Playing with Prapai พระพายใส่เอี๊ยม [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 11 : พระพายใส่เอี๊ยม : CHAPTER 10... สิบบวกแปด [100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    17 ส.ค. 61

10

สิบบวกแปด





           [PRAPAI : TALK]

           Damn it! ไอ้เวรนั่นเป็นใครวะ!

           ผมกำลังจะขับรถออกไปต้องปล่อยเท้าแล้วกระโชกตัวไปติดกับพวงมาลัยหน้าชิดกระจก มองคู่หนุ่มสาวเดินเข้าไปในตึกด้วยกัน ท่าทางสนิทสนมซะด้วย

           ที่แท้... ไม่อยากให้ผมมายุ่ง มารับผิดชอบเพราะตัวเธอมีผู้ชายคนอื่นแล้วนี่เอง ยัยบ้านี่! ทำผมโมโหอีกแล้ว ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นมหาวิทยาลัยที่ผมเคยเรียนนะ ได้ลงไปประกาศศักดาแล้วว่าเป็นใคร แล้วยัยนั่นเป็นอะไรกับผม และเราก็มีลูกด้วยกันแล้วด้วย ฮื่มๆ... ผมได้แต่คำรามในลำคอ

 

บ้านอัครพงษ์สวัสดิ์

           ผมเดินอารมณ์คุกรุ่นขึ้นบันไดบ้านมา ก่อนจะเบรกเอี๊ยดแทบยกล้อเมื่อเจอใบหน้าอย่างกับแม่มดในบ้านขนมหวานจากนิทานฮันเซลเกรเทล ดูสิครับดู ดูหน้าดุๆ นั่นสิ ดูคิ้วขมวดเป็นเส้นมาม่านั่น ดูตาที่เหมือนกับยิงเลเซอร์ได้ แล้วไหนจะจมูกที่เหมือนมีควันพ่นออกมาอย่างกับกระทิงเดือด โอะๆ ปากนั่นกำลังจะอ้าแล้ว

           ผมสะดุ้ง เตรียมชิ่ง แต่ไม่ทันเพราะพอหมุนตัวกลับลงมาก็เจอตาเฒ่าซึ่งเป็นสามีของเจ้าชีวิตผมยืนกอดอกรออยู่

           “อุ้ย!!! ทำงานเป็นทีมซะด้วย”

           “กลับบ้านได้แล้วเหรอ ไอ้ลูกเวร!

           “ไม่เอาๆ อย่าหยาบคาย” ผมยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา ทำท่าอินโนเซ้นต์สุดๆ ตาเฒ่าไฟกัลป์ที่ทำกร่างต่อหน้าลูกแต่หงอเมื่ออยู่กับเมียเดินมาหาผม แล้วยื่นมือมากระชากหูอย่างไม่ถงไม่ถามสุขภาพลูกชายสักคำ “อ๊าก!!! อย่าๆ อย่าทำผมป๊า ปล่อย!!! เจ็บๆๆๆๆ”

           ผมแทบจะกระโดดตัวลอยตามมือหนาเหี่ยวหน่อยๆ ที่ยกขึ้นสูง ป๊าบิดแรงมาก แถมยังดึงซะแทบยืดเลย ฮือๆ เฮิร์ตอ่ะ! ก่อนจะเบิกตากว้าง แหกปากลั่นเมื่อหูอีกข้างไม่ว่าง งานรุม

           “อ๊าก!!! ม๊าครับ ทำพระพายทำไมค้าบบบ!!! ผมไหว้เถอะม๊าสุดสวย สุดเอ็กซ์ สุดแซ่บ สุดโหด เอ้ย สุดใจดี ปล่อยลูกชายเถอะ ผมเจ็บ~” ผมยกมือไหว้ม๊าจอมโหดที่เดินมาแท็กทีมกับป๊าดึงหูผมคนละข้าง แถมยังไร้ความสามัคคี แม่งทำไมไม่ดึงไปทางเดียวกัน หูของสุดหล่อจะขาดแล้ว

           ม๊าอนิลเลิกคิ้วสูง มองผมที่ถึงจะสูงกว่าแต่รู้สึกต่ำต้อยเหลือเกินด้วยสายตาเยี่ยงนายเหนือหัว

           “หายไปไหนมาตั้งหลายวัน บ้านช่องไม่ยอมกลับ คลับไม่ยอมดูแล ห๊ะ!

           “บ้านมันไม่หายไปไหนหรอกฮะ”

           “ยังจะมากวนอีก คลับน่ะ ยกให้แล้วก็กรุณาดูแลให้ดี กำไรปีก่อนมันเท่าเดิม ปีนี้ต้องให้ขึ้น เข้าใจไหม!

           “ผมเพิ่งกลับมา ใจคอม๊าจะไม่ให้ผมเที่ยวบ้างเหรอ” ผมพยายามเอนหัวไปทางม๊าเพราะม๊าดึงแรงมาก ส่วนป๊าพอเห็นม๊าทำบ้างก็เริ่มปล่อยแรง คงเพราะสมเพชลูกชายคนเดียว ฮือๆ

           “แกเที่ยวอยู่เมืองนอกมาหลายเดือนแล้วยังไม่หนำใจอีกเหรอ ผู้ยงผู้หญิงไปหิ้วเขามาจนจะได้ครึ่งโลกอยู่แล้ว!” ม๊าตะโกนกรอกหูผมจนแทบอื้อ

           “ไม่ถึง!

           “ม๊าล่ะกลัวจริงๆ ว่าแกจะติดเอดส์ตาย!

           “ผมรู้จักป้องกัน ป๊าสอนมาดี”

           “เฮ้ย! อย่าโยงดิวะ” ป๊าเบิกตากว้างเมื่อโดนผมโยนระเบิดใส่ ม๊าตวัดสายตาไปมองป๊าแล้วหักมือบิดหูผมจนแทบหมุนสามร้อยหกสิบองศา

           “เอ้ยๆ คนนะไม่ใช่กล้อง ไม่ต้องว้อนท์ทุกองศาก็ได้ม๊า”

           “ยังจะเล่นอีก เล่นได้ตลอด อายุแกเท่าไหร่แล้วฮะ ดูอย่างบ้านลุงกาฬสิ ลูกสาวเขามีครอบครัวไปแล้ว กิจการงานบ้านเขาก็รุ่งเรือง แต่แกนี่สิ ไม่ได้เรื่อง เรียนจบก็เอาแต่เล่น กลับเมืองไทยก็เอาแต่เที่ยว บ้านช่องมีไม่ยอมกลับมาซุกหัว บอกมาสิไอ้ลูกไม่รักดี แกไปกกอีหนูที่ไหนมา!

           “ม๊า ผมเป็นลูก ไม่ใช่ปั๋ว!

           “ถ้าแกเป็นผัวฉันจับตอนโยนให้หมากินไปนานแล้ว เป็นลูกฉัน กรุณามีความรับผิดชอบ อย่าเอาเชื้อป๊ามาใช้”

           “แว้งป๊าอีกแล้วนะ” ป๊าทำหน้าน่าสงสาร แต่ม๊าไม่สน

           “ไอ้อาชายังลอยไปลอยมาเป็นสัมพะเวนี(สัมภเวสี)ได้เลย พ่อแม่มันไม่เห็นเดือดร้อนอ่ะ แล้วลูกบ้านลุงสมุทรอีก ไม่เห็นมีใครวุ่นวายเหมือนม๊าเลย”

           ลุงกาฬวาตมีเจ้บีลีฟเป็นลูก อายุเท่าผม แต่แก่กว่าห้าเดือน ตอนนี้เป็นหมออยู่โรงพยาบาลของแม่ ก็คือป้าเมบีนั่นแหละ แต่งงานแล้วแต่ยังไม่มีลูก ส่วนอาชาเป็นลูกชายลุงปฐวี น้องผมอีกหลายเดือน เป็นดีไซเนอร์ เสื้อผ้าผมหลายชุดก็ได้มันออกแบบให้และเอาไปสั่งตัดที่ร้านประจำของบ้าน แต่ที่ทำให้เราสองคนคุยกันได้ดีก็เรื่องมอเตอร์ไซต์นี่แหละ บิ๊กไบค์ของผมก็ได้มันช่วยไปวิจารณ์จนได้ของดีไร้ตำหนิมา

           “ยังจะเถียงอีก เขาไม่เดือดร้อนก็เรื่องของเขาสิ แต่ฉันเดือดร้อน! เดือดมาก! เดือดยิ่งกว่าน้ำมันในกระทะทองแดงซะอีก!

           “มันไม่ใช่น้ำเหรอ ผมไม่เห็นเคยรู้เลยว่ามันเป็นน้ำมัน แบบนี้ก็ชุบแป้งก่อนค่อยเอาลงดีกว่าเนาะ”

           “เพื่อนเล่นแม่แกเหรอ!

           “อุ้ย! ป๊า ช่วยหยุดม๊าที ไม่งั้นทายาทคนเดียวหูขาดนะ แล้วทีนี้ใครจะเอาทำผัวล่ะค้าบ!

           “ก็ตอบม๊าไปสิ แกไปซุกหัวที่ไหนมา” ป๊าทำเสียงดุ ผมทำปากเบะอย่างที่เห็นอาร์คทำ คิดว่ามันน่าจะน่ารักอ่ะนะ ป๊ากับม๊าคงเห็นใจนิ๊ดดด

           “ผมไปนอนบ้านไอ้เอชมา บางวันก็เข้าคลับ”

           “อย่ามาโกหก ม๊าถามกัสจังเขาบอกว่าแกหายหัวไปตั้งแต่วันแรก!

           กัสจังที่ว่าก็คือผู้จัดการคลับนิลคนปัจจุบัน หลังจากเจ๊เบ็คกี้ย้ายไปอยู่กับสามีฝรั่งที่อังกฤษ น้ากัสจังก็เข้ามาช่วยดูแลในช่วงที่ผมอยู่อเมริกา แต่พอกลับมา ก็ยังเป็นท่านอีกนั่นแหละ แหะๆ ก็ผมยังไม่อยากรับผิดชอบอะไรนี่ อ้อ! ยกเว้นอยู่เรื่อง

           “อ้อ! ก็ผมกำลังหาลูกสะใภ้ให้ม๊าอยู่ไง ม๊าบ่นว่าอยากเห็นผมเป็นฝั่งเป็นฝาไม่ใช่เหรอ”

           “!” ม๊าหยุดแรงที่ดึงหูผมทันที ดวงตาคู่สวยซึ่งเริ่มอ่อนแรงตามวัยที่เกือบจะห้าสิบเบิกกว้าง ท่าทางตกใจ ป๊าก็รีบปล่อยมือจากผม แล้วจับไหล่ทั้งสองข้างบังคับให้หันไปหา

           “แกว่าไงนะ แกอยากได้เมียแล้วเหรอ”

           “ฮะ”

           ป๊าทำหน้าไม่ค่อยอยากเชื่อ “เมียนะ ไม่ใช่ผู้หญิงทางผ่าน”

           “เมียน่ะป๊า แถมลูกให้ด้วย”

           “หมายความว่ายังไง”

           ผมที่เพิ่งรู้ตัวว่าหลุดเรื่องสำคัญออกไปรีบกระแอมกระไอกลบเกลื่อน เมียก็ยังไม่ยอมรับ จะบอกเรื่องนี้กับครอบครัวไม่ได้ เดี๋ยวจะด่าหาว่าผมไม่มีน้ำยาอีก ไอ้ปัญญาจะทำให้เมียรักเมียหลงก็ไม่มี มีแต่เสียกับเสีย แถมอาจต้องดับคาบ้านตัวเองด้วยฝีมือผู้ให้กำเนิด

           “อะแฮ่ม ผมหมายถึง... ถ้าหาเมียได้ จะรีบปั่มปั๊มหลานให้ป๊ากับม๊าเลย”

           ม๊ารีบเดินมายืนข้างป๊า กอดอกมองผมแล้วแค่นเสียงขึ้นจมูก

           “เหอะ! ตอนแรกม๊าก็อยากให้แกหาเมียนะ จะได้มีครอบครัวแล้วทำตัวดีๆ เหมือนป๊าแกสมัยหนุ่มๆ แต่ดูจากทรงแล้ว อย่าเพิ่งหาลูกสะใภ้ให้ม๊าปวดหัวเพิ่ม แค่แกก็ไม่รู้จะจัดการยังไงแล้ว รับผิดชอบตัวเองก็ยังไม่ได้”

           “โอ้ไม่นะม๊า ผมรับผิดชอบตัวเองได้ตั้งแต่จบป.ตรีแล้วนะ”

           “คลับฉันให้แกบริหาร แกยังทิ้งๆ ขว้างๆ แล้วดูไอ้หมาน้อยที่แกอุ้มมาจากบ้านกิ๊กคนที่แปดร้อยแปดสิบแปดของแก เอามาทิ้งไว้ที่นี่แล้วไม่กลับมาดูดำดูดีมันอีกเลย อย่างแก รับผิดชอบใครไม่ได้หรอกพระพาย!

           โอ้โห! เจ็บแรง กระแทกใจอย่างจัง

           ผมอ้าปากพะงาบๆ เพราะเถียงไม่ออก ม๊าเล่นยกเหตุผลมาซะผมหน้าชาเลย

           “หมาที่ไหน ผมไม่ได้เอาหมามา อุ้ย!” ผมสะดุ้งเมื่อม๊าก้มลงไปหยิบไอ้ตัวหยุ่นๆ ขึ้นมากระแทกใส่หน้า จมูกเย็นเฉียบเพราะโดนเครื่องปรับอากาศของสัตว์สปีชี่ส์สุนัขแตะเข้ากับแก้มของผม โหย! โดนหมาแต๊ะอั๋ง พระพายรับไม่ได้ “หมาใครอ่ะม๊า?”

           “ยังจะมาถาม แกเอามาจากใครล่ะ”

           “เอ... ขอนึกแปบ” ผมกอดอก ยกนิ้วชี้ขวาขึ้นแตะมุมปาก ทำท่าครุ่นคิด ม๊ากลอกตามองบนแล้วยัดไอ้ตัวเล็กนั่นใส่อ้อมแขนของผม

           “คืนวันฝนตกที่23 แกไปเที่ยวผับKเจอสาวฝรั่งนมโต เกิดสปาร์คไปเปิดโรงแรม ฟิชเจอริ่งเสร็จแล้วพาเธอไปส่งบ้าน ดันเจอไอ้ตัวนี้หลบฝนอยู่หน้าบ้านเจ้าหล่อน แกเลยทำตัวเป็นคนดีหอบกลับมาบ้าน และตั้งชื่อมันว่า แปดสิบแปด”

           “อุ๊บส์~ เรียลลิ?”

           “เรียลลิบ้านแกสิ สมองอย่างแก หัดกินปลาทะเลบ้าง เผื่อจะฉลาด!

           “ผมตั้งชื่อมันว่าแปดสิบแปด แสดงว่าไม่ใช่คนที่แปดร้อยแปดสิบแปดอย่างที่ม๊าว่า”

           “เหอะ! แกคิดว่ามันไม่ถึงเหรอ”

           “ผมว่าไม่นะ”

           “แต่ม๊าว่าไม่แน่ วันเกิดปีนี้ไม่ต้องเอาอะไรแล้ว ม๊าจะซื้อถุงยางให้แกใช้ตลอดชีพ!

           “ม๊าใจดีจัง!

           “ฉันประชด!

           “ว๊า เพิ่งรู้”

           “พระพาย อัครพงษ์สวัสดิ์!

           “ครับ คุณนายอนิล อัครพงษ์สวัสดิ์”

           “ถ้าแกไม่ใช่ลูกนะ ฉันจะเอาปืนยิงเจาะกะโหลกหนาๆ แล้วเอาเซลล์สมองแย่ๆ ออกมาให้หมด!!!” ม๊ากำลังกลายร่างจากแม่มดเป็นนางพญาแม่มด หน้าตาสวยๆ เสียหายหมด แล้วไอ้แปดสิบแปดในอ้อมอกผมก็ตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร ผมรีบกอดปลอบมันตามประสาคนรักสัตว์

           “โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะเจ้าตัวเล็ก อย่าเสียงดังสิม๊า เจ้าแปดสิบแปดกลัวนะฮะ”

           “แกจะเอาไปให้กิ๊กคนที่เท่าไหร่ของแกเลี้ยงก็ตามสบาย ฉันไม่ขอยุ่งกับความรับผิดชอบใดๆ ของแก ฉันเบื่อ! ฉันเพลีย! มีลูกแบบนี้... ฮึ้ย! สู้เอาขี้เถ้ายัดปากให้ตายตั้งแต่เด็กดีกว่า”

           “ม๊าใจร้าย ป๊าทนได้ไงวะ” ผมหันไปถามป๊าที่ยืนหายใจเล่นอยู่

           ป๊าอมยิ้มน้อยๆ แล้วตอบด้วยคำพูดที่ผมฟังมาทั้งชีวิตจนเอียน

           “เพราะรัก คำเดียว”

           “อาเมน”

           “แกจะประชดที่ม๊าไม่ให้แกเรียนเต้นใช่ไหมพระพาย”

           ผมถอนหายใจ ไอ้เรื่องนี้เราคุยกันแล้ว แม้ผมจะอยากเรียนเต้น มีความฝันอยากเปิดโรงเรียนสอนเต้น แต่ผมเป็นลูกคนเดียว ธุรกิจของป๊าก็เยอะแยะ แล้วไหนจะของตระกูลที่กำลังอยู่ในระหว่างเจรจาแบ่งความรับผิดชอบของสี่พี่น้องของป๊าอีก(ปฐวี กาฬวาต ไฟกัลป์ สมุทร) นอกจากนั้นทางคุณตาก็ยังให้ม๊าไปดูแลในส่วนของครอบครัวโน่นอีก ผมจึงต้องเลือกเส้นทางนี้ สิ่งที่ม๊าให้ผมรับผิดชอบในตอนนี้มันยังเทียบไม่ได้ในครึ่งส่วนของทั้งหมด แต่ผมก็ยังทำได้ไม่ดี มันไม่มีฟิลน่ะสิ ไม่รู้ว่าผมตัดสินใจถูกหรือเปล่า

           เฮ้อ ตอนอยู่มัธยมกับมหาวิทยาลัยผมได้ทำตามความชอบของตัวเองมามากพอแล้วล่ะ

           ทุกคนในทีม MIH มีความเห็นตรงกันว่าควรหยุดไว้เท่านั้น หลังจากเรียนจบปริญญาตรีก็แยกย้ายทางใครทางมัน มีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเอง มันก็เป็นแค่เวลาแห่งความสนุกในช่วงหนึ่งของชีวิตวัยรุ่น

           “เปล่าฮะ ให้เวลาผมบ้างดิม๊า ผมเพิ่งอายุเท่านี้เองอ่ะ”

           “ฟังม๊านะพระพาย ดูแลคลับให้มีกำไรเพิ่ม แล้วม๊าจะยกหุ้นที่บริษัทป๊าให้อีกห้าเปอร์เซ็นต์”

           ผมหูผึ่งด้วยความสนใจ ไอ้ตัวเล็กก็คงเหมือนกัน หูเล็กๆ นั่นตั้งชันดิบดี

           “เอาส่วนของใครอ่ะม๊า?” ป๊าถามด้วยสีหน้ากระอักกระอวนใจ ม๊าหันไปยิ้มให้อย่างเชือดเฉือน

           “ยังจะถามหรือจ๊ะ”

           “แค่นี้ป๊าก็กินแกลบแล้วนะ”

           “ก็กินรำซะสิ!

           “ม๊าใจร้าย!

           “เพิ่งรู้เหรอ!!” สองเสียงประสานกัน ป๊ามองลูกเมียแล้วทำหน้าบูดเหมือนเด็กถูกหักค่าขนม

           “ไม่ต้องใช้เงินมากหรอก เดี๋ยวจะแอบเอาไปเลี้ยงอีหนู”

           “ป๊าไม่มี ม๊าก็รู้ ป๊ารักม๊าคนเดียว”

           “เหอะ! ใครจะไปรู้ ก็ม๊าแก่แล้ว ไม่สวยเหมือนตอนสาวๆ”

           “ใครบอก ม๊าสวยที่สุดในสายตาของป๊าเลย เราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปียังไม่เชื่อใจอีกเหรอ รักม๊านะ จุ๊บๆ” ป๊าโผเข้ากอดม๊าต่อหน้าต่อตาผม หนำซ้ำยังจุ๊บแก้มขาวๆ แสดงความรักโดยไม่เห็นหัวผมเลย

           เอาเถอะ ผมเข้าใจครับ เชิญตามสบายเลยครับ คิดซะว่าผมไม่อยู่แล้วกัน

           “หึๆ ถ้าจะอ้อนขอหุ้นคืน ไม่ได้!

           ป๊าทำหน้าหดหู่ ก่อนจะดีดตัวเหมือนนึกอะไรออก

           “ป๊านึกขึ้นได้ว่ามีบัญชีจะให้ม๊าช่วยดู ไปดูหน่อยนะม๊า ปะๆ”

           “อะไร ไม่เอา!

           “ช่วยหน่อยน่า เดี๋ยวมันจะมากเกินไป ป๊าเคลียร์คนเดียวไม่ไหว เมื่อยมือ อันนี้ต้องให้ม๊าช่วย”

           “หยุดนะป๊า!” ม๊ามองผมท่าทางเลิ่กลั่ก แก้มขาวๆ ขึ้นรอยแดงแสดงความเขินอาย ป๊าไม่มีท่าทีจะสต๊อป ม๊าเลยแผดเสียงใส่จนลืมอายุกันเลยทีเดียว “หยุดนะ นี่ไฟกัลป์!!!

           ผมเป็นฝ่ายกลอกตามองบน ฮัลโหลเอฟเวอรี่บอดี้ อัมเฮียร์!!! โปรดเห็นหัวสวยๆ หน้าหล่อๆ ของผมบ้าง

           ผมก้มลงมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมอก มันมีขนสีขาว-ดำ สังเกตดีๆ ก็ยังไม่รู้ว่าพันธุ์อะไร เอ๊ะ! เหมือนผู้หญิงคนนั้นจะบอกว่าพันธุ์บางแก้ว มันมีขนปุยยาว หางเป็นพวง มีแผงรอบคอเหมือนสิงโตด้วย เป็นหมาพันธุ์ไทยที่เหมือนต่างประเทศ  ดูดีๆ เหมือนหมาจิ้งจอกเลย ผมเอียงคอมองลูกตาสีดำแวววาวเหมือนลูกแก้ว แล้วเรียกมันด้วยชื่อแปร่งๆ นั่น

           “หวัดดี แปดสิบแปด”

           “?”






 >>> อาร์คเอง จะใครล่ะ 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,011 ความคิดเห็น

  1. #1475 Pratrana Sithiwong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 08:35
    อ้าวไม่ได้ชื่อ สิบแปดบวก เหรอ 5555
    #1,475
    0
  2. #1464 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 23:15
    น่ารักอ่ะลุง
    #1,464
    0
  3. #1421 OC122999 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 17:09
    แค่คนที่อาร์ครักไม่มีชื่อพระเองน่าสงสารพระพายอะ
    #1,421
    0
  4. #1420 Nattha1995 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 01:17
    โลงพาพายยยย จุ๊บบ 5555 น่ายักกกกก มาบ่อยๆน้าไรท์
    #1,420
    0
  5. #1419 MILKMIN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 23:32
    โลงพาพายย นาฉงฉาน55555 ชอบชื่อแปดสิบแปด สิบแปด จนมาเป็นสิบบวกแปด พระพายมีการลดจำนวนด้วยนะ55555 กลัวเอี้ยมรู้หรอว่าได้มาจากสาวคนที่แปดสิบแปด
    #1,419
    0
  6. #1418 PS.Miliw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:40
    จะแห้วมั้ย555
    #1,418
    0
  7. #1417 JK&JM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 16:08
    ลูกไม่รัก 555
    #1,417
    0
  8. #1416 JittinanManeewan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:38
    ลูกไม่รักกว้ายยยยยยยยย
    #1,416
    0
  9. #1415 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:28
    โถถถถถถ ลูกไม่รัก น่าสงสารรร (เหรอ)
    #1,415
    0
  10. #1414 nokbamboo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:29
    น่าสงสารพระพายจริงๆ
    #1,414
    0
  11. #1413 ..PuyzZii PuyzZii PuyzZii.. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:22
    ให้หมามาขนาดนี้ ไม่รักก็บ้าแล้ว โลงพาพาย
    #1,413
    0
  12. #1412 หว๋าย.... (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:16
    มีน้อยใจ ลูกตัวเองด้วย.....
    #1,412
    0
  13. #1411 SudaratSutam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:10
    น่าสงสาร
    #1,411
    0
  14. #1410 sett2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:00
    งื้อออ สงสารพระพายยยยยย
    #1,410
    0
  15. #1409 Juniee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 11:48
    เกลียดชื่อหมา
    #1,409
    0
  16. #1408 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 11:46
    อัพแล้วค่ะ

    #1,408
    0
  17. #1407 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 00:33
    5555656เอาหมามาหลอกลูก
    #1,407
    0
  18. #1406 Chimchim_9595 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 19:59
    ลดซะเยอะเลย ลดแล้วได้อะไรเหรอ55555 ลดยังไงก็เยอะอยู่ดีนะพระพาย55555555555
    #1,406
    0
  19. #1405 plengthanjira (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 19:47
    รอค้าา
    #1,405
    0
  20. #1404 JittinanManeewan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 18:08
    ลดเยอะเกินนนน555555
    #1,404
    0
  21. #1403 PS.Miliw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 18:07
    แหม่ๆๆ อิพระพายยยยยย
    #1,403
    0
  22. #1402 ★NOCHI★ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 15:36
    ลดเหลือสิบแปด แกมันร้ายพระพาย 555555
    #1,402
    0
  23. #1401 Juniee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 15:32
    ลดเยอะเกินน
    #1,401
    0
  24. #1400 dokao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 15:01
    พ่อมานร้ายเนอะ หาของมาเอาจัยลูก
    #1,400
    0
  25. วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 14:29
    ลดเยอะเลยนะคร้าาาา
    #1,399
    0