Playing with Prapai พระพายใส่เอี๊ยม [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 8 : พระพายใส่เอี๊ยม : CHAPTER 07 หว่านแหลงดางก็ดักใจนางไว้บ่ได้ [100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    17 ส.ค. 61

 

7

หว่านแหลงดางก็ดักใจนางไว้บ่ได้






           พี่พระพายล้วงเอากุญแจรถสปอร์ตยี่ห้อดังราคาแพงออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดปลดล็อก เขาเปิดประตูวางลูกชายไว้ในรถแล้วหันมาขวางทางฉันไว้ตรงประตูฝั่งคนขับ ฉันพยายามจะเข้าไปหาลูก เขาก็ขยับเอาตัวมาให้ชน จมูกแทบจะฝังเข้ากับแผงอกแกร่ง ใกล้เสียจนได้กลิ่นโคโลญจางๆ หัวใจฉันเต้นรัว พยายามสะกดกลั้นความตื่นกลัวเอาไว้ สติ... ต้องมีสติ

           คิดได้แบบนั้นก็ถอยออกมาเพื่อรอจังหวะ พอจะเข้าไปใหม่เขาก็ขวางไว้อีก ฉันจึงขยับหนี พี่พระพายย่นคิ้วแต่มุมปากกลับหยักยิ้ม

           “เปลี่ยนจากกลัวเป็นวิ่งเข้าหาบ้างก็ได้นะ เป็นเมียอยู่แล้ว ไม่ต้องอาย มากกว่านี้เราก็เคยทำกันมาแล้ว จำไม่ได้หรือไง ด้อนท์ฟอร์เก็ทจ่ะเบบี๋”

           “ไอ้บ้า!” ฉันเผลอฟาดมือใส่ต้นแขนเขาอย่างลืมตัวเพราะคำพูดบ้าๆ นั่น แล้วมองไปรอบๆ กลัวจะมีคนมาได้ยิน ไอ้เรื่องฉันมีลูกทั้งที่อยู่ในชุดนักศึกษาน่ะไม่แคร์ แต่คนอื่นจะได้ยินที่เขาพูดไม่ได้ อาร์คไม่มีพ่อ อาร์คเป็นลูกของฉันคนเดียวเท่านั้น

           พี่พระพายยกแขนขึ้นปัดป้องอย่างอ่อนแรงเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะป้องกันตัวจริงๆ น่าหมั่นไส้!

           “โอ๊ะๆ เปลี่ยนจากตีด้วยมือเป็นตีด้วยเม้าท์ได้ไหม แทะโลมฉันหน่อย อยากโดนเมียแต๊ะอั๋งจะแย่!

           “ไอ้...ไอ้...” พูดไม่ออกทีเดียวเมื่อสบตากับดวงตาเจ้าสำราญนั่น ยิ่งอยู่นานฉันยิ่งเสียเปรียบ เลยตัดสินใจเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งด้านข้างคนขับ พอฉันเข้ามาในรถเขาก็เข้าตาม แล้วสตาร์ตเครื่อง ผิวปากอย่างอารมณ์ดี อาร์คที่นั่งกินลูกชิ้นอยู่มองฉันสลับกับเขางงๆ

           “ทำไมไม่เลียกอ๊ากไปเล่นด้วย เล่นสองคนมันจาไปสาหนุกอาลายฮะ”

           “ไม่ได้เล่นครับอาร์ค กินลูกชิ้นให้หมดเถอะ อย่าทำหกใส่รถลุงพระพายล่ะ เอี๊ยมไม่มีปัญญาใช้นะครับ”

           อาร์คหูตาแพรวพราว นั่นทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังชี้โพรงให้กระรอก ฉันรีบกระชากถุงลูกชิ้นมาจากลูกตัวเอง กลัวเหลือเกินว่าจะก่อเรื่องแกล้งพี่พระพายอีก

           “อ๊ะ! ลูกชิ้นของอ๊าก” อาร์คยื่นแขนมาตามถุงลูกชิ้น ฉันหันไปมองหน้าลูกชายคนเดียวอย่างเอาจริง พร้อมยกนิ้วก้อยข้างขวาไปให้

           “สัญญากับเอี๊ยมก่อนนะครับว่าจะไม่ทำรถลุงพระพายสกปรก ไม่งั้นเอี๊ยมไม่ซื้อให้กินอีกนะ”

           อาร์คทำปากยื่นแล้วยื่นนิ้วก้อยเป็นป้องๆ มาเกี่ยวนิ้วฉัน

           “ดีมาก อ่ะ กินให้หมดนะครับ” ฉันยอมคืนถุงลูกชิ้นไป อาร์คทำหน้าดีใจแล้วกินต่อด้วยอารมณ์สุนทรีย์เพราะพี่พระพายเปิดเพลงการ์ตูนให้ฟังไปด้วย

           ฉันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ไม่คิดว่าบนรถแพงๆ แบบนี้จะมีเพลงการ์ตูนที่ผู้ใหญ่หลายคนมองว่าปัญญาอ่อนอยู่ด้วย

           “เธอหิวหรือเปล่า แวะกินอะไรก่อนกลับไหม?” พี่พระพายถามขณะขับรถแล่นไปตามถนน

           “ไม่ค่ะ ขอบคุณ”

           “นี่เธอจะไม่ญาติดีกับฉันจริงเหรอ?” เขาเหล่ตามอง “เอาน่า คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ ลุคคึ! ดูสิ ฉันยังไม่เกรงใจเธอเลยเห็นไหม”

           ฉันทำหน้าเอือมๆ ใส่

           “เพื่อเป็นการตอบแทนที่พี่อุตส่าห์มาส่ง ฉันจะบอกให้เอชเลี้ยงเครื่องดื่มพี่ฟรีนะคะ” ข้อเสนอของฉันทำเอาคนที่ขับรถอยู่ทำหน้ามุ่ย

           “ออฟครอส! ไอ้นั่นมันแน่อยู่แล้วปะเพราะฉันเป็นเพื่อนมัน เธอไม่หิวแต่ฉันหิว เอางี้ เธอทำกับข้าวอร่อย ทำเลี้ยงฉันอีกสักมื้อละกัน”

           “แต่...”

           “ไม่มีแต่ หรือเธออยากให้ฉันโทรไปเรียกไอ้เอชกลับบ้าน แล้วเปิดอกคุยกันประสาพี่ชายกับน้องเขย”

           ฉันเม้มปากแน่น นี่ขู่? ผู้ชายร้ายกาจ ฉันค้อนเขาอย่างแค้นเคือง

           “เอี๊ยม หมดแล้วอ่า อ๊ากอยากกินน้ำจาง” อาร์คที่นั่งอยู่เบาะหลังยื่นถุงที่เหลือเพียงน้ำจิ้มกับไม้ให้ ฉันรับมาแล้วค้นหาขวดน้ำที่มักพกเป็นประจำในกระเป๋าสะพาย เอ... หายไปไหนเนี่ย ไม่ได้หยิบมาจากโรงอาหารด้วยหรอกเหรอ

           “หาน้ำเหรอ อ่ะ” พี่พระพายยื่นขวดน้ำให้ ฉันเงยหน้ามองเขาเห็นเพียงเสี้ยวหน้า แต่ก็ยอมรับมาแล้วเปิดฝายื่นให้อาร์ค เจ้าตัวเล็กหยิบไปอมปากขวดแล้วแหงนหน้าดื่มอั๊กๆ พอดื่มเสร็จก็คลายปากออกแล้วส่งเสียงเรอ

           “เอรอออ!!!

           ฉันถึงกับหลุดขำพรืด พี่พระพายเองก็เช่นเดียวกัน สองเสียงประสานกันก้องรถ ทำให้เจ้าของเสียงชวนตลกหัวเราะตาม

           “ฮ่าๆ”

           “คิกๆ”

           ระหว่างนั้นสายตาของฉันกับพี่พระพายสบกันพอดี ฉันรีบเบือนหน้าหนีด้วยหัวใจเต้นระส่ำ พุธโธธัมโมสังโฆ...

 

           “พี่นั่งเล่นอยู่แถวนี้หรือจะกลับไปเลยก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันพาอาร์คไปอาบน้ำก่อน” ฉันบอกหลังจากพี่พระพายกินข้าวเสร็จแล้ว

           “เฮ้ยไม่ต้อง เดี๋ยวฉันอาบให้เอง”

           “ลูกฉัน...”

           “ก็ลูกฉันเหมือนกัน”

           “ไม่ใช่”

           “ถ้าฉันไม่มีอะไรกับเธอ จะทำให้อาร์คเกิดมาไหม ต้องให้ย้ำอีกกี่รอบถึงจะเข้าใจ ตกวิชาเพศศึกษาหรือไงแม่คุณ ภาคปฏิบัติก็เคยทำมาแล้ว เข้าใจนะ? เพราะฉะนั้นนี่ก็ลูกฉัน” เขาบอกหน้าตาเฉย ไม่กลัวว่าอาร์คจะรู้เรื่องบ้างหรือไง ฉันเม้มปากแน่น ยิ่งนานเข้าความรู้สึกที่เห็นเขาเป็นเหมือนเทพบุตรยิ่งหดหายไป เพราะเขาไม่ใช่สามีในแบบที่ผู้หญิงหลายคนต้องการ ตัดคำว่ารับผิดชอบออก เขาก็เป็นแค่ผู้ชายน่ารำคาญ ตามตื้อฉันอยู่นั่น

           “ฉันว่าฉันพูดรู้เรื่องแล้ว กรุณากลับไปเถอะค่ะ แล้วอย่ามายุ่งกับพวกเราอีก” ฉันบอกเสียงเรียบเฉย

           “ไม่” พี่พระพายดื้อไม่แพ้ลูกชายฉันเลย เขาเดินไปหาอาร์คที่นั่งอยู่หน้าทีวีพร้อมกับบอกเสียงใส “ถ้าไม่อยากให้ไอ้เอชรู้เรื่องของเราก็ยอมๆ ฉันซะ ฉันอยากทำอะไรก็อย่าขัด เข้าใจไหมจ๊ะที่รักจ๋า~”   

           ฉันถึงกับขนลุกซู่เพราะวาจาหวานหู น้ำเสียงหยาดเยิ้ม จนอดลูบแขนตัวเองไม่ได้ จะบ้าตาย พี่พระพายอุ้มอาร์คขึ้น ฉันตั้งใจจะแย่งอาร์คมา คนตัวโตกว่าก็วิ่งปรู๊ดขึ้นไปบนบ้านอย่างรวดเร็ว

           “ว้าว! โลงวิ่งเลวจาง อย่างกะจาลวดแน่!!! คิกๆ” เพราะน้ำเสียงสนุกดูมีความสุขของอาร์คทำให้ฉันตัดสินใจเลิกตาม ได้แต่มองขั้นบันไดที่ว่างเปล่าด้วยความรู้สึกอยากบีบคอคน ฮึ้ย!

           เวลาผ่านไปสักพัก ฉันเก็บของอะไรเสร็จก็เดินขึ้นมาชั้นบน วันนี้เอชบอกจะกลับดึกหน่อยเพราะนัดพี่เฟย์ไปดินเนอร์ ฉันหยุดเท้าที่หน้าห้องเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักทั้งของเด็กทั้งของผู้ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปดู ประตูห้องน้ำไม่ได้ปิดไว้ ทำให้เห็นพี่พระพายกับอาร์คกำลังเล่นฟองสบู่กันอยู่ โดยที่อาร์คมีแต่ตัวเปลือยเปล่า ส่วนอีกคนดันอยู่ในชุดเต็มยศ

           ฉันได้แต่มองด้วยความทรมานใจ ไม่อยากให้พี่พระพายมายุ่งวุ่นวาย แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาทำให้อาร์คมีความสุข

           “คิกๆ นี่แนะๆ” อาร์คโยนฟองสบู่ใส่พี่พระพายอย่างสนุกสนาน พี่พระพายก็จัดการฉีดน้ำใส่คนตัวเล็กคืน

           ฉันถอนหายใจแล้วเดินไปที่ห้องเอช จัดหาเสื้อผ้ามาให้พี่พระพาย

 

           ฉันห่ออาร์คด้วยผ้าขนหนูแล้วพามานั่งเช็ดตัวที่เตียง ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้พี่พระพาย

           “นี่เสื้อผ้าเอชค่ะ” ฉันกำลังจะกลับไปหาอาร์คแต่ข้อมือถูกคว้าเอาไว้เสียก่อน  ฉันหลุบตามองตื่นๆ แล้วเงยหน้ามองพี่พระพายด้วยแววตาสั่นระริก ความเย็นฉ่ำชื้นจากกายสูงใหญ่ทำเอาหัวใจฉันสั่นสะท้าน ผมสีชมพูของเขาเปียกลู่ไปตามศีรษะและกรอบหน้า หยดน้ำแพรวพราวเกาะตามสันจมูก ดวงตาเรียวเป็นประกายวิบวับราวกับสัตว์ร้ายที่เจอเหยื่อโอชะ ฉันถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ พยายามไม่มองต่ำ แต่สมองก็จินตนาการไปถึงเนื้อหนังมังสาของชายหนุ่มที่อยู่ใต้ร่มผ้าไปแล้ว ยิ่งตอนนี้เขาเปียกไปทั้งตัวแล้วด้วย

           โอ้คุณพระคุณเจ้า ช่วยลูกช้างด้วย...

           “จำวันที่เราเจอกันครั้งแรกในรอบสามปีได้ไหม?”

           “มะ...หมายถึง...”

           พี่พระพายหูตาเป็นประกาย ฉันเริ่มไม่ไว้ใจ พยายามดึงแขนออกแต่เขาก็จับแน่นหนึบ

           “วันที่เธอเข้ามาเจอฉันอาบน้ำอยู่ไง มารำลึกความหลังกันหน่อยมะ” เขาดึงฉันเข้าไปใกล้ ใกล้เสียจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ฉันสะดุ้งสุดตัว

           “กรี๊ด! พี่จะทำอะไร อย่านะ”

           “อยากดูบอดี้ฉันอ่ะเปล่า” พี่พระพายเลิกคิ้วอย่างเชิญชวน

           “ไม่!

           เขาหัวเราะเสียงใสก่อนจะโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหู ส่งผลให้ขนทั้งกายของฉันลุกชัน

           “มันไม่ต่างอะไรกับอาร์คหรอก เธอยังมองร่างกายลูกได้ มองของฉันหน่อยจะเป็นไร แต่ฉันรับประกันได้เลยนะว่าน่ามองกว่าเยอะ แถมใหญ่กว่าหลายเท่า...”

           มือหนาอีกข้างจัดการเลิกเสื้อขึ้น ฉันเบิกตากว้าง ในหัวปรากฏภาพต่างๆ นาๆ ที่ยังคงติดตาแม้ผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม

           “กรี๊ด! อย่าถอดนะ”

           “หึๆ”

           “กรี๊ด!!!” ฉันร้องลั่น สะบัดๆ แขนออก แล้ววิ่งกลับมาหาอาร์คที่กลิ้งตัวไปมาอยู่บนเตียง เขาลุกขึ้นนั่งขยี้หัวแรงๆ มองฉันอย่างงุนงงเมื่อเห็นท่าทางเหมือนหนีเสือขย้ำมาแบบนั้น

           “เอี๊ยมหนีอะไรมาอ่า” อาร์คกะพริบตาปริบๆ ฉันรีบส่ายหน้าแต่อาร์คเป็นเด็กฉลาด เขาไม่เชื่อ มองไปด้านหลังของฉันก่อนจะกระโดดลงจากเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เอามือข้างหนึ่งเท้าเอว ส่วนอีกข้างชี้หน้าพี่พระพายท่าทางเอาเรื่อง ใบหน้ากลมดิ๊กมู่ทู่

           “โลงพาพายแก้งเอี๊ยมๆ คนเลว เป็นคนเลว ผู้ชายหยาบช้า”

           นี่ลูกฉันเอาคำด่าพวกนี้มาจากไหนเนี่ย

           “เล็กแค่นี้ยังมาทำกร่าง ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม” พี่พระพายว่าให้ก่อนจะโน้มตัวลงจ้องอาร์คที่จ้องตาแป๋วอยู่ หนำซ้ำยังทำเสียงฟ่อๆ ขู่เหมือนแมวน้อย มือหนาแตะที่หน้าผากเล็กก่อนจะออกแรงผลักเบาๆ แต่เล่นเอาลูกชายฉันทรุดแหมะกับพื้น ผู้ชายนิสัยเสียแผดเสียงลั่นอย่างสะใจ

           “นี่พี่! มันจะมากเกินไปแล้วนะ” ฉันวิ่งโร่ไปปกป้องลูกชายตัวเอง อาร์คลุกขึ้นยืนด้วยสองขาป้อมๆ แล้วเตะขาพี่พระพายแรงๆ

           “นี่แนะๆ คนนิฉายม่ายดี”

           “ใช่ครับ นิสัยไม่ดีอาร์คอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเชียว ไม่น่ารักเลย” ฉันพยักหน้าหงึกๆ อย่างเห็นด้วย

           “เตะพ่อเหรอ ลูกเตะพ่อมันบาปนะเว้ย”

           “พ่อ! คายพ่อ! พ่อคาย!” อาร์คทำหน้าเอาเรื่อง ปากเล็กๆ ยื่นดูน่ารักน่าชัง พี่พระพายหัวเราะร่า

           “ฮ่าๆ ก็ฉันนี่แหละพ่อกะ... อุ๊บ!” เพื่อไม่ให้เขาพล่ามบ้าบอฉันรีบพุ่งเอามือไปปิดปากของเขาไว้ พร้อมส่งสายตาเชือดเฉือนเป็นการสั่งห้ามเต็มที่ อาร์คเองก็ไม่น้อยหน้า พุ่งเข้ามาคว้าขาขวาพี่พระพายไว้ เกาะแน่นขนาดที่พอยกขาขึ้นก็มีเจ้าตัวเล็กติดสอยห้อยตามมาด้วยเหมือนหมีโคอาล่าเกาะต้นไม้อย่างไงอย่างงั้น พี่พระพายสะบัดหน้าหนีจากมือฉันแล้วร้องลั่น

           “เฮ้ย! น้องชายแกโดนขาฉัน มันจั๊กจี้!

           “น้องชายคาย?” อาร์คขมวดคิ้วถามสีหน้าสงสัยเสียเต็มประสา ฉันถึงกับหน้าร้อนเห่อ สนทนาเรื่องเด็กๆ แต่ทำไมผู้ใหญ่อย่างฉันต้องใจเต้นแรง

           พี่พระพายขำอีกรอบ ก่อนจะผลักฉันออกเบาๆ แล้วก้มลงไปอุ้มอาร์คขึ้นมาสบสายตา คนฤทธิ์เยอะพยายามวาดหมัดออกไปอย่างที่เห็นจากละครทีวี แต่แขนก็สั้นไปทำให้ไม่โดนพี่พระพายแม้แต่หมัดเดียว

           “ป่อยอ๊ากนะ เจ้าโจรเลียกค่าถ่าย”

           “กลายเป็นโจรเรียกค่าถ่ายซะแล้วกู” พี่พระพายพึมพำก่อนจะเขย่าร่างเล็กในอุ้งมือเล่นเหมือนเป็นตุ๊กตา “ได้ ฉันนี่แหละโจรเรียกค่าถ่าย อยู่เฉยๆ ไม่งั้นแกได้โดนตัดแขนตัดขาแน่”

           ฉันเบิกตากว้าง พยายามแย่งอาร์คมาอุ้มเอง “อย่าทำอะไรลูกฉันนะ!

           “ลูกฉันด้วย” พี่พระพายหันมาแย้งตาใส อาร์คขมวดคิ้วยุ่งหนักกว่าเดิม หัวใจฉันกระตุก กลัวเด็กจะรู้เรื่องไปมากกว่านี้ แต่แววตาใสแจ๋วก็ทำให้คลายความกังวลลง อายุแค่นี้ไม่มีทางรู้เรื่องแน่

           “มานี่เลย ฉันจะจับแกมัดไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน” แล้วพี่พระพายก็จับร่างลูกชายฉันทุ้มลงบนเตียงไม่เบาไม่แรง มีเสียงตุ้บพอได้ยิน จากนั้นก็กระโดดขึ้นเตียงตามรัดฟัดเหวี่ยงจนน่าเวียนหัว อาร์คหัวเราะคิกคักพลิกตัวหนีแต่ก็ถูกจับข้อเท้าลากกลับมา ก่อนจะโดนจับกลิ้งตัวไปพร้อมผ้าห่มกลายร่างเป็นไข่ม้วนกระดิกกระดิกไม่ได้ มีเพียงดวงตาเล็กๆ กลอกมองฉันกับพี่พระพายสลับไปมา

           “ฮ่ะๆ สนุกๆ เอี๊ยมมาเล่นด้วยกันจิ”

           ฉันส่ายหน้าทันที แล้วหันไปผลักพี่พระพายอย่างแรงจนร่างสูงเซถอยหลัง ก่อนจะแหวใส่

           “พี่รุนแรงกับลูกฉันมากเกินไปแล้วนะ เป็นผู้ใหญ่ประสาอะไรรังแกเด็ก ถ้าอาร์คเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะเอาเรื่องพี่ให้ถึงที่สุด!

           พี่พระพายชะงักไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความซุกซนสนุกสนานเรียบนิ่งเข้มขรึมขึ้น เขามองฉันด้วยสายตาน่ากลัว

           “เธอคิดว่าฉันจะฆ่าจะแกงเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองได้ลงคอหรือไง หมามันยังรักลูก”


Talk : 55 ทำไมทุกคนเอ็นดู๊เอ็นดูพระพายกันจังเลย (หลบเกิบๆ)
นางก็น่ารักออก นิสัยก็... นะ อิอิ อาจจะมโน มั่นหน้ามั่นโหนกไปนิด
แต่นางก็รักจริงไม่ติงนังนะเออ

ปล. ชื่อตอน ขุดมาจากไดรึ 55
คำแพง   ...แรงฮักเลยจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,011 ความคิดเห็น

  1. #4009 เจ้าญิ่งชานม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 08:46
    พระพายล่อลวงเก่ง
    #4,009
    0
  2. #1015 ケーキ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 16:20
    โดนคารมของพระพายเเล้วเอี้ยมม 55555
    #1,015
    0
  3. #1014 PS.Miliw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 07:56
    อิพระพายยย
    #1,014
    0
  4. #1013 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 07:48
    หลงกลพระพายซะแล้วเอี้่ยม
    #1,013
    0
  5. วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 00:43
    ดักทุกทาง หลอกล่อให้เหยื่อตกหลุมพราง 555
    #1,012
    0
  6. #1011 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:25
    พระพายน่ารักอ่ะ
    #1,011
    0
  7. #1010 OC122999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:16
    เอี๊ยมมีความโมโห5555
    เกลียดความมั่นน่าพระพายจิงๆ555
    #1,010
    0
  8. #1009 Nattha1995 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:50
    หยุดปากพูดแบบนั้นได้ไงคุณแม่!!!
    #1,009
    0
  9. #1008 AMANDA.P (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:39
    หมั่นไส้ฝีปากพระพายจังเลยค่ะ 5555
    #1,008
    0
  10. #1007 inging_98 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:34
    อิคุณพ่อปากร้ายดีจิง
    #1,007
    0
  11. #1006 หว๋าย.... (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:07
    ดักใจนางไว้บ่ได้จริงๆๆๆ..555+

    #1,006
    0
  12. #1005 sett2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:49
    ครบแล้ววว ขอบคุณค่ะไรต์
    #1,005
    0
  13. #1004 nokbamboo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:43
    พระพายอยากอุ้มเอี้ยมก็บอกมาเถอะอย่าหาเรื่องโยกโย้อีกเลย
    #1,004
    0
  14. #971 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:27
    อัพจ้า
    #971
    0
  15. #970 OC122999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 18:41
    กูขามมจะมั่นไปไหน555
    #970
    0
  16. #969 IMBB947g (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 03:05
    โอ๊ยพ่อคุณ มั่นหน้ามั่นโหนกมาก 5555555
    #969
    0
  17. #968 dokao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 16:57
    คิดได้ไงนะ
    #968
    0
  18. #967 JINREVIL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 09:41
    น่ารักกกก ฮือออ หลงรักจีมินเข้าไปอีก เหมือนจะทีเมนเพิ่ม ฮืออ????
    #967
    1
  19. #966 punch98line (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 23:00
    โอ้ยยตลก5555 สังเกตมานานละเวลาเอี๊ยมเขินนี่จะปล่อยโก๊ะตลอดเลยนะ น่ารัก~ เป็นไงล่ะเจอคำพูดพระพายเข้าไปถึงกับอึ้ง!! เอาอีกพี่พระพายน้องเขาเริ่มยอมเเล้วๆ รุกอีกๆๆๆ
    #966
    0
  20. #965 Chimchim_9595 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 22:56
    ไรท์ทททททมาอัพให้จบเถอะะะะ ทีละสิบมันก็จะค้างมากๆ
    #965
    0
  21. วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 22:30
    พระพายมันร้ายยยยยยย
    #964
    0
  22. #963 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 19:33
    มโนอะไรอยู่ป่ะพระพาย
    #963
    0
  23. #962 nokbamboo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 19:28
    พระพายพูดเองเออเองไปหรือเปล่า เอี้ยมเขาไล่นายให้กลับบ้านทางอ้อมต่างหากหล่ะ
    #962
    0
  24. #961 aomessi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 16:27
    เออออเองเก่งนะพระพายยย
    #961
    0
  25. #960 PS.Miliw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 13:06
    กวนจริงๆ555
    #960
    0