Playing with Prapai พระพายใส่เอี๊ยม [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 14 : พระพายใส่เอี๊ยม : CHAPTER 13 อาร์ค หมา และน้ำตา [100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,855
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    17 ส.ค. 61


13

อาร์ค หมา และน้ำตา




           ฉันได้ยินเสียงรถก็ลุกไปเปิดประตูบ้านรอเพราะคิดว่าเป็นเอช จะได้เล่นงานให้เสร็จๆ ไป แต่ที่ไหนได้ ดันเป็นพี่พระพายซะงั้น นี่เขายังมาที่นี่อีกทำไม ก่อนหน้านั้นก็ตามมาตอนที่สายป่านมาส่ง แต่โดนโทรศัพท์เรียกไปไหนไม่รู้

           พี่พระพายทำหน้างงๆ ก่อนจะฉีกยิ้ม

           “มาเปิดประตูรับสามีกลับบ้านแบบนี้ เป็นเมียที่น่ารักดีจังเลย ต้องให้รางวัลซะแล้ว” เพ้อเสร็จก็ชะโงกหน้ามาใกล้ ฉันรีบขยับหนีแล้วปิดประตูใส่ แต่ก็ช้าไป เพราะเขาก้าวเข้ามาครึ่งตัวแล้ว ฉันจ้องหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ แล้วไหนจะเจ้าสี่ขาที่อยู่ในอ้อมแขนเขาอีก นอกจากทำตัวน่ารักน่าสงสารให้คนอุ้ม ก็ไม่เห็นว่ามันจะทำอะไร อ้อ มีกินและก็นอนแหละ

           “กลับไปเลยนะ แล้วเอาหมาพี่ไปด้วย”

           “ไม่ได้หรอก ฉันเอามาให้อาร์คแล้ว เอาน่า ลูกชายฉันจะได้มีเพื่อน”

           “เพื่อนน่ะหาได้ไม่ยากหรอกค่ะ แต่ฉันอยากให้ลูกฉันมีเพื่อนเป็นคนมากกว่า เพื่อนที่พูดจารู้เรื่อง ไม่ใช่เอาแต่กินกับนอน”

           “มันอยู่บ้านฉันมาสักพักแล้ว คงชินกับชีวิตสบายๆ ก็บ้านฉันรวยนี่หว่า แค่หมาตัวเดียว เลี้ยงให้เป็นหมาพระราชายังได้”

           “อย่ามาอวดรวยแถวนี้ ออกไปนะ บ้านนี้ไม่ต้อนรับ”

           “เหรอ~” เขาทำหน้าระรื่นไม่สลดสักนิดกับความรังเกียจที่ฉันอุตส่าห์ส่งผ่านทางสีหน้าและแววตา หนำซ้ำยังพยายามผลักเขาออกไปจากบ้านอีก แต่คนตัวสูงก็ยังดึงดันเข้ามาเดินฉาดฉายอวดความหล่อในบ้านอย่างไม่เกรงใจสักนิด พี่พระพายเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา แล้ววางหมาไว้ข้างๆ พอมันโดนลูบหัวสองสามครั้งก็หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

           ดูมันสิ ขี้เกียจตัวเป็นขนจริงๆ

           ฉันเดินมายืนกอดอกตรงหน้าพี่พระพายพร้อมเชิดหน้าขึ้น พูดอย่างไม่ใยดี ในขณะที่เขาเอียงคอมองเหมือนกำลังชมการแสดงอะไรอยู่

           “ฉันจะพูดอีกครั้งนะคะ กรุณาออกไปจากบ้านหลังนี้ และออกไปจากชีวิตฉันและลูก!

           “ไม่เมื่อยเหรอ ปวดคอแทนนะเนี่ย”

           “นี่พี่! ฉันจะเป็นประสาทตายแล้วนะ”

           “ถ้าเรื่องนี้ฉันพอมีทางช่วย ขึ้นเตียงกับฉันสิ รับรองหาย ไม่เป็นแน่ไอ้ประสาทบ้าบอเนี่ย” เขาพูดรู้เรื่องบ้างไหม หรือรู้จักเอาดีเข้าตัวอย่างเดียว ผู้ชายแบบนี้เนี่ยนะ อยากจะบ้าตาย

           “อี๋! ทุเรศ ใครจะไปขึ้นเตียงกับพี่!

           พี่พระพายแค่นหัวเราะแล้วเอนกายพิงโซฟา เอามือตบๆ สองสามครั้ง

           “งั้นเหรอ แต่ฉันไม่ชอบโซฟาสักเท่าไหร่ เพราะมันเล็ก แคบ ขยับคงไม่ถนัดนัก อิสน็อตกู๊ดไอเดีย เป็นความคิดที่ไม่ดีเท่าไหร่นะเอี๊ยม” กรี๊ด!!! ฉันอยากจะกรี๊ดดังๆ “แต่ถ้าเธอชอบ เอาเถอะ ฉันจะทำใจให้ชิน อัพทูยู ตามใจเธอเลยจ่ะ”

           อย่าทำหน้าเหมือนกรุณาฉันได้ไหม!

           “โรคจิต!

           “ไหนใครแคร์”

           “พี่นี่พูดไม่รู้เรื่อง หน้าตาก็ดี แต่ถ้าหน้าด้านหน้าทนด่าเท่าไหร่ไม่สะทกสะท้านก็เชิญค่ะ ฉันไม่อยากจะเสวนา!

           “หึ! คนอย่างพระพาย มั่นหน้าเกินร้อย พร้อมสอยทุกเมื่อ ยูโนว์”

           “สโลแกนทุเรศ! อ๊ะ!

           ฉันเบิกตากว้างเมื่อถูกมือหนาใหญ่คว้าข้อมือแล้วกระตุกแรงๆ ส่งผลให้ร่างทั้งร่างเซถลาไปหาพี่พระพายที่แสยะยิ้มรออยู่ เขาปล่อยมือจากฉันแล้วอ้าแขนรอรับ ฉันล้มลงไปบนตักเขาไม่เบานัก ทำให้นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ หน้าอกกระแทกกับอกของเขาเต็มๆ ให้ตาย! เบื่อนัก ไอ้หน้าอกที่มันใหญ่ขึ้นหลังจากมีลูกเนี่ย

           ฉันทำท่าจะลุกขึ้น แต่คนชอบฉวยโอกาสรีบตวัดแขนโอบรอบเอวฉันแล้วรั้งเข้าไปชิด ฉันรีบยกมือยันอกแกร่งเพื่อรักษาระยะห่าง แต่มันก็ไม่มากพอ เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วแนบริมฝีปากร้อนผ่าวลงมา เก็บเกี่ยวรสชาติจากฉัน 

           เจ้าของร่างสูงรั้งฉันเข้าไปกอดแนบสนิทชิดอก มือใหญ่ข้างหนึ่งคอยประคองท้ายทอยฉันเพื่อให้ยอมรับริมฝีปากโหยหาของเขา หัวใจถูกรุกรานจนสั่นสะท้าน

           “อื้อ... อื้อ...” เพราะขยับตัวไม่ได้ ฉันจึงได้แต่เบิกตากว้าง สมองปั่นป่วน

           ทำไมเขาต้องจูบฉันอีก และทำไมต้องทำเหมือนอยากจะกลืนกินฉันซะตรงนี้ บ้าจริง! อ้อมกอดแนบแน่นและกลิ่นอายของเขาโชยเข้าจมูกไม่ขาดสาย ทำให้หัวใจเต้นรัวเหมือนมีคนกำลังตีกลองอยู่ภายใน ปลายลิ้นร้อนชื้นจาบจ้วงเข้ามาในปาก ตวัดรัดลิ้นฉันแน่น ดูดกลืนอย่างตะกละตะกลาม ฉันแทบอ่อนปวกเปียกไปถึงกระดูก ไร้กำลังจะต่อต้าน พยายามยันอกเขาไว้ทั้งที่มันไม่ช่วยอะไรเลย

           จูบนี้ช่างเร่าร้อน... ริมฝีปากอุ่นจัดเบียดชิด... เขาฉวยโอกาสได้อย่างน่าตาย ตวัดบดเคล้าปลายลิ้น ยั่วยวนแกมบังคับให้ฉันตอบสนอง มือที่สั่นระริกทั้งสองข้างของฉันยังคงยันอกกว้างเอาไว้ขณะรับการขบกัดดูดดุนจากเขา ความรู้สึกเหมือนเห็นดวงดาวหมุนวนรอบตัวทำเอาเวียนหัวไปหมด และทำให้เคลิบเคลิ้มได้มากกว่าลูกอมหอมหวานใดๆ ในโลก

           อุณหภูมิสูงจากกายเขาทำให้ผิวฉันร้อนผ่าวไปด้วย รู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดอย่างแรง ความรู้สึกแปลกๆ เกิดขึ้นกลางอก ทั้งหวานซ่าน อุ่นอวล และปั่นป่วน นอกจากนั้นยังวาบหวามเสียจนใจหวิว

           ฉันถูกประคองให้นอนลงบนโซฟา เส้นผมสีชมพูแกมส้มของพี่พระพายเจิดจ้าราวกับอยู่ท่ามกลางแสงแดด มือหนากำลังจะแกะกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉัน แต่จู่ๆ ก็มีก้อนกลมๆ สีขาวดำปราดเข้ามาขวางเอาไว้ พี่พระพายชะงัก จ้องเจ้าหมาสิบบวกแปดด้วยสายตาเขียวปั๊ด มันมองฉันกับเขาสลับกัน ก่อนจะเดินวนเป็นวงกลมอยู่บนหน้าอกของฉัน

           “ชิ! ไอ้หมาลามก ลงมาเดี๋ยวนี้ ขัดลาภจริงๆ” พี่พระพายหิ้วคอมันออกจากหน้าอกฉัน โชคดีที่มันไม่หนักมาก ไม่งั้นหน้าอกฉันได้แฟบเป็นลูกโป่งโดนเจาะลมแน่ มันดิ้นๆ พยายามตะเกียกตะกาย ฉันกะพริบตาประมาณสามวิเพื่อจูนสมอง

           โอเค! ฉันกำลังเตลิดไปกับเขา สงสัยต้องมองเจ้าหมานี่ใหม่ซะแล้ว เห็นอาร์คเรียกมันว่าสิบบวกแปดฉันก็เลยเรียกตาม

           ฉันคว้าตัวเจ้าฮีโร่ไว้แนบอก พี่พระพายมองด้วยสายตาไม่พอใจ ฉันเลิกคิ้วแล้วลูบหัวเจ้าหมาน้อยที่ครางแหงๆ ด้วยความสุขใจที่ได้รับไออุ่นจากอ้อมอก มันคงคิดถึงแม่ แต่มีคนหนึ่งล่ะที่ไม่สุข เขาทำหน้าบึ้งโดยไม่ยอมผละออกไป แถมยังขยับขึ้นคร่อมฉันราวกับเป็นท่าสบายนักหนา

           “ปล่อยมันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้นี่มันหมาลามก ดูๆ มันแลบลิ้นออกมาจะเลียนมเธอแล้ว”

           “พี่นั่นแหละคิดทุเรศๆ มันก็แค่หมา”

           “เอามันออกไป เก็ทอิทเอ้าท์!

           “ตอนแรกฉันบอกให้พี่เอาออกไปพี่ยังไม่ยอมเลย แล้วทำไมทีนี้เปลี่ยนใจซะล่ะ ไม่ทันแล้วล่ะค่ะ” ฉันยิ้มอย่างเป็นต่อ ไงล่ะ หึๆ

           พี่พระพายลดใบหน้าลงหมายมาดจะทำต่อโดยไม่สนใจหมาที่ยังเป็นบุคคลที่สามอยู่ ฉันรีบจับเจ้าสิบบวกแปดขึ้นมาไว้ระดับใบหน้า ทำให้พี่พระพายจูบมันแทน

           “ถุย! แหวะ ขนเต็มปากเลย”

           “สมน้ำหน้า!

           พี่พระพายยกหลังมือขึ้นเช็ดปากแรงๆ แล้วจับตัวเจ้าหมาน้อยทำท่าจะโยนไปด้านหลัง ฉันรีบตามคว้าไว้ ทำให้ใบหน้าของเราสองคนอยู่ใกล้กันโดยที่ฉันไม่ตั้งใจจึงชะงักกึก พี่พระพายเองก็เหมือนกัน เขาจ้องเข้ามาในดวงตาของฉัน แต่พอเขาโน้มหน้าลงมาใกล้อีกเจ้าสิบบวกแปดก็ดิ้น ทำให้ฉันรีบลุกออกจากโซฟา พี่พระพายนิ่งไปสักพัก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาแรงๆ

           ฉันอุ้มเจ้าสิบบวกแปดมาด้วยแล้วเป่าปากด้วยความโล่งอก

           เอาล่ะ ยอมรับว่าหวั่นไหว แต่ต่อจากนี้ต้องไม่มีอีก!

           “วางมันลงซะ แล้วมาต่อให้เสร็จ” พี่พระพายพลิกตัวนอนหงายแล้วกระดิกนิ้วเรียก “ฉันเบื่อจะเล่นแมวจับหนูกับเธอแล้วนะ มาเถอะน่าเอี๊ยม”

           ใบหน้าฉันร้อนเห่อ พยายามบอกว่ามันเป็นเพราะโกรธเขา

           “หน้าไม่อาย!

           “อายคืออะไร คนอย่างพระพายไม่รู้จัก”

           “พี่โตมาแบบไหนเนี่ย!!!

           “โมโหทำไมเนี่ย”

           โมโหความรู้สึกตัวเองต่างหากเล่า ฉันจ้องหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ เกลียดหน้าซื่อๆ ที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ซะจริง ทำอะไรไม่ได้ฉันก็โยนเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนคืนให้เจ้าของมัน พี่พระพายรีบอ้าแขนรับ ก่อนจะมองฉันตื่นๆ

           “เบาๆ หน่อย มันยังเป็นเด็กอยู่นะ”

           “หมาใครก็ดูแลเอาเองละกัน ถ้าแค่หมายังดูแลไม่ได้ก็อย่าหวังจะมีครอบครัวเลย” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง พี่พระพายอ้าปากหน่อยๆ เหมือนกำลังอึ้ง ฉันเม้มปากแน่น สะบัดหน้าเดินขึ้นบันไดบ้านตึงตัง

           บ้าที่สุด! จะไปชอบคนอย่างเขาได้ยังไง มันก็แค่อารมณ์อ่อนไหวชั่วคราว ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีทาง ไม่มีวันๆๆๆๆ ไม่มีวันที่ฉันจะรักเขา


 

           ฉันทำกับข้าวเสร็จก็มองหาใครบางคนที่ไม่เห็นตั้งแต่เช้า ส่วนเอชก็ตื่นไปวิ่งเหมือนทุกวัน แล้วขึ้นไปอาบน้ำรอระหว่างที่ฉันกำลังเตรียมของ เพราะวันนี้ฉันทำช้า เอชเลยเป็นฝ่ายไปดูอาร์ค แล้วพาลงมากินข้าว อาร์คนั่งที่ประจำโดยมีลุงเปิดการ์ตูนเรื่องโปรดให้ดู ไดโนเสาร์เพื่อนรักเป็นการ์ตูนที่ออกใหม่ ราวกับเอาใจอาร์คผู้ชอบไดโนเสาร์ยิ่งกว่าอะไร ในมือน้อยๆ ยังมีหุ่นไดโนเสาร์ขนาดเล็กพกพามาด้วย

           “กินข้าวก่อนแล้วค่อยเล่นนะครับ” ฉันกำชับระหว่างวางจานอาหารกับนมกล่องลงตรงหน้าอาร์ค เด็กวัยนี้กินนมกล่องได้แล้ว ซึ่งคุณหมอบอกว่าหลังหนึ่งขวบกินนม UHT รสจืดได้ แต่อาร์คก็ยังเรียกร้องนมชงอยู่บ่อยๆ คิดว่าถ้าสองขวบครึ่งจะให้กินนมกล่องอย่างเดียว

           “ฮะ” อาร์ครับปากแล้วมองหาอะไรบางอย่าง “มะหมาล่ะฮะ มันไปไหน”

           “นั่นสิ ตั้งแต่ตื่นมาก็ไม่เห็น เจ้านายมันก็ด้วย” ฉันเหล่มองเอชที่รินน้ำส้มให้ตัวเองอยู่

           “ไอ้พระพายมันกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ตอนฉันกลับมาเห็นม๊ามันโทรตาม เลยไล่มันกลับไปซะ เดี๋ยวม๊ามันจะเอาระเบิดมาถล่มบ้าน ข้อหาพรากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมาจากอก”

           “แม่เขาดุมากเหรอ” ฉันถามด้วยใจโหวงๆ

           “ทั้งดุทั้งโหดเลยล่ะ น่ากลัวสุดๆ เวลาเจอนะ ฉันนี่กลัวหัวหดเป็นเต่าในกระดองเลยเว้ย”

           ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคอ ถ้าจะโหดจนพี่ชายฉันกลัวขนาดนั้น...

           “ฉันก็ไม่เห็นไอ้หมาชื่อประหลาดตั้งแต่เช้า สงสัยไอ้พระพายเอากลับไปด้วย”

           “แบบนั้นก็ดี”

           “ฮึก! ม่ายนา” อาร์คที่นั่งฟังอยู่เกิดอาการงอแงทันที สีหน้าดูไม่ดีนัก เหมือนผิดหวังยังไงยังงั้น

           “เป็นอะไรอาร์ค บอกเอี๊ยมซิครับ”

           “มะหมา มะหมาของอ๊าก ทำมะโลงต้องเอากาบปาย มะหมาของอ๊าก”

           “มันไม่ใช่ของอาร์คนะลูก มันเป็นหมาของลุงพระพาย ลุงพระพายเอากลับไปน่ะถูกแล้วครับ”

           “อ๊ากอยากเลี้ยงมัน”

           ฉันลูบหัวลูกชายตัวน้อยที่ทำหน้าบูด ปากแบะเป็นเป็ดก๊าบๆ ด้วยความเห็นใจแกมเอ็นดู โธ่เอ้ย ตัวแค่นี้ จะอยากเลี้ยงหมาไปทำไม

           “เอี๊ยมบอกแล้วไงครับว่าไม่อนุญาตให้เลี้ยง”

           “แต่อ๊ากอยากเลี้ยง ฮึก! มันมันปะเป็นของอ๊าก มันต้องยุกาบอ๊าก อ๊ากต้องเลี้ยงมานโจนโต” อาร์คทำท่าจะร้องไห้ ฉันขมวดคิ้วยุ่ง ไม่เข้าใจและไม่พอใจอยู่ในที ทำไมลูกถึงไม่ฟังฉันนะ

           “ไม่เอานะครับ อย่างอแง ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ” ฉันดุหน่อยๆ แม้จะไม่อยากทำก็เถอะ สงสัยถูกตามใจมากจนเคยตัว

           “ฮึก! ก็อ๊าก... ทำมายเอี๊ยมไม่ยะยอมให้เลี้ยง โลงพะพายยังยอมให้เลี้ยงเลย โลงพะพายใจดีกว่าเอี๊ยม”

           ฉันเม้มปากแน่น ได้ยินชื่อเขาแล้วมันหงุดหงิด

           “ไม่มีใครรักอาร์คเท่าเอี๊ยมหรอก ทำไมต้องไปสนใจคนอื่นด้วย”

           ฉันจ้องหน้าเล็กด้วยสายตาดุดัน อาร์คอ้าปากหน่อยๆ อึ้งไม่เบาแล้วทำปากยื่น ดวงตาคู่เรียวมีน้ำเอ่อล้น หัวใจฉันเจ็บหนึบ เอชขยับเข้ามาใกล้ แล้วจับใบหน้ากลมๆ ของหลานให้หันไปทางตัวเอง 

           ฉัน... ฉันจะโมโหใส่ลูกตัวเองทำไม เพราะเขาคนเดียว!

           “เอาไว้โตขึ้น อาร์คค่อยเลี้ยงนะครับ ตอนนี้ฟังลุงก่อนนะ อาร์คยังเด็กอยู่นะครับ อาร์คไม่เห็นใจเอี๊ยมเหรอ เอี๊ยมทั้งเรียนทั้งดูแลอาร์ค เอี๊ยมเหนื่อยแค่ไหน อาร์ครู้ไหมครับ”





Talk : ตอนนี้อาจจะไม่ถูกใจหน่อย เพราะสิบแปดตาย โธ่ๆ น่าสงสาร
เปลี่ยนอารมณ์นิดหน่อย ดราม่านิด พระนางจะได้รักกันสักที 555










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,011 ความคิดเห็น

  1. #3847 ItCity (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 21:26
    น่าสงสารอ่ะ น้ำตาตกใน
    #3,847
    0
  2. #2012 devilrecords (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 11:18
    โอ๋ๆ อาร์คน่าสงสารร้องไห้งอแงเลย พระพายต้องให้ความรัก ความอบอุ่นกับอาร์คนะ
    #2,012
    0
  3. #2003 OrawanCharoensuk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 20:28
    น่าสงสารอะร้องไห้เลยเลี้ยงเพราะอยากเจอะพ่อ
    #2,003
    0
  4. #1766 JittinanManeewan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:03
    เด็กก็คือเด็ก เด็กมันอยากเจอพ่อไง ดันพูดไว้แบบนั้น เด็กมันก็สิ้นหวังคิดว่าจะไม่ได้เจอพ่อแล้วว โถถถสงสารรร
    #1,766
    0
  5. #1765 JittinanManeewan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:03
    งืออออ หลอกลูกไว้งี้ง่ะ
    #1,765
    0
  6. #1764 Chimchim_9595 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 01:40
    ตอนแรกก็สงสัยว่าพระพายจะโกรธอะไรขนาดนั้น ก็ดันไปบอกลูกไว้แบบนั้น แล้วจะทำไงต่อละเนี่ยยยยย
    #1,764
    0
  7. #1763 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 01:16
    หลอกลูกทำไมมม
    #1,763
    0
  8. #1762 Minaso (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 18:43
    โธ่...ผิดเต็มตีนเลยพระพายเอ้ยยยย ดันไปหลอกลูกซะแบบนั้น ...สงสารอาร์ค ???
    #1,762
    0
  9. #1761 Gussmind (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 18:04
    ลุงพระพายก้ พ่อ หนูไงอ๊าค5555
    #1,761
    0
  10. #1760 JINREVIL (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 17:05
    พ่ออยู่นี่เเล้วไงลูก โลงพะพายไง 555
    #1,760
    0
  11. #1759 dokao (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 14:24
    แกล้งลูกนะพระพาย
    #1,759
    0
  12. #1758 onenazaaaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 13:56
    หลอกลูกจนได้เรื่อง
    #1,758
    0
  13. #1757 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 13:24
    อ้ออออ  สรุปตคือแกอ่ะผิดเต็มประตูเลยพระพาย
    #1,757
    0
  14. #1756 Jipaporn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:26
    #เศร้า
    #1,756
    0
  15. #1755 ด้วยเอวังหล่ะช่ะนี้..!? (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:15
    เป็นอย่างงี้นี้เองงงงง
    #1,755
    0
  16. #1754 FearPhoebe (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:14
    เอี๊ยมทำไรผิดฮือออ อินจัดค่ะขอทานโทษ
    #1,754
    0
  17. #1753 FearPhoebe (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:13
    อย่าให้เจอพระพาย หัวร้อนนนนน
    #1,753
    0
  18. #1752 FearPhoebe (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:12
    สงสารอาร์ค พระพายไปสัญญาอะไรเเบบนั้นอ่า เดี๋ยวจับฟาดเลย หัวร้อนเว้ย555
    #1,752
    0
  19. #1751 0109 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:57
    ง่าาาาาาาาาา
    #1,751
    0
  20. #1750 nokbamboo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:55
    แล้วสิบแปดบวกออกมานอกบ้านได้งัยใครเปิดประตูบ้านทิ้งไว้กัน
    #1,750
    0
  21. #1749 ` TKook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:51
    แอบซึ้งเลย พ่อจะกลับมาด้วย ดูพี่พระพายพูด งื้อออ รออัพต่อคะ สู้ๆ
    #1,749
    0
  22. #1748 panna555 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:47
    T-T 1+8
    #1,748
    0
  23. #1747 0887208932 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:47
    งื้อออ.พระพายขับชนจริงหรือป่าว. ค้างคะ. 555
    #1,747
    0
  24. #1746 หว๋าย.... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:35
    เอาไง ดีละ พระพาย  18+ ตายแล้ว พ่อ อาร์ค ก็คงไม่ได้กลับมาใช่ไม พระพาย..
    #1,746
    0
  25. #1745 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:20
    อัพจ้า
    #1,745
    0