Playing with Prapai พระพายใส่เอี๊ยม [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 15 : พระพายใส่เอี๊ยม : CHAPTER 14 ปากแบบนี้... ดีจริงๆ [100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    17 ส.ค. 61






14

ปากแบบนี้... ดีจริงๆ





            อาร์คชะงักก่อนจะเหล่ตามองฉัน พอเห็นฉันมองก็รีบหันกลับไปแล้วพยักหน้ารับ เอชยิ้มน้อยๆ แล้วลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ

           “แล้วอาร์คอยากให้เอี๊ยมเหนื่อยเพิ่มหรือครับ?” สีหน้าจริงจังของเขาทำให้อาร์คนิ่งไป ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้า เช็ดน้ำตาที่เริ่มซึมป้อยๆ หัวใจฉันอ่อนยวบ ด้วยทั้งรักและสงสารลูก “ดีมากเด็กดี เพราะฉะนั้นอาร์คอย่างอแงให้เอี๊ยมไม่สบายใจเข้าใจไหม”

           “ฮะ”

           ฉันมองพี่ชายตัวเองด้วยสายตาภูมิใจ ไม่น่าเชื่อ บทจะจริงจังสั่งสอนหลาน เขาก็ทำได้ดี

           “เอาล่ะ กินข้าวซะนะ แล้วอย่าลืมดื่มนมด้วย จะได้สูงๆ รู้ไหมสาวๆ ชอบผู้ชายตัวสูง เขาไม่สนพวกแคระเตี้ยหรอก เอ้า เจาะให้เลยหลานรัก” เอชจัดการแกะหลอดเจาะใส่รูไว้ให้อาร์คอย่างเอาใจ คนเป็นหลานผงกหัวรับแล้วหันมาหาฉัน

           “เอี๊ยม อ๊ากไม่เลี้ยงมะหมาแล้วก็ได้...” อาร์คนิ่งไปเหมือนกำลังคิดอะไรก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองอย่างมาดมั่น “เอาไว้โตแล้วอ๊ากค่อยเลี้ยง”

           “ดีมาก เอี๊ยมรักอาร์คที่สุดเลยรู้ไหมครับ” ฉันบอกแล้วหอมแก้มนิ่มมีกลิ่นแป้งเด็กด้วยความรัก อาร์คพยักหน้าหงึกๆ แล้วชะโงกหน้ามาหอมแก้มฉันที่เอียงให้อย่างรู้งาน ปากแบะๆ ประทับลงบนเนื้อแก้มฉันแล้วยิ้มกว้าง ฉันหยิกแก้มยุ้ยๆ นั่นด้วยความเอ็นดู

           “อ๊ากก็ลักเอี๊ยม ลักที่โฉดในโลก”

           “ไม่รักลุงหรือไง” คนเป็นลุงทำเป็นน้อยใจ อาร์คเลยลุกขึ้นเหยียบเก้าอี้ ทำเอาฉันตาโตด้วยความตกใจ เป็นห่วงว่าจะพลาดพลั้งตกลงมาแล้วเจ็บหนัก เอชเองก็คงเป็นห่วง เลยรีบอุ้มอาร์คขึ้น เจ้าตัวยุ่งกอดคอลุงแล้วหัวเราะเอิ้กอ้าก มีความสุข ปากจิ้มลิ้มจุ๊บลงที่แก้มของลุงแรงๆ

           “อ๊ากลากโลงเอ็ดที่โฉดในจากกะวานเลย!

           “แบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย” เอชหันมายักคิ้วให้ฉัน แล้วเราก็หัวเราะกันอย่างมีความสุข

           ครอบครัวสุขสันต์ที่มีเราสามคน ก็พอแล้ว

 

           หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เดินหิ้วกระเป๋าออกมาจากบ้าน ระหว่างนั้นสายตาไปสะดุดกับตัวอะไรสักอย่างที่นอนนิ่งอยู่บนถนนหน้าบ้าน ฉันคิดว่าคงเป็นหมาจรจัดแถวนี้มานอนเล่นเลยไม่ได้ใส่ใจ เดินเลี้ยวไปอีกทาง แต่ทว่าสีแดงๆ ที่อยู่รอบตัวมันทำให้ฉันชะงักแล้วหันขวับกลับไปมอง

           คงไม่ใช่เลือดหรอกนะ

           ก้อนขาวๆ ที่มีสีแดงอยู่รอบตัวไม่ขยับเขยื้อน ฉันค่อยๆ ก้าวเข้าไปหามัน หัวใจเต้นรัวด้วยลุ้นว่าจะใช่เลือดหรือไม่ แล้วก้อนกลมๆ นั่นจะใช่เจ้าตัวที่คิดไว้หรือเปล่า ไม่หรอก พี่พระพายคงพากลับไปอย่างที่เอชบอก

           แต่ยิ่งเข้าไปใกล้ หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง หายใจแทบไม่ออก

           “เฮือก!!!” ฉันหายใจหอบเมื่อเห็นว่าร่างที่นอนอยู่นั่นคือเจ้าสิบบวกแปดจริงๆ ที่มันหายไปไม่ใช่เพราะพี่พระพายพากลับไป แต่เพราะ... มันตายแล้ว

           ฉันมองซ้ายมองขวาก็เห็นเพียงถนนว่างเปล่า แต่เมื่อหลายชั่วโมงก่อนต้องมีสักคันที่ขับชนมัน ฉันก็มัวยุ่งๆ แต่ไม่เห็นได้ยินเสียงอะไรนี่นา หรือจะเป็นตอนที่อาบน้ำ ฉันหันกลับไปมองในบ้านด้วยห่วงความรู้สึกของอาร์ค ถ้ารู้ว่ามะหมาโดนรถชนตายต้องร้องไห้แน่ๆ จึงรีบโทรไปหาเอช บอกให้หาอะไรให้อาร์คทำ แล้วออกมาจัดการศพเจ้าสี่ขาเพราะฉันต้องไปเรียนแล้ว พอถามว่าเมื่อเช้าเอชไม่เห็นมันเหรอ? เขาก็ตอบว่าตอนเข้า-ออกบ้านมัวแต่มองลูกสาวบ้านตรงข้าม เอิ่ม!!!

           ขอให้ไปสู่สุคตินะ ทั้งคนทั้งหมา!

          

Playing With Drinking Café

           พอเลิกเรียนฉันก็เจอพี่พระพายรออยู่ที่ร้าน เขาทำหน้าบึ้งเหมือนโดนตัวอะไรต่อย ก่อนจะลุกพรวดพราดเดินมาหาเมื่อเห็นฉัน

           “ทำไมใจร้ายแบบนี้วะ” ฉันเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ พี่พระพายเท้าสะเอว พร้อมกับจ้องหน้าฉันท่าทางน่ากลัว “ไม่อยากเลี้ยงมัน ก็ไม่เห็นต้องทิ้งต้องขว้าง ปล่อยให้มันตายเลย”

           ฉันรู้ทันทีว่าหมายถึงอะไร จึงเชิดหน้าจ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้

           “ฉันไม่ผิด ก็บอกแล้วไง หมาใครก็ให้ดูแลเอง พี่ดูแลมันไม่ดี ไม่พามันกลับบ้าน ก็เป็นความผิดของพี่คนเดียว ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย” ฉันบอกแล้วเดินผ่านเขาเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ อาร์คคงอยู่ในนั้น แต่แล้วต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของอาร์คดังระงม

           เกิดอะไรขึ้น!

           กำลังจะวิ่งไปเปิดประตูพี่พระพายก็คว้าแขนฉันแล้วกระชากให้หันกลับไปหา

           “นี่ปล่อยนะ ฉันจะไปดูลูก”

           “เธอทำให้ลูกเสียใจรู้บ้างไหมเอี๊ยม อาร์คอยากเลี้ยงหมาตัวนั้นมาก พอรู้ว่ามันตาย อาร์คก็ร้องไห้ไม่หยุด”

           ฉันเบิกตากว้าง ก่อนจะสะบัดแขนออกแรงๆ แม้เขาจะมีท่าทางน่ากลัวไม่เหมือนกับที่ผ่านมา แต่ฉันไม่สน ตอนนี้คนที่ฉันสนใจมีแค่ลูกเท่านั้น

           “ก็แค่เห่อ”

           “เธอไม่เข้าใจจิตใจของเด็กหรือไง แค่เธอไม่ให้เลี้ยงก็เสียใจมากพอแล้ว ยิ่งรู้ว่ามันไม่อยู่ มันจากไปเหมือนพ่อ รู้ไหมเด็กทุกข์ใจแค่ไหน!

           ฉันเม้มปากแน่น “พี่จะไปรู้อะไร พี่ไม่ได้เลี้ยงอาร์คมา อย่าทำเป็นรู้ดี”

           “ฉันไม่ได้เลี้ยงอาร์คมา แต่ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจลูก แต่เธอ! เธอพยายามขัดขวางฉัน อะไรก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่ดี”

           “ก็ใช่ไง ดูอย่างตอนนี้สิ พอมันตาย อาร์คก็เสียใจ นี่ดีนะที่มันถูกรถชนตาย ไม่ใช่ตายด้วยน้ำมือของเขาเอง ไม่อย่างนั้น อาร์คต้องเจ็บมากกว่านี้”

           “ถ้าเธอดูแลมันให้ดีกว่านี้ มันจะไม่ตายเลย”

           “โทษฉันเหรอ โทษตัวเองเถอะ พี่เป็นเจ้าของมันยังดูแลมันไม่ได้ ปล่อยให้มันตาย แล้วจะมาเอาอะไรกับฉัน” ฉันเริ่มโมโห เขาตั้งใจโทษฉันคนเดียวนี่นา ทั้งที่เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของฉัน ฉันไม่ได้เป็นคนพาเจ้าหมานั่นมา และที่สำคัญ ฉันไม่ได้เป็นคนขับรถชนมัน! “แล้วที่มันตาย แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่ฝีมือพี่”

           “หมายความว่าไง”

           “พี่อาจจะขับชนมันตอนกลับไปก็ได้”   

           “ฉันกลับตั้งแต่เมื่อคืน แต่มันถูกชนเมื่อเช้า!” พี่พระพายแย้งด้วยสีหน้าเกร็งเครียด

           “รู้ดีนี่”

           “อย่ามากวนนะเอี๊ยม ฉันไม่ชอบผู้หญิงดื้อด้านไม่ยอมรับความผิด”

           “พอทีเถอะ ฉันไม่ผิด เลิกยุ่งกับฉันและลูกได้แล้ว ดูสิว่าพี่ยุ่งแล้วได้อะไร! ถ้าพี่ไม่เอามันมา จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไหม!” ฉันผลักเขาแรงๆ แล้วเดินเข้าไปในตู้ เห็นอาร์คนั่งร้องไห้กอดตุ๊กตาไดโนเสาร์ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ข้างๆ นั้นเป็นเอชซึ่งนั่งกุมขมับอย่างเครียดจัด ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างอวบของลูกไว้ด้วยความทุกข์ใจเพราะเห็นน้ำตา “โอ๋ๆ เอี๊ยมมาแล้วครับๆ”

           อาร์คโผเข้ากอดฉัน ซบหน้ากับอกแล้วสะอื้น น้ำตาไหลเป็นทาง

           “มะหมาตายแล้ว มะหมาไม่อยู่กับอ๊ากเหมือนพ่อ ฮือๆ”

           “อย่าร้องไห้นะครับ ชูววว”

           “ฮือๆ”       

           ฉันกอดปลอบลูกชายอยู่นานกว่าจะสงบลงได้ ในที่สุดก็หลับคาอกแม่ไปด้วยน้ำตา ฉันเช็ดหยาดน้ำใสบนแก้มนิ่มให้อย่างเบามือ นิ้วสั่นด้วยความรู้สึกผิด ปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะฉัน ถ้าฉันดูแลมันให้ดีกว่านี้ก็คงไม่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น เอชไหวไหล่แล้วกำลังจะลุกไป

           “เดี๋ยว!” คนที่ถูกเรียกเอาไว้หันมามองงงๆ “อาร์ครู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

           เอชทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก

           “ก็ตอนที่ฉันกำลังขุดหลุมจะฝังมัน ลูกแกดันเดินมาเจอพอดี เลยร้องไห้โยเยไม่เลิก ฉันปลอบมาทั้งวัน เดี๋ยวหยุดเดี๋ยวร้องจนจะบ้าตายแล้วเนี่ย ไม่เคยเห็นอาร์คมันเสียใจขนาดนี้มาก่อนเลย”

           “ทำไมกันล่ะ” ฉันพึมพำด้วยความไม่เข้าใจ

           “อาจจะเป็นเพราะ... สัตว์เลี้ยงตัวแรก เลยฝังใจล่ะมั้ง”

           “ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เลี้ยงด้วยซ้ำ แล้วอาร์คก็เล่นกับมันไม่กี่ครั้งเองนะ จะผูกพันอะไรนักหนา ฉันคิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านี้” ฉันมองเอชด้วยหางตา กดดันหน่อยๆ

           “ก็... ไอ้พระพายน่ะสิบอกไอ้อาร์คว่า ถ้าเจ้าสิบบวกแปดโตเมื่อไหร่ พ่อของมันจะกลับมา”

           ฉันเบิกตากว้าง “เขาพูดแบบนั้นเหรอ! กล้าดียังไงมาพูดกับลูกฉันแบบนั้น”

           “อืม ฉันก็ด่ามันไปแล้วรอบนึง”

           ฉันกัดฟันแน่น อุ้มร่างเล็กลุกขึ้นแล้วยัดใส่มือพี่ชาย “ฝากลูกชายฉันแป๊บนึง”

           “เฮ้ย! แล้วแกจะไปไหน ถ้าไอ้อาร์คตื่นขึ้นมาไม่เจอแก ได้ร้องไห้อีกแน่”

           “ไปจัดการพวกยุ่งไม่เข้าเรื่อง!

           “ใจเย็นๆ นะเว้ย นั่นเพื่อนฉันนะ”

           ฉันไม่สน!

           ฉันเดินออกมาด้านนอก เจอพี่พระพายยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ ฉันพ่นลมหายใจแรงๆ แล้วเดินไปหาอย่างเอาเรื่อง

           “พี่กล้าดียังไงไปพูดเรื่องไร้สาระกับอาร์ค! พ่อจะกลับมางั้นเหรอ ไม่มีวัน! ได้ยินไหม! ว่าไม่มีวันที่อาร์คจะมีพ่อ!

           พี่พระพายชะงักด้วยสีหน้าอึ้งๆ ก่อนจะกัดฟันกรอด

           “ฉันนี่ไงพ่อ ดูให้ชัดๆ ฉันนี่แหละพ่อของอาร์ค”

           “ปล่อยฉันนะ อย่ามาทำบ้าๆ แถวนี้” ฉันพยายามผลักเขาออกเพราะถูกเขารวบเอวเข้าไปกอด มือหนาบีบคางฉัน บังคับให้เงยหน้าขึ้นมองเขา

           “ดื้อได้แต่พอน่ารัก อย่าทำร้ายจิตใจลูก เด็กมันไม่รู้เรื่องด้วย!

           “พี่ก็อย่ามายุ่งกับพวกฉัน!

           “จะยุ่ง”

           “พี่มันตัววุ่นวาย ไม่มีพี่ พวกฉันก็มีความสุขดี แต่พอพี่โผล่มา รู้ไหมฉันต้องกดดันแค่ไหน คิดมากแค่ไหน หวาดระแวงแค่ไหน!” ฉันรวบรวมแรงผลักเขาออก

           “ถ้าลำบากมากก็พูดความจริงไปซะสิ พูดไปเลย ว่าฉันเป็นพะ...”

           “อย่านะ!” ฉันรีบเอามือปิดปากของเขาไว้ไม่ให้พูดบ้าๆ ออกมา แม้ตรงนี้จะไกลจากตู้คอนเทนเนอร์และร้านมากพอสมควร แต่ฉันไม่อยากเสี่ยง ถ้ามีใครรู้เข้า เรื่องมันต้องไม่เงียบแน่

           พี่พระพายส่ายหน้าแล้วกดริมฝีปากลงมาบนฝ่ามือฉันหนักๆ ฉันรีบผละมือออก ผลักเขาไปหนึ่งทีแล้วหมุนตัวหนี แต่ยังไม่ทันจะหายใจคล่องก็ถูกกระชากให้หันกลับไปสู่อ้อมแขนแข็งแกร่ง

           “ปล่อยนะ! อยากตายหรือไงห๊ะ! เอชก็อยู่”

           “ก็ให้มันรู้ไปเลย”

           “ไม่ได้เด็ดขาด”

           “รอบนี้เธอดื้อเกินเหตุไปแล้วนะเอี๊ยม”

           “พี่โทษฉันอีกแล้ว ปล่อยนะ อื้อ~” ฉันเบิกตาโต กำลังจะอ้าปากพูดก็หมดโอกาสเพราะพี่พระพายประกบปากลงมาเสียก่อน ร้ายกาจที่สุด! ฉวยโอกาสได้ทุกครั้งไป นี่เรากำลังทะเลาะกันอยู่นะ!

           ฉันพยายามผลักเขาออก แต่ก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้ มือที่กำหมัดแน่นทุบเขาไม่หยุด แต่ทำแบบนั้นกลับยิ่งทำให้เขามีเหตุผลจะลงโทษฉันมากขึ้น ริมฝีปากคู่นั้นรุกรานแบบได้คืบจะเอาศอก มันเจือจางไปด้วยเพลิงโทสะที่อัดแน่น และยังมีประกายความพึงพอใจ แน่สิ! เอาเปรียบฉันคือสิ่งที่เขาสนุกที่สุด

           ฉันทั้งโกรธทั้งอาย อยากผลักเขาออกไปเหลือเกิน

           เรียวลิ้นร้อนผ่าวที่รุกล้ำเข้ามาพัวพันทำให้รู้สึกว่าสองแก้มร้อนวูบวาบ แม้ในใจจะโมโหหนัก แต่พอคิดถึงสัมผัสนี้ก็อดใจเต้นแรงไม่ได้

           เขาจูบจนหนำใจค่อยผละออก เลื่อนใบหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อจ้องหน้าฉัน ฉันได้แต่นิ่งเงียบ ไม่กล้าโต้แย้งอะไรอีก ส่วนเขาก็ยอมปล่อยมือโดยที่มุมปากมีรอยยิ้มจางๆ แต่กลับมีอิทธิพลต่อฉัน ไอ้ที่หายโกรธแล้วก็กลับมาโกรธอีกรอบ

           “ยิ้มอะไร!

           “ใจเย็นลงแล้วใช่ไหม ลองเปิดใจหน่อยสิเอี๊ยม อย่าเอาแต่โทษฉัน”

           “ก็มันจริงนี่ แล้วพี่ล่ะ พี่เองก็เอาแต่โทษฉันเหมือนกันนั่นแหละ ยังไงพี่ก็ผิด ถ้าพี่ไม่เอาหมานั่นมา อาร์คไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่”

           พี่พระพายนิ่งไป ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้

           “ก็ได้ๆ ฉันผิดเอง พอใจแล้วใช่ไหม”

           “อย่าทำเหมือนจำใจยอมรับทั้งที่พี่นั่นแหละผิด แถมยังพูดบ้าๆ กับอาร์คอีก”

           “ก็ยอมรับผิดแล้วไง” เขาทำไหล่ตก ถ้ามีหูมันคงลู่ลงหมดแล้ว ฉันแอบกระหยิ่มใจจึงยื่นคำขาด

           “พี่ยอมรับแล้วสินะว่าเป็นตัววุ่นวาย จากนี้ก็เลิกยุ่งกับพวกเราแม่ลูกซะที”

           พี่พระพายนิ่งไปจนฉันใจเสีย ก่อนจะทำหน้าจริงจัง

           “อย่าสั่งในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ ไอแค้นท์! ฉันทำผิดก็ยอมรับ แต่ฉันไม่มีทางยอมแพ้ เธออยากให้เลิกยุ่งมาก ฉันก็จะยุ่ง ไม่อยากรักฉัน ฉันก็จะทำให้รัก”

           “มันเกี่ยวอะไรกับทำให้รักเล่า!” ฉันโวยเสียงดังอย่างลืมตัวเพราะหัวใจมันเต้นแรง

           “คนเป็นผัวเป็นเมียกันบ้านไหนไม่รักกันเล่า”

           “แค่มีอะไรกันครั้งเดียว ไม่เกี่ยวกับรักไม่รักหรอกนะ วันไนต์สแตนด์น่ะ คนอย่างพี่คงสะกดจนชินแล้ว จะมาเอาอะไรกับฉันนักหนา”

           “แต่ถ้ามีอีกล่ะ?”

           ฉันชะงักเมื่อถูกเขาจ้องด้วยสายตาจาบจ้วง ดูหยาบคาย  และยังขยับเข้ามาใกล้อีก ฉันรีบถอยหนีเพราะกลัวจะโดนจับจูบกลางวันแสกๆ เหมือนเมื่อกี้

           “ไม่มีทาง!

           “จะคอยดู” เขายิ้มมุมปากอย่างมาดร้าย รู้สึกขนลุกชันทั้งตัว เสียวสันหลังวูบ ไม่มีทาง!

           “ฉันจะพาอาร์คกลับบ้าน ส่วนพี่... จะไปวันไนต์สแตนด์กับใครก็เชิญ”

           “เป็นเมียที่ใจกว้างน่าดูเลยนะ ยูอาร์โซคายด์”

           “เค้าเรียกไม่แยแสต่างหากค่ะ”

           “ใจร้าย” ฉันมองเขาอย่างโมโหแล้วสะบัดหน้าแรงๆ ตั้งใจจะเดินกลับเข้าไปในตู้ “ระวังคอเคล็ดนะ หึๆ ฉันเป็นห่วง”

           ฉันชะงัก แล้วเม้มปากกำหมัดแน่น ก่อนจะเดินไปอย่างไม่สนใจใยดี

           กวนประสาทที่สุด!








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,011 ความคิดเห็น

  1. #2202 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 15:11
    พระพายน่าสงสารนะ สู้ๆๆๆ
    #2,202
    0
  2. #2062 PS.Miliw (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:29
    รอจ้าาา
    #2,062
    0
  3. #2061 CREAM KUNG (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 13:05
    ใช่นางป่าวที่ชนเจ้า18+
    #2,061
    0
  4. #2060 Pratrana Sithiwong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 10:16
    อ้าว...ขุดหลุมรอแล้วเหรอ
    #2,060
    0
  5. #2059 JINREVIL (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 08:36
    เฟย์นี่ยังไง หรือว่า..... ฆ่าหมา
    #2,059
    0
  6. #2058 Poppop Jaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:36
    มีความจะไฝว้กะพี่ธาม55
    #2,058
    0
  7. #2057 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:49
    ยัยเฟย์นี่ยังไง คงไม่ใช่คนฆ่าสิบแปดหรอกนะ และดูนางจะเนื้อเต้นเวลาเจอพระพายจังนะ
    #2,057
    0
  8. วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:15
    ฉงฉานนนนนน สิบบวกแปดจุง T^T
    #2,056
    0
  9. #2055 sett2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 19:04
    รอค่าาาา
    #2,055
    0
  10. #2054 plengthanjira (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 18:20
    รอค้าา
    #2,054
    0
  11. #2053 JittinanManeewan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:33
    สงสารเจ้า18+
    #2,053
    0
  12. #2052 nokbamboo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:26
    หรือว่าคนที่ขับรถชนเจ้าสิบแปดบวกจะเป็นเหย์ เธอจึงรู้สึกเสียใจจึงมายืนดูหลุมฝั่งศพเจ้าสิบแปดบวก
    #2,052
    0
  13. #2051 หว๋าย.... (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:16
    อย่า บอกนะว่า เฟย์..เป็นคนชน 18+ อ่ะ ....
    #2,051
    0
  14. #2050 Chimchim_9595 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 14:31
    จัดดด เป็นนี้ต้องจัดสิคะรออะไร หึๆๆๆ
    #2,050
    0
  15. วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 01:12
    น่านนนนนนนน จะขอเบิ้ลอีกนะคร้าาาาา
    #2,049
    0
  16. วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 01:11
    เอออออออ ทำผิดก็ยอมรับ แต่ไม่ยอมแพ้เห้ยๆๆๆ
    #2,048
    0
  17. #2047 namphon1710 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 23:18
    รอบนี้จะนกไหมพระพาย ไรท์ค่ะ เอ็นซีก็ดีนะค่ะ
    #2,047
    0
  18. #2046 ` TKook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 18:50
    พี่พระพายคนหื่นตลอดเวลา 5555
    #2,046
    0
  19. #2045 plengthanjira (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 16:44
    รอค้าา
    #2,045
    0
  20. #2044 onenazaaaaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 15:52
    อารายเนี้ย
    #2,044
    0
  21. #2043 evefarii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 15:11
    เอาหน่อยๆ 5555
    #2,043
    0
  22. #2042 PS.Miliw (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:00
    ว๊ายๆๆๆ><
    #2,042
    0
  23. #2041 MOOKMARIN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 13:41
    เราว่าอาร์คอยากมีน้องค่ะ 5555
    #2,041
    0
  24. #2040 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 12:57
    ที่พูดมานี่คิดจะทำอยู่ล่ะสิ
    #2,040
    0
  25. #2039 sett2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 12:56
    ก็รักไงงงง
    #2,039
    0