กำลังคิด

เป็นอย่างที่จั่วหัวข้อไปนั่นแหละคะ

กำลังคิดว่าจะโพสเรื่องใหม่ลงให้อ่านดีหรือเปล่า

สาเหตุที่คิดเพราะสปีทในการเขียนช้าลงไปมาก ใช้เวลาเขียน 15 วัน กับ 1 บท ราวๆ 9 หน้ากระดาษเอสี่

ทั้งๆ ที่โครงเรื่องมีอยู่ในสมองแต่เขียนออกมาไม่ได้เรื่อง สื่อสารออกมาไม่ได้ดั่งใจนึก

สุ่มไฟก็แล้ว ชาร์ตแบตก็แล้ว หนีเที่ยวก็แล้ว ยังไม่มีอะไรดีขึ้น

จะเชื่อหรือไม่ก็ตามยังไม่มีชื่อเรื่องที่น่าพอใจ ชื่อตัวละครเปลี่ยนไปร้อยแปดหน(อันนี้ก็เว่อร์ไปนิด)

อาจจะต้องรอให้ลงตัวอีกสักหน่อยกระมัง ถึงจะเอามาโพสได้

แล้วก็ทำให้คิดไปว่าหรือว่าเมื่อเดิอนก่อน ใช้สมองจินตนาการมากไป ปั่นเรื่องออกมาสามเรื่องอย่างรวดเร็ว

จริงๆ เรื่องธุวดาวก็เคยหมดไฟไปเหมือนกันค่ะ เขียนแล้วทิ้งเลยเพราะไม่ใช่เรื่องที่ถนัดในการเขียน แถมยังต้องจินตนาการอะไรก็ไม่รู้วุ่นวายไปหมด

มีเพื่อนเคยถามว่าทำไมไม่เปลี่ยนเรื่องจาก ญรญ มาเป็น ชรญ บ้าง อาจเอาไปส่งโรงพิมพ์ขายได้ตังมาบ้าง

ตอบไปคำเดียวค่ะ เราไม่ปลื้ม แล้วก็ไม่แน่ใจว่าโรงพิมพ์จะรับเรื่องของเราหรือเปล่าสู้ทำเองขายเองเล็กๆ น้อยๆ ตามแต่ใจนึกคงดีกว่าที่จะต้องไปรองอนง้อใคร ขายได้ก็ขาย ขายไม่หมดก็แจก ไม่เห็นจะแปลก เพราะเราทำเอง

อยากทำเล่มไหนก็ทำ จะทำกี่เล่มก็ได้ อยู่ที่อยากทำ เพื่อนว่าอิอ้วนนับวันจะติสมากขึ้นทุกที เรียนก็ไม่เคยเรียน จะเป็นพวกศิลปะขึ้นสมองไปวันสองวันนี้แหละ

พออยู่ในกลุ่มเพื่อนๆ แล้วสบายใจค่ะ ต่อให้ไม่ได้เจอะเจอกันมาแรมปีแรมเดือน เจอหน้ากันต่อติดได้เสมอ จะโดนแขวะหรือโดนจิกกัดเรื่องอารมณ์เอาแต่ใจตัวที่ไม่ยอมเปลี่ยตั้งแต่เด็กจนโต เราก็ไม่สน เพราะบรรดาคุณหญิงทั้งหลายบ่นว่าแต่ก็ไม่เคยเห็นคนไหนเขียนใบลาออกจากการเป็นเพื่อนอิอ้วนสักคน ยังตั้งหน้าตั้งตาเป็นเพื่อนปากร้ายแต่ใจดีอยู่ร่ำไป

ตั้งแต่ได้อ่านเรื่องปิงฟ้าวิลันดาของพี่วดี พฤติกรรมการอ่านนิยายทั่วๆ ไปของเราก็เปลี่ยนไป

ดูละครน่ะยังพอดูได้ ชอบด้วยในบางเรื่องแต่จะให้อ่านเนื้อเรื่องทั่วไปช่วงนี้ไม่ค่อยอยากอ่านมากนัก แล้วพฤติกรรมการอ่านก็เปลี่ยนไปจริงๆ ค่ะ

ยกเว้นนักเขียนที่เราชื่นชอบเท่านั้นที่จะซื้อมาอ่าน และส่วนใหญ่ก็จะเป็นนักเขียนรุ่นเก่า ที่หาเรื่องเขียนใหม่ๆ ไม่ได้แล้ว จะมีก็แต่ ของคุณวิน กับของคุณวรรณวรรธ เท่านั้นที่ยังติดตามซื้อมาอ่านอยู่เรื่อยๆ แต่สปีทในการอยากอ่านลดลงไปเกือบครึ่ง

จากเมื่อก่อนซื้อมาแล้วจะต้องอ่านให้จบในคืนเดียว ตอนนี้ดองเอาไว้ก่อน ว่างจริงๆ หรือไม่ได้ทำอะไรจริงๆ จึงจะหยิบขึ้นมาอ่าน

ที่จะอ่านแล้วไม่วางเลยก็เห็นจะเป็นหนังสือพวกสารคดีรายเดือน หรือหนังสือท่องเที่ยว พอให้เราจินตนาการตามการเขียนและภาพประกอบตามเนื้อหาไปเรื่อยๆ

กับบางที่เราก็ไปไม่ได้ แต่ได้อ่านให้เกิดความรู้ในสมองของตัวเอง

อย่างหนังสือเกี่ยวกับพม่า ที่บ้านมีเป็นสิบเล่ม (โม้ไปเปล่านั่น) อ่านทุกเล่ม เพราะอยากแบกเป้ไปพม่า ท่องไปเรื่อยๆ แต่ก็นะ โดนห้ามมาตลอดว่าพม่าไม่สงบ แล้วก็น่ากลัวกว่าที่คิด

เคยถามเพื่อนชาวต่างชาติเหมือนกันว่ามองเมืองไทยกับพม่าแตกต่างกันไหม

เพื่อนบอกว่า โอ๊ย ก่อนมาคิดว่าเหมือนกันเลยแหละ ทั้งม๊อบ ทั้งแบ่งสีแบ่งฝ่าย น่ากลัวว่าจะโดนลูกปืน แถมแต่ละที่ที่คุณท่านไปตั้งหลักปักฐาน แถวสนามหลวงงี้ ใครจะไปวัดพระแก้วก็ต้องผ่านทางไป ไหนจะลานพระรูปอีก เพื่อนบอกว่าไม่กล้ามาเลยแหละ

แต่ชีก็มาค่ะ แล้วก็เลยไปกระบี่ภูเก็ต ลงใต้ไปอาบแดดแถบอันดามันโน่น แถมบอกว่ารู้งี้มาเมืองไทยตั้งนานแล้ว ทุกอย่างไม่เหมือนที่คิดกลัวไว้ตั้งแต่ต้นเลย คนไทยยิ้มเก่ง

เห่อๆ ที่ยิ้มๆ ไม่ใช่ไรหรอกแม่มารีจัง ก็ฟังหล่อนร่ายยาวไม่รู้เรื่องนะสิ เล่นซะลิ้นพันกันระหว่างพูด ขนดอิฉันยังฟังแทบไม่ทัน เพื่อนหล่อนนะเฟ้ยยังงงภาษาแล้วคนอื่นเค้าจะฟังเสียงรัวในลำคอของหล่อนได้อย่างไร

ว่าไปโน่นชอบหลงประเด็นอยู่เรื่อยไป

สรุปว่าพม่าเราก็ยังไม่ได้ไป คนที่เคยไปบอกว่า จะไปกลัวทำไม ไปแล้วไม่เห็นมีอะไรเลย ก็อย่าไปเข้าใกล้พวกทหารสิ แค่นี้ก็จบ อยากไปไหนไปเลย ก่อนตายไปที่ชอบๆ ตายแล้วไม่ได้ไป เออนะ จริงของเพื่อน

แต่ก็ยังไม่ไปอยู่ดีค่ะ ไม่รู้จะรออะไรกัน หรือจะรอให้เข่าพังก่อนแล้วค่อยเดินขึ้นเขาก็ไม่อาจรู้ได้ รอเรานะพระธาตฺอินทร์แขวน ไม่ตายคงได้ไปสักวัน

เมื่อกลางวันลองนั่งเขียนในบรรยากาศที่ชอบคือฝนตก อากาศน่านอนแล้วก็เขียนไม่ออก พิมพ์ไปก็ลบไป สุดท้ายตัดสินใจเปลี่ยนชื่อตัวละคร ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้

แล้วปัญหาก็เกิด ดันไปเปลี่ยนทางลัด โดยใช้การแทนที่คำ จะบังเอิญหรืออะไรมิอาจทราบได้ เบิ้ลสอง เห่อๆ ต้องกลับไปนั่งแก้ ห้าหน้าที่เขียนใหม่ แล้วก็แก้ อีก 13 หน้าที่เหลือ สุดท้ายลบทิ้งเกลี้ยงเพราะไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองเขียน

จำไม่ได้เหมือนกันว่าใครเขียนเอาไว้ เป็นนักเขียนของพวกฝรั่งมังค่าโน่นแหละคะ เค้าบอกว่าถ้าการเขียนไม่เคยลบ แสดงว่างานนั้นไม่ได้กลั่นกรองมาจากสมองของนักประพันธ์

เออนะ เราเลยเลียนแบบมาเต็มๆ เขียนไปลบไป ไม่พอใจก็ลบทั้งหมด หรือขึ้นหน้าว่างๆ หน้าใหม่ คอมพิวเตอร์ไม่เปลืองกระดาษ แค่เปลืองไฟเท่านั้นเอง

จริงไหมจ๊ะ ท่านๆ นักเขียนทั้งหลาย

คริกๆๆๆ

กำลังคิด

ความคิดเห็น