ใยรักซาตานร้าย

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 ( 3)reup

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    15 พ.ย. 58

 


 แก้วกัลยากระพริบตาถี่พร้อมกับพยายามลุกขึ้น มือเล็กกุมที่ศีรษะและรู้สึกถึงความเหนียวเหนะ ตอนนี้เธอไม่มีเวลาสนใจกับความเจ็บปวดแค่นี้หรอก หญิงสาวพยายามมองหาลูกชายพลางพยายามยกแขนที่รู้สึกระบมไปหมดลูบศีรษะเล็กๆของลูกชายที่ตอนนี้นั่งจุ้มปุกอยู่ตรงหน้า หญิงสาวกำลังจะเอ่ยปลอบเด็กชายที่ร้องไห้ด้วยหวาดกลัว แต่สติก็ดับวูบลงเสียก่อน

 



                เธอชื่ออะไร


                “ แก้วกัลยาค่ะ หญิงสาวเอ่ยตอบชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟารอบกายเต็มไปด้วยชายร่างยักษ์หลายคน


                “ สนใจทำงานพิเศษไหม ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความสนใจ พลางสายตามองเรือนร่างของคนตรงหน้า


                “ ไม่ค่ะ หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยประโยคต่อมาทันที


                “ ดิฉันมาทำงานในฐานะพนักงานเสิร์ฟค่ะไม่ได้อยากทำงานในฐานะอื่น หญิงสาวรีบผุดออกจากห้องนั้นทันที แต่ก่อนที่จะก้าวออกไปพ้นประตูห้องรับรองพิเศษนั้น ร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งสายตาแข็งกร้าวมาที่ตนเอง


                “ จำชื่อของฉันไว้สาวน้อย ฉันนี้ล่ะที่จะเป็นเจ้าของเธอ ชื่อของฉันคือ คาร์ล คาร์ริค

 





 

                หญิงสาวกระพริบตาถี่กับแสงที่ส่องผ่านเข้ามา ตากลมโตที่เริ่มชินกับแสงสว่างกวาดสายตาไปทั่วบริเวณและรีบผุดลุกขึ้นทันที เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่ก็ต้องล้มตัวนอนเหมือนเดิมเพราะความรู้สึกที่ปวดไปทั้งตัว เสียงอุทานด้วยความเจ็บทำให้ร่างสูงรีบตรงดิ่งมาสอบถามอาการทันที


                “ เป็นอย่างไงบ้าง แต่แทนที่หญิงสาวจะตอบชายหนุ่ม ร่างเล็กมองหาบางอย่าง ซึ่งเขาเองก็เข้าใจดีว่าเป็นสิ่งใด ชายหนุ่มสั่งให้ลูกน้องคนสนิทที่ตอนนี้กลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปเสียแล้วให้พาเด็กชายเข้ามาในห้อง ร่างเล็กน้ำตานองหน้าเมื่อเห็นร่างสูงของชายหนุ่มอีกคนที่เดินเข้ามาในห้องอุ้มลูกชายอยู่และเหมือนหนูน้อยจะรู้ เด็กชายขยี้ตาตื่นอย่างงัวเงียพร้อมกับเรียกหามารดาทันที


                “ หม่ามี๊ เจมส์ต้องผวากอดเด็กชายไว้ทันทีที่เอาแต่จะพุ่งตัวไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงของผู้ป่วย พลางมองหน้าเจ้านายที่จ้องเขาตาเขม็ง เขารีบกอดเด็กชายไว้แน่นกว่าเดิม ถ้าเด็กชายพลาดตกจากอ้อมแขนมีหวังเขาได้ไปนอนหยอดข้าวต้มเหมือนไอ้พวกบอดี้การ์ดที่ทำให้หญิงสาวเจ็บตัวซึ่งเขายังจำภาพเมื่อคืนได้ติดตา 





                “ ใครใช้ให้พวกแกเข้ามาในนี้แล้วใครสั่งให้แกทำ คาร์ลมองร่างเล็กที่นอนหมดสติหลังจากถูกเหวี่ยงและโดนลูกน้องของตนเองจับทุ้มลงกับพื้น เมื่อได้ยินอย่างนั้นเหล่าบอดี้การ์ดหน้าใหม่ต่างพูดในใจเป็นเสียงเดียวกันว่า



                ซวยแล้ว!

               



                “ มาเดี๋ยวฉันอุ้มเอง พอเอ่ยจบคาร์ลยื่นมือไปรับลูกชายที่จ้องหน้ามองเขาอยู่แล้ว เสียงกรีดร้องพร้อมกับกำปั้นน้อยๆของเด็กชายถูกระดมใส่ร่างสูงทันที ทำให้ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จึงได้แต่ส่งเด็กชายคืนให้ลูกน้อง


                “ หม่ามี๊ ร่างเล็กตะเกียกตะกายออกจากอ้อมกอดของเจมส์เพื่อไปหามารดา ชายหนุ่มจึงได้ปล่อยเด็กชายลงสู่เตียงของผู้ป่วย โดยที่ตอนนี้ทุกคนที่อยู่ภายในห้องต่างให้ความสนใจร่างเล็กนั้นๆที่รีบโผเข้ากอดมารดาทันทีที่เจมส์ปล่อย


                “ คนเก่ง แก้วกัลยาสวมกอดเด็กชายที่กำลังร้องไห้พร้อมใช้มือลูบแผ่นหลังของลูกชายเป็นการปลอบ


                “ หม่ามี๊ มะระกับมะลิหายไปครับ เด็กชายพูดไปร้องไปเมื่อพูดถึงเพื่อนซี้สี่ขา


                “ ไม่หายไปไหนหรอกครับเดี๋ยวหม่ามี๊จะไปตามมาให้ แก้วกัลยามองหน้าชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียงอย่างไม่เป็นมิตร เรื่องอะไรเธอจะต้องญาติดีให้กับคนที่ทำตนเองเจ็บปวดล่ะ

 



 

                ร่างเล็กเผชิญหน้ากับคนใจร้าย เมื่อกล่อมเด็กชายให้หายกลัวอาจจะเพราะความอ่อนล้าสะสม จึงทำให้เด็กชายหลับสนิททันทีที่อยู่อ้อมกอดอันแสนคุ้นเคย แก้วกัลยามองร่างสูงของลูกน้องชายหนุ่มที่เคยเป็นตกเป็นผู้ต้องหาร่วมกันในอดีตกำลังอุ้มเด็กชายออกไป หญิงสาวจึงผวาลุกขึ้นจะตามไปทันที



                “ อยู่ที่นี้ก่อน เจมส์แค่จะพาลูกไปนอนที่สบายเท่านั้นเอง ชายหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีเดียวกับลูกชายเอ่ยขึ้น


                “ ฉันไม่ต้องการค่ะ ฉันจะพาลูกของฉันกลับบ้าน


                “ ไม่ต้องการยังไงในเมื่อเธอบาดเจ็บอยู่ เมื่อได้ยังเช่นนั้นหญิงตวัดสายตามองชายหนุ่มที่อยู่ภายในห้องด้วย ก็จะเพราะใครล่ะที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้


                “ เราสองคนจะกลับแล้วค่ะ


                “ จะกลับยังไง ถ้าเป็นไอ้ห้องนั้นคงไม่ได้แล้วล่ะ เพราะตอนนี้คงมีคนอื่นย้ายเข้าไปอยู่แทนแล้ว ชายหนุ่มเอ่ยทันทีที่เห็นร่างบางกำลังจะก้าวลงจากเตียง


                “ จะเป็นไปได้ยังไงคะสัญญาเช่ายังไม่หมดเลย หญิงสาวมองชายหนุ่มที่จ้องเธออยู่แล้ว พลางพยายามพยุงตัวขึ้น


                “ ต่อไปนี้ลูก แต่ก่อนที่ชายหนุ่มที่เอ่ยจบประโยค


                “ นั้นไม่ใช่ลูกของคุณ หญิงสาวเงยหน้าสบตรงกับดวงตาสีเขียวมรกตสีเดียวกับลูกชายอย่างไม่เกรงกลัว


                “ มั่นใจได้ยังไงในเมื่อหลายปีก่อนเธอก็เป็นคนบอกฉันเอง ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่ง


                “ ปล่อยพวกเราไปเถอะ ว่าแล้วร่างเล็กพยุงร่างของตนเองที่รู้ปวดไปทั้งร่างเพื่อไปหาลูกชาย



                “ คุณบอกว่า เคลวินไม่ใช่ลูกของผมอย่างนั้นหรือ งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะ ไหนๆก็อยู่ที่โรงพยาบาลกันแล้ว หญิงสาวถึงกับหันหน้ากลับมามอง ร่างเล็กสาวเท้าเข้ามาหาร่างสูงทันที  ใบหน้าคมหันไปตามแรงที่ถูกส่งมาจากฝ่ามือเล็ก



                “ คุณยังจะเอาอะไรไปจากฉันอีก ฉันไม่มีอะไรให้กับคุณแล้ว ร่างเล็กนั่งลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้าและท้อแท้กับชะตาชีวิตของตนเอง ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำให้เธออยากมีชีวิตอยู่ก็คือเด็กชายที่กำลังหลับสนิทอยู่อีกห้องหนึ่ง แก้วกัลยาใช้มือเล็กๆปาดน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของตนเองซึ่งตอนนี้ใบหน้าเล็กๆแดงเถือก จนทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่จับมือนั้นออกพร้อมกับอุ้มร่างเล็กกลับไปที่เตียงของคนไข้อย่างเดิม


                “ ขอร้องล่ะอย่าเอาเคลวินไปเลยนะ ร่างเล็กพนมมือขอร้องชายหนุ่มตรงหน้า ตั้งแต่วันนั่นที่เธอถูกปฏิเสธจากคนตรงหน้า หญิงสาวในวัยแค่สิบเก้าเรียนก็ไม่จบ แถมบ้านเด็กกำพร้าที่อุปการะเธอก็ปิดตัวลงเพราะไม่มีเงินมาสนับสนุน ร่างเล็กได้แต่เดินเตร่อยู่กลางถนนในขณะที่อากาศหนาวจนติดลบ จนกระทั่งเธอพบกับผู้จัดการร้านใจดีรับเธอเข้าทำงานทันทีที่เข้ามาสอบถามเธอที่นั่งอยู่หน้าร้านพอดีแถมยังใจดีช่วยออกเงินอพาร์ทเม้นท์ให้ก่อนอีกด้วย


                “ หม่ามี๊ เสียงเล็กของลูกชายที่ดังขึ้นทำให้ร่างเล็กพยายามที่จะลงจากเตียงอีกครั้ง



                “ เคลวิน เสียงหวานเอ่ยเมื่อเห็นลูกชายที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง ตาเล็กปรือตาขึ้นพร้อมกับเดินตรงไปหามารดา หญิงสาวอ้าแขนกว้างเมื่อลูกชายกำลังพยายามขึ้นเตียงของผู้ป่วย

 

 



                คาร์ลได้แต่มองหญิงสาวที่ตอนนี้หลับสนิทภายในอ้อมกอดมีเด็กชายตัวเล็กอยู่ เขาได้แต่มองหาพี่เลี้ยงสมัครเล่นที่ปล่อยให้เด็กชายเดินออกมาจากห้องเพียงลำพังจึงสาวเท้าเข้าไปอีกห้องหนึ่งทันที  ก็พบกับเจมส์ที่นอนหลับคอพับไปทั้งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย หลังจากที่พาคนตัวเล็กเข้ามารักษาที่โรงพยาบาลชั้นนำ ตอนนี้เรื่องที่เขาเป็นกังวลที่สุดคือเรื่องของทั้งสองคนที่นอนอยู่บนเตียงของคนไข้ด้วยกัน เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีขนาดบริษัทขาดทุนหลายพันล้านเขายังแก้ปัญหานี้มาแล้ว แต่เรื่องนี้เขายังคิดแม้แต่วิธีแก้ไขก็ไม่ได้ ไหนจะเรื่องของเด็กชายที่กลัวเขายิ่งก็อะไร เพราะเห็นตอนที่เขากำลังสั่งสอนลูกน้องและพลาดเหยียบเจ้าลูกแมวและลูกสุนัขตัวน้อยที่อยู่ข้างๆเด็กชายเข้าให้






                ชายหนุ่มใช้เสียงปลุกคนสนิท ทำให้ร่างสูงที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่นทันทีพร้อมกับมองหานายน้อยและหันกลับไปมองเจ้านายที่ยืนหน้านิ่งอยู่หน้าประตูห้อง เมื่อไม่เห็นเด็กชายนอนอยู่ที่เตียงสำหรับเด็ก เจมส์ถึงกับหน้าซีดแต่ก็เหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อนายหนุ่มบอกว่าเด็กชายอยู่ที่ใด


                “ นายครับแล้วเรื่องให้ตรวจ คาร์ลเข้าใจว่าชายหนุ่มหมายถึงอะไร


                “ ไม่ต้องหรอก เจมส์ได้แต่มองหน้านายหนุ่มด้วยความสงสัย เพราะดูท่าแล้วแก้วกัลยาไม่มีท่าทีจะยอมรับอย่างเด็ดขาดว่าคาร์ลคือพ่อของเด็กชาย ถึงแม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว


                “ เพราะฉันมั่นใจว่าเด็กคนนั้นคือลูกชายของฉัน ชายหนุ่มได้แต่มองผู้เป็นนายที่เดินเข้าไปอีกห้องที่อยู่ติดกัน ถ้าเจ้านายยอมเชื่อเขากับหญิงสาวตั้งแต่แรกเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

               






                “ ฉันถามว่าแกกับแก้วกัลยาไปไหนกันมา



เจมส์ได้แต่ก้มหน้าเมื่อเจ้านายเอ่ยถาม เพราะเมื่อคืนขณะที่ไปส่งหญิงสาวกลับห้องพักเขารู้สึกวิงเวียนศีรษะพร้อมกับมีอาการหน้ามืด ซึ่งต่อมาก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างๆพร้อมกับรู้สึกถึงกลิ่นฉุนๆและผ้าเช็ดหน้าที่ถูกแปะลงมา มารู้ตัวอีกทีทั้งเขาและหญิงสาวก็อยู่ในห้องของโรงแรมแห่งหนึ่งแล้วในตอนเช้าของอีกวัน  แต่ความคิดต่อมาของเขาก็ถูกขัดเมื่อได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนาย

ฉันจะพาลูกกับเมียกลับบ้าน

 

         

 

 

 

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/5876/1191440112-member.jpg

 

 

ทักทายกันได้ที่

 

 

 

#ฝากกดโหวตด้วยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

447 ความคิดเห็น

  1. #444 muaymuaymmmmm (@muaymuaymmmmm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 18:17
    ใช่ข้ามไปข้ามมางงงงง
    #444
    0
  2. #362 พิลลดา (@moujib) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 17:00
    มันข้ามไปข้ามาค่ะ ไม่รู้เรื่องเลยพล๊อตดีนะ แต่ลำดับเหตุการณ์ให้รู้เรื่องน่าจะสนุกกว่านี้ค่ะ นี่เหมือนว่อบไปแว่บมา งง
    #362
    0
  3. วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 22:45
    ออกแนวงงๆกับการลำดับเหตุการณ์
    #354
    0
  4. #234 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 09:54
    งานยากแล้วคาร์ล ลูกก็กลัวเพราะเห็นภาพซ้อมลูกน้อง เมียก็กลัวจะมาแย่งลูก เคลียร์กับใครง่ายสุด
    #234
    0
  5. #197 may soudalath (@may_krikri) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 13:29
    ตัดตอนมากไปมั้งค่ะ ไม่เข้าใจเลย แก้ไขแล้วเรื่องสนุกแน่ๆ
    #197
    0
  6. #175 คุณหนูป๊อป (@poppynich) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 21:10
    ค่อนข้างๆจะมึนเล็กน้อยค่ะ เหมือนจะข้ามและขาดความต่อเนื่อง
    #175
    0
  7. #167 Pern Thidalak (@pern-thidalak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 20:09
    คือหนูพื่งอ่านนะคะ แล้วหนูอ่านบดแรกแล้วรู้ว่านางเอกอายุ25 แต่มีลูกอายุ 5 ขวบ สะแดงว่านางเอกต้องตั้งท้องตั้งแต่อายุ 19(นี้คืสิ่งที่หนูคิด) แต่หนูอ่านบดนี้พี่นักเขียนบอกว่านางเอกตั้งท้องตอนอายุ20ต้นฯนะคะ หนูเลยงงนะคะ ขอโทดนะคะถ้าพิมผิดเพาะหนูเป็นคนลาว
    #167
    0
  8. #101 srisuntron (@srisuntron) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:55
    อื่ม....มันสิเป็นจั่งใดน้อ..บัดทีเนี่ย
    #101
    0
  9. #62 จุ้น (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:53
    ใช่วกวนมากเรียงลำดับเหตุการณ์ดีๆ พลอตก็ได้อยู่
    #62
    0
  10. #58 Nook01 (@965478) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:16
    พลอตเรื่องดีค่ะแต่เนื้อหาสะดุดไม่ต่อเนื่องข้ามไปมาไม่มีรายละเอียดอ่านแล้วเลยงงๆค่ะ
    #58
    0
  11. #57 Sunisa_saa_saa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:32
    เนื้อเรื่องน่าอ่านแต่อ่านแล้วงงมากๆ วกไปวนมาอ่านแล้วไม่ลื่นไหล
    #57
    0
  12. #53 Chanisara St (@kaohom1989) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:25
    เอาตรงๆเลยน่ะค่ะ งงมากวกไปวนมา แต่ว่าสนุกค่ะ พิมพ์ไม่ครบคำน่ะค่ะแก้ไขด้วย เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #53
    0
  13. #7 nitty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 23:30
    รอๆๆอ่านต่อจร้า...อยากรู้สาเหตุเริ่มแรกคร๊าาาา
    #7
    0