Playing with Prapai พระพายใส่เอี๊ยม [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 4 : พระพายใส่เอี๊ยม : CHAPTER 03 ผลปรากฏว่า... [100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    17 ส.ค. 61

3
ผลปรากฏว่า





           [PRAPAI : TALK]

           ผมตั้งใจขึ้นมาชั้นบนก่อนไอ้เอชเพราะต้องการอะไรบางอย่าง ผมเข้าไปในห้องของน้องสาวเพื่อนอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้มาอาบน้ำ เพียงต้องการเส้นผมของไอ้เปี๊ยกอาร์ค ท่าทางขี้อ้อนแต่แอบแสบก๋ากั่นแถมยังเจ้าเล่ห์ ลางสังหรณ์บอกว่าเด็กนั่นต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับผมแน่ ในห้องนี้มีรูปถ่ายของสองแม่ลูกอยู่ ผมเผลอมองเหม่อด้วยความรู้สึกสับสน...

           จะใช่จริงเหรอ แค่ครั้งเดียวเองนะ ผมเก่งขนาดนั้นเลย เหอะๆ โคตรน่าภูมิใจ นี่ถ้าป๊ารู้คงหน้าบานไปอวดบรรดาลุงๆ ฟิชเจอริ่งครั้งเดียวทำหญิงท้อง โอ้โห! เชื้อขั้นเทพ! แต่ยังสรุปไม่ได้หรอก ต้องไปตรวจให้แน่ชัดก่อน

           ถ้าผลตรวจออกมาว่าเด็กนี่เป็นลูกผม ไม่รู้ควรจะรู้สึกยังไงดี...

           ผมตรงไปที่เตียงนอนของสองแม่ลูก สำรวจหมอนใบเล็กใบใหญ่ที่วางเคียงกัน ก่อนจะรวบเส้นผมบนนั้นมายัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วรีบกลับไปที่ห้องของไอ้เอชก่อนที่มันจะขึ้นมา

           ไอ้เอชเช็คโทรศัพท์มือถือระหว่างเดินขึ้นบันไดโดยไม่กลัวจะพลัดตกลงไปสักนิด ด้วยความหมั่นไส้เพราะมันด่าพ่อของหลานชายไว้(ซึ่งอาจเป็นผม)เลยแอบแช่ง

ให้พลาดลื่นตกกระไดลงไปจนเสื่อมสมรรถภาพทางเพศเลยแม่ง

           “เออไอ้พระพาย วันนี้ไอ้วิณณ์มันบอกจะเข้ามาที่ร้าน มึงไปร้านกับกูไหม?”

           ผมแกล้งทำเป็นชมโน่นชมนี่แล้วบอก “ไปดิ คิดถึงมันเหมือนกัน แล้วนี่มันกลับมาจากฮ่องกงแล้วเหรอ”

           “ถึงเมื่อวาน มันจะพาลูกสาวมาด้วย อิจฉาคนมีลูกจริงๆ”

           “มึงก็รีบแต่งสิ”

           “สินสอดยังไม่พอเว้ย แต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ กูไม่มีคนคอยซับพอร์ตเหมือนไอ้วิณณ์ด้วย ไหนจะค่าจัดงาน ค่าชุด ค่าเตรียมโน่นนี่ โอ๊ย สารพัด กูคงต้องรอสักสองสามปี”

           “ไม่น่าเชื่อเนอะว่ามึงจะคบกับเฟย์ถึงขั้นหวังแต่ง”

           “กูไม่ใช่มึงที่จะฟิชเจอริ่งกับคนไปทั่ว”

           “เหอะ! กูแค่คิดถึงผู้หญิงคนที่มึงคบก่อนมาคบเฟย์ ชื่ออะไรนะ...” ผมแกล้งถาม อยากจะล้อมันหน่อย เพราะตอนนั้นดูรักกันมากจนไม่คิดว่าจะเลิก แต่สีหน้าไอ้เอชกลับไม่ค่อยสู้ดีจนผมตกใจ อย่าบอกนะว่ายังทำใจไม่ได้เพราะโดนหักอกมา ก่อนที่มันจะไหวไหล่แล้วทำไม่แคร์

           “กูจำไม่ได้”

           เออ แม่งขนาดแฟนเก่าไม่กี่คนมันยังจำไม่ได้ แล้วผมที่มีเป็นตันจะจำได้ยังไง

           ผมนั่งลงบนเตียงแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

           “หลานมึงน่าเอ็นดู๊น่าเอ็นดู มึงไม่รู้จริงๆ เหรอว่าพ่อเด็กเป็นใคร”

           ไอ้เอชชะงักแล้วหันมามองผมงงๆ คงสงสัยว่าถามทำไม แต่นิสัยเดิมของผมก็ชอบจุ้นไปเรื่อยมันเลยไม่คิดมาก เปิดปากอย่างไม่กั๊ก

           “ก็เออสิวะ กูไม่รู้จริงๆ แต่อย่าให้กูรู้นะว่าใครเป็นพ่อของไอ้อาร์ค” ไอ้เอชขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้าที่เคยเป็นมิตรดูอึมครึมเหมือนฟ้าก่อนฝนลง ดวงตาคมแปลบมีประกายไฟพวยพุ่ง ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจหดหู่ เกิดมายังไม่เคยกลัวความผิดขนาดนี้มาก่อนเลย

           “ถะ...ถ้ารู้มึงจะทำอะไร”

           “ถามได้ ก็ตัดตอนมันสิวะ แม่งไข่แล้วหายแบบนี้มึงจะให้กูปิดซอยจัดโต๊ะจีนฉลองเหรอ!

           มือผมเลื่อนไปกุมแท่งศิลาศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองทันที!

           “...บางทีเขาอาจจะไม่รู้ว่ามีลูกก็ได้”

           “มันจะไม่รู้ได้ไง ฟันน้องสาวกูนะเว้ย ไม่ใช่ไปเอากับแม่หมูแม่หมาจะได้ไม่มีทางท้อง!

           “มึงอย่าโมโหสิ” ผมชักจะกลัวมันซะแล้ว ไอ้ห่านี่! ทำเอาฉี่แทบราด

           แม้จะยังไม่รู้ผล แต่ชักคิดหนัก คิดว่าอาร์คต้องเป็นลูกผมแน่ๆ แต่ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ใช้ความนิ่งสยบเอี๊ยม ดูซิจะทำยังไง?

           ท้องโดยไม่บอกผมคิดอะไรอยู่กันแน่ ไม่อยากให้รับผิดชอบ หรือเห็นผมเป็นแค่เครื่องผลิตลูก ไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องสายเลือดตัวเอง แค่คิดว่าโดนขโมยอสุจิไปก็เจ็บปวดใจแล้ว เอี๊ยมยังเด็ก เธอยังต้องเรียนหนังสือ ส่วนไอ้เอชก็ต้องดูแลร้าน ลูกชายผมต้องได้รับการเลี้ยงดูที่ดีกว่านี้

           แต่เดี๋ยวก่อน... อาจจะไม่ใช่ลูกผมก็ได้

           แต่! โอ๊ยแต่เยอะจริง แต่ว่าเครื่องหน้าของเด็กนั่น... เหมือนก๊อปปี้มาจากผมชัดๆ

           ผมแตะที่กระเป๋ากางเกงอย่างคิดหนัก เครียดเว้ย! ตกลงกูเป็นพ่อหรือยังเนี่ย!!!

 

           ความเห็นผลการตรวจ

          เด็กชายศิวกร ภูมิทอง เป็นบุตรของ นายพระพาย อัครพงษ์สวัสดิ์ และ นางสาวอุรัสยา ภูมิทอง

           มือผมสั่นเมื่ออ่านใบรายงานผลการตรวจลายพิมพ์ดีเอ็นเอจนถึงตอนสำคัญ ใจหนึ่งรู้สึกโล่งอก อีกส่วนหนักใจไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ตายแล้วๆ ผมทำผู้หญิงท้องของแท้แน่นอนเว้ยเฮ้ย ถ้าม๊ารู้ต้องเอาผมตายแน่! โทษฐานรังแกเพศแม่ เดี๋ยวก่อน! ผมจำได้ว่าไม่ได้รังแกนี่หว่า

           “วู้...” ผมพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก ใช่ๆ ผมไม่ได้บังคับขืนใจเธอซะหน่อย เราสมยอมกันทั้งคู่ เฮ้ย! ผมโดนหลอกต่างหาก ผมถูกล่อลวง!

           นี่ถ้าผมไม่ไปบ้านไอ้เอชจะรู้ไหมเนี่ยว่าน้องสาวของมันที่เคยมีอะไรด้วยคลอดลูกชายตัวโตออกมา น่ากลัวว่าชาตินี้ทั้งชาติผมจะไม่รู้ ฟังจากที่ไอ้เอชเล่ามา น้องสาวมันเด็ดขาดน่าดู คงโดนกระแสสังคมประณามไม่น้อย แต่ก็ไม่ย่อท้อ เธอต้องหยุดเรียนไปหนึ่งปีเชียวนะเพื่อคลอดภาระออกมา เธอเข้มแข็งจริงๆ ผมโคตรนับถือ

           คราวนี้จะเอาไงต่อ จากที่ตัวคนเดียวต้องมารับรู้ว่ามีลูกแล้ว ไม่รู้เว้ย! คิดไม่ออก สมองมันตื้อไปหมด ผมดื่มน้ำอึกๆ ย้อมใจ ก่อนจะหยิบกุญแจบิ๊กไบค์เพื่อมุ่งหน้าไปชานเมือง บ้านของไอ้เอช

 

           ไม่ได้มาตั้งหลายวัน ไม่รู้เธอลืมผมไปหรือยัง ผมจอดรถที่หน้าบ้านแล้วเดินเข้าไป เพราะวันนั้นอาร์คร้องจะเอาลูกอมวันนี้เลยแวะร้านสะดวกซื้อ หยิบติดไม้ติดมือมาสักหน่อยพอเป็นพิธี ผมชะงักเท้าเมื่อเห็นร่างเล็กๆ ป้อมๆ กำลังวุ่นวายกับของเล่นอยู่ตรงลานหญ้า มองดีๆ เป็นกองไดโนเสาร์

           ผมมองไปรอบๆ ไม่เห็นใครก็เดินเข้าไปหา

           “ไอ้...” จะเรียก ไอ้เปี๊ยกแต่นี่ลูกผม “เฮ้เจ้าหนู!

           อาร์คเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะทำปากยื่นใส่ หน้างอง้ำ อ้าวเด็กบ้า นี่พ่อนะเว้ย!

           ผมกำลังจะอ้าปากร่างบางก็ถลาออกมาจากในบ้านเสียก่อนราวกับเพิ่งรู้ว่าผมมา เธอมองผมอย่างหวาดระแวงแล้วอุ้มลูกชายขึ้น วันนี้เป็นวันหยุด ไอ้เอชไปร้านที่บ้านจึงเหลือแค่สองแม่ลูก เข้าทางล่ะ! ผมเหยียดยิ้มอย่างมาดมั่น ทักทายเสียงใส

           “ไงเอี๊ยม”

           “!” แม่ของลูกผมชะงักอึ้งๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอีกพร้อมกับถอยห่างจากผม ท่าทางหวาดระแวงระวังตัวแจ ผมว่าตัวเองหน้าตาดีแล้วนะ ทำอย่างกับเจอโรคจิตจะแก้ผ้าโชว์ของ ไม่รู้หรือไงผู้หญิงที่เห็นต่างวิ่งเข้าใส่ ฉายาโจ๊กโซคูลสองนี่ทำให้รำคาญใจไม่เบา พวกเธอหวังจะลากขึ้นไปมีความสัมพันธ์ส่งเสียงครวญครางบนเตียงทั้งนั้น แต่กับผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่เจอกันคราวก่อนพอรู้ว่าผมเป็นใครก็หวาดกลัวทั้งที่ตอนแรกมีเพียงความเขินอาย ราวกับก่อนหน้านั้นจำไม่ได้ เฮ้ย! จริงดิ!!!?

           เธอจำไม่ได้จริงๆ? ผมเป็นผัวเธอนะ!

           อะ... เอิ่ม เต็มปากเต็มคำไปใช่ไหม แต่เฮ้ย! ผมเป็นสามีเธอ ถึงขั้นมีลูกด้วยกัน แต่เธอจำผมไม่ได้ด้วยซ้ำ คืออะไรวะ? รู้สึกเสียเซลฟ์แปลกๆ

           “สะ...สวัสดีค่ะ” เอี๊ยมโค้งหัวให้ผมเล็กน้อยเพราะตัวเองอุ้มลูกอยู่ ท่าทางยังเด็กๆ อยู่เลย ไม่บอกไม่รู้ว่ามีลูกแล้วนะเนี่ย เฮ้อ... แม้จะเสียดายแต่ยังไงซะสามีเธอก็คือผม หึๆ

           “เอชไม่อยู่เหรอ” ผมแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

           “ชะ...ใช่ค่ะ เอชไปที่ร้าน พี่คงเคยไปมาแล้ว”

           “อืม แต่ขี้เกียจไป รออยู่ที่นี่ดีกว่า”

           ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างอีกครั้ง คราวนี้แถมด้วยอาการเม้มปากแน่น เธอกอดกระชับลูกชายแล้วบอกผมเสียงกระตุกกระตัก ไม่รู้กลัวอะไรนักหนา ผมมีเขางอกเป็นยักษ์เป็นมารหรือไง

           “กะ...กว่าเอชจะกลับมาก็ดึกมาก ยังไง...”

           “เธอไม่อยากให้พี่รอที่นี่เหรอ” ผมถามดักคอ เธอถึงกับอ้าปากหวอ รีบกลบเกลื่อนอาการประหม่าด้วยการฉีกยิ้มกว้าง ฝืดชะมัด!

           “พี่จะเบื่อเอานะคะ กว่าจะถึงเวลาที่เอชกลับมาก็อีกตั้งนาน พี่ไปเที่ยวห้างแถวนี้ก่อนก็ได้ถ้าไม่อยากไปร้าน”

           “ไม่ล่ะ เบื่อห้างเหมือนกัน อยู่สูดอากาศบริสุทธิ์ที่นี่แหละ ต้นไม้เยอะดี” ผมแกล้งมองไปรอบๆ ชมนกชมไม้ แต่แอบสังเกตคนตรงหน้าไปด้วย เธอกลัวผมจริงๆ ด้วย กลัวอะไร? กลัวว่าผมจะรู้ว่าตัวเองเป็นพ่อของลูกเธอเหรอ

           ก็รู้น่ะนะว่าเธอเด็ดเดี่ยวพอตัว

           “วันนี้พี่ซื้อลูกอมมาฝาก หลานด้วย” ผมบอก เน้นย้ำบางคำแล้วหยิบลูกอมออกมาจากถุงร้านสะดวกซื้อ เอี๊ยมรีบเบี่ยงตัวพาลูกหลบอย่างกับผมเป็นแม่มดใจร้ายในนิทานสโนว์ไวท์ ผมเลิกคิ้วมองเธอ

           “เอ่อ ขอบคุณค่ะ แต่ว่าอาร์คไม่ชอบลูกอม”

           โกหก วันนั้นเด็กนี่ยังร้องขอจากผมอยู่เลย

           “ม่ายยย อ๊ากชอบคับ ชอบๆ ลูกโอมมม ชอบลองจากทีเล็ก(ทีเร็กซ์)เลย!” ลูกชายเธอร้องลั่น ทำเอาผู้เป็นแม่หน้าชาค้าง ฮ่ะๆ ตลกชะมัด ว่าแต่อะไรวะทีเล็ก? มันมีทีใหญ่ด้วยหรือเปล่า ช่างเถอะๆ สนใจแค่เศษหน้าสวยๆ ของคุณแม่ยังสาวก็พอ ผมเกือบหลุดขำแล้วถ้าไม่เจอสายตาจับผิดของเธอ

           เราสองคนต่างกำลังพิจารณาอีกฝ่ายเงียบๆ ไม่กระโตกกระเตก เหมือนไก่เห็นพุงงู งูเห็นหงอนไก่อะไรแบบนี้ ถูกปะวะ อยู่เมืองนอกมานาน จำไม่ได้ละ หรือจะเป็นไก่เห็นเขางู งูเห็นไข่ไก่? ได้ยินเหมือนซาวด์เอฟเฟ็กต์ กา... กา...

           ผมกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “แต่ดูท่าลูกชายเธอจะชอบนะ”

           เอี๊ยมออกอาการลุกลี้ลุกลน ไม่อยากให้ลูกชายอยู่ใกล้ผม แต่ผมหน้าด้านซะอย่าง ขยับไปใกล้เธอแล้วแบมือโชว์ลูกอมให้เด็กน้อยดู ตาแป๋วๆ จ้องเขม็ง

           “จะจะเอาโลดโนมๆ”

           ผมหรี่ตามองเด็กเรื่องมากด้วยความไม่พอใจนิดๆ เพราะแม่ของเจ้าหนูทำหน้าชอบใจ

           “มีแค่รสช็อกโกแลต”

           อาร์คเบะปากมองแม่ตัวเอง ส่งเสียงอย่างเอาแต่ใจ “อ๊ากจะเอาโนมๆ”

           “เอาแต่ใจแบบนี้ได้ใครวะ” ผมบ่นอุบอิบ เหล่มองคนเป็นแม่ ได้แม่ชัวร์!

           “อย่าเรื่องมากสิครับอาร์ค เอี๊ยมเคยบอกว่าเวลาผู้ใหญ่ให้ของให้รับไว้และบอกขอบคุณ อย่าเสียมารยาทเลือกในสิ่งที่ตัวเองชอบ ไม่ชอบก็ต้องรับเป็นการรักษาน้ำใจ ถ้าไม่ทำแบบนั้นคราวหน้าผู้ใหญ่เขาจะไม่เอ็นดูให้ของแล้วนะ เข้าใจไหมครับ”

           อาร์คเงียบไปสักพัก ใช้นิ้วชี้ป้อมๆ แตะที่แก้มตัวเองหลายทีเหมือนกำลังคิด หรี่ดวงตาเรียวลง ท่าทางน่ารักแบบนั้นทำเอาหัวใจผมพองโต อ๊า... น่ารักจริงๆ ลูกพ่อ โซคิ้วท์สุดๆ เฮ้ย! อะไรเนี่ย ผมคงไม่ได้หลงเสน่ห์เด็กนี่เข้าหรอกนะ

           “แต่... แต่... อ๊ากอยากกินอยากกินโลดโนมนี่คาบบบ ไม่ลู้ล่ะ ถ้าโลงหัวพืชอยากให้โผมกินก็ต้องเอาโลดโนมมา” พูดแล้วก็ดูดนิ้วโป้งตัวเองแทนซะเลย

           “ไม่เอานะอาร์ค เอี๊ยมบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าดูดนิ้วตัวเอง มันสกปรก ดูสิเล่นของเล่นมาเอาเข้าปากไปได้ยังไง ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาจะอดเล่นกับพี่ข้าวต้มนะเข้าใจไหมครับ” มีเพียงเรื่องของอาร์คที่ทำให้เธอแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เกร็งอย่างเวลาคุยกับผม ผมมองท่าทางนี้เงียบๆ “แล้วอีกอย่างนะครับ ไปเรียกลุงพระพายว่าลุงหัวพืชได้ไง”

           พอได้ยินคำว่า ลุงพระพายหัวใจผมพลันหดเกร็ง

           แล้วอะไรคือหัวพืช? ไอ้ด้อนท์อันเดอร์สแตนอีหลีเด้อ

           “ก็เอี๊ยมบอก... บอกว่าหัวโลงเขาเหมือน... เหมือนลูกพืช”

           “อ๋อ พีช ไม่ใช่พืชครับ ลูกพีชน่ะอาร์ค”

           “อ๋อ... ลูกพีดดด”

           ผมยกมือขึ้นจับหัวตัวเองงงๆ นี่กลายสภาพเป็นผลไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หวังว่าคงไม่มีมังคุดละมุดลำไยเป็นสวนตามมาหรอกนะ เอี๊ยมคงเห็นว่าผมสงสัยเลยชี้แจงเสียงอ่อย

           “สีผมพี่เหมือนสีลูกพีชน่ะค่ะ”

           “อ๋อ...” เข้าใจแล้ว ผมเองก็มองผมของเอี๊ยม เธอทำสีผมสีทอง ตัดหน้าม้าเสมอคิ้ว ทำให้ดูเป็นสาวเก๋ แต่มีความทะมัดทะแมง บวกกับส่วนสูงที่เกินมาตรฐานหญิงไทยแต่ไม่ใช่ระดับนางแบบ และไหนจะการแต่งตัวเรียบๆ อย่างเสื้อยืดกางเกงขายาว เธอจึงดูแมนๆ เหมือนเพื่อนชายลุยป่าอะไรงี้

           เธอไม่ใช่สเป็คผมเลยให้ตาย อย่างผมต้องสวยเริด น่าพกพา แล้วทำไมผมถึงได้หน้ามืดตามัวไปมีอะไรด้วยเนี่ย หุ่นก็โอเค แต่เรื่องหน้าอก... แค่พอมีไม่ได้เป็นอย่างที่ใจฝัน ลูกชายผมโตมาได้ไงวะกับแม่ที่ดูแทบจะไม่มีน้ำนม โอ้โมะ! ลูกพ่อออ โธ่ๆ น่าสงสารเหลือเกิน เอะ! หรือเธอจะซ่อนรูปกว่าที่คิด

           “โนมๆ” เด็กน้อยยังคงร้องบอก ผมทำหน้าลำบากใจ ไม่ได้ซื้อรสนมมานี่นา “อ๊ากจะเอาโลดโนมๆ”

           กลายเป็นเด็กงอแงไปซะแล้ว เอี๊ยมเลยต้องปรามเสียงดุ

           “อย่าดื้อสิอาร์ค”

           ดูเหมือนเด็กนี่จะชอบให้แม่ดุ เพราะในดวงตาเจ้าเล่ห์นั่นไม่ได้มีความสำนึกเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความสนุก รู้สึกขัดหูขัดตา เหมือนเห็นปีกเดวิลข้างหลังไวๆ ผมแสยะยิ้มแล้วใช้นิ้วโป้งหนาใหญ่ยัดเข้าไปในปากเล็กๆ ที่ร้องเจื้อยแจ้วให้สงบลง ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจกับรสชาติเค็มๆ ในปาก

           รู้สึกสะใจแกมเอ็นดู ไอ้เด็กนี่ท่าจะไม่ธรรมดา

           “มีแต่รสเกลือ กินซะ!

           อาร์คหยุดนิ่งไปนาน เอี๊ยมเองก็ดูตกใจเกินเหตุ ก่อนที่เด็กน้อยจะอ้าปากคายนิ้วผมแล้วร้องไห้จ้า

           “แง้! เค็มมม”

           “อย่าร้องสิครับ โอ๋ๆ” เอี๊ยมรีบตบหลังลูกชายเบาๆ ผมแสยะยิ้มใส่เด็กน้อยที่ผินหน้าหนีอย่างไม่ต้องการต่อสู้อีก

           โธ่! นึกว่าจะแน่ไอ้ลูกหมา อ่าวเวร! มันลูกผมนี่หว่า

           ด้วยสายใยรักที่มีในสายเลือดหรือเปล่าไม่รู้ หรืออาจจะคิดไปเอง ผมถึงได้ขยับเข้าไปใกล้เอี๊ยมที่อุ้มอาร์คอยู่ แต่ดูเหมือนอีกคนจะระวังตัวแจ พอผมเข้าใกล้ก็ถอยห่าง ก้าวเข้าไปหาก็ถอยหลัง ผมหรี่ตาลงมองแม่กับลูก

           “กลัวอะไร?” ผมถามตรงๆ เอี๊ยมสะดุ้งแล้วมองตื่นๆ ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังยกยิ้มมุมปากที่คนอื่นฟันธงว่าดูเจ้าเล่ห์อยู่

           อ๊า... ใช่สิ ก็ผมรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ส่วนอีกคนได้แต่ระแวง  พวกวัวสันหลังยาว ใช่มะ? (สันหลังหวะไหมพ่อคุณ)

           “พี่จะเข้าไปรอในบ้านก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันจะพาอาร์คไปเดินเล่นที่สวน สาธารณะ”

           “ไปด้วยสิ”

           “มะ...ไม่ต้องค่ะ”

           “เธอจะทิ้งแขกไว้บ้านคนเดียวเนี่ยนะ เสียมารยาทเกินไปหรือเปล่า” ผมจ้องเธอเขม็ง อาร์คยังซุกใบหน้าลงที่ซอกคอเธออย่างไม่กล้าสู้หน้าผม สะอึกสะอื้นจนเกินเหตุ ผมเริ่มสงสัยว่ามันจะเป็นแค่การแสดง ไอ้เด็กนี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของผมนะ ความกะล่อนคงไม่แพ้กันล่ะ “อันที่จริง... พี่ตั้งใจมาหาอาร์ค”









 
Talk : 2 อ่าวๆ พระพาย เมียเขาไม่อยากให้รับผิดชอบซะแล้วสิ
ฮุๆ 
ปล. จากที่ถามกันมา บีลีฟก็คือบีลีฟจากเมียใจมารของพี่พันเก้าค่ะ พ่อของบีลีฟก็คือกาฬวาต ซึ่งเป็นพี่ชายของไฟกัลป์ พ่อของพระพายนั่นเองจ้า ^^

Talk : เห็นรีดถามว่านี่ใช่เด็กอายุ 2 ขวบจริงไหม สำหรับอาร์ค
ตัวอาร์คเนี่ย ไรต์ อ้างอิงพัฒนาการมาจาก มันเซ ย่า!!! 55
อายุตอนที่นางเข้าร่วมรายการ เดอะซุปเปอร์แมนรีเทิร์นของเกาหลีนั้น 2 ขวบ 3 เดือนค่ะ
พูดจารู้เรื่องแล้ว อาจมีติดๆ ขัดๆ ตามประสา แต่นางฉลาดมาก
และแสบมาก อิอิ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,011 ความคิดเห็น

  1. #3973 PUILS (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:30
    ทำไมถึงพึ่งมาหาเรื่องนี้เจอนะ สนุกอ่ะ ขำจนเหงือกแห้ง5555
    #3,973
    1
  2. #3813 Aern&Kyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 16:11
    พระพายนายจะพูดไทยคำอังกฤษคำทำไม555555555
    #3,813
    0
  3. #495 MinPark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:43
    พระพายนายนกละล่ะ
    #495
    0
  4. #494 MinPark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:43
    พระพายนายนกละล่ะ
    #494
    0
  5. #484 TeddyBear_AB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 08:08
    สงสารทั้ง 2 คนเลยอ่ะ
    #484
    0
  6. #371 devilrecords (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 20:42
    พระพายโดนเมียเท ลูกก็ไม่ชอบหน้าอีก เอาไงล่ะทีนี้
    #371
    0
  7. #370 หว๋าย.... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 19:46
    #370
    0
  8. #369 SparklingSweet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 15:02
    ว้าย พระพายเมียไม่เอา555555555
    #369
    0
  9. #368 littletoeyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 13:05
    พระพายเหมือนนายจะนกนะ คิคิ
    #368
    0
  10. #367 หว๋าย.... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 12:39
    #367
    0
  11. #366 BowAgase (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 12:32
    อ้าวพระพายโดนข่มขืน555
    #366
    0
  12. #365 fandefsoul (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:42
    สงสาร555555555พระพายผู้โดนกระทำฮื่อ
    #365
    0
  13. #364 BeamBeamBie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:30
    วั่ย ตั้ย ล้าวววว
    พระพายโดนข่มขืน
    กร๊ากกกกก
    #364
    1
  14. #363 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 08:59
    ไม่ดีเหรอพระพายไม่ต้องรับผิดชอบ ยังไงก็ไม่ได้ชอบเอี๊ยมอยู่แล้ว แต่ก็นะลูกทั้งึนใช่ป่ะ
    #363
    0
  15. #362 onenazaaaaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 08:15
    มาเป็นครอบครัวสุขสันต์กันเถอะ
    #362
    0
  16. #361 nokbamboo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 08:12
    เอางัยดีหล่ะพระพาย เอี้ยมเขาไม่อยากให้รับผิดชอบ ก็ตอนนั้นพระพายต้องไปเรียนต่อเมืองนอกเอี้ยมจึงไม่อยากไปทำลายอราคตของพระพายแต่ตอนนี้เรื่องราวมันมาไกลจนเอี้ยมสามารถอยู่ได้แล้วเอี้ยมคงคิดแบบนี้แต่สำหรับพระพายไม่เพราะเหมือนคนโดนทิ้งตั้งแต่แรกเลยประกอบกับพ่อแม่ตัวเองอยากอุ้มหบาน เดี๋ยวนะถามนิดหนึ่งบีลีฟที่เป็นพี่ของพระพายนี่คนเดียวกันกับที่เป็นภรรยาของเวฬา เรื่องเมียใจมารหรือเปล่า
    #361
    1
    • #361-1 แม่แบบแผ่นพิมพ์(จากตอนที่ 4)
      17 เมษายน 2560 / 11:16
      ค่า พ่อของบีลีฟคือกาฬวาตจ้า พี่ชายของไฟกัลป์พ่อพระพายค่ะ
      #361-1
  17. #360 JittinanManeewan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 07:06
    เมียไม่ให้รับผิดชอบบบจ้าาาาาา นก65666665
    #360
    0
  18. #359 JittinanManeewan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 07:06
    ว้ายยยยยยนก 5555555
    #359
    0
  19. #358 PS.Miliw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 06:31
    เมียไม่รับจ้าาาา
    #358
    0
  20. #357 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 02:49
    โอ๊ยยยยยยยย หน่วงใจ ><
    #357
    0
  21. วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:58
    เอาไงล่ะทีนี้ เมียไม่โอเคอ่ะ
    ไปฟ้องเอชเลย จะได้รู้ว่าจะโดนตัดตอน หรือ จะปิดซอยฉลองดี 555555
    #356
    0
  22. #355 Pvl6ic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:52
    ทำไมอะเอี๊ยม เอี๊ยมรู้สึกยังไงกันแน่
    #355
    0
  23. #354 TeddyBear_AB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:51
    เจิมมมมม
    #354
    0
  24. #353 kmcnnn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:45
    พระพายยเอ้ยยน่าสงสารจริงๆ
    #353
    0
  25. #352 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:17
    อัพค่า
    #352
    0