ยัยหมวยสุดซนกะไอ้คนสุด s

ตอนที่ 23 : เป็นห่วงก็บอกสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    7 มิ.ย. 58

“นี่ยัยหมวยเธอเป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยเหรอ”

  คางุระที่ค่อยๆปล่อยมือจากโซโกะแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมตอบเขาด้วยรอยยิ้มกะแก้มที่เริ่มมีสีแดงเพราะเขิน

“เปล่าเป็งห่วงลื้อซะหน่อยน่อ อั๊วแค่รู้สึกผิดเพราะอั๊วทำให้ลื้อต้องมานอนเป็งมัมมี่อย่างงี้ตางหากละน่อ”

“เหรอ แล้วไอ้ที่อยู่ดีๆก็เข้ามากอดนี่มันแปลว่าอะไรเหรอยัยหมวย”

“......” คางุระนิ่งเงียบเพราะเธอนั้นทั้งเขินทั้งอายที่เข้าไปกอดเขาแบบนั้น

“เป็นห่วงก็บอกมาตรงๆก็ได้นี่นา ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอสักหน่อย”

“ก็บอกแล้วไงว่าอั๊วเปล่าห่วงลื้อซะหน่อยน่อ”

“เหรอ งั้นก็ถือว่าเรื่องเมื่อกี้เธอละเมอก็แล้วกันนะ”

“เชอะ”  คางุระสะบัดหน้าหนี้โซโกะทันทีด้วยสีหน้าที่แดงกล่ำ

“นี่ฉันหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว”

“ก็...ประมาณ 7 วันได้น่อ ลื้อหลับไปจนอั๊วคิดว่าลื้อจะซี้ไปเลี้ยวน่อ”

“คนอย่างฉันไม่ตายง่ายๆหรอกนะ แล้วเธอเป็นไงมั่ง”


   “อั๊วไม่เป็นไรหรอกน่อ คนอย่างอั๊วหนะไม่บอบบางอย่างลื้อหรอกน่อ”

“แล้วคุณฮิจิคาตะหละ”

“อามายองเลอร์อีก็ดีขึ้นเลี้ยว อีเพิ่งออกจากโรงบาลตอนเที่ยงวันนี้เองน่อ”

  แล้วทั้งสองก็คุยไร้สาระกันไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาที่มีคนมาเปลี่ยนแล้ว

“หัวหน้า รู้สึกตัวแล้วเหรอครับ”

  ยามาซากิทักทายทันทีที่เข้ามาในห้องพร้อมลูกน้องอีก 2 คน เขาเห็นทั้งสองกำลังคุยกันอยู่

 “อือ แล้วพวกแกมาทำไหมฮะ”

“ก็หัวหน้าสั่งให้ผมมาดูแลคุณนะคุณครับ”

“ทำไมต้องมาดูแลด้วยฉันไม่ได้พิการซะหน่อย”

  โซโกะบ่นเบาๆเพราะเขาไม่ชอบให้ใครทำเหมือเขาช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

“อาตี๋ นี่ก็ค่ำเลี้ยวเดี๋ยวอั๊วกลับก่อนน่อ เดี๋ยวอากิงจังจะเป็งห่วงน่อ”

  ทันทีที่คางุระลุกขึ้นจากเก้าอี้ โซโกะก็อื้มมือที่เข้าเฝือกไว้เหมือนแขนหุ่นเอื้อมไปจับมือเธอทันที

“นี่เธอจะกลับแล้วงั้นเหรอ”

“อือ เดี๋ยวถ้ากลับช้ากว่านี้อากิงจังคงต้องโวยวายแน่ ไว้พรุ่งนี้อั๊วจะมาเยี่ยมลื้อใหม่น่ออาตี๋หัวเป็ด”

“งั้นเธอเอาหูมาใกล้ๆฉันหน่อยได้ไหม”

“หา ทำไมน่อ”


  “เออหน่า เร็วสิฉันมีอะไรจะบอกเธอ”

  คางุระที่ได้ยินประโยคนั้นก็งงแต่ก็ทำตามเธอเดินไปหาโซโกะแล้วเอาหูไปใกล้หน้าของเขา

“เธอน่ารักขึ้นนะยัยหมวย”

  เมื่อจบประโยค เธอต้องสะดุ้งหน้าแดงขึ้นทันทีเพราะโซโกะนั้นหอมแก้มเธอไป 1 ฟอดใหญ่ๆทำเอายามาซากิและลูกน้องอีก 2 คนที่นั่งอยู่บนโซฟาเขินแทนเลยทีเดียว เธอเอาหน้าออกแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

“นี่ยัยหมวยจะรีบไปไหน”

  โซโกะตะโกนไล่หลังคางุระไปทันทีพร้อมหันไปมองหน้ายามาซากิที่กำลังนั่งยิ้มๆอยู่

“ยิ้มอะไร เออแล้วนายสองคนหนะเดินไปเป็นเพื่อนยัยหมวยด้วยไป”

“ครับ”

  หลังจากลูกน้องสองคนที่รีบวิ่งตามคางุระออกไป ยามาซากิก็เดินมาคุยกับโซโกะถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดตอนที่เขาหลับอยู่

“คุณคางุระนี่เธอเป็นห่วงคุณมากนะครับ ตอนที่คุณยังหลับอยู่ เธอมาหาและนั่งเฝ้า จับมือคุณตลอดทุกวัน ทำเอาทุกคนที่เห็นถึงกับอิจฉาคุณโซโกะไปตามๆกันเลยนะครับ”

“งั้นเหรอยัยหมวยเป็นห่วงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ครับ ขนาดตอนเธอเพิ่งฟื้นเธอก็ตะโกนหาคุณคนแรกแถมยังนั่งเฝ้าจับมือคุณตลอด สองคืนไม่ยอมไปไหนเลยนะครับ”

  โซโกะไม่ได้พูดอะไรเขาแค่นอนฟังเรื่องราวที่ยามาซากิเล่าให้ฟังแล้วยิ้มอย่างมีความสุขปล่อยให้ยามาซากิพูดไปเรื่อยๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

22 ความคิดเห็น