ใยรักซาตานร้าย

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 6(3)re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    26 ก.พ. 59


แก้วกัลยาพลิกตัวไปมาอย่างอึดอัดเหมือนโดนอะไรมากดทับ ร่างเล็กพยายามพลิกตัวหนี เมื่อรู้สึกถึงความไม่สบายตัวมากขึ้นเพราะรู้สึกถึงแรงกอดรัด จึงฝืนพยายามลืมตาที่หนักอึ้งของตนเองขึ้น พลางหรี่ตากับความสว่างและรับรู้ถึงความรู้สึกที่แสนปวดหนึบและหนักอึ้งของศีรษะ ร่างเล็กพลิกตัวเข้าหาไออุ่นจากหมอนข้างตามความเคยชิน ก่อนที่จะได้อุทานด้วยความแปลกใจเพราะความนุ่มลื่นของหมอนข้างใบโปรด




คาร์ลที่แกล้งหลับเพราะกลัวความผิดที่ก่อไว้ เพราะตอนนี้ร่างเล็กที่นอนซมเพราะพิษไข้ หลังจากกลับจากมาจากรับลูกชาย ร่างสูงได้ข้ออ้างกับลูกชายให้ไปนอนกับคุณปู่คุณย่าเพราะกลัวติดไข้ แต่เขาก็รู้ดีว่ามารดารู้ทันเขาเสมอ แต่ใครเขาจะไปสนกันล่ะ หญิงสาวขมวดคิ้วพร้อมกับมองตามสายตาของคนตัวสูง ก็พบว่าตนเองเปลือยเปล่าไปทั้งตัว จึงพยายามจัดแจงผ้าห่มมาปกปิดร่างกายของตนเองให้พ้นสายตาคู่นั้น ทุกครั้งที่ขยับตัวเธอรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เหมือนโลกกำลังจะหมุนไปรอบๆ จึงล้มตัวนอนอย่างเดิมด้วยความรู้สึกวิงเวียน




“อย่าเพิ่งลุกเลย” คาร์ลเห็นร่างเล็กขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเจ็บปวดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแผ่นลดไข้แปะที่หน้าผากหน้าให้



“จะทำอะไรคะ” ร่างเล็กเอ่ยอย่างตะกุกตะกักเพราะจู่ๆ ร่างสูงก็ไม่พูดอะไรเลย แล้วก็มาเลิกผ้าห่มที่เป็นเสมือนเกาะกันป้องของเธอออกอย่างรวดเร็ว



“คุณคาร์ลจะเช็ดตัวให้” ชายหนุ่มส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้าที่ทำหน้าตื่นๆ ของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กระชับผ้าห่มไว้กับตัวไว้แน่น แต่ก็สู้แรงของคนตัวโตกว่าไม่ได้ที่กระชากผ้าห่มเพียงครั้งเดียวก็ปลิวไปกองที่พื้นพรมที่พื้นห้องทันที




“หันกลับไปเลยนะคะ” แก้วกัลยาใช้มือทั้งสองข้างพยายามปกปิดร่างกายของตนเอง แม้ว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตาม คาร์ลก้มลงเก็บผ้าห่มผืนเดิมให้แม่ของลูกที่ตอนนี้มีน้ำตาคลอด้วยความสงสาร



“ก็คุณคาร์ลบอกว่าจะเช็ดตัวให้” ร่างสูงมองร่างเล็กที่ตอนนี้มองตนเองอย่างไม่วางตาพร้อมกับความไม่ไว้วางใจ



“ถ้าไม่ให้เช็ดให้จะทำอย่างอื่นนะ” คาร์ลขู่แม่ของลูกที่ยังใช้มือเล็กกำผ้าห่มผืนหนาไว้แน่น



“เดี๋ยวจะไปอาบน้ำแล้วค่ะ”



“อาบน้ำเหรอ ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ยังจะอาบอีกเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตรงหน้าพร้อมกับคำขู่ที่ถูกยกขึ้นมาขู่หญิงสาวที่แสนดื้อผู้เป็นต้นแบบความดื้อของลูกชายอีกทันที




“คิดเหรอว่าจะลุกไปอาบน้ำได้ แต่ถ้าอยากจะอาบขนาดนั้นเดี๋ยวคุณคาร์ลจัดให้ แต่ต้องอาบพร้อมกันเท่านั้นนะ” คาร์ลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับจับที่ขอบกางเกงของชุดนอนเตรียมพร้อมถ้าหญิงสาวจะอาบน้ำ

 





แก้วกัลยาได้แต่นอนนิ่งให้คนที่แสนชอบบงการเช็คตัวให้ แต่เธอจะไม่ทำตาขวางๆ ให้ไปด้วยเลย ถ้าคนตัวโตที่กำลังเช็ดตัวให้ตอนนี้ไม่ล่ะสายตามองไปทั่วเรือนร่างของตนเอง




คาร์ลได้แต่พยายามหักห้ามใจไม่ให้วอกแวกทุกครั้งที่ใช้ผ้าขนหนูที่หมาด ๆ ซับไปตามผิวเนียน ที่ตอนนี้เขาเริ่มจะอิจฉาผ้านุ่มๆ เหล่านี้แล้วอยากจะเปลี่ยนมาเป็นมือของตนเองแทน ยิ่งเห็นผิวเนียนที่ซับสีแดงขึ้นเมื่อมีไข้ ยิ่งทำให้เขายากที่จะห้ามใจและทำเป็นไม่สนกับสายตาของคนที่นอนอยู่บนเตียงที่จ้องเขาอย่างไม่วางตา



“จะเสร็จหรือยังคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างแข็งๆ




“ยังไม่เสร็จเลย” คาร์ลซับผ้าขนหนูที่อกอวบๆ นั้นพร้อมกับกดซ้ำๆ อย่างจงใจ  จนโดนคนจ้องอยู่แล้วตีเข้าที่มือแกร่งเข้าให้



“พอแล้วค่ะ ไข้คงลดแล้ว” หญิงสาวผลักมือของชายหนุ่มออกจากบริเวณหน้าอกของตนเอง ซึ่งตอนนี้เธอรู้สึกถึงความร้อนที่บริเวณใบหน้าของตนเอง จนไม่แน่ใจ เพราะพิษไข้หรือเพราะคนตรงหน้ากันแน่




“ยังไม่เสร็จเลยนะเหลือ” หญิงสาวมองตามชายหนุ่มที่ไล่สายตาลงมาเรื่อยๆ



“ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวแก้วจะไปอาบน้ำเอง” ด้วยความเคยชินตัวหญิงสาวแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น ทำให้บรรยากาศที่อยู่ในห้องจากที่เงียบอยู่แล้วเงียบกริบกว่าเดิม



“เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำเองค่ะ” แก้วกัลยากลับมาแทนตัวเองเหมือนพร้อมกับพยายามใช้ผ้าห่มผืนหนาปิดบังร่างกายของตนเอง



“มีอะไรหรือคะ”



“ทำไมแทนตัวเองแบบนั้นล่ะ” ชายหนุ่มจับแม่ของลูกหันหน้ามาหาทันที



“แทนตัวเองว่าแก้วสิ” คาร์ลเอ่ยซ้ำอีกครั้ง เมื่อคนตรงหน้าทำหน้าไม่เข้าใจ




“ฉันคิดว่า” แต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้เอ่ยจบก็ถูกคนตัวโตปล้นจูบไปเสียก่อน



“ห้ามแทนตัวเองแบบนั้นอีก ถ้าไม่เชื่อคุณคาร์ลจะทำโทษ รับรองว่าวิธีทำโทษของคุณคาร์ลไม่เหมือนใครอย่างแน่นอน” ชายหนุ่มยิ้มเมื่อคนตรงหน้าพยักหน้าอย่างเข้าใจโดยทันที



“จะ...จะทำอะไรคะ” แก้วกัลยาเอ่ยถามด้วยความตกใจ เมื่อคนตรงหน้าอุ้มเธอขึ้นจนตัวลอย



“ก็อาบน้ำไง” ร่างสูงอุ้มคนตัวเล็กเข้าห้องน้ำทันที ก่อนที่หญิงสาวจะได้ปฏิเสธเพราะเขาก็บอกแล้วว่าถ้าหญิงสาวต้องการที่จะอาบน้ำต้องอาบกับเขาเท่านั้น





“แด๊ดดี๊ หม่ามี๊ครับ” เด็กชายที่กำลังนั่งรับประทานโดยมีคุณปู่กับคุณย่าคอยเอาใจ



            “พักผ่อนอยู่ครับ” ชายหนุ่มตอบลูกชายอย่างอารมณ์ดีพร้อมส่งยิ้มให้บิดามารดาที่จ้องมองตนเองอยู่แล้ว



“เคลวินอยากกอดหม่ามี๊” เด็กชายทำปากยื่นอย่างเอาแต่ใจ แต่ก็ยอมเชื่อฟังที่บิดาบอกว่าตอนนี้มารดากำลังไม่สบายเลยต้องพักผ่อนและกลัวจะทำให้ตนเองไม่สบายตามไปอีกคน



            “เดี๋ยวแด๊ดดี๊บอกหม่ามี๊ให้นะ แต่ตอนนี้เคลวินมีหน้าที่อะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามเด็กชาย




            “ไปโรงเรียนครับ” เด็กชายหอมแก้มบิดาพร้อมกับรับกระเป๋าจากคุณย่าเตรียมตัวไปโรงเรียนทันทีที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จ โดยมีคุณวิลเลียมทำหน้าที่คนขับรถด้วยตนเองพาหลานชายไปโรงเรียน






            ชายหนุ่มสั่งสาวใช้ให้จัดเตรียมอาหารเช้าให้พร้อมกับสั่งให้เตรียมอาหาร อ่อนๆ สำหรับคนป่วยให้ร่างเล็กที่ตอนนี้หลับสนิทอยู่บนห้องด้วยพิษไข้เพราะหลายวันก่อน หลังจากที่หญิงสาวที่ไข้ลดลงแล้วก็ถูกเขาจับอาบน้ำด้วยกัน เพราะเขาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำมากไปหน่อย ทำให้หญิงสาวไข้ตีกลับแถมยังเป็นไข้ทับระดูอีก ทำให้ตอนนี้คนตัวเล็กที่เอาแต่หนีเขานอนหมดแรงไม่สามารถหนีไปไหนได้อีก





            เสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับกลิ่นหอมๆ ของข้าวต้มที่ถูกสาวใช้นำเข้ามาไว้ให้ในห้องนอนเพราะคนตัวโตสั่งให้พ่อครัวที่มาจากเมืองไทยเป็นคนมาทำให้ เรื่องรสชาตินี้ไม่ต้องพูดถึงเพราะการันตีด้วยอันดับของเซฟฝีมือมือดี แต่ตอนนี้เธอไม่อยากทานอาหารอะไรทั้งนั้นเพราะอาการที่เจ็บหน่วงๆ ที่ท้อง ทำให้หญิงสาวไม่อยากที่จะขยับตัวทำอะไร



            “ทำไมไม่ทานล่ะ” คาร์ลมองคนตัวเล็กที่แทบจะจมไปกับที่นอนด้วยความเป็นห่วง เพราะเริ่มสังเกตได้ถึงอารมณ์ของหญิงสาวที่กำลังป่วยซึ่งแตกต่างกับตอนปกติอย่างลิบลับ ตอนนี้หญิงสาวพูดจาออดอ้อนเขาอย่างน่ารัก



            “แก้วไม่อยากทานอะไรทั้งนั้น” หญิงสาวหลับตาพูดขณะที่เอ่ยกับชายหนุ่ม



            “ต้องทานนะไม่อย่างนั้นจะทานยาได้ยังไง” คาร์ลจับคนตัวเล็กที่เอาแต่ส่ายหน้าปฏิเสธไม่สนใจและเอาแต่พริ้มตาหลับพิงกับอกแกร่ง จึงจับช้อนตักอาหารที่เรียกว่าข้าวต้มให้หญิงสาวทาน ซึ่งร่างเล็กก็อ้าปากเคี้ยวทันที เพราะทราบนิสัยของชายหนุ่มดีว่าเป็นอย่างไร ปฏิเสธไปก็เท่านั้น ร่างสูงพอใจกับปฏิกิริยาของตรงหน้าที่ไม่ขัดใจเขาอีก



            “ทานข้าวแล้วไปอาบน้ำกันนะ” ร่างสูงเอ่ยกับร่างเล็กที่ทานไปแล้วครึ่งหนึ่งพร้อมกับยาหลังอาหารและกำลังพริ้มตาหลับอยู่กับอกของเขาด้วยความสบาย




            “ไปไหนไม่ไปได้ไหมคะ” หญิงสาวอู้อี้อยู่กับอกของชายหนุ่ม ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สบาย แต่สิ่งที่ชายหนุ่มใจร้ายกับเธอเสมอที่ลากเธอไปที่บริษัทด้วยทุกวัน แม้ว่าเธอจะป่วยก็ตาม ร่างเล็กพลิกตัวออกจากอกอุ่นไปซบที่หมอนใบโตแทน พร้อมกับจับผ้าห่มผืนหนามาคลุมตัวเองเพื่อนอนต่อด้วยความง่วง



            คาร์ลได้แต่ส่ายหน้าให้กับคนตัวเล็กที่หลับสนิท แต่เชื่อเลยว่าเขาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ร่างสูงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองออก พร้อมกับตรงเข้าไปอุ้มร่างเล็กเข้าห้องน้ำทันที

 






แก้วกัลยาได้แต่พลิกตัวไปมาในห้องนอนในห้องทำงานของชายหนุ่ม หลังจากที่รู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าเธอนอนอยู่ที่นี้แล้ว โดยปราศจากคนตัวโตอยู่ภายในห้องด้วย แต่แล้วร่างสูงของคนเอาแต่ใจก็เข้ามาในห้องพร้อมกับถืออาหารเที่ยงเข้ามาด้วย



            “ไม่ทานได้ไหมคะ” แก้วกัลยาส่ายหน้า เมื่อเห็นบรรดาอาหารที่ชายหนุ่มนำมาด้วยเพราะมีแต่อาหารเพื่อสุขภาพทั้งนั้น เธออยากทานแบบธรรมดาบ้างเท่านั้นเอง



            “ทานเลยนะอาหารพวกนี้มัมเป็นคนเตรียมให้ทั้งหมดเลย”

 





  ติดตามการอัพเดตนิยายหรือทักทายกันได้ที่นี้เลยค่ะ

 

 

 

 

 

#ฝากโหวตให้ด้วยค่ะ

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/5876/1191440112-member.jpg

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

447 ความคิดเห็น

  1. #251 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 14:14
    ดูแลภรรยาดีจริงๆเลย
    #251
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #69 คนรักนิยาย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:48
    เรื่องราวยังไม่ค่อยปะติดปะต่อเท่าไหร่ อ่านแล้วบางทีก็งงว่าตอนนี้ิยู่ที่ไหน ที่บ้านหรือที่ห้าง เรื่องมันกระโดดไปกระโดดมาน่ะค่ะ และยังวนเวียนอยู่กับที่ค่ะ
    #69
    0
  4. #68 เก๋ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:37
    สนุกมากเลยค่ะ
    #68
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #63 ninja (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:45
    รอดติดตามค่ะ
    #63
    0