Playing with ARK - อาร์คไม่ได้มาเล่นๆ -

ตอนที่ 4 : CH.02 : ตกหลุมรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

               “แล้วมึงก็เสียเปรียบกูอยู่เรื่องหนึ่ง”

             “เรื่องอะไรวะ”

             “ก็เรื่องที่มึงชอบกูไง มึงชอบกูๆ” ฉันลอยหน้าลอยตาล้อเลียนมัน ไอ้อาร์คหน้าแดงก่ำ แถมหูยังแดงอีกต่างหาก ซึ่งแสดงว่ามันเขินของจริง เรื่องนี้เอามาล้อยันลูกบวชยังได้เลย โฮะๆ

             “โธ่เว้ย! นั่นมันตอนเด็กเว้ย!

             “แล้วไง ยังไงมึงก็ตกหลุมรักกูอยู่ดี แม่กูเล่าให้ฟังว่าเวลาเจอกู มึงเอาแต่เดินตามกูต้อยๆ เหมือนลูกหมา มองกูตาหวานเยิ้ม แก่แดดตั้งแต่เด็กเลยนะมึงน่ะ แถมยังอยากเป็นแฟนกับกูด้วย”

             “อย่าพูดถึงอีกได้ไหม หนหวยเด้! ตอนนี้กับตอนนั้นมันไม่เหมือนเดิมแล้วเว้ย ถ้ารู้ว่าโตขึ้นมึงจะเป็นแบบนี้นะ กูไม่หลงรักให้เสียความรู้สึกหรอก ตอนเด็กมึงน่ารัก ตอนโตดันเสือกโคตรน่าถีบ!” มันทำหน้ามุ่ย

             “โอ๋ๆ ตาหลูโตนเนอะ” ฉันหัวเราะอย่างสนุกสนาน ไม่ได้โกรธคำพูดแรงๆ ของมันสักนิด

             ระหว่างนั้นไอ้พวกที่เหลือมาถึงสถานที่นัดหมายพอดี วันนี้พวกเราแก๊งห้า อสรเพี้ยนนัดรวมตัวกันที่ร้านคาราโอเกะในห้างดัง

             “คุยอะไรกันวะ เสียงดังไปถึงข้างนอกเลย” ไอ้ปั๊บ-โมโนโตเดินนำหน้าเข้ามา ตามด้วยไอ้ซี และไอ้สายฟ้าที่สูงจนแทบจะต้องก้มผ่านประตู

             “มาได้สักทีนะพวกมึง พวกกูสองคนอยู่ไกลแต่ทำไมมาถึงก่อน” ไอ้อาร์คบ่นอย่างหงุดหงิดเพราะยังเคืองฉันไม่หาย

             “ก็นั่นน่ะสิ ทำไมวะ” ไอ้ปั๊บที่อยู่ใกล้ที่สุดทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

             “มาก่อนทำไมไม่ร้องล่ะวะ เสียเวลาล่ะ เงินก็จ่ายแล้ว” ไอ้ซี พี่ใหญ่ที่คิดเล็กคิดน้อยกับเงินทุกบาทบ่น แล้วยึดไมโครโฟนไปอันหนึ่ง

             “มัวแต่คุยเรื่องไร้สาระอยู่” ไอ้อาร์คถลึงตาใส่ฉันขณะที่ตอบ ไอ้สายฟ้านั่งลงก่อนเพื่อนแล้วหยิบขนมมาเคี้ยวเงียบๆ

             “เรื่องอะไรวะ” ไอ้ปั๊บถาม

             “เจ๊นินมันขอกูแต่งงานเว้ย” ไอ้อาร์คตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ ฉันเบ้ปากพลางส่ายหน้า ไอ้ซีเลือกเพลงแล้วแดกดันด้วยสีหน้าไม่เชื่อ

             “มึงฝันกลางวันอยู่เหรอ อย่างเจ๊นินไม่มีทางเอามึงทำพันธุ์ให้เสื่อมเสียวงศ์ตระกูลพ่อมันหรอก”

             ฉันหัวเราะแล้วแปะมือกับไอ้ซีด้วยความสะใจ

             “ฮ่ะๆ พูดดีๆ เดี๋ยวเจ๊ให้มึงร้องเพลงแรกเลย”

             “กูกดเพลงแรกแล้วเว้ย” ไอ้ซีบอกแล้วจ่อไมโครโฟนเตรียมแหกปาก

             “เดี๋ยวก็รู้ว่าฝันกลางวันหรือเปล่า กูขอบอกพวกมึงไว้ตรงนี้เลยนะว่าเจ้าบ่าวของเจ๊นินคือกู” ไอ้อาร์คเลิกคิ้วยียวน

             “จะว่าไปพวกมึงก็เหมาะสมกันดี เหมือนหมากับหมัด” ไอ้ปั๊บพูดจาได้น่าถีบปากแตกมาก

             “นี่มึงยังไม่เชื่อใช่ไหม พวกมึงยังไม่เชื่อใช่ปะ คอยดูๆ” ไอ้อาร์คผงกหัวสองสามทีแล้วเลือกเพลงบ้าง แล้วเพลงที่มันเลือกก็คือเพลงที่เอามาแดกดันฉันนี่แหละ มันคิดว่าฉันอยากได้มันเป็นผัวจริงๆ หรือไง ประสาท!

             “โธ่เว้ยไอ้ครูอิ้ง อย่ามาซิงอะซองเพลงแบบนี้ กูไม่รู้เรื่องด้วยเว้ย แหวะๆ ขี้เดียดเดะ! เฮ็ดมาเป็นกระแดะ (รังเกียจจัง ทำเป็นดัดจริต)” พนักงานบัญชีไฟแรงอย่างไอ้ปั๊บโยนหมอนอิงใส่ไอ้อาร์ค แถมยังยืมภาษาอีสานมาอีก แล้วไอ้ซีก็ต้องร้องโหยหวนเหมือนหมาถูกเหยียบหางเมื่อไอ้อาร์คกดเล่นเพลงถัดไปทันที

             “เฮ้ย! ไอ้ห่า! กูกำลังร้องอยู่”

             “ไอ้ซี มึงเป็นพี่ใหญ่ เสียสละให้น้องหน่อยดิวะ” ไอ้อาร์คตีหน้ามึนแล้วเลิกสนใจคนเป็นพี่ใหญ่

             “เอ๊ะ! มึงว่างแล้วนี่ ชงเหล้าให้กูหน่อย” ไอ้ปั๊บยื่นแก้วเปล่าให้ไอ้ซีแล้วหันไปเลือกเพลง คนถูกใช้ทำตาลุกวาวทันที

             “ไม่เว้ย! กูไม่ใช่ขี้ข้านะเว้ย”

             “เป็นพี่ หัดดูแลน้องหน่อยดิวะ แค่นี้มึงยังดูแลไม่ได้แล้วมึงจะไปดูแลคนทั้งประเทศได้ยังไง”

             ฉันหรี่ตามองไอ้ซีแล้วรู้สึกเวทนา ...เวทนาตัวเองเนี่ย

             “นี่มึงยังไม่เลิกหวังลมๆ แล้งๆ อยากเป็นนายกอีกเหรอวะ เลือกตั้งก็แล้ว วิ่งไล่ก็แล้ว กูว่าคงอยู่อีกนาน”

             “มึงจะเอาอะไรนักหนากับความฝันตอนเด็กๆ วะ นี่กูเลิกหวังแล้ว ตอนนี้ตั้งใจทำงานสุดๆ” ไอ้ซีทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ฉัน ฉันเลยทำใส่มันคืน

             “ตำแหน่งธุรการของมึงอ่ะนะ โธ่! ไม่ต่างจากขี้ข้าชาวบ้านเลย”

             “เด็กใหม่ก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวพอกูทำไปอีกปีสองปีก็มีคนมาเป็นเบ๊แทนละ”

             “ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ เพราะตลอดชีวิตของมึงเป็นแต่เบ๊ อีเย็นมันยังอายมึงเลย”

             “กูก็แค่... ใจดีไปหน่อย”

             “ไม่หน่อยละ”

             “เฮ้ย! ไอ้เจ๊นิน มึงจะทำให้กูจิตตกให้ได้เลยใช่ไหม แล้วไอ้ฉายา ซี-อีเย็นยังอายเนี่ย อย่าให้รู้นะว่าใครเป็นคนตั้ง พ่อจะจับฆ่าหมกส้วมเลย!” ไอ้ซีที่พยายามมองโลกในแง่ดีชักสีหน้าใส่ฉัน ฉันยิ้มแหยแล้วลูบไหล่มันเบาๆ

             “โอ๋ๆ ไม่โกรธนะไม่โกรธ เรื่องแค่นี้เอง ขำๆ น่า”

             มันหรี่ตามองฉันด้วยท่าทางจับผิด “มึงรู้ใช่ไหมว่ามันเป็นใคร”

             ฉันรีบส่ายหน้าพรืด “ไม่รู้”

             “แล้วพวกมึงล่ะ” ไอ้ซีหันไปถามคนที่เหลือ ซึ่งพวกมันก็พร้อมใจกันส่ายหน้าด้วยหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ กะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา ไอ้ซีที่ไม่เคยได้คำตอบตลอดหลายปีมานี้ถอนหายใจอย่างอนาถตัวเอง “กูก็แค่ใจดีมากไปหน่อย พวกคนใจดำอย่างพวกมึงไม่มีวันเข้าใจหรอก ไอ้พวกเพื่อนเฮงซวย!

             จะให้มันรู้ไม่ได้ว่าฉันนี่แหละที่เป็นต้นตอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

265 ความคิดเห็น

  1. #184 _darinn_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 10:14
    สวสาร55555
    #184
    1
  2. #183 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 09:29

    555555555555555

    #183
    0
  3. #182 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:24
    แก๊งอรสเพี้ยนจริงๆ
    #182
    2
  4. #181 NAME :: Aida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 19:48

    เย้ ดีใจจังที่ไรท์กลับมาอัปเรื่องนี้นะคะ

    #181
    1
  5. #37 sakaodeoaun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:12
    เห้ออออแต่ละนาย.....เอาหมาออกจากปากทีเหอะคะ.....
    #37
    2
  6. #36 NAME :: Aida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:44

    ด่ากันขนาดนี้เลย ฮ่าๆๆ

    #36
    1
  7. วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:44

    แต่ละนางปากร้ายๆ กันทั้งนั้นเลย

    #35
    1
  8. #34 Fallen Neko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:14
    ปากร้ายยยย
    #34
    1