☆Midnight Fantasy☆>>ร้ายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว<<

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    10 ต.ค. 63

ผับ C

“ถ้าติดต่อไอ้เดย์ได้จะบอกให้มันโทรหานะครับ... ครับแม่... ครับ... เดี๋ยวผมก็กลับแล้วครับ... ครับ”

มิดไนท์วางสายจากผู้เป็นมารดาแล้วถอนหายใจ ถ้าวันไหนแม่ไม่เดือดเนื้อร้อนใจเพราะน้องชายของเขาคงเป็นวันที่โลกแตก เขามีน้องชายคนหนึ่งชื่อมิดเดย์ เป็นเด็กปีหนึ่งที่รักสนุก โชคร้ายที่ตอนเด็กๆ สุขภาพไม่ค่อยดี คลอดก่อนกำหนดจึงถูกครอบครัวประคบประหงมเหมือนไข่ในหิน ใช้ชีวิตอยู่ในกรอบมาตลอด พอออกมาอยู่หอกับเพื่อนได้ก็ออกเที่ยวทุกคืน กลับถึงหอยันสว่าง นี่ขนาดเขาไม่ได้อยู่กับน้องนะ แม่ยังโทรหาประหนึ่งเขาตัวติดกับน้องตลอดเวลา

“เฮ้อ! ไอ้เดย์นะไอ้เดย์ หายหัวไปไหนของมันวะ” มิดไนท์บ่นอย่างหงุดหงิด โทรหาน้องชายอีกรอบ ก่อนจะกดตัดสายทิ้งเพราะติดต่อไม่ได้ มันใช้อีกเบอร์ชัวร์!

ถึงแม้ว่าเขาจะออกมาเที่ยวเหมือนกัน แต่ก็สามารถติดต่อได้ ไม่เหมือนมิดเดย์ที่เอาแต่ทำให้คนเป็นห่วง อยากโกรธก็โกรธไม่ลงเพราะความสงสาร

“พวกกูไปรอที่โต๊ะนะ” เพื่อนของเขาบอกเมื่อเห็นว่าเขาไม่เสร็จธุระกับโทรศัพท์มือถือสักที มิดไนท์พยักหน้ารับรู้แล้วค้นหาเบอร์ของเพื่อนมิดเดย์พลางจุดบุหรี่สูบไปด้วย ควันสีเทาลอยอบอวล เสี้ยวหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาทำให้สาวๆ ที่เดินมาเข้าห้องน้ำเหลือบมองด้วยความสนใจ

มิดไนท์โทรไปหาเพื่อนสนิทของน้องชายที่ชื่อฟิน

“ไอ้ฟิน ไอ้เดย์อยู่กับมึงหรือเปล่า” เมื่อปลายสายบอกว่าอยู่เขาก็ทำเสียงเข้ม “ลากคอมันมารายงานตัวดิ๊!”

จากนั้นได้ยินเจ้าของเบอร์ตะโกนเรียกเพื่อน [ไอ้เดย์ พ่อมึงโทรมา!]

“พ่อมึงสิวะ! กูยังไม่แก่!”

[แหะๆ แค่ล้อเล่นเองฮะ]

...เมื่อจัดการน้องชายตัวแสบเสร็จเขาก็โยนบุหรี่ลงพื้น แล้วขยี้ด้วยปลายเท้า ในจังหวะที่กำลังจะเดินไปข้างในได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากห้องน้ำหญิง เขาหันไปมองตามสัญชาตญาณสอดรู้สอดเห็นของมนุษย์ มีผู้หญิงเดินออกมาเร็วๆ หลายคน จากคำพูดของพวกเธอทำให้เขารู้ว่ามีคนตบกัน

มิดไนท์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ผู้หญิงน่ะตบกันอยู่ได้ ทำไมไม่ชกกันวะ

“กรี๊ด!”

มิดไนท์ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อมีผู้หญิงที่แต่งตัววับๆ แวบๆ เสื้อผ้าน้อยชิ้นเปียกโชกวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ทรงผมที่คาดว่าก่อนหน้านี้คงแต่งทรงอย่างดีลู่ลงกับหนังศีรษะ ใบหน้าที่ฉาบเครื่องสำอางหนาเตอะเละเทะไปหมด แถมขอบปากยังแดงช้ำอีกด้วย มิดไนท์กะจะทำตัวเป็นอากาศธาตุไม่อยากวุ่นวาย แต่ผู้หญิงคนนั้นสะดุดในความหล่อของเขาหรือเปล่าอันนี้ก็ไม่ทราบ ถึงได้วิ่งมาเกาะแขนเขาพลางเขย่าเร่าๆ ท่าทางร้อนใจอย่างกับมีคนตามฆ่า

“ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย!” เธอมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน ขนตาปลอมด้านซ้ายห้อยต่องแต่งจะหลุดอยู่รอมร่อ เอ่อ... ถ้ามาในสภาพดีกว่านี้เขาคงอยากช่วย

“จะหนีไปไหนวะ!” เสียงผู้หญิงอีกคนดังมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งบนรองเท้าส้นสูงกว่าสี่นิ้วมาหยุดตรงหน้าเขา ผู้หญิงตัวเปียกปอนรีบหลบอยู่ด้านหลังเขาทันที มือไม้สั่นระริกอย่างน่าสงสาร

ผู้หญิงที่ตามมาคนนี้สูงประมาณไหล่ของเขา ถ้าไม่มีรองเท้าส้นสูงน่าจะสูงแค่ช่วงอก หน้าตาของเธอสวยใสไร้รอยแผล เครื่องสำอางแต่งแต้มอย่างประณีตไม่มีร่องรอยหลุดหล่นแม้แต่น้อย ถึงผมเผ้าจะยุ่งเหยิงไปบ้างแต่มองยังไงก็ยังสวยอยู่ดี ชุดเดรสสายเดี่ยวตัวสั้นสีน้ำเงินเข้ากับสีผิวของเธอ เครื่องประดับแต่ละชิ้นล้วนมีเอกลักษณ์ บางทีในโลกนี้อาจจะมีแค่ชิ้นเดียว คงเป็นสินค้าแฮนด์เมค

มิดไนท์มองเธออย่างพิจารณา รู้สึกพอใจแต่ไม่แสดงออก

เวลาเจอผู้หญิงสวยๆ เขาก็ชอบเป็นธรรมดา หึๆ

แต่ว่าคนถูกมองไม่พอใจมาก มองอยู่นั่นแหละ มองจนความสวยของเธอจะสึกหรออยู่แล้ว

“ถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็หลบไป” หญิงสาวชุดน้ำเงินสั่งเสียงแข็ง ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์เฉียบคมจ้องเขาเขม็ง มิดไนท์กำลังจะขยับหนีแต่ผู้หญิงข้างหลังรีบจับเสื้อแจ็กเกตหนังสีดำบนตัวเขาเอาไว้แน่น

“ยัยนี่จะฆ่าฉัน คุณต้องช่วยฉันนะคะ”

“อ๋อ... นี่พวกเดียวกันเหรอ” หญิงสาวชุดน้ำเงินพยักหน้าอย่างเข้าใจพลางหักนิ้วเสียงดังกร๊อบๆ ป่วนประสาทคนข้างหลังเขาจนตัวสั่นเป็นลูกนก

“ฉันไม่ใช่พวกใครทั้งนั้น” มิดไนท์บอกความจริง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เชื่อ

“นี่มันเรื่องของผู้หญิง ใครรู้ตัวว่าเป็นผู้ชายถอยไป”

“อย่านะ! คุณช่วยฉันด้วย!” ผู้หญิงข้างหลังยังยึดเขาเป็นที่พึ่ง มิดไนท์รู้สึกยุ่งยากใจ จับมือของเธอออกแรงๆ เธอมองเขาอย่างขอร้อง ผู้หญิงชุดน้ำเงินหัวเราะแล้วจิกผมเธอกระชากเข้าหาตัวแรงๆ “กรี๊ด!!!”

“ไม่แน่จริงนี่หว่า หาเรื่องฉันก็ต้องยอมรับผลให้ได้สิ” คนที่เหนือชั้นกว่าบอกเสียงเหี้ยมพลางเงื้อมือข้างที่ว่างขึ้นตบหน้าคู่กรณีอย่างแรง ไม่ใช่สิ ไม่ได้ตบ แต่ชกต่างหาก

“อ๊าย!” คนถูกชกส่งเสียงร้องอย่างทรมานแล้วพ่นเลือดสีแดงออกมา มิดไนท์ชะงักอึ้ง ไม่คิดว่าผู้หญิงสวยๆ แบบนี้จะชกเป็น ฟังจากเสียงแล้วคงสะเทือนไปถึงตับไตไส้พุงเลยล่ะ ฝ่ายเสียเปรียบน้ำตาไหลพราก ร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจอย่างหมดสภาพ “พอแล้ว ฉันขอโทษ”

“แต่ฉันไม่ยกโทษให้ คนกำลังอารมณ์ขึ้น ลงไม่ทันย่ะ” แล้วแม่สาวชุดน้ำเงินก็ตั้งท่าจะชกอีกครั้ง แต่หมัดยังไม่ทันจะกระแทกหน้าคู่กรณีก็มีมือหนาใหญ่มารับเอาไว้ เธอตวัดสายตาขุ่นเคืองมองมิดไนท์ที่ยื่นมือเข้าไปสอด

มิดไนท์ถอนหายใจ ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอกนะ แต่ทนมองไม่ได้จริงๆ

“พอแล้ว จะเอากันถึงตายเลยหรือไง”

“แค่นี้ไม่ตายหรอก อย่างมากก็แค่ต้องไปเสริมจมูกใหม่” เธอถลึงตาใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราด สะบัดมือออกจากมือเขาแล้วจะชกอีกครั้ง มิดไนท์จึงกระชากเธอออกห่างจากคู่กรณี ฝ่ายคนที่ถูกช่วยถอนหายใจอย่างโล่งอก ทรุดตัวลงกับพื้นแล้วยกมือกุมหน้าตัวเองเอาไว้

รอดตายแล้วๆ แต่ว่าหน้านี่สิ...

“ปล่อยนะ!” คนอารมณ์ร้อนพยายามจะพุ่งเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่กับพื้น แต่สู้แรงผู้ชายไม่ได้ เธอสบถคำหยาบบาดหูออกมาหลายคำแล้วหันไปเล่นงานฝ่ายผู้ชายแทน

พลั่ก!

ใบหน้าของมิดไนท์หันขวับอย่างแรงจนคอแทบเคล็ด เขารู้สึกเจ็บจมูกก่อนที่เลือดจะไหลออกมา เขาทั้งตะลึงทั้งชื่นชม หมัดแรงใช้ได้ แต่ว่า... เขาหันไปมองเจ้าของหมัดแล้วใช้หลังมือเช็ดจมูกอย่างโกรธจัด ซวยอะไรอย่างงี้วะ

“อยากแส่ไม่เข้าเรื่องเอง!” เธอตวาดลั่นแล้วทำท่าจะเดินหนีไปเสียดื้อๆ มิดไนท์ผู้ไม่เคยถูกผู้หญิงชกมาก่อนในชีวิตเดือดจัดจนใบหน้าแดงเถือก

ยัยนี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร วางท่าใหญ่โตระรานคนไปทั่ว ต้องสั่งสอนซะบ้าง

มิดไนท์ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ตามผู้หญิงคนนั้นทัน มือหนาคว้าข้อมือของเธอกระชากให้หันกลับมาแล้วจับคางเรียวเอาไว้มั่น จากนั้นก็ประกบริมฝีปากลงไปอย่างรวดเร็ว

“!” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ระยะใกล้ชิดทำให้มิดไนท์เห็นว่ามันเป็นสีน้ำเงิน ลูกครึ่งเหรอ? แต่พอมองดีๆ ก็รู้สึกว่าลวดลายมันแปลกๆ อ้อ! บิ๊กอายนี่เอง คนถูกจูบแบบไม่ให้ตั้งตัวดิ้นพล่าน พยายามผลักร่างสูงออกแต่ก็ต้านทานไม่ไหว อ้อมแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มบีบรัดราวกับจะบีบให้เธอหลอมรวมกับเขา หัวใจของสาวสวยพันธุ์ดุเต้นแรงจนเกือบทะลุออกมานอกอก

ในตอนแรกมิดไนท์แค่ต้องการเอาคืนเพราะจะชกผู้หญิงก็ไม่ได้ จึงต้องกระแทกปากใส่แรงๆ อย่างเหี้ยมโหด แต่เพราะริมฝีปากของเธอนุ่มนิ่ม ทั้งยังมีกลิ่นหอมๆ ของผลไม้ ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นเชอร์รี่ เขาจึงเปลี่ยนใจนึกอยากลิ้มรสชาติ สอดลิ้นเข้าไปอย่างเอาแต่ใจ กวาดไปทั่วโพรงปากหอมหวานที่ซาบซ่านไปด้วยแอลกอฮอล์ มันฉุดดึงเขาให้ลุ่มหลงมัวเมา ดูดกลืนอย่างหิวกระหาย ลิ้นเล็กพยายามถอยหนี ก่อนจะถูกตวัดรัดดูดดึงโรมรัน ดวงตาคู่สวยเปิดกว้างยิ่งกว่าเดิม ถลึงจ้องเขาเหมือนเขาเป็นสัตว์ประหลาด มือที่ทุบไหล่ทุบหลังเขาค่อยๆ อ่อนแรง สุดท้ายก็ลู่ลงข้างลำตัว

ลมหายใจของหญิงสาวขาดห้วง หน้าอกขนาดพอดีมือกระเพื่อมขึ้นลงถี่กระชั้น สัมผัสเบียดชิดกับอกแกร่งส่งผลให้ร่างกายของมิดไนท์ร้อนรุ่มไปหมด ความปรารถนาค่อยๆ ก่อตัว มือไม้ที่โอบกอดเริ่มเคลื่อนไหวลูบไล้เนื้อนวล กลิ่นหอมๆ จากกายเธอทำให้เขาปั่นป่วน

“อื้อๆ”

เขาเอาเปรียบเธออย่างย่ามใจ จนกระทั่งหญิงสาวแทบหมดลมหายใจถึงได้ยอมถอนจูบ แต่ทว่าอ้อยอิ่งเสียจนอีกฝ่ายแทบขาดใจ

ทันทีที่ปากได้รับอิสระหญิงสาวก็รีบหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าแดงก่ำ ไม่รู้เป็นเพราะหายใจลำบากหรือเคอะเขินกันแน่

“หายใจไม่เป็นแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเป็นจูบแรก” มิดไนท์เอ่ยด้วยความแปลกใจ มันเป็นเหมือนน้ำเย็นสาดเข้าใส่สาวสวยสุดมั่น เธอเม้มปากแน่น โกรธจัดจนแทบบ้า เธอชี้หน้าเขาสั่นๆ

“เพิ่งเจอหน้ากันแท้ๆ มาจูบฉันได้ยังไง ไอ้โรคจิต!”

“ทีเธอยังชกฉันได้เลย ทั้งที่เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ”

“จูบกับชกมันเหมือนกันที่ไหนล่ะ”

“ไม่เหมือนหรอก ชกมันเจ็บ แต่จูบมันอร่อย”

“ไอ้บ้าเอ๊ย!” หญิงสาวผลักมิดไนท์ออกอย่างบ้าคลั่ง เขายอมปล่อยเธอแล้วยกมือจับจมูกที่แดงเพราะถูกชก พอเห็นเธอทำท่าจะชกอีกก็ทำตาดุใส่

“เอาสิ ชกมาอีกทีเธอได้เป็นเมียฉันแน่”

คำขู่แสนพิลึกทำให้เธอชะงักอึ้ง อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัวว่ามันคือการเชิญชวนให้เขาจูบดีๆ นี่เอง ดวงตาสีดำของมิดไนท์เข้มแสงขึ้น เขาไม่เคยลองผู้หญิงพยศ ส่วนมากมักจะว่าง่ายและเอาอกเอาใจเก่ง มันคือความท้าทายที่เขาแทบจะลงมือซะเดี๋ยวนี้เลย

“ฉันไม่สนพวกมีเมียหรอก เชิญไปปลอบเมียนายโน่น” เธอชี้ไปที่คู่กรณีซึ่งพยายามทำตัวกลมกลืนไปกับผนัง ตอนที่ทั้งคู่จูบกันผู้หญิงคนนั้นได้แต่ตะลึงมองจนลืมหนี พอถูกชี้ก็สะดุ้งเฮือกแล้ววิ่งหนีไป ปากก็ตะโกนปาวๆ ว่า...

“ไม่ใช่ผัวฉัน!”

“ยัยนั่นไม่ใช่เมียฉัน” มิดไนท์บอกพลางมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างนึกสนุก ยัยนั่นไม่ใช่เมียเขา แต่คนตรงหน้าไม่แน่

เธอรับรู้ได้ถึงเจตนาของเขาจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพาย พอเจอของที่ต้องการก็ยิ้มหวานให้ มิดไนท์ขมวดคิ้วยุ่ง แปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ ก่อนจะมัวแต่มองรอยยิ้มหวานๆ จนไม่ทันสังเกตอะไร เข้าใจว่าเธอคงหลงเสน่ห์ของเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น

“งั้นก็... แยกย้าย!”

ฉี่~

“โอ๊ย!” มิดไนท์หลับตาปี๋ ปวดแสบปวดร้อนไปทั่วทั้งหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตา กลิ่นพริกไทยตลบอบอวลชวนปวดหัว เขาใช้มือลูบหน้าพัลวัน

“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! ขอให้ตาบอด!” หญิงสาวแลบลิ้นใส่เขาแล้วเดินเข้าไปในผับพลางเอามือถูปากแรงๆ ด้วยความเจ็บใจ “อี๋! แหวะ! ดูละครมากไปหรือเปล่า จูบผู้หญิงที่ไม่รู้จักเนี่ยนะ คงจะฟินหรอก ไอ้โรคจิตเอ๊ย!”

มิดไนท์พยายามลืมตาแต่ก็ลืมไม่ได้ รีบคลำทางไปที่ห้องน้ำเพื่อใช้น้ำล้างออก นึกไม่ถึงว่าคนอย่างเขาจะมีวันนี้ด้วย

“บ้าเอ๊ย! ยัยตัวแสบ! อย่าให้เจออีกนะ!”

 

 

***ใครชอบ กดให้กำลังใจกันด้วยนะจ๊ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #122 แนน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 11:47

    หญิงแกร่งเวอร์ แค่ผู้ชายคนเดียวอย่ากลัว

    #122
    0
  2. วันที่ 12 กันยายน 2562 / 08:43

    โดนแค่หมัดเดียวมันน้อยไปนะ

    #10
    1
  3. #8 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 00:23
    อ่อนหว่ะนาย 😆😂
    #8
    2
  4. #7 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 23:54

    นางเอกแซ่บบบบ

    #7
    1
  5. #6 เปรมประภา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:58

    แสบกันทั้งคู่เล้ยย
    #6
    0
  6. #5 oil_thantita (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 19:38
    เจอหน้ากันก็สนุกแล้ว รอติดตามนะคะ
    #5
    1
  7. วันที่ 11 กันยายน 2562 / 07:18

    ปูเสื่อรอเลยยยยย

    #4
    0
  8. #3 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 00:24
    รอคนมาสั่งสอน อุ_อิ
    #3
    0
  9. #1 oil_thantita (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 19:14
    รอติดตามค่าา
    #1
    1