ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 11 ก.ย. 58

 

 

                “ พี่เฟร็ด ” มารตีมองหน้าคนตัวสูงที่กำลังกอดเอวคอกกิ่วของตนเองอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

 

                “ ครับ ” เฟร็ดเดอริคเลิกคิ้วให้หญิงสาว

 

                “ พี่มาได้ยังไงครับเนี่ย ” เชรษฐามองพี่ชายของตนเอง

 

                “ นี้มัมไม่ได้บอกนายเหรอ ”เฟร็ดเดอริคมองหน้าน้องชายก่อนที่จะส่งยิ้มเย็นๆไปให้ เมื่อเห็นว่าผู้เป็นน้องชายกำลังหลบสายตาของตนเอง

 

                “ ไม่ได้บอกครับ ” เชรษฐามองพี่ชายและเพื่อนสนิท

 

“ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ” เชราฐาเอ่ยขอตัวทันที ใครจะอยู่ให้พี่เฟร็ดเชือดล่ะ เพราะเขารู้ความโหดของพี่ชายดีโดยที่ไม่สนใจเสียงของเพื่อนสนิทที่ไล่หลังมา

 

 

 

 

“ เชรษฐ์จะไปไหน ” มารตีพยายามที่แกะมือของชายหนุ่มที่กำลังลูบไล้ที่เอวของตนเองอย่างถือสิทธิ์

 

“ ปล่อยนะ ”

 

 

“ ไม่ปล่อยจะทำไม ” เฟร็ดเดอริคเลิกคิ้วให้หญิงสาวก่อนที่จะถือวิสาสะอุ้มร่างเล็กขึ้นนบอกจนตัวลอย

 

“ อ๊ายหยุดนะจะไปไหน ” มารตีมองคนหน้ามึนอกตนเองขึ้นแนบอก

 

“ ก็พารตีไปทานเค้กต่อไง ”

 

 

 

 

 

 

 

“ กลับมาคราวนี้เฟร็ดหล่อเชียว ” คุณหญิงมารศรีมองชายหนุ่มตรงหน้าที่เดินมาพร้อมกับบุตรสาวของตนเอง

 

“ ครับคุณน้า ”

 

“ น้าอะไรล่ะ ” เฟร็ดเดอริคส่งยิ้มให้มารดาของหญิงสาวที่ตนเองกอบกุมมืออยู่

 

“ ครับคุณแม่ ”

 

“ไม่ให้เรียก ”

 

“ รตี ” คุณหญิงมารศรีเอ่ยปรามลูกสาวทีตอนนี้กำลังหยิกแขนของชายหนุ่มตรงหน้า

 

“ ไม่เป็นไรครับ ” เฟร็ดเดอริคมองหญิงสาวก่อนที่จะดึงมือเล็กที่กำลังปะทุษร้ายตนเองมากอบกุมไว้ที่มือใหญ่ของตนเอง

 

“ งั้นอยู่คุยกันต่อเลยนะ ” คุณหญิงมารศรีและมารดาของชายหนุ่มทิ้งให้ทั้งสองคนที่ยืนจับมือกันอยู่ไว้สองคนและไม่ลืมที่จะลากเชรษฐามาด้วย

 

 

 

 

 

“ ปล่อยนะคนบ้ากาม ”

 

“ พี่ไม่ได้บ้ากามนะครับ ” เฟร็ดเดอริคบอกหญิงสา ก่อนที่ชายหนุ่มจะยกมือเล็กขึ้นมาจุมพิตโดยที่ไม่แคร์สายตาของคนรอบข้าง

 

“ เขาไม่แคร์แต่เธอแคร์ ”

 

“ มานี้ ” เฟร็ดเดอริคจับจูงมองเล็กไปอีกทางเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่เอาแต่มองไปรอบๆ

 

 

 

 

 

 

“ คุณ อืม ” มารตีเอ่ยได้พอเท่านั้นเพราะคนตัวสูงกมลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากของตนเอง

 

“ พี่ไม่ได้ชื่อคุณนะ ” เฟร็ดเดอริคใช้มือหนาหยิบปอยผมที่หลุดลุ่ยของหญิงสาวขึ้นทัดหูให้

 

“ คุณ เอ่อ พี่เฟร็ด ” มารตีเอ่ยชื่อของชายหนุ่มทันทีเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงจดจ้องที่ริมฝีปากของตนเองอยู่

 

“ ต้องอย่างนี้สิ ” เฟร็ดเดอริคจุมพิตที่แก้มนวลด้วยความถูกใจเมื่อหญิงสาวเรียกชื่อของตนเอง

 

“ ที่เฟร็ดจะพารตีไปไหนคะ ” มารตีเอ่ยถามเจ้าของมือใหญ่ที่กอบกุมมือเล็กของตนเองเดินออกจากงาน แต่มารตีก็ได้รับคำตอบคือการขยิบตาจากชายหนุ่มเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

“ พี่จำได้ว่ารตีชอบ ” เฟร็ดเดอริคมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่ทานเค้กไปแล้วเกือบสิบชิ้นแล้ว

 

“ ขอบคุณค่ะ ” มารตีเอ่ยขอบคุณชายหนุ่ม เพราะนานๆทีเธอจะทานเค้กซึ่งเป็นหนึ่งในของโปรดที่เธอชอบทานมากที่สุด แต่นื่องจากคุณหญิงมารศรีชอบสั่งให้สาวใช้นำไปเก็บเมื่อซื้อมา แถมเธอยังถูกจำกัดการรับประทานด้วย โดยมารดาให้เหตุผลว่าจะให้อ้วน แต่ว่าเรื่องแค่นั้นไม่ได้ทำให้เธอรับประทานเค้กแสนอร่อยนี้ไม่ได้หรอกเพราะเธอกับเชรษฐามาทานร้านที่คนตัวสูงตรงหน้าพามาประจำ

 

“ เอาอีกไหม ” เฟร์ดเดอริคเอ่ยถามคนตัวเล็กก่อนที่จะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้า

 

 

 

 

 

“ อิ่มจังเลยค่ะ ” มารตีลูบที่หน้าท้องของตนเอง ร่างเล็กของหญิงสาวเดินตามรแรงจับจูงของชายหนุ่มก่อนที่จะก้าวเข้ามานั่งในรถหรูที่มีคนขับรถติดเครื่องรออยู่แล้ว

 

เฟร็ดเดอริคลอบมองหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังซุกที่ไหล่ลาดของตนเอง หลังจากที่รถหรูเคลื่อนที่ออกไปได้ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ร่างสูงถอดเสื้อสูทของตนเองคลุมให้หญิงสาวก่อนที่จะบอกให้คนขับรถตรงไปที่คฤหาสน์หลังงามของคนตรงหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

“ อืม คุณแม่ค่ะ ” มารตีดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโป่งด้วยความง่วงเพราะทุกเช้าไม่มารดาก็สาวใช้คนสนิทอย่างพี่แจ๋วจะเป็นคนมาปลุก

 

“ พี่แจ๋วค่ะ รตีขอเวลาอีกห้านาที ” เพราะแรงที่ดึงผ้าห่มของตนเองออกทำให้หญิงสาวคิดว่าอาจจะเป็นสาวใช้

 

“ รตีตื่นเถอะนะ ” มารตีรีบลืมตาตื่นทันทีเพราะเสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยกระซิบข้างหู ก่อนที่จะก่อสงครามหมอนใส่คนตัวสูงพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของหญิงสาวที่หลับหูหลับตาปาหมอนใส่คนตรงหน้า

 

 

“ รตีทำหน้าดีๆหน่อยสิ ” คุณหญิงมารศรีบอกลูกสาวที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งให้กับแขกพิเศษที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าในวันนี้

 

“ คุณป๋าอ่ะ ” มารตีแลบลิ้นเล็กๆให้ชายหนุ่มก่อนที่จะเจอสายตาของบิดาปราม

 

“ วันนี้พี่เฟร็ดมาขอให้เราไปทำงานด้วย ”

 

“ ไม่ไป ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นทันทีโดยที่ไม่ต้องคิด

 

“ รตีอย่าเสียมารยาทกับพี่เขานะ ” มารตีรับประทานอาหารอย่างเงียบๆก่อนที่จะเอ่ยพึมพำกับตนเองแต่ก็ไม่วายที่ลอดจากหูของคนเป็นบิดาไปได้

 

“ ยังไงคุณป๋าก็ไม่ให้รตีเป็นหรอกอาจารย์มหาลัยน่ะ ” คุณรัฐติพงษ์ส่ายหน้าให้กับลูกสาว เพราะเขาต้องการคนสืบทอดธุรกิจของตนเอง ถึงแม้จะทราบดีว่าการเป็นอาจารย์นั้นสารมารถสร้างคนให้เป็นกำลังของชาติได้ก็ตาม

 

“ รตีจะ ”

 

“ อย่าปฏิเสธคุณป๋านะ ” มารตียอมนั่งนิ่งๆ เมื่อเห็นสีหน้าของบิดาก่อนที่จะเอ่ยประโยคต่อมา เพราะรู้ยังไงคุณป๋าของเธอก็ไม่มีทางที่จะทำได้อย่างแน่นอน

 

 

“ ได้ค่ะรตีจะทำตามที่คุณป๋าบอก แต่ว่ารตีจะไปทำงานที่ต่างประเทศเท่านั้น ”  คุณรัฐติพงษ์ส่ายหน้าให้กับความรั้นของลูกสาว แต่หารู้ไม่ว่าตอบนั้นของหญิงสาวทำให้แขกคนพิเศษที่ร่วมรับประทานเช้าด้วยถึงกับลอบยิ้ม 

 

 

 

 

ติดตามการอัพเดตนิยายได้ที่

 



มาแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปค่ะ ( ซะนานเลย) 555  

ฝากติดตามคุณเฟร็ดด้วยค่ะ ^ ^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #29 Irish66 (จากตอนที่ 5)
    28 ก.ย. 58 / 20:04 น.
    นึกว่าไรท์เลิกอัพแล้วซะอีก...ดีนะวันนี้เอาลิสต์รายชื่อนิยายที่จดไว้เก่าๆมาดู ก็เลยลองพิมพ์ชื่อลงไป ดีใจจริงๆ ที่ไรท์มาอัพต่อ ท่าจะให้ดีมาน้อยไม่เป็นไรแต่ขอแบบมาแบบสม่ำเสมอ ไม่งั้นรีดเดอร์จะเข้าใจว่าเลิกอัพเกือบตัดออกจากลิสต์แล้ว....
    #29
    0
  2. #28 ดี๊ดี บูรณะ (จากตอนที่ 5)
    25 ก.ย. 58 / 19:23 น.
    ไรท์ต่อๆ
    #28
    0
  3. #26 Pilin Pinit (จากตอนที่ 5)
    12 ก.ย. 58 / 14:49 น.
    มาแบบน่ารักเลย รออ่านต่อค่ะ
    #26
    0
  4. #25 Psarinya (จากตอนที่ 5)
    12 ก.ย. 58 / 10:19 น.
    รออ่านอยู่ค่ะ
    #25
    0
  5. #24 사 랑 (จากตอนที่ 5)
    12 ก.ย. 58 / 08:59 น.
    พี่เฟร็ดวางแผนอะไรไว้ใช่ป่าวเนี่ย><
    #24
    0
  6. #23 Kear_att (จากตอนที่ 5)
    11 ก.ย. 58 / 22:30 น.
    อิพี่เฟร็ดนี่มือไวนะ ระวังลูกไก่ตัวน้อยจะตื่นซะก่อนนะจ๊ะ
    #23
    0