ชีวิตคนเราจะยืนยาวได้สักเท่าไหร่

เป็นคำถามที่ตอบไม่ได้จริงๆ

บางคนบอกว่า เพราะเค้าทำบุญมาเยอะก็เลยจากเราไปเร็ว

บางคนบอกว่า ดีแล้วที่เค้าไปจะได้ไม่ทรมาน

บางคนบอกว่า คนอย่างนี้อีกนานกว่าจะตาย

บางคนบอกว่า อีกร้อยปีก็ยังไม่ตายหนังเหนียว

บางคนบอกว่า น่าเสียดายอายุยังน้อย ไม่น่าอายุสั้นเลย

กับคำพูดของใครๆ หลายๆ คน ที่เราเคยได้ยินกันมา ตัวเราเองก็ยังงงเหมือนกัน ตกลงว่าตายเร็วหรือตายช้าดีกว่ากัน

ใครๆ ก็บอกว่าไม่อยากมีอายุยืนยาว เป็นภาระให้กับใครหลายๆ คน

เราก็เหมือนกันไม่อยากมีอายุยาวๆ หรอกนะ แต่พอพูดแบบนี้ทีไร โดนตบปากทุกที

ความสูญเสียคนที่เรารักมันเจ็บปวดนะคะ แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เราจะจดจำคนที่เสียไปอย่างไม่มีวันกลับโดยที่เราไม่ลืมเลยก็คือความดีของเค้า

มีคำพูดที่เราได้ยินกันจนชินหูว่า เหลือไว้แต่ความดี นั่นแหละค่ะเป็นเรื่องจริง

ฉันเสียเพื่อนรักที่รักกันมากๆ ในวัยที่ไม่คิดว่าเธอจะไปเร็วขนาดนั้น

เพื่อนคนหนึ่งตายเพราะมะเร็งกระดูก อีกคนหนึ่งตายเพราะโรคหัวใจ

ทั้งคู่จากไปตอนที่ฉันยังเรียนไม่จบป.ตรี ด้วยซ้ำไป

ฉันเสียก๋งไปตอนฉันเรียนป.4 ท่านก็เป็นโรคหัวใจ เสียลุงที่ฉันรักไปตอนที่ฉันเรียนป.3

เสียพี่ชายฝาแฝดสองคนไปตอนที่ฉันยังเรียนไม่จบโท 2 ปีที่เรียนโท ฉันต้องร้องไห้เพราะพี่ชายเสียทั้งสองปี เศร้าแบบไม่คิดอะไรทั้งนั้น แล้วก็เป็นช่วงที่ต้องสอบด้วยสิ

แม้นกระทั่งไปงานเผาฉันยังไม่มีปัญญาไป เศร้าไหมล่ะ แม่บอกว่าไม่เป็นไรตั้งใจสอบให้เสร็จเถอะ ไว้ค่อยไปทำบุญร้อยวันก็แล้วกัน

หลังจากนั้นเมื่อสามปีก่อนฉํนเสียอีกครั้ง น้าชายกับน้าสาวก็มาเสียพร้อมๆ กัน

เขียนเรื่องเหล่านี้บ่อยมากๆ เพราะเวลาที่ฉันท้อ หรือหมดอาลัยกับสิ่งรอบกาย ฉันมักจะคิดว่าเมื่อไหร่ฉันจะตามคนเหล่านั้นไป

เวลาฉันเสียอะไรมักเสียพร้อมๆ กันเป็นคู่เสมอๆ

คุณจะเชื่อไหม ครั้งที่ฉันเสียเพื่อนไป ฉันแทบไม่มีที่ปรึกษา เด็กๆ มักติดเพื่อน นี่คือเรื่องจริง ฉันไม่ปรักษาใครในครอบครัวเพราะไม่อยากเอาเรื่องบ้าบอของตัวเองไปปรึกษาคนในบ้าน ถึงแม้นว่าเจ๊จะยอมนั่งฟังโดยไม่บ่นฉันสักคำ แต่ก็ไม่ค่อยจะเอาเรื่องรกสมองไปบอกให้เจ๊ฟังเท่าไหร่หรอก

ไม่บอกเจ๊ก็รู้ค่ะ หูทิพย์จะตายไป ไม่ทันอ้าปากก็รู้แล้วว่าเราคิดอะไร

แม่เคยเปรยบ่อยๆ ว่าพี่เราแสนรู้ รู้ไปหมดทุกเรื่อง จะพูดหรือไม่พูดเท่านั้นเอง

จากเหตุการณ์ครั้งนั้น เราเซไปพักใหญ่ ตั้งตัวได้ก็รู้ว่าติดคนข้างกายงอมแงม ทุกอย่างยืมจมูกคนอื่นหายใจตลอดเวลา

และเป็นเช่นนั้นอยู่นาน กว่าจะรู้ตัวเจ้าของจมูกก็ตีจากไปแล้ว เราเหมือนคนจมน้ำ ใกล้ตายแต่ไม่ตาย สำลักน้ำเกือบตายทุกครั้ง

แล้วก็รู้ว่าไม่มีใครรักเราเท่าแม่ สัจธรรมมักรู้ตอนที่ไร้ที่พึ่งพิง ถึงแม่จะชอบบ่นแต่เราก็ต้องฟัง เพราะเราเป็นลูกของแม่ ถึงจะไม่ใช่ลูกที่ดี เราก็ต้องรับฟัง

อีกนานไหมกว่าเราจะตาย เรารู้วันเกิดแต่ไม่รู้วันตาย

ทุกคนรู้เหมือนที่เรารู้ รีบๆ ทำความดีกันเถอะ

เราเองก็จะรีบเหมือนกัน

ความคิดเห็น

wisher 30 ก.ค. 52 / 07:30

ก้อยากจะนำพุทธวจนะมานะว่า
1 ให้คิดถึงความตายตลอดเวลา -=>ขนาดพระอานนท์คิดถึงความตายวันละ 7 ครั้ง พระพุทธเจ้ายังตำหนิพระอานนท์ว่า ตั้งอยู่ในความประมาท
2 ไม่ประมาท => พระคำสั่งสอนสุดท้ายของพระพุทธเจ้า
3 ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ =>ทุกข์เพราะพลัดพรากจากสี่งที่เป็นที่รัก

ก็อย่าประมาทกันนะครับ ^^