Playing with Prapai พระพายใส่เอี๊ยม [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 16 : พระพายใส่เอี๊ยม : CHAPTER 15 สู้เว้ย! [100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    17 ส.ค. 61



 

15

สู้เว้ย!



            พอกลับเข้ามา อาร์คก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว ฉันนั่งลงข้างเตียงอย่างเงียบเชียบ ลูบใบหน้าเปื้อนน้ำตาของลูกชายด้วยความสงสาร แวบหนึ่งมีความคิดวูบขึ้นมา ฉันควรจะบอกเรื่องพี่พระพาย แต่ว่า... เฮ้อ ฉันดูเป็นคนเห็นแก่ตัวมากไหม

           ฉันรักลูก แต่ฉันไม่ได้รักพ่อของลูก

           “ไปจัดการไอ้พระพายมาแล้วล่ะสิ” เอชถามโดยไม่ได้หันมามอง เพราะกำลังเก็บของกินของอาร์คเข้าตู้เย็น

           “อืม”

           “มันก็พูดไปโดยไม่คิดเท่านั้นแหละ อย่าไปโมโหมันนักเลย เห็นมันตัวโต แต่สมองเท่าเด็กอนุบาล”

           คงจะจริง

           “แกอยู่เป็นเพื่อนลูกนะ เดี๋ยวฉันไปดูร้านหน่อย ทิ้งมานานละ”

           เอชเดินมาตบบ่าฉันเบาๆ ฉันมองหน้าพี่ชายด้วยความซาบซึ้งใจ ถ้าไม่มีเขา คิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงกับทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น ขอบตาของฉันร้อนผ่าว ความอ่อนแอกำลังจะกลับมาอีกครั้ง

           “ขอบใจมากนะเอชที่ดูแลอาร์ค ขอบใจจริงๆ”

           “เฮ้ย อย่ามาดราม่าสิวะ ยังไงไอ้อาร์คมันก็หลานฉัน เป็นสายเลือดของฉันด้วย ตัวมันก็เล็กนิดเดียว ไม่คณามือฉันหรอกน่า สบายมาก และต่อให้มันตัวโตเท่าไดโนเสาร์ล้านปีอย่างที่มันชอบมโน ฉันก็ไม่เดือดร้อนหรอก อย่าคิดมากนะไอ้เอี๊ยม ฉันเคยบอกแกแล้วไง ไม่ว่ายังไง ฉันก็รับได้ทั้งนั้นเพราะว่าแกเป็นน้องของฉัน”

           ฉันจับมือพี่ชายตัวเองแล้วพยักหน้ายิ้มๆ

 

[PRAPAI : TALK]

           ผมค่อยๆ เดินห่างออกจากหน้าต่างของตู้คอนเทนเนอร์ หลังจากแอบฟังสองพี่น้องคุยกันมาสักพัก ไอ้เอชรักน้องสาวมันมาก ถ้ารู้ว่าผมเป็นพ่อของหลาน ไม่อยากจินตนาการเลยว่ามันจะจัดการผมยังไง เห็นลันล้าแบบนั้น พอเข้าโหมดโหดมันน่ากลัวมาก

           ผมยืนมองท้องฟ้า คิดไม่ตกอยู่สักพักไอ้เอชก็เดินออกมา

           “ขอโทษแทนน้องกูด้วย ถ้ามันพูดอะไรไม่ดีออกไป ไอ้เอี๊ยมเป็นห่วงลูกมาก”

           รู้สึกกล้ำกลืนยังไงแปลกๆ แหะ เฮ้อ... ผมดันไปทำผิดไว้นี่สิ

           “กูก็ผิดเองแหละ ไปยุ่งเรื่องของลูกคนอื่นเขาแบบนั้น” ผมแอบประชด

           ไอ้เอชเงียบไป ก่อนจะถอนหายใจแล้วเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ผมเหล่มองด้วยความสงสัย เหมือนว่ามันมีอะไรอยากพูดกับผม

           “กูถามจริงๆ นะไอ้พระพาย มึงสนใจน้องกูเหรอ อยากจีบว่างั้น?”

           ผมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน

           “เฮ้ย! บ้า น้องสาวเพื่อนก็เหมือนน้องสาวกู”

           “ก็ดี เพราะกูไม่สนิทใจที่จะให้มึงมารับผิดชอบชีวิตน้องสาวกับหลานกู ไอ้เอี๊ยมไม่ใช่ตัวคนเดียว มันมีลูกแล้ว กูไม่อยากเจอเรื่องน้ำเน่าเหมือนละครหลังข่าว กูกลัวว่ามันจะเสียใจ แค่นี้กูก็โกรธตัวเองจะตายห่าแล้วที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นสักอย่าง”

           ผมแอบกลืนน้ำลายลงคอ “แล้วถ้ามีคนมาจีบน้องมึงล่ะ”

           “ไอ้ธามน่ะเหรอ”

           “มันเป็นใครวะ!” ผมรู้สึกเลือดร้อนขึ้นทันที ไอ้ชื่อนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน

           “รุ่นพี่ที่คณะไอ้เอี๊ยมมัน แต่ถ้าเทียบอายุ ก็น่าจะรุ่นเดียวกันนั่นแหละ”

           หรือว่าจะเป็นไอ้ตี๋หน้าจืดที่เจอตอนไปส่งเอี๊ยมที่มหาวิทยาลัย ต้องใช่แน่ๆ มันชื่อธามงั้นเหรอ จะจำเอาไว้เลยสัส! อยากมาเป็นพ่อของลูกกูเหรอ เว้ย! ทำไมหัวร้อนวะ

           “แล้วมึงยอมเหรอ”

           “มันก็ไม่ได้จะขอแต่งงานซะหน่อย”

           “อ้าวทีกู”

           “ส่วนมึง ไม่คิดจริงจังถึงขั้นแต่งงานอย่ามายุ่ง” มันจ้องหน้าผมอย่างกดดัน คือถ้าผมคิดจะคบเล่นๆ นั้นห้ามยุ่งเด็ดขาด แต่ถ้าจะหวังมากก็ไม่สนิทใจยกให้ อะไรของมันวะ ลำเอียงนี่หว่า

           “กูไปดูร้านละ ส่วนมึงจะไปไหนก็ไป บาย” แล้วมันก็เดินกลับเข้าไปในร้าน ทิ้งให้ผมอยู่ตรงนี้คนเดียว

           ไปไหนดีวะ? เข้าไปหาเมียตอนนี้คงได้มีเรื่องกันอีก ผมอุตส่าห์พยายามทำเรื่องเครียดให้เป็นเรื่องตลก แต่ดูท่าเธอจะยิ่งเกลียดขี้หน้าผมมากขึ้น ไม่เข้าใจ หน้าตาผมออกจะหล่อ การศึกษาก็ดี แม่งไม่ช่วยอะไรเลย ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดดูรูปในแกลอรี่ ลูบใบหน้าน้อยๆ ของอาร์คในนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

           แม้จะแสบ แต่ก็น่ารัก ไม่อยากให้มีน้ำตาเลยจริงๆ

           ลูกพ่อ...

           เฮ้อ... ผมถอนหายใจแล้วเดินล้วงกระเป๋าออกไปจากร้าน

          

           ผมแวะไปที่ห้างดังหาซื้อตุ๊กตาไดโนเสาร์มาได้สิบกว่าตัว หลากหลายสายพันธุ์ ซึ่งเป็นพันธุ์เหี้ยอะไรบ้างก็ไม่รู้หรอก แล้วตรงดิ่งไปบ้านไอ้เอช รู้อยู่แล้วว่ามันเก็บกุญแจสำรองไว้ตรงไหน เลยไม่เดือดร้อนที่จะมาโดยไม่บอกเจ้าของบ้านก่อน

           พอมาถึงหน้าบ้านไอ้เอชก็เห็นรถจอดอยู่ก่อนแล้วคันหนึ่ง คุ้นๆ ว่าจะเป็นรถของเฟย์ ผมจอดรถไว้หน้าบ้าน มองเข้าไปเห็นเฟย์ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างบ้าน เธอจ้องบริเวณใต้ต้นนิ่งโดยไม่ขยับตั้งแต่ผมมาจนกระทั่งเปิดประตูรถออกไปก็ยังอยู่แบบนั้น ผมขมวดคิ้วยุ่ง เพ่งมองดีๆ ก่อนจำได้ว่าตรงนั้นคือหลุมฝังศพเจ้าสิบแปด

           ผมทั้งอุ้มและหิ้วตุ๊กตาสำหรับลูกชายเข้าไป เหมือนเฟย์จะรู้ตัวแล้วว่ามีคนมารีบหันมามอง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นผม เธอค่อยๆ คลี่ยิ้มแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา

           “หวัดดีพระพาย”

           “หวัดดีเฟย์ มาหาไอ้เอชเหรอ มันอยู่ร้านแหนะ”

           “เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว”

           “อ้าวเหรอ” ผมยิ้มน้อยๆ แล้วเดินไปเปิดประตูบ้าน เหล่มองหลุมเจ้าสิบแปดเล็กน้อย แล้วส่ายหน้าสองสามที

           ไปสบายเถอะนะ...

           เฟย์ช่วยผมเปิดประตูแล้วมองบรรดาตุ๊กตาด้วยความสนใจ

           “โห่ ตุ๊กตาเยอะจังเลย”

           “ซื้อมาเอาใจอาร์คน่ะ เห็นชอบไดโนเสาร์นัก ซื้อมาให้ล้นห้องเลย”

           สำหรับลูกชายผม ให้ซื้อหมดโรงงานยังได้เลย เฟย์ชะงักโดยที่ถ้าไม่สังเกตดีๆ จะไม่เห็นหรอก แต่บังเอิญผมดันหันไปพอดี เธอรีบยิ้มแล้วยื่นแขนมาช่วย

           “ดีจัง มาเดี๋ยวฉันช่วย”

           “ขอบใจ”

           “เอาไปไว้บนห้องอาร์คเลยนะ”

           “อืม” ผมพยักหน้ารับ เฟย์เลยเดินนำขึ้นไปบนบ้าน   

           “อาร์คเป็นเด็กน่ารัก ใครเห็นใครก็รัก ฉันไม่แปลกใจเลยว่านายจะหลงรักอีกคนทั้งที่ดูไม่น่าจะชอบเด็ก”

           “ตอนแรกก็ไม่น่ารักหรอก กวนโอ๊ยจะตาย แต่ก็มีเสน่ห์อีกแบบ ทำให้หลงรักโดยไม่รู้ตัวเลยล่ะ”

           เฟย์ยิ้มแล้วเปิดประตูห้องอาร์ค เราสองคนช่วยกันจัดตุ๊กตาไว้เต็มเตียงที่เล็กกว่าเตียงที่บ้านผมเกือบห้าเท่า แล้วก็ลงมาดื่มน้ำกันข้างล่าง

           “เห็นเอชเล่าว่าอาร์คเสียใจมากที่หมาตัวนั้นตาย น่าสงสารเนาะ เด็กน้อยก็งี้แหละ ขนาดฉันยังใจหายเลยที่รู้ข่าว” ถึงได้ไปยืนจ้องหลุมเจ้าสิบแปดอยู่ตั้งนานสองนานสินะ

           “อืม มันเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่มีใครตั้งตัวเลย โชคร้ายจริงๆ”

           “ดูนายจะแคร์อาร์คมากเลยนะ ทำไม อยากได้เป็นลูกเหรอ” เธอจ้องผมนิ่งๆ ผมชะงัก กลัวว่าเธอจะดูออกรีบส่ายหน้าพัลวัน

           “เปล่า ไม่ใช่ซะหน่อย ก็เห็นเป็นหลานนั่นแหละ ไอ้ตัวยุ่งน่ารักออก”

           “ว้า ฉันอุตส่าห์ดีใจ คิดว่านายชอบเอี๊ยมซะอีก”

           “บะ...บ้า!

           “ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย แหม~ ฉันไม่บอกเอชหรอกน่า” เฟย์แตะแขนผมยิ้มๆ

           โอ๊ย! รู้สึกเลือดลมในกายพลุ่งพล่าน กลัวโดนจับได้ชะมัด ผมรีบเดินไปที่โซฟาตรงห้องรับแขก

           “หาว~ เหนื่อยจนง่วง”

           “ฮ่ะๆ นายนี่จริงๆ เลย” ได้ยินเสียงเฟย์หัวเราะตามหลังมาจากในครัว

           ผมกำลังจะนอนเล่นบนโซฟา แต่นึกอะไรขึ้นได้จึงเดินกลับไปยังรถเพื่อหยิบของที่ลืมไว้ แล้วตาดันไปเห็นอะไรบางอย่างที่ติดอยู่ตรงล้อรถของเฟย์

           พอมองดูที่กระโปรงรถก็ไม่มีอะไร กำลังจะก้มลงมองตรงล้อให้ชัดๆ เฟย์ที่เดินตามออกมาดันเรียกไว้ซะก่อน

           “พระพาย เอชอยากคุยกับนายแหนะ”

           ผมมองโทรศัพท์มือถือฟรุ้งฟริ้งตามสไตล์เจ้าของแล้วรับมาถือแนบหู ลืมเรื่องล้อรถไปเลย

           “เออ ว่าไง”

           [ตอนนี้มึงอยู่บ้านกูเหรอ ย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ที่บ้านกูเลยไหม]

           “ได้เหรอ” ผมแกล้งถามไปงั้น

           [จ่ายค่าเช่ามาด้วย รวยแล้วอย่าทำงก]

           “เออ มึงกลับมาแล้วกูจะจ่ายให้ทุกบาททุกสตางค์เลยไอ้ห่า” ผมแทบกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ “แล้วมึงอย่าลืมเด็ดขาดเลยนะ ด้อนท์ฟอร์เก็ท ว่าเงินที่มึงจะเก็บไว้แต่งเมียน่ะ มีของกูอยู่ด้วย”

           [ย๊าๆ!!! เฟย์ก็อยู่นั่น พูดทำไมวะ กูอายนะเว้ย]

           ผมเหล่มองเฟย์ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ “แหม ทำเขิน”

           [เฟย์บอกเรื่องที่มึงซื้อตุ๊กตาไปให้หลานกูละ แหม พ่อบุญทุ่ม นี่ถ้ามันรู้คงดีใจใหญ่ ขอบใจมากนะเว้ย]

           “เออน่า ยังไงกูก็เป็นต้นเหตุทำให้หลานมึงเสียใจ”

           [ยังไงก็ขอบใจว่ะ เดี๋ยวรอกินข้าวเย็นพร้อมกันก่อนนะ กูคุยกับเฟย์แล้ว เดี๋ยวเฟย์จะเป็นคนทำอาหาร]

           ผมหันไปมองเฟย์ด้วยสายตาตะลึง

           “เฟย์จะทำอาหารเหรอ กินได้หรือเปล่าเนี่ย หวังว่าคงไม่ท้องเสียนะ”

           เฟย์หน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าโกรธหรืออายกันแน่

           “กินได้น่า ถ้านายท้องเสียฉันจะจ่ายค่ายาให้เอง”

           “โอ๋ๆ ล้อเล่นน่า ทำหน้าบึ้งไปได้ เดี๋ยวเหี่ยวก่อนได้ใส่ชุดเจ้าสาวนะ” ผมแซว ส่งผลให้หน้าของเฟย์แดงกว่าเดิม

           “พูดอะไรน่ะ ฮึ้ย! ไม่คุยด้วยแล้ว ฉันจะไปตลาด นายจะไปด้วยไหม”

           “ไปก็ได้ จะปล่อยให้ว่าที่เจ้าสาวเพื่อนไปหิ้วของคนเดียวได้ไง แค่นี้นะไอ้เอช ไว้ค่อยคุยกันที่บ้าน” ผมบอกปลายสายที่ยังอยู่

           [ได้ๆ ช่วยเฟย์หิ้วของให้ดี อย่าให้รู้นะว่ามึงทิ้งเฟย์ไปม่อสาว]

           “กลัวกูได้ดีกว่าเหรอ ไอ้เด็กขี้อิจฉา”

           [ไอ้เวรนี่!!!]

           ผมหัวเราะลั่นอย่างสะใจ วางสายแล้วคืนโทรศัพท์ให้เฟย์ จากนั้นหยิบกุญแจรถออกมาปลดล็อกรถ เมื่อเรานั่งและคาดเข็มขัดนิรภัยกันเรียบร้อยแล้วเฟย์ก็ชูถุงอะไรบางอย่างขึ้นมา

           “นี่อะไรอ่ะ?”

           “อ้อ ทีเด็ดน่ะ”

           “หือ?”

           “ไว้คอยดูคืนนี้ก็แล้วกัน” ผมยิ้มอย่างมีเลศนัย เฟย์เลยยิ้มตามแล้วเก็บถุงนั้นไว้ที่เดิม

           วันนี้ขอทำตัวปัญญาอ่อนซักวันละกัน เพื่อลูกชายตัวเอง สู้เว้ย!



       











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,011 ความคิดเห็น

  1. #3988 YLLK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 19:19

    น่ารักกกกกก
    #3,988
    1
  2. #2268 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 01:08
    5555555น่ารักอ่ะ
    #2,268
    0
  3. #2249 PS.Miliw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 15:32
    น่ารักไปอีก5555
    #2,249
    0
  4. #2248 eye_w (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 15:13
    โอ๊ยยยยย น่ารักกกก
    #2,248
    0
  5. #2247 SamsungJung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:17
    เมื่อไหร่เอี๊ยมจะใจอ่อนเนี่ยยย
    #2,247
    0
  6. #2246 nokbamboo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 13:30
    พรพายง้อเอี้ยมให้สำเร็จนะ
    #2,246
    0
  7. #2245 peemai111 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:02
    พ่อลูกเล่นกัน สนุกสุดเหวี่ยงไปเลย 555+
    #2,245
    0
  8. #2244 Nattha1995 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:23
    อ๊ากกก ทำไมหนูน่ารักแบบนี้ละลูกกก
    #2,244
    0
  9. วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:20
    ขำจริงๆ พ่อลูกคู่นี้
    อ๊ากลูก กริ๊ดเป็นตุ๊ดเด็กเล้ยยยยยย 555
    #2,243
    0
  10. #2242 Chimchim_9595 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:20
    งื้อออพ่อลูกเล่นกัน หวังว่าเอี๊ยมจะใจอ่อน
    #2,242
    0
  11. #2241 Meawwk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 21:10
    น่ารักกกกก
    #2,241
    0
  12. #2240 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 20:45
    พ่อลูกเขาเล่นกัน แม่เอี๊ยมเห็นแล้วไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ
    #2,240
    0
  13. #2239 devilrecords (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 18:44
    อาร์คกลับมาร่าเริงแล้วสินะ พ่อลูกเล่นกัน น่ารัก ชอบๆๆ
    #2,239
    0
  14. #2238 KimMookGyeom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 17:31
    5555555 ครอบครัวสุขสันจริงๆๆ ชิบอ้ากเวลากรี๊ดด 55555 ดูพะพายตกใจ
    #2,238
    0
  15. #2237 JittinanManeewan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:53
    พ่อแม่ลูกกกงื้ออออ
    #2,237
    0
  16. #2236 1991may (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:46
    น่าร๊ากกกกกกกกก
    #2,236
    0
  17. #2235 onenazaaaaa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:10
    มีความเป็นครอบครัว
    #2,235
    0
  18. #2234 หว๋าย.... (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:09
    พระพาย หาโอกาส แซะเอี๊ยม ตลอตๆ อ่ะ...

    #2,234
    0
  19. #2233 Cbbingg (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:09
    ดูอบอุ่นมากเลยง่าา
    #2,233
    0
  20. #2232 NAAATTY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:08
    โอยอาร์คน่ารักกกกกกกก
    #2,232
    0
  21. #2231 Pond_BEG7 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:55
    น่ารักกวุ้ยยย
    #2,231
    0
  22. #2230 น้ำหยดดด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:54
    อาร์คลูกเป็นใช่มั้ยลูกกรึ้ดดไรเบอร์นั้น!!5555555
    #2,230
    0
  23. #2229 Ployly4787 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:51
    ใจละลาย ทีมพระพายเลยอ่า
    #2,229
    0
  24. #2228 dokao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:32
    น่ารักนะ
    #2,228
    0
  25. #2227 PS.Miliw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 02:41
    น่ารักกกก
    #2,227
    0