☆Midnight Fantasy☆>>ร้ายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว<<

ตอนที่ 7 : CH.06 :: ตกเป็นเป้าโดยไม่รู้ตัว --100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    10 ต.ค. 62

               มิดไนท์จูบพลอยใสเนิ่นนาน บางครั้งก็หยุดให้เธอได้ปรับลมหายใจ เธอค่อยๆ เรียนรู้โดยไม่รู้ตัว มือที่กำเสื้อของเขาขย้ำแน่นขึ้น

               มิดไนท์อยากจูบเธอไปเรื่อยๆ แต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง มีคนวิ่งมาทางนี้พอดี เขาจึงต้องผละออกจากเธออย่างไม่เต็มใจ คนที่มาขัดจังหวะโดยไม่ได้ตั้งใจรีบวิ่งผ่านไป เขากอดเธอเอาไว้แล้วกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

               “เธอหวั่นไหวกับฉันแล้วล่ะ พลอยใส”

               พลอยใสลืมตาขึ้น พอมองเห็นประกายไฟในดวงตาของมิดไนท์ก็องค์ลง บ้าเอ๊ย! ทำไมเธอถึงได้เผลอไผลไปกับจูบของเขา

               พลอยใสผลักมิดไนท์ออกซึ่งคราวนี้เขายอมปล่อย เธอถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วเช็ดปากแรงๆ มิดไนท์ขึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจ

               “หวั่นไหวบ้าอะไร! ฉันรังเกียจต่างหาก!” ใบหน้าของพลอยใสแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอับอาย

               “จะพูดยังไงก็พูดเถอะ เธอปฏิเสธความจริงไม่ได้หรอก” มิดไนท์ไล้ปลายนิ้วไปตามรูปปากตัวเองพลางมองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม พลอยใสกำมือแน่น มิดไนท์ยิ้มกว้างอย่างย่ามใจ “จะชกฉันอีกเหรอ ยังไม่เข็ดใช่ไหม เอาสิ คราวนี้ฉันจะจูบเธอโชว์คนที่กำลังวิ่งมา”

               พลอยใสหันไปมองข้างหลัง มีคนวิ่งมาทางนี้จริงๆ ด้วย

               “ไอ้บ้าเอ๊ย!!!” พลอยใสสะบัดมือแรงๆ แล้วฟาดกระเป๋าใส่เขา กระเป๋าปิดไม่สนิทของข้างในจึงหล่นลงมา พลอยใสชะงักกึก มิดไนท์ที่กำลังใช้มือป้องกันตัวเองขำพรืด ส่วนคนที่กำลังวิ่งมาถึงกับสะดุดขาตัวเองเกือบล้มหลังเห็นสิ่งที่กองอยู่บนพื้น เขามองพลอยใสกับมิดไนท์ด้วยสายตาแปลกๆ แล้วรีบวิ่งจากไป

               พลอยใสเดินหนีราวกับว่าของที่ตกอยู่นั้นไม่ใช่ของตัวเอง มิดไนท์หัวเราะแล้วก้มลงไปเก็บ จากนั้นก็วิ่งตามเธอไป

               “นี่ของเธอ”

               “ไม่ใช่ของฉัน”

               “จะไม่ใช่ได้ยังไง มันหล่นมาจากกระเป๋าของเธอ”

               “นายตาฝาด!

               “นี่...”

               “อย่ามายุ่งกับฉัน! แยกย้าย!

               “ขึ้นรถ”

               “ไม่!

               “จะขึ้นดีๆ หรือต้องให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปรายงานป้าของเธอ หลานสาวที่น่ารักของท่านจริงๆ แล้วเป็นพวกเก็บกด ชอบใช้ของปลอม”

               “ไอ้บ้าเอ๊ย!!! ฉันจะฟ้องคุณป้าว่านายจูบฉัน!

               “ฟ้องเลย เราจะได้คบกันจริงๆ”

               “...”

               “ขึ้นรถ!

               “เออ!

               น่าเสียดาย เขาอยากให้เธอฟ้องจริงๆ

               ...พอพลอยใสคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จมิดไนท์ก็โยนของเล่นของผู้หญิงลงบนตักของเธอ เธอหันไปมองเขาด้วยสายตาเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ขู่

               “จะบอกอะไรให้นะ ของปลอมมันสู้ของจริงไม่ได้แม้แต่นิดเดียว” เขาทำหน้าทำตาประกอบ ซึ่งกวนโมโหจนพลอยใสอยากจะกรี๊ดดังๆ เท่านั้นยังไม่พอ เขายังขยิบตาให้เธออย่างซุกซน “อยากรู้ไหมล่ะ มาลองกับฉันสิ”

               “ไม่มีวัน! ต่อให้โลกนี้เหลือแค่นายเป็นผู้ชายคนเดียว ฉันก็ไม่เอา!

               ดวงตาของมิดไนท์มีประกายไฟแปลกๆ “จำคำพูดของเธอเอาไว้ให้ดีๆ ล่ะ”

               “แน่นอน” พลอยใสเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว

               “เธอยังไม่เลิกเกลียดฉันสินะ”

               “โอ้โห! ถามมาได้ เกลียดมากกว่าเดิมอีก”

               “หึ! อย่า *eat your words ก็แล้วกัน” (*กลืนน้ำลายตัวเอง)


คอนโดฯ S

               “ตกลงเรื่องมันเป็นยังไง?” พร้อมเพชรกอดอกนั่งไขว่ห้างมองน้องสาวที่ยืนทำตาละห้อยด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่อนุญาตให้เฉไฉ

               พลอยใสเผลอใช้หลังมือเช็ดปาก พร้อมเพชรหรี่ตาลง พลอยใสกัดฟันกรอด พร้อมเพชรขมวดคิ้ว พลอยใสทุบหมัดกับฝ่ามือแรงๆ พร้อมเพชรเลิกคิ้ว พลอยใสถอนหายใจ พร้อมเพชรชักทนไม่ไหว

               “จะบอกได้หรือยัง”

               พลอยใสเดินมานั่งข้างพี่สาวแล้วกอดเอวคอดกิ่วอย่างออดอ้อน เหมียว~

               “อย่าทำเสียงน่ากลัวสิ เค้ากลัวนะ”

               “กลัวก็พูดออกมา เอาความจริงด้วย ห้ามแต่งเรื่อง”

               พลอยใสเอามือออกจากเอวพี่สาวอย่างระมัดระวัง “...หมอนั่นเคยมีเรื่องกับพลอยที่ผับC พลอยชกเขาไปสองที”

               พร้อมเพชรเบิกตากว้าง “ยัยพลอย! นี่ถ้าเขาไปฟ้องคุณป้าจริงๆ จะทำยังไง!

               “ก็ใครจะไปรู้ว่าโลกมันกลมขนาดนี้”

               “แล้ววันนี้เขาได้ทำอะไรพลอยหรือเปล่า”

               “ไม่ๆ” พลอยใสรีบปฏิเสธ แต่ว่าใบหน้าแดงระเรื่ออย่างน่าสงสัย พร้อมเพชรร้อนรนด้วยความกังวล

               “พลอยไม่ได้โกหกพี่นะ”

               “ไม่ได้โกหก พี่เพชรดูดิ พลอยยังอยู่ครบสามสิบสอง ไม่มีรอยแผลสักที่เลย เห็นไหมๆ” พลอยใสลุกขึ้นหมุนตัวให้พี่สาวดู แม้ลึกๆ จะไม่เข้าใจตัวเองก็ตาม ทำไมต้องช่วยหมอนั่นโกหกด้วย น่าจะฟ้องแล้วให้คุณป้าจัดการซะให้เข็ด เอ๊ะ! ถ้าฟ้องไป คุณป้าก็ต้องรู้เรื่องที่เธอก่อเอาไว้น่ะสิ

               “อืม” พร้อมเพชรไม่ค่อยอยากเชื่อนัก แต่ไม่มีรอยแผลก็สบายใจ แต่เอ๊ะ... “ปากไปโดนอะไรมา ทำไมมันแปลกๆ”

               พลอยใสเอามือปิดปากไว้ทันที “สงสัยกินส้มตำเผ็ดเกินไปมั้ง”

               “ไปกินตอนไหน”

               “ก่อนขึ้นมาไง กินที่ร้านเจ๊ปูข้างล่างเนี่ย”

               “แปลกเนอะ ปกติพลอยชอบซื้อมากินที่ห้อง ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรพลอยก็ดีแล้ว แล้วเขาพาพลอยไปไหนมา”

               “ไปสวนสาธารณะแถวนี้แหละ แล้วก็เคลียร์เรื่องที่ผับกัน พี่เพชรไม่ต้องห่วงนะ พลอยเคลียร์กับเขาเรียบร้อยแล้ว” แต่เขาจะเคลียร์เรียบร้อยหรือเปล่าอันนี้ก็ไม่แน่ใจ “พี่เพชรอย่าคบกับเขานะ เขานิสัยไม่ดี”

               “แต่พี่ว่าเขาดีกว่าผู้ชายที่ผ่านมานะ เจอแผนของพลอยเข้าไปยังนิ่งอยู่ได้ ไม่เอะอะโวยวาย แถมยังไม่ด่าพลอยด้วย”

               “ไม่เห็นดีกว่าตรงไหนเลย ผู้ชายก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละพี่เพชร” พลอยใสกอดอกพร้อมกับแค่นเสียงขึ้นจมูก พร้อมเพชรเท้าศอกกับพนักพิงขณะมองน้องสาวยิ้มๆ

               “หายากนะที่พลอยจะหงุดหงิดเพราะผู้ชายมากขนาดนี้”

               “เพราะเกลียดมากไง”

               “เขาทำอะไรให้พลอยเกลียด แค่เคยมีเรื่องกันน่ะเหรอ แต่พี่ว่าพลอยน่าจะเป็นฝ่ายผิดนะ”

               “พี่เพชร ทำไมว่างี้อ่ะ” พลอยใสทำแก้มป่องอย่างงอนๆ พร้อมเพชรยื่นมือไปบีบแก้มเธอแรงๆ อย่างมันเขี้ยว

               “ทำไมพี่จะไม่รู้จักนิสัยของน้องสาวตัวเอง ไอ้เรื่องใจร้อนวู่วามน่ะที่หนึ่ง แต่มันเรื่องอะไรต้องไปชกเขาถึงสองครั้ง”

               “ก็เขาอยากมายุ่งไม่เข้าเรื่องเอง”

               “แล้วที่ว่าเขาโรคจิต โรคจิตยังไง?”

               “ก็... เขาลวนลามพลอย”

               “พลอยแต่งตัวน่าลวนลามหรือเปล่า”

               “พี่เพชรอ่า! หาว่าพลอยแต่งตัวยั่วเขาเหรอ ไปผับก็ต้องแต่งแบบนั้นปะ จะให้แต่งเป็นแม่ชีหรือไง” พลอยใสโมโห พี่สาวไม่เข้าข้างไม่พอยังว่าให้อีก

               “บางทีเขาอาจจะไม่ตั้งใจก็ได้ ที่ดูๆ วันนี้เขาก็ไม่ได้เป็นพวกชอบฉวยโอกาสกับผู้หญิงซะหน่อย”

               “พี่เพชรยังรู้จักเขาไม่ดีพอต่างหาก” พลอยใสนึกถึงการฉวยโอกาสของมิดไนท์แล้วเดือดจัด มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น


            มิดไนท์จูบพลอยใสเนิ่นนาน บางครั้งก็หยุดให้เธอได้ปรับลมหายใจ เธอค่อยๆ เรียนรู้โดยไม่รู้ตัว มือที่กำเสื้อของเขาขย้ำแน่นขึ้น

               มิดไนท์อยากจูบเธอไปเรื่อยๆ แต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง มีคนวิ่งมาทางนี้พอดี เขาจึงต้องผละออกจากเธออย่างไม่เต็มใจ คนที่มาขัดจังหวะโดยไม่ได้ตั้งใจรีบวิ่งผ่านไป เขากอดเธอเอาไว้แล้วกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

               “เธอหวั่นไหวกับฉันแล้วล่ะ พลอยใส”

               พลอยใสลืมตาขึ้น พอมองเห็นประกายไฟในดวงตาของมิดไนท์ก็องค์ลง บ้าเอ๊ยทำไมเธอถึงได้เผลอไผลไปกับจูบของเขา

               พลอยใสผลักมิดไนท์ออกซึ่งคราวนี้เขายอมปล่อย เธอถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วเช็ดปากแรงๆ มิดไนท์ขึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจ

               “หวั่นไหวบ้าอะไร! ฉันรังเกียจต่างหาก!” ใบหน้าของพลอยใสแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอับอาย

               “จะพูดยังไงก็พูดเถอะ เธอปฏิเสธความจริงไม่ได้หรอก” มิดไนท์ไล้ปลายนิ้วไปตามรูปปากตัวเองพลางมองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม พลอยใสกำมือแน่น มิดไนท์ยิ้มกว้างอย่างย่ามใจ “จะชกฉันอีกเหรอ ยังไม่เข็ดใช่ไหม เอาสิ คราวนี้ฉันจะจูบเธอโชว์คนที่กำลังวิ่งมา”

               พลอยใสหันไปมองข้างหลัง มีคนวิ่งมาทางนี้จริงๆ ด้วย

               “ไอ้บ้าเอ๊ย!!!” พลอยใสสะบัดมือแรงๆ แล้วฟาดกระเป๋าใส่เขา กระเป๋าปิดไม่สนิทของข้างในจึงหล่นลงมา พลอยใสชะงักกึก มิดไนท์ที่กำลังใช้มือป้องกันตัวเองขำพรืด ส่วนคนที่กำลังวิ่งมาถึงกับสะดุดขาตัวเองเกือบล้มหลังเห็นสิ่งที่กองอยู่บนพื้น เขามองพลอยใสกับมิดไนท์ด้วยสายตาแปลกๆ แล้วรีบวิ่งจากไป

               พลอยใสเดินหนีราวกับว่าของที่ตกอยู่นั้นไม่ใช่ของตัวเอง มิดไนท์หัวเราะแล้วก้มลงไปเก็บ จากนั้นก็วิ่งตามเธอไป

               “นี่ของเธอ”

               “ไม่ใช่ของฉัน”

               “จะไม่ใช่ได้ยังไง มันหล่นมาจากกระเป๋าของเธอ”

               “นายตาฝาด!

               “นี่...”

               “อย่ามายุ่งกับฉัน! แยกย้าย!

               “ขึ้นรถ”

               “ไม่!

               “จะขึ้นดีๆ หรือต้องให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปรายงานป้าของเธอ หลานสาวที่น่ารักของท่านจริงๆ แล้วเป็นพวกเก็บกด ชอบใช้ของปลอม”

               “ไอ้บ้าเอ๊ย!!! ฉันจะฟ้องคุณป้าว่านายจูบฉัน!

               “ฟ้องเลย เราจะได้คบกันจริงๆ”

               “...”

               “ขึ้นรถ!

               “เออ!

               น่าเสียดาย เขาอยากให้เธอฟ้องจริงๆ

               ...พอพลอยใสคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จมิดไนท์ก็โยนของเล่นของผู้หญิงลงบนตักของเธอ เธอหันไปมองเขาด้วยสายตาเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ขู่

               “จะบอกอะไรให้นะ ของปลอมมันสู้ของจริงไม่ได้แม้แต่นิดเดียว” เขาทำหน้าทำตาประกอบ ซึ่งกวนโมโหจนพลอยใสอยากจะกรี๊ดดังๆ เท่านั้นยังไม่พอ เขายังขยิบตาให้เธออย่างซุกซน “อยากรู้ไหมล่ะ มาลองกับฉันสิ”

               “ไม่มีวัน! ต่อให้โลกนี้เหลือแค่นายเป็นผู้ชายคนเดียว ฉันก็ไม่เอา!

               ดวงตาของมิดไนท์มีประกายไฟแปลกๆ “จำคำพูดของเธอเอาไว้ให้ดีๆ ล่ะ”

               “แน่นอน” พลอยใสเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว

               “เธอยังไม่เลิกเกลียดฉันสินะ”

               “โอ้โห! ถามมาได้ เกลียดมากกว่าเดิมอีก”

               “หึ! อย่า *eat your words ก็แล้วกัน” (*กลืนน้ำลายตัวเอง)


คอนโดฯ S

               “ตกลงเรื่องมันเป็นยังไง?” พร้อมเพชรกอดอกนั่งไขว่ห้างมองน้องสาวที่ยืนทำตาละห้อยด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่อนุญาตให้เฉไฉ

               พลอยใสเผลอใช้หลังมือเช็ดปาก พร้อมเพชรหรี่ตาลง พลอยใสกัดฟันกรอด พร้อมเพชรขมวดคิ้ว พลอยใสทุบหมัดกับฝ่ามือแรงๆ พร้อมเพชรเลิกคิ้ว พลอยใสถอนหายใจ พร้อมเพชรชักทนไม่ไหว

               “จะบอกได้หรือยัง”

               พลอยใสเดินมานั่งข้างพี่สาวแล้วกอดเอวคอดกิ่วอย่างออดอ้อน เหมียว~

               “อย่าทำเสียงน่ากลัวสิ เค้ากลัวนะ”

               “กลัวก็พูดออกมา เอาความจริงด้วย ห้ามแต่งเรื่อง”

               พลอยใสเอามือออกจากเอวพี่สาวอย่างระมัดระวัง “...หมอนั่นเคยมีเรื่องกับพลอยที่ผับC พลอยชกเขาไปสองที”

               พร้อมเพชรเบิกตากว้าง “ยัยพลอย! นี่ถ้าเขาไปฟ้องคุณป้าจริงๆ จะทำยังไง!

               “ก็ใครจะไปรู้ว่าโลกมันกลมขนาดนี้”

               “แล้ววันนี้เขาได้ทำอะไรพลอยหรือเปล่า”

               “ไม่ๆ” พลอยใสรีบปฏิเสธ แต่ว่าใบหน้าแดงระเรื่ออย่างน่าสงสัย พร้อมเพชรร้อนรนด้วยความกังวล

               “พลอยไม่ได้โกหกพี่นะ”

               “ไม่ได้โกหก พี่เพชรดูดิ พลอยยังอยู่ครบสามสิบสอง ไม่มีรอยแผลสักที่เลย เห็นไหมๆ” พลอยใสลุกขึ้นหมุนตัวให้พี่สาวดู แม้ลึกๆ จะไม่เข้าใจตัวเองก็ตาม ทำไมต้องช่วยหมอนั่นโกหกด้วย น่าจะฟ้องแล้วให้คุณป้าจัดการซะให้เข็ด เอ๊ะ! ถ้าฟ้องไป คุณป้าก็ต้องรู้เรื่องที่เธอก่อเอาไว้น่ะสิ

               “อืม” พร้อมเพชรไม่ค่อยอยากเชื่อนัก แต่ไม่มีรอยแผลก็สบายใจ แต่เอ๊ะ... “ปากไปโดนอะไรมา ทำไมมันแปลกๆ”

               พลอยใสเอามือปิดปากไว้ทันที “สงสัยกินส้มตำเผ็ดเกินไปมั้ง”

               “ไปกินตอนไหน”

               “ก่อนขึ้นมาไง กินที่ร้านเจ๊ปูข้างล่างเนี่ย”

               “แปลกเนอะ ปกติพลอยชอบซื้อมากินที่ห้อง ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรพลอยก็ดีแล้ว แล้วเขาพาพลอยไปไหนมา”

               “ไปสวนสาธารณะแถวนี้แหละ แล้วก็เคลียร์เรื่องที่ผับกัน พี่เพชรไม่ต้องห่วงนะ พลอยเคลียร์กับเขาเรียบร้อยแล้ว” แต่เขาจะเคลียร์เรียบร้อยหรือเปล่าอันนี้ก็ไม่แน่ใจ “พี่เพชรอย่าคบกับเขานะ เขานิสัยไม่ดี”

               “แต่พี่ว่าเขาดีกว่าผู้ชายที่ผ่านมานะ เจอแผนของพลอยเข้าไปยังนิ่งอยู่ได้ ไม่เอะอะโวยวาย แถมยังไม่ด่าพลอยด้วย”

               “ไม่เห็นดีกว่าตรงไหนเลย ผู้ชายก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละพี่เพชร” พลอยใสกอดอกพร้อมกับแค่นเสียงขึ้นจมูก พร้อมเพชรเท้าศอกกับพนักพิงขณะมองน้องสาวยิ้มๆ

               “หายากนะที่พลอยจะหงุดหงิดเพราะผู้ชายมากขนาดนี้”

               “เพราะเกลียดมากไง”

               “เขาทำอะไรให้พลอยเกลียด แค่เคยมีเรื่องกันน่ะเหรอ แต่พี่ว่าพลอยน่าจะเป็นฝ่ายผิดนะ”

               “พี่เพชร ทำไมว่างี้อ่ะ” พลอยใสทำแก้มป่องอย่างงอนๆ พร้อมเพชรยื่นมือไปบีบแก้มเธอแรงๆ อย่างมันเขี้ยว

               “ทำไมพี่จะไม่รู้จักนิสัยของน้องสาวตัวเอง ไอ้เรื่องใจร้อนวู่วามน่ะที่หนึ่ง แต่มันเรื่องอะไรต้องไปชกเขาถึงสองครั้ง”

               “ก็เขาอยากมายุ่งไม่เข้าเรื่องเอง”

               “แล้วที่ว่าเขาโรคจิต โรคจิตยังไง?”

               “ก็... เขาลวนลามพลอย”

               “พลอยแต่งตัวน่าลวนลามหรือเปล่า”

               “พี่เพชรอ่า! หาว่าพลอยแต่งตัวยั่วเขาเหรอ ไปผับก็ต้องแต่งแบบนั้นปะ จะให้แต่งเป็นแม่ชีหรือไง” พลอยใสโมโห พี่สาวไม่เข้าข้างไม่พอยังว่าให้อีก

               “บางทีเขาอาจจะไม่ตั้งใจก็ได้ ที่ดูๆ วันนี้เขาก็ไม่ได้เป็นพวกชอบฉวยโอกาสกับผู้หญิงซะหน่อย”

               “พี่เพชรยังรู้จักเขาไม่ดีพอต่างหาก” พลอยใสนึกถึงการฉวยโอกาสของมิดไนท์แล้วเดือดจัด มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #127 แนน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 12:20

    พพลอยโดนของจริง กิ๊ววววววว

    #127
    1
  2. #60 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 02:02
    จ๊วฟฟฟฟฟ ^3^
    #60
    0
  3. #59 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 02:02
    จ๊วฟฟฟฟฟ ^3^
    #59
    0
  4. วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 07:32

    ก็บอกตรงๆ ไปเลยสิพลอย ที่โรคจิตเพราะโดนเขาจูบไปสองครั้งอ่ะ 555

    #55
    0
  5. #54 oil_thantita (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 22:39
    รอค่าาา
    #54
    0
  6. #53 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:22

    ยัยพลอยระวัง5555

    #53
    1
  7. วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 14:31

    ได่กลืนแน่นอนนนน

    #52
    0
  8. #51 oil_thantita (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 23:07
    แซ่บมากกกก
    #51
    0