแบบนี้ เธอน่ะหรอคู่แท้ของฉันเป็นไม่ได้หรอก ถ้าเธอเป็นคนที่ต้องช่วยพวกเราจากปีศาจ 7 ตนนั้นและช่วยราชินีดอกไม้ก็เท่ากับว่าเธอปลดปล่อยราชินีดอกไม้ และถ้ำนั้นต้องมีคนคอยปกป้องเสมอ และถ้าคนที่ปลดปล่อยราชินีดอกไม้ออกไปสู่แดนสวรรค์ คนที่ต้องอยู่นั่นแทนก็ต้องเป็นคนที่ปลดปล่อยราชินีดอกไม้ และต้องอยู่ที่นั่นตลอดไป จนกว่าจะหาคนบริสุทธ์อย่างแท้จริงมา ดำเนินรอยแทนตนได้ถ้า โรลีนีเทียเป็นคนปลดปล่อยราชินีดอกไม้ล่ะก็น่ะ เธอก็ต้องอยู่ที่นั่นและจะได้รับชีวิตอมตะ ไม่แก่ ไม่ตายจนกว่าภารกิจจะลุล่วงต้องบอกเรื่องนี้ให้เธอรู้...

    เช้าวันรุ่งขึ้น

    'ก็อก ก็อก'

    "ขอโทษน่ะค่ะ ได้เวลาตื่นแล้วค่ะ ขอเข้าไปได้ไหมค่ะ"

    "ได้ค่ะ เชิญเข้ามาเลยค่ะ"

    "นี่คือชุดสำหรับวันนี้ค่ะ เป็นเสื้อผ้าขององค์หญิงแคโรลีนน่ะค่ะ องค์ราชินีให้ดิฉันเอามาให้คุณน่ะค่ะ"

    "องค์ราชินี องค์หญิงแคโรลีนหรอค่ะ?"

    "ก็คนที่ท่านคุยเมื่อวานนี้ไงค่ะ และคนที่อยู่ข้างๆองค์ราชินีก็คือองค์ราชาแอนดรูค่ะ ส่วนคนที่พาท่านมาที่นี่ก็มียศเป็นเจ้าชายคอลินไงค่ะ"

    O_O โอ้ มายก้อดดดดดดดดดดดดดดด ฮาลู ฮาเลมอะไรกันเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! คอลินเป็นเจ้าชายอย่างงั้นหรอ แล้วผู้หญิงที่ยืนคุยกับฉันอยู่เมื่อกี้ก็เป็นราชินีหรอเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลยนี่ จะได้ใช้คำราชาศัพท์ T^T

    "ขอบคุณน่ะค่ะที่บอกและขอบคุณสำหรับเสื้อผ้าด้วยค่ะ"

    "ค่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะต้องการอะไรเรียกหาฉันได้เสมอน่ะค่ะ"

    "ค่ะ ^=^ "

    ...เอาล่ะ ไปอาบน้ำแล้วรีบไปหาคอลินดีกว่า... (คิดถึงเขานาดนั้นเลยหรอโรลีนีเทีย : นักอ่านเงามืด  บ้าหรอย่ะ ทำไมฉันต้องไปคิดถึงเขาด้วยล่ะย่ะยัยคนแต่ง -////-)

    ณ ห้องรับประทานอาหาร

    "มาช้าจริงๆเลยยัยนั้นนี่"

    "เอาน่าลูก แม่ดีใจมากเลยลูกรู้ไหมหลังจากที่แคโรลีน หายตัวไปแม่ก็เป็นหญิงสาวคนเดียวในวังนี้เลยน่ะจ้ะลูกรัก ใช่ไหมค่ะคุณ"

    "อืม จ้ะใช่จ้ะ"

    "เป็นอะไรครับพ่อ เห็นสีหน้าไม่ดีเลยน่ะครับ"

    "เปล่า พ่อสบายดี"

    "ต๊าย ตาย!!!นางมาแล้วจ้ะ นั่งเลยจ้ะ ข้างๆคอลินนั่นแหละจ้ะ"

    "เอ่อ...ค่ะ"

    "ทำไมมาช้าห๊า!!!!!!!!!!!!!!!"

    "โอ้ย!!!ลูกรักอย่าแยกเขี้ยวใส่สาวน้อยบอบบางคนนี้สิจ้ะ เห็นไหมว่าเธอบอบบางแค่ไหนน่ะจ้ะ"

    "เอ่อ....คือ.... -////-"

    "ไม่ต้องไปกลัวเขาหรอกจ้ะ เขาแค่อายเวลาที่ต้องอยู่ใกล้ๆกับว่าที่เจ้าสาวน่ะจ้ะ"

    "-//////- แม่พูดอะไรน่ะครับ"

    " ^=^ ทำไมจ้ะแม่พูดผิดตรงไหนจ้ะ เธอเป็นสาวน้อยคนเดียวที่ลูกยอมให้เข้าใกล้เลยน่ะจ้ะ อย่างเงี้ยต้องเรียกว่าว่าที่เจ้าสาวจ้ะ"

    "เอ่อ...เสวยพระกาหารเถอะค่ะ องค์ราชินี"

    "ไม่ต้องๆจ้ะ ไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์กับฉันหรือคอลินหรือแม่แต่พระสวามีของฉันน่ะจ้ะ ไม่ต้องพูดคำราชาศัพท์น่ะจ้ะ พูดแบบคนปกติเถอะจ้ะ"

    "เอ่อ...ค่ะ"

    ณ เวลา 9.00 น.

    "เอาล่ะมาเริ่มเรียนประวัติของปีศาจทั้ง 7 ตนล่ะน่ะ ปีศาจทั้ง 7 ตนนั้นแต่ก่อนก็เคยเป็นมนุษย์เหมือนกับพวกเรานั่นแหละ เพียงแต่หลงในความโลภมากเกินไป หลงไปในสิ่งที่ไม่อาจจะเอื้อมถึงละทิ้งความฝัน ละทิ้งทุกอย่างเพื่อในสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง..." คอลินอธิบายยังไม่ทันจบก็มีเสียงแทรกเข้ามา

    "ฮ้าว~~~เสียงนายนี่น่าเบื่อชะมัด"

    "-_-+ ชิ้ง!"

    "แต่เอาเถอะ ฉันจะตั้งใจฟังไม่พูดแรกแล้วจ้า ^=^"

    "ปีศาจทั้ง 7 ตนนี้ฆ่าทุกคนที่ขวางหน้าพวกเขาในสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง ทำลายความบริสุทธ์ของตัวเองจนหมดสิ้น จนในที่สุด ปีศาจทั้ง 7 ตนเริ่มฆ่าคนมากขึ้น และมากขึ้นทุกที จนในที่สุดเหล่าปวงเทพต้องออกมาจัดการกับพวกนั้นโดยการสร้างถ้ำดอกไม้ให้ความบริสุทธ์ใจแก่มนุษย์ทุกคนแต่...เมื่อพวกมันเริ่มอ่อนแอลงพวกมันก็พากันมาที่นี้ที่ ถ้ำดอกไม้แห่งนี้และดูดกลืนความบริสุทธ์เสียหมดและเพื่อเพิ่มพลังให้กับตนเองและเมื่อเวลาผ่านไปมันจะอ่อนแอลงตามกลาเวลาพวกมันจึงต้องหาความบริสุทธ์จากถ้ำดอกไม้นั้นแต่เนื่องจากผู้คนต่างๆกลัวปีศาจทั้ง 7 ตนก็ไม่มีใครกล้ามาเหยียบที่ถ้ำนี่อีกแต่เพราะความบริสุทธืของที่มีมากเกินไป ทำให้ปีศาจทั้ง 7 สิงสถิตอยู่ในถ้ำดอกไม้นั้นและคอยหลอกล่อหญิงสาวบริสุทธ์ไปกลืนกินความบริสุทธ์ เอาล่ะ ในหนังสือประวัติถ้ำดอกไม้มีแค่นี้แหละ เธอเข้าใจไหม"

    "ฮ้าว~~~~~ เข้าใจจ้ะ"

    "-_-+ งั้นลองตอบมาสิว่าถ้ำดอกไม้เกิดขึ้นได้อย่างไรและใครเป็นคนสร้าง สร้างมาเพื่ออะไร"

    "เอ่อ..."

    "อย่างงี้ต้องเพิ่มการบ้านฉันกะว่าจะให้สรุปสัก 2 หน้าแต่ตอนนี้คงต้องเพิ่มเป็น 2 เท่าแล้วล่ะ เธอต้องสรุปมาทั้งหมด 10 หน้าโทษฐานหลับในขณะที่ฉันอธิบาย หึหึ "

    ...อึ่ย!อย่าหัวเราะอย่างงั้นสิ... โรลีนีเทียคิด

    "~เอาล่ะต่อไปเป็นประวัติของราชินีดอกไม้ มาๆเข้าเรียนกันต่อได้แล้ว"
     





     
    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×