ยัยหมวยสุดซนกะไอ้คนสุด s

ตอนที่ 28 : เรื่องเก่ายังไม่จบ..เรื่องใหม่ก็มาอีกแล้วเหรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    15 มิ.ย. 58

“นี่ลื้อจะกวนอั๊วหรือไงน่อ”


       “เปล่าหนิ”

  ระหว่างที่ทั้งสองนั่งเถียงกันโดยที่ไม่รู้เลยว่าจริงๆแล้วกินโทกิที่นอนอยู่นั้นไม่ได้หลับและได้ยินทุกอย่างที่ทั้งสองพูดกันทั้งหมด แต่เขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาโวยวายแต่นอนฟังเฉยๆต่อไป

“นี่อาโซจัง ระหว่างพระจันทร์กับดวงดาวลื้อชอบอะไรมากกว่ากันน่อ”  คางุระที่นั่งมองท้องฟ้าทางช่องหน้าต่างน้อยๆ

“ฉันเหรอ ชอบดวงดาวนะ เพราะดาวหนะถึงแม้จะเล็กและไม่โดดเด่นแต่ก็เป็นสิ่งเล็กๆที่คอยทำให้ท้องฟ้าที่มืดดำได้มีแสงสว่างทำให้ดูสดใสและสวยงาม เหมือนกับเธอไงหละยัยหมวย”

  คางุระหันหน้ามาทางโซโกะทันที โซโกะก็ค่อยๆมาหาคางุระยิ้มแล้วขยับไปใกล้เธอแล้วพูดว่า

“นอนได้แล้วยัยหมวย ถึงเวลาที่ดวงดาวดวงนี้สมควรต้องนอนได้แล้ว”

“อะอะอือ นอนก็นอน ลื้อก็นอนได้แล้วไปอาติเอ่อ..อาโซจัง”

  เมื่อเห็นว่าคางุระล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มแล้วหันหลังให้โซโกะเพราะเธอกำลังเขินเขาจึงก้มลงไปไกล้หูของเธอแล้วพูดว่า

 “ฝันดีนะ คางุระจัง”

  คางุระที่นอนฟังยุนั้นยิ่งเขินไปอีก และเธอก็ตกใจนิดนึงเพราะโซโกะแอบหอมแก้มเธอไป 1 ฟอดอีกแล้ว แล้วโซโกะก็กลับมานอนที่ฟูกของเขาเช่นเดิม  ส่วนกินโทกิที่แอบหรี่ตามองอยู่ก็ยิ้มมุมปากนิดนึงก่อนจะหันหลังให้โซโกะแล้วหลับไป

 ........เวลา 8 โมงเช้า.....

  วันนี้กินโทกิและชินปาจิออกจากร้านไปเร็วกว่าทุกวันเพราะต้องไปตามจับแมวของเศรษฐีคนหนึ่ง ทำให้ตอนนี้ที่ร้านสารพัดรับจ้างมีแค่คางุระที่ยังนอนหลับ กับโซโกะที่ยังคงนอนอยู่เช่นกัน

“ฮ้าว เช้าเลี้ยวเหรอเนี๊ย”

“ก็จะเที่ยงอยู่แล้วแหละยัยหมวย เฮ้ยเป็นผู้หญิงแท้ๆแต่ตื่นสายขนาดนี้ไม่ไหวๆ” โซโกะบ่นไปเรื่อย แล้วดึงตัวคางุระที่นั่งบิดขี้เกียจให้ลุกขึ้น

“อะไรของลื้อฮะ บ่นยังกะตาแก่งั้นแหละ”

“เหรอ ลุกขึ้นไปแปรงฟันได้แล้วเร็ว ลุก”

อือๆรู้เลี้ยวน่อ”

  แล้วทั้งสองก็เดินเข้าไปแปรงฟันพร้อมกัน รวมถึงการทำธุระส่วนตัวแต่มันก็ลำบากไม่น้อยเพราะมือมันยังคงติดกันอยู่ กว่าจะเสร็จทั้งสองก็เปิดสงครามเล็กๆกันหลายรอบเลยทีเดียว

“เฮ้ย หิวจังน่อ ไปหาไรกินกังลีกว่าอาโซจัง”

“อือ ไปสิ”

  แล้วทั้งสองก็ออกไปข้างนอกพร้อมเดินไปตระเวณรอบเมืองเหมือนการเดินตรวจตราทุกๆวันแค่วันนี้มียัยหมวยติดมาด้วย โซโกะเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้าเขาจึงแวะเข้าไปแล้วเลือกซื้อชุดที่ไม่มีแขน ให้คางุระเพื่อจะได้ใส่ง่ายๆ

..... วันที่ 3 ที่อยู่ติดกันแล้วมาอยู่ที่ร้านสารพัดรับจ้าง เวลา บ่าย 2 โมงเย็น......

          

         โซโกะและคางุระที่กำลังเดินกลับร้านสารพัดรับจ้างทั้งสองต้องชะงักเมื่อเจอคาซึระเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเค้า โซโกะด้วยความที่ต้องการจับกุมคาซึระคู่อริที่จับยาก เขาก็วิ่งแต่โดนคางุระฉุดรั้งไว้ ตอนที่คาซึระและอลิซาเบธกำลังหันหลังวิ่งหนี้ก็มีแสงประหลาดแว็บนึงแล้วหายไป และเมื่อแสงนั้นหายไปมันยิ่งทำให้เกิดเรื่องยุ่งเข้าไปอีก

 “เอ๋ มืออั๊วแปลกๆไปน่อ” คางุระที่ก้มมองมือตัวเองพูดขึ้น

“แล้วกุญแจมือหายไปไหนแล้ว” โซโกะพูดขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามือโล่งๆ แล้วเมื่อทั้งสองหันไปยังต้นเสียงด้านหนังก็ตกใจ

“นี่ คุณตำรวจฉันว่ากุญแจมือนั่นไม่หายไปไหนหรอกนะแต่นายตางหากที่ออกไป”

“นั้นมันตัวฉัน/อั๊ว” คางุระและโซโกะตะโกนพร้อมกัน

“ใช่เราสลับร่างกันไงหละหัวหน้า” คาซึระพูด

“หาแล้วตอนนี้ฉันก็อยู่ในร่างของแกงั้นเหรอ” โซโกะพูดด้วยความตกใจ

“ใช่แล้วหละ เพราะแสงเมื่อกี้แน่ๆเลย” คาซึพูดต่อไป

แล้วจะทำยังไงดีหละคราวนี้อลิซาเบธชูป้าย ซึระไม่ทันได้ตอบโซโกะก็เดินมาจับมือเอาไว้แล้วพูดว่า

“ฉันจับแกได้แล้ว ไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอนะ”

“นี่อาโซจังลื้อทำบ้าอะไรฮะนั้นก็เหมือนลื้อจับตัวเองไม่ใช่เหรอน่อ”

“ก็จริงอยู่ แต่ถ้าเจ้านี่พาร่างฉันไปทำอะไรไม่ดีฉันก็ซวยหนะสิ เพราะงั้นพวกแกต้องไปกับฉัน”

“นายจะพาฉันไปไหนหละ” คาซึระถามขึ้นมา

“ร้านสารพัดรับจ้างไง” โซโกะตอบทันที แล้วทั้งสี่ก็เดินมุ่งหน้าไปยังร้านสารพัดรับจ้าง

....ณ ร้านสารพัดรับจ้าง....

  โครกกกกกกกกกก เสียงเปิดประตูทำให้กินโทกิที่นอนอ่านซีคิดบนโซฟาพูดทักว่า

“กลับช้าจังเลยนะพวกแก ไปไหนกันมาหละ”

“ไปแถวๆนี้แหละน่อ แต่ว่าอากิงจังช่วยอะไรอั๊วหน่อยสิ”

 “เอ๋” เสียงกินโทกิอุทานออกมาเมื่อเสียงที่ตอบมันไม่ใช่เสียงคางุระ เขาจึงลุกขึ้นนั่งแล้วพูดด้วยความตกใจว่า

“ซึระ อลิซาเบธ ทำไมพวกแกมาอยู่ที่นี่แล้วมากับเจ้าโอตะคิได้ไง”

“ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหากหละ”

“โอคิตะ ครับลูกพี่”

“เออๆ นั้นแหละ แต่เมื่อกี้ ซึระทำไมแกถึง” กินโทกิงงเพราะซึระกับโซโกะพูดแก้ชื่อของตัวเองแต่คนที่พูดมันสลับกัน

“ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหากหละ คือตอนนี้เราสลับร่างกันหนะ”

“หา สลับร่างกัน เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงฟะ” กินโทกิพูดอย่าตกใจ

“คือตอนที่อาโซจังกำลังจะวิ่งตามจับอาคาซึระ มันก็เกิดแสงประหลาดแว็บนึงพอแสงนั้นหายไปพวกอั๊วก็กลายมาเป็นแบบนี้ไปเลี้ยวน่อ”

“เพราะแสงประหลาดงั้นเหรอ แสงนั่นมาจากไหนแล้วมันคือแสงอะไร” กินโทกิถามขึ้น


       “มันคือแสงของอาวุธของพวกชาวสวรรค์หนะ ฉันกำลังตามสืบเรื่องนี้อยู่และได้เบาะแสสำคัญมา ว่ามันจะทดลองใช้กับเมืองเอโดะ และตอนที่ฉันกำลังจะเดินทางมาบอกเรื่องนี้กับแกก็เจอตำรวจอย่างนายเจ้านี่มาไล่จับซะก่อนไงหละ”

“แล้วใครมันจะไปรู้หละว่าแก่จะเอาเรื่องนี้มาบอกลูกพี่ ฉันแค่ทำตามหน้าที่ของฉัน”โซโกะพูดขึ้น

“เฮ้ย เรื่องเก่ายังแก้ไม่ได้ แล้วยังมาเจอเรื่องใหม่อีกเหรอเนี๊ย” กินโทกิบ่นขึ้น

“แล้วจะทำไงให้กลับเป็นเหมือนเดิมน่ออาซึระ”

“ไม่ซึระ คาซึระตางหากหละ ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะแก้ยังไงผมให้ลูกน้องช่วยกันสืบอยู่เหมือนกันเดี๋ยวคงจะได้ข่าวแหละ” 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

22 ความคิดเห็น