☆Midnight Fantasy☆>>ร้ายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว<<

ตอนที่ 13 : CH.12 : ลูกเมียน้อย --100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    8 พ.ย. 62

มหาวิทยาลัย L

               ไอซ์ถูกบอกเลิกแต่ไม่ยอมจบ ยังตามมาขอคืนดีกับบีน่าอย่างไม่ยอมแพ้ แต่บีน่าก็ใจแข็ง เธอเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน หากตัดสินใจอะไรแล้วจะไม่คืนคำ ซึ่งพลอยใสพอใจมาก อารมณ์ดีถึงขนาดจิ๊กสร้อยของที่ร้านมาให้บีน่าแบบฟรีๆ เพื่อนคนอื่นๆ อิจฉากันใหญ่

               “ขอแสดงความยินดีที่แกหลุดพ้นจากผู้ชายห่วยๆ”

               บีน่าไม่ค่อยอยากรับ แต่ความสวยของมันก็ทำให้ปฏิเสธไม่ลง

               “เห็นแบบนี้ละอยากอกหักบ้างเลย” ลูกตาลเอ่ยขึ้น

               “เออ อยากไปเลิกกับผัวเลยเนี่ย” บอสซี่บอกอย่างไม่อาย

               “ผัวคนไหนล่ะจ๊ะ?” ลูกตาลปรายตามองเอือมๆ คนเสน่ห์แรงสะบัดบ๊อบใส่หน้าเธออย่างเย้ยหยัน

               “เบื่อจริงๆ พวกขี้อิจฉา”

               “เอาล่ะๆ เอาเป็นว่า ถ้าพวกแกเป็นโสดเป็นเพื่อนฉันเมื่อไหร่ ฉันจะให้” พลอยใสยื่นข้อเสนอที่ทำให้คนไม่โสดทำหน้าเซ็ง แลกกับการไม่มีผัวไม่เอาหรอก พลอยใสทำหน้าบึ้งทันที “ทำไม? โสดเป็นเพื่อนฉันแค่นี้ไม่ได้เหรอ”

               “ไม่ได้!!” สองเสียงประสานกันลั่น ส่วนคนเพิ่งโสดอย่างบีน่าได้แต่ส่ายหน้า

               “เชอะ! ไอ้พวกเห็นดุ้นดีกว่าเพื่อน”

               “ก็เพื่อนมันทำให้เสียวไม่ได้นี่ยะ” คำพูดของบอสซี่ทำเอาคนที่เริ่ม18+ก่อนแก้มซับสีระเรื่อ

               “อี๋! ทุเรศ!”

               “ชะนีที่เป็นญาติกับแมงมุมไม่เข้าใจหรอกย่ะ”

               “ฉันไม่พูดกับแกแล้ว!” พลอยใสลุกขึ้น หยิบกระเป๋าแล้วเดินหนี ส่วนเพื่อนๆ ก็หัวเราะด้วยความตลกขบขัน

 

               พลอยใสเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอชะงักเมื่อเจอคนที่ไม่อยากเจอกำลังล้างมืออยู่ ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น ก่อนจะชะงักเหมือนกัน พวกเธอเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมสถาบัน แต่เรียนคนละคณะ ดังนั้นจึงไม่ค่อยได้เจอกัน ไม่รู้วันนี้มีอาเพศอะไร พวกเธอถึงได้มาเผชิญหน้ากันที่ห้องน้ำในตึกกิจกรรม

               พลอยใสเหยียดปากแล้วเดินไปล้างมือข้างเธอ “เฮ้อ! โลกมันกลมจริงๆ”

               “...คิดว่าฉันอยากเจอเธอนักเหรอ” แพรไพลินเอ่ยนิ่งๆ

               “โห่! นี่เธอไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ”

               แพรไพลินเช็ดมือพลางมองพลอยใสผ่านกระจก “ฉันจะคิดถึงเธอทำไม”

               “หึ! นั่นน่ะสิ เธอกับแม่ไม่มียางอายอยู่แล้ว คงลืมฉันกับพี่เพชรไปแล้ว ลืมว่าพ่อของฉันมีลูกสาวอีกสองคน”

               “เจอหน้าก็หาเรื่องกันเลยเหรอ”

               “หรือฉันต้องไหว้เธอ แล้วพูดว่า สบายดีไหมคะพี่แพร” แพรไพลินมองเธอนิ่งๆ เธอหัวเราะ “แต่ฉันทำไม่ลง”

               “ไม่ต้องมานับญาติกับฉัน”

               พลอยใสทำหน้าเหลือเชื่อ “คำนี้ฉันควรพูดมากกว่า”

               แพรไพลินคร้านจะเถียงเดินอ้อมเธอไป เธอกอดอกขณะเปรยเรียบๆ

               “เมื่อไหร่เธอจะยอมตรวจDNA”

               “!” แพรไพลินชะงักอยู่กับที่ มือทั้งสองข้างค่อยๆ กำหมัด คำว่า ‘ตรวจDNA’ ไม่ต่างจากคำสาป และน่าเจ็บใจที่พลอยใสใช้มันเล่นงานเธอได้ทุกเมื่อ

               “ไม่อยากรู้เหรอว่าเธอเป็นพี่สาวฉันหรือเปล่า”

               “ไม่จำเป็น” แพรไพลินกำลังจะเดินต่อแต่พลอยใสไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

               “กลัวรับความจริงไม่ได้มากกว่ามั้ง”

               แพรไพลินหันมามองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว “ยังจะเอาอะไรกับฉันอีก”

               “เธอต้องไปถามแม่เธอแล้วล่ะ คนที่โลภมากอยากได้ทุกอย่างก็คือแม่ของเธอ ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าศีลธรรมในตัวแม่เธอหายไปไหน ผัวของชาวบ้านยังแย่งได้ลงคอ หน้าด้าน ตายไปต้องตกนรก ปีนต้นงิ้ว”

               “...พ่อแม่ไม่สั่งสอน”

               พลอยใสเบิกตากว้าง โกรธจนตัวสั่น “พ่อฉันไม่สั่งสอน เพราะมัวแต่ไปโอ๋ลูกเมียน้อย”

           “ฉันไม่ใช่ลูกเมียน้อย แม่ฉันไม่ใช่เมียน้อย แม่ฉันแต่งงานกับพ่อเธอหลังแม่เธอตาย”

 

               “แต่ก็คบกันก่อนที่แม่ของฉันจะเสีย ห้ามเถียงนะ! เพราะมันคือความจริง! เธออาจจะเป็นพี่ของฉันจริงๆ ก็ได้”

               “ไม่ใช่!”

               “มั่นใจนักก็ตรวจDNAสิ”

               แพรไพลินอยากจะกรี๊ดดังๆ แต่ต้องสะกดกลั้นความโมโหเอาไว้ เธอเสียเปรียบ สู้ไปก็มีแต่เจ็บกับเจ็บ

               “ถ้าเธอคือพี่แท้ๆ ของฉัน เธอก็ต้องยอมรับนะว่าแม่ของเธอเป็นเมียน้อย ตอนที่เธอเกิดแม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ ยังมีทะเบียนสมรสยืนยันสถานะเมียแต่ง นั่นก็แสดงว่า... แม่ของเธอเป็นชู้กับพ่อของฉัน”

               “แม่ฉันไม่ใช่ชู้”

               “อ้อ! งั้นก็ภาวนาอย่าให้เธอเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อฉันแล้วกัน”

               แพรไพลินจ้องตาพลอยใสนิ่งๆ แล้วเดินหุนหันออกไป พลอยใสกะพริบตาที่เริ่มแสบร้อน ก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะ

               ไม่ใช่แค่แพรไพลินที่กลัวความจริง เธอก็เหมือนกัน ทุกคนทำราวกับว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญ ปล่อยให้คาราคาซังมาหลายปี พ่อของเธอกับผู้หญิงคนนั้นคงกลัวคำครหา ส่วนแพรไพลินก็กลัวว่าจะถูกตราหน้าว่า ‘ลูกเมียน้อย’ แพรไพลินถูกแม่และพ่อเลี้ยงประเคนทุกสิ่งทุกอย่างให้ไม่ขาดแคลน คิดว่าทำเช่นนี้จะสามารถซ่อมแซมหัวใจที่เจ็บลึกและหวาดระแวงได้

               “พลอย”

               พลอยใสค่อยๆ ปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

               ลูกตาลเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง “เมื่อกี้ฉันสวนกับพี่แก เอ่อ... พี่แพร”

               “แกได้ยินใช่ไหม”

               ลูกตาลชะงัก ก่อนจะพยักหน้า “อืม โชคดีที่เป็นฉัน ถ้าเป็นคนอื่นแกกับพี่แพรได้ตกเป็นขี้ปากชาวบ้านแน่ เรื่องภายในครอบครัวแกจะเอามาพูดไม่เลือกที่ไม่ได้”

               พลอยใสเอามือกุมขมับ “...เห็นหน้ายัยนั่นแล้วฉันของขึ้น”

               “แกต้องหัดใจเย็นๆ บ้างนะ ความใจร้อนวู่วามของแกนับวันจะยิ่งแย่ไปใหญ่ ดีนะที่พี่แพรออกไปเร็ว ไม่อย่างนั้นมีหวังโดนแกจิกหัวตบ”

               “จะบ้าหรือไง ฉันรู้น่าว่าไม่ควรทำ”

               “เวลาคนขาดสติมันไม่ทันคิดหรอกว่าอะไรควรไม่ควร”

               พลอยใสยกมืออย่างยอมแพ้ “ขอบใจที่เตือน ต่อไปฉันจะพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง”

 

คอนโดฯ S

          “หิวๆๆ” พลอยใสโอดหลังจากเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วได้กินหอมๆ ของอาหาร วันนี้พร้อมเพชรกลับมาก่อนเธอ เธอต้องอยู่ทำกิจกรรมที่คณะ ซึ่งเด็กปี1หนีไม่ได้ ไม่งั้นจะโดนรุ่นพี่เขม่น #เป็นปี1ต้องอดทน เฮ้อ! ทั้งเหนื่อยทั้งหิว

          “หิวมากเหรอ” เสียงหนึ่งถาม

          “ใช่ เฮือก!” พลอยใสเบิกตากว้าง มองผู้ชายที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนอย่างตะลึงงัน เธอถึงกับเดินไปเปิดประตู เช็กเลขห้อง เดินเข้ามาอีกรอบ มองซ้ายมองขวาอย่างลนลาน พอเห็นว่าเป็นห้องเธอ เธอก็ชี้หน้าเขา “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”

          มิดไนท์ยิ้มนิดๆ ก่อนที่พร้อมเพชรจะเดินออกมาจากห้องน้ำ

          “กลับมาแล้วเหรอ”

          “พี่เพชร นายนี่มาอยู่ห้องเราได้ยังไง!!!”

          “เบาๆ สิ อยู่กันแค่นี้จะเสียงดังทำไม”

          “พี่เพชร พี่ก็รู้ว่าพลอยไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาที่ห้อง!!!”

          มิดไนท์กระตุกมุมปากนิดๆ ขณะเอานิ้วแหย่หู เสียงของพลอยใสดังก้องไปทั่วห้อง สั่นสะเทือนขี้หูเขาจนมันเต้นระบำ

          “พูดอะไรแบบนั้น พี่ไนท์ไม่ใช่คนแปลกหน้า”

          มิดไนท์ทำหน้าทำตาเห็นด้วย พลอยใสกัดฟันแล้วโวยวายต่อ

          “เจอกันแค่ไม่กี่ที พี่เพชรยกระดับเขาเป็นคนรู้จักแล้วเหรอ แล้วนี่ก็เป็นห้องของเรา เป็นห้องของพลอยด้วย พี่เพชรไม่บอกพลอย! ไม่ถามพลอยสักคำ!”

          พร้อมเพชรเริ่มรู้สึกไม่ดี “ใจเย็นๆ ก่อน”

          “ไม่!”

          พร้อมเพชรขมวดคิ้วยุ่ง “นี่ไปมีเรื่องอะไรมาใช่ไหม ถึงได้พาลแบบนี้”

          พลอยใสชะงัก ก่อนจะหลบสายตาค้นคว้าของพี่สาว “ไม่นี่”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #148 แนน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 00:04

    เเผือ ยัยพลอยขี้โวยวาย แต่สะใจดี อิอิ ใครไม่โดนกลับตัวไม่รู้หรอก

    #148
    0
  2. #132 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 00:13

    ยัยพลอยพาลพี่เค้านะ

    #132
    0
  3. #106 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:43
    รู๊กหนูไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะ
    #106
    1
  4. #105 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:43
    รู๊กหนูไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะ
    #105
    0
  5. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 07:43

    ไม่เนียนนะพลอย



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 พฤศจิกายน 2562 / 07:44
    #100
    1
  6. #99 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 15:45

    พลอยสู้ๆๆๆๆ

    #99
    0
  7. #97 oil_thantita (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 10:30
    แรงงงมากก
    #97
    0
  8. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 09:32

    แรงงงงงง

    #96
    0
  9. #95 runlarin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 22:14
    ยาวแน่เลยคราวนี้
    #95
    0