★Climax Love ★ รักนี้แรงเกินห้ามใจ [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 7 : ★Climax Love ★ 6 :: The couple [complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    17 มี.ค. 58


6

Couple


Do it Café

โอเค ฉันต้องคุยกับแวมพ์ให้รู้เรื่อง

          ฉันนั่งกระดิกนิ้วรอผู้ชายที่ชื่อแวมพ์ ไหนอวดนักอวดหนาว่าเป็นสิงห์ความเร็ว กะอีกแค่ขับรถจากคอนโดมาที่ Do it Café ทำไมมันนานแบบนี้ ฉันนั่งรอมาเป็นชั่วโมงละ

          แต่ก่อนที่ชาเขียวจะหมดไปจากแก้วของฉันคนตัวดีก็เดินนวยนาดเข้ามาภายในร้าน เขาหยุดอยู่ที่หน้าประตู สายตาจากคนในร้านหันไปมองด้วยความสนใจ รูปร่างหน้าตาเพอร์เฟ็คขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะหลงใหลได้ปลื้ม แต่สำหรับวันเวย์คนนี้ รู้สึกสะอิดสะเอียดมาก

          เมื่อเห็นฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะติดหน้าต่างตรงมุมซ้ายของร้าน เขาก็เดินยิ้มๆ เข้ามาหา เหอะ! คงพอใจมากสินะที่วันนี้ฉันเป็นฝ่ายนัดเขาออกมาเจอน่ะ อุตส่าห์ว่าจะไม่สนใจจะไม่ติดต่อแล้วนะ แต่เพราะเรื่องผู้หญิงคนนั้นฉันถึงได้มา ดูทำหน้าเข้าสิ ชิ! ฉันไม่ได้หลงเสน่ห์อะไรหมอนี่เลยนะ ...จริงๆ

“สั่งอะไรสิ” ฉันบอกเขาเมื่อเขานั่งลงฝั่งตรงข้ามฉันแล้ว

“น้องครับ ขอเมนูด้วยครับ” เขายกมือเรียกพนักงาน แล้วพนักงานผู้หญิงก็เดินเอาเมนูมาให้เขา เขากวาดสายตาไปมาสักพัก “เอาชาเย็นที่หนึ่งครับ แล้วก็คุ๊กกี้อัลมอนด์ที่หนึ่ง”

“รอสักครู่นะคะ” พนักงานรับเมนูคืนแล้วเดินจากไป

“วันนี้ลมอะไรนะพาให้เธอนัดฉันมาเจอ หรือว่าลมคิดถึง?”

“ไม่ใช่ลมอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันแค่อยากจะรู้เรื่องของผู้หญิงเมื่อคืน”

!” แวมพ์ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัดเลยว่าตกใจสุดขีด

“ตกใจเหรอ?” ฉันแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว

“ปะ...เปล่า ไม่ได้ตกใจอะไรเล้ย!” ใครเขาจะไปเชื่อนะ

“แล้วทำไมเมื่อคืนถึงได้กระหน่ำโทรหาฉันขนาดนั้น” ฉันจ้องหน้าเขาอย่างจับพิรุธ “ถ้าไม่กลัวว่าฉันจะคิดว่านายกับเธอ...”

“แล้วเธอถามทำไมอ่ะ นี่อย่าบอกนะว่าหึง แนะๆ ไหนบอกไม่รักไม่สนกันไง นี่มันเข้าข่ายหวงฉันแล้วนะ ฮันแน่! ตกหลุมรักฉันเข้าแล้วล่ะซี้!” ฉันยังไม่ทันจะพูดจบเขาก็แทรกขึ้น

“ประสาทเหอะ ฉันแค่อยากรู้ความสัมพันธ์ของนายกับเธอคนนั้น”

“นี่เธอกำลังจะบอกว่าเธอไม่ได้หึงฉันกับรันรันแต่ที่ถามเพราะแค่อยากรู้ความสัมพันธ์งั้นเหรอ แต่ดูยังไงๆ ก็เหมือนเธอหึงแหละ”

“ไม่ได้หึง” ฉันล่ะเซ็งสุดๆ แต่เอะ! ใช่สิ ผู้หญิงคนนั้นชื่อรันรัน “แล้วทีนี้นายจะบอกฉันได้หรือยังว่านายเป็นอะไรกับแม่รันรันนั่นกันแน่?”

“โห่! ดูทำเสียงเข้า ไม่หึ๊งไม่หึงนะ คงเชื่อตาย J

“พูดมาก น่ารำคาญ จะบอกไม่บอก” ฉันทำหน้ายักษ์ใส่เขา

แต่ก่อนที่ฉันจะได้คำตอบที่ต้องการพนักงานก็ดันมาเสิร์พออเดอร์ที่แวมพ์สั่งซะก่อน เมื่อคล้อยหลังพนักงานฉันก็จ้องหน้าเขาอย่างต้องการคำตอบ

“โอเคๆ ยอมก็ได้ ฉันกับรันรันไม่ได้เป็นอะไรกัน” ฉันยังคงจ้องหน้าเขานิ่งๆ แวมพ์ถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ “ยอมๆ ยอมจริงๆ ฉัน...ไม่รู้สิ ไม่รู้จะเรียกว่าคบได้หรือเปล่า ฉันแค่เคย...ดูๆ กันกับรันรัน”

“แล้วตอนนี้ล่ะ?”

“แค่คนรู้จัก”

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันถามอะไรนายนายต้องตอบฉันด้วยความจริง ได้ไหม?”

“ทำไมทำเสียงเคร่งเครียดขนาดนั้น เอาดิ” เขารับปากแล้วยกแก้วชาเย็นขึ้นดูด

“นายรู้ปะว่าเฮียวันวานกับรันรันอะไรนั่นเป็นอะไรกัน”

“แค็กๆ” แวมพ์สำรับทันทีที่ได้ยินคำถาม

“ยี้!” ฉันร้องขึ้นแล้วหยิบทิชชูส่งให้เขา ชาเย็นจากปากของเขากระจุยกระจายไปทั่วโต๊ะ ฉันมองแก้วชาเขียวตัวเองอย่างอาลัยอาวรณ์ คงไม่กินแล้วล่ะ ฉันว่ามันต้องมีน้ำลายของแวมพ์ปนอยู่ด้วยแน่ๆ

“เธออยากรู้ไปทำไม”

“ถามได้ นั่นพี่ชายฉันนะ ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิรู้ ถ้านายรู้อะไรดีๆ ก็บอกฉันมา เดี๋ยวนี้!

“เอ่อ...” ดูเหมือนเขาไม่ค่อยอยากจะพูดถึงสักเท่าไหร่

“ทำไม?” ฉันถามงงๆ แต่พอคิดๆ ดูแล้ว เขา เฮีย และก็ยัยรันรันอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกัน ไม่รู้ทำไมฉันถึงคิดแบบนั้นได้ “หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับนาย”

          “ไม่ๆ”

          “อย่าโกหกนะ ฉันไม่ชอบ” ฉันบอกเสียงขุ่น

          แวมพ์ละมือจากจานคุกกี้แล้วทำหน้าไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ “ที่จริง...ก็เกี่ยวกับฉันด้วยอ่ะนะ”

          นั่นไง! ว่าแล้วเชียว สีหน้าของเขามันฟ้องว่าเกี่ยว

          “อย่างที่ฉันบอก ฉันกับรันรันเคยดูๆ กัน แต่เธอไม่ได้ดูๆ แค่กับฉันคนเดียว ยังมีไอ้วันวานอีก”

          “อะไรนะ!” ควบสองเลยเหรอ แถมยังกล้ามายุ่งกับเฮียโหดวันวานของฉันอีก ยัยนี่! มันน่านักเชียว ดูจากหน้าตาร้ายๆ ของเธอแล้ว นิสัยคงจะร้ายน่าดู นี่ฉันไม่ได้อคติอะไรนะทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้จักกับเธอ แต่ฉันไม่ชอบเลย ไม่ชอบมาก! ฉันไม่มีทางให้ยัยนั่นมาเป็นซ้อฉันเด็ดขาด! ฉันรู้สึกตะขวิดตะขวางใจ “งั้นก็แสดงว่า...นายกับเฮียไม่ถูกกันเพราะเรื่องนี้งั้นสิ?”

          “เอ่อ...”

          “นายเคยชอบเธอเหรอ?”

          “ก็...”

          “นายกับเฮียมีปัญหากันเพราะผู้หญิง”

          “มัน...”

          “ไอ้ตาย! พวกผู้ชายมีจุดอ่อนที่ผู้หญิงจริงๆ สินะ” ฉันมองเขาด้วยสายตาจิกกัดก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไปจากผู้ชายไร้สมองคนนี้แต่กลับโดนเขาคว้าแขนเอาไว้ได้ก่อน “ปล่อยฉันนะ!

          แวมพ์รีบลุกขึ้นตาม “เธอจะไปไหน?”

          “ก็กลับบ้านน่ะสิ”

          “มาเจอกันแค่เนี้ย?”

          “แล้วจะให้เจอแค่ไหน ฉันไม่อยากจะเสวนากับนายนาน เอาล่ะ ช่วยเอามือออกจากแขนฉันได้แล้ว”

          “เฮ้! มันไม่แฟร์เลยนะ”

          “อะไรของนาย”

          “จบเรื่องของฉันแล้ว เหลือเรื่องของเธอ...กับไอ้ทาวน์”

          ฉันชะงักไปก่อนจะแสยะยิ้ม “ทำไมล่ะ?”

          “เมื่อคืนเธอไปกับมัน เธอทำแบบนั้นได้ยังไง ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าห้ามยุ่งกับมัน” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม ดูเหมือนเขากำลังข่มอารมณ์ขุ่นเคืองเอาไว้อยู่

          “ฉันไม่ได้ไปกับเขา เราเจอกันโดยบังเอิญ”

          เขาหยาดยิ้มเยาะราวกับไม่เชื่อในคำพูดของฉัน “เหอะ! บังเอิญไปไหม”

          “ก็ยังดีกว่านายกับรันรัน”

          “!

          “นี่! ถ้าคิดจะมาหาเรื่องกันก็ปล่อยฉันเหอะ ขี้เกียจเถียงว่ะ เหนื่อยใจ” ฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาก่อนจะก้าวเท้าออกไป

          “ถ้าเธอก้าวเท้าออกไปแม้แต่ก้าวเดียว รูปของเธอกับไอ้ทาวน์ได้ถึงมือไอ้วันวานแน่!

          ฉันหยุดเดินแทบจะทันที แล้วรีบหันกลับไปมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจเอามากๆ ทำไมเขาชอบขู่ฉันจัง อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ขู่ๆ ฮึ้ย! มันน่านัก เมื่อเห็นว่าฉันหยุดอยู่กับที่ คนถือไพ่เหนือกว่าก็แสยะยิ้มร้ายๆ ออกมาให้หมั่นไส้เล่น เขาหยิบแบงค์ออกมาจากกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะคว้ามือฉันไปจับ ฉันชักกลับแทบจะทันทีแต่ติดที่คนเอาแต่ใจจับมันเอาไว้แน่น

          ไอ้ตาย! ผู้ชายมันแรงควายกว่าผู้หญิงจริงๆ

          “มาเจอกันทั้งที เราไปเดตกันเถอะ” แวมพ์ชวนเสียดื้อๆ

          “ไม่เอา!” ฉันตอบไปทันควัน

          “ตอบโดยไม่คิดเลยเหรอ”

          “ไม่เอาหรอก ฉันจะรีบกลับ” ฉันก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมืออีกข้างที่ว่างก่อนจะพบว่ามันเกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว เย็นนี้ฉันมีนัดกับเพื่อนๆ

          “เธอมีนัดงั้นเหรอ?”

          “ใช่”

          “กับใคร?”

          “เพื่อนฉันน่ะสิ” ฉันเงยหน้ามองเขาเซ็งๆ “ไว้วันหลังค่อยไปละกัน”

          “ไม่ ฉันจะเอาวันนี้”

ฉันถลึงตาใส่เขาแทบจะล้นเป้ากับคำพูดสองแง่สองง่ามของเขา ฉันมองซ้ายมองขวาก่อนจะรีบออกแรงลากเขาที่จับมือฉันอยู่ออกไปจากร้านด้วยความอับอาย คนแกล้งได้แต่หัวเราะหึๆ ขณะเดินตามหลังออกมา

เมื่อออกมานอกร้านฉันก็พ่นลมหายใจแรงๆ

“เราไปเดตกันเถอะนะ” แวมพ์เอ่ยชวนอีกครั้งด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล่นเอาใจฉันอ่อนระทวย

อ๊า! บ้าจริงๆ แค่เจอน้ำเสียงอ้อนๆ กับหน้าตาน่ารักๆ ของเขาฉันก็ต้องใจอ่อนเลยเหรอ บ้าน่า! ฉันไม่ใช่คนใจอ่อนซะหน่อย

          “นะๆ”

          ฉันเม้มปากแน่นพร้อมกับหยิบมือถือออกมาเพื่อจะโทรหาเพื่อนแต่โดนคนตรงหน้าคว้าไปหน้าตาเฉยแล้วจัดการปิดเครื่องเสร็จให้สับ ฉันมองเหวอๆ

          “นาย!

          “งั้นเราก็ไปกันได้แล้วสินะ J

          เบื่อคนเอาแต่ใจตัวเองจริงๆ!

 


 

ห้าง 3.2.1

          รถของแวมพ์เคลื่อนผ่านป้อมยามเข้าไปในลานจอดรถชั้นใต้ดินของห้างดังย่านมหาวิทยาลัย F มหาวิทยาลัยชั้นนำของไทยที่เฮียวันวานของฉันเรียนอยู่ และฉันก็เดาได้ไม่ยากว่าแวมพ์คงเรียนที่นี่เหมือนกัน พวกคนรวยมักจะเรียนที่นี่กันนัก แต่ฉันกับเฮียแค่พื้นๆ นะ ไม่ถึงกับเป็นเศรษฐีผู้ดีมีชาติตระกูลอะไร

          “นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?”

          “ก็มาเดินห้างไง”

          “ฉันไม่ค่อยชอบ” ฉันบอกตามความจริง ฉันไม่ค่อยชอบเดินห้างหรอก นานๆ ทีน่ะ ส่วนมากจะเป็นไอ้แอ้มลากมา ฉันไม่รู้จะทำอะไรในที่แบบนี้น่ะสิ ไม่ได้มีอะไรสนใจจะซื้อซะหน่อย ไม่ใช่ตลาดนัดเล็กๆ นะที่จะเดินไม่กี่นาทีก็หมดน่ะ

          “ถ้าพาไปคลับสถานบันเทิงอะไรเถือกนี้เธอคงชอบมากสินะ”

          ฉันหันไปมองคนพูดด้วยสายตาเอาเรื่อง “นี่นายหาว่าฉันเป็นเด็กใจแตกงั้นเหรอ!

          “เปล่า” แวมพ์รีบบอกด้วยน้ำเสียงติดตลก “แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ เธออายุถึงแล้วเหรอ?”

          “ยัง”

          “แล้วเข้าไปได้ยังไง?” แวมพ์ถามต่อขณะที่เลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ว่างที่หนึ่งที่รถคันก่อนเพิ่งจะขับออกไป วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ไม่แปลกที่จะหาที่จอดรถไม่ได้ง่ายๆ

          “ใช้เส้นสายนิดหน่อย” ฉันบอกด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เมื่อแวมพ์ดับเครื่องแล้วฉันก็ปลดล็อคเข็มขัดนิรภัย

          “วันหลังถ้าจะไปบอกฉันด้วย”

          ฉันมองเขาแล้วยิ้มร้ายๆ “ฝันไปเหอะ!

          แวมพ์จัดพวงมาลัยให้เข้าที่แล้วหันมามองฉันพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างอย่างข่มอารมณ์

“ทำไมเธอปากวอนแบบนี้นะ หรือมันเป็นที่พันธุกรรม เธอกับพี่ชายเหมือนกันเด๊ะเลย”

          “มั้งนะ” ฉันยักไหล่ใส่เขาแล้วเดินลงไป แวมพ์จัดการล็อกรถเสร็จก็เดินตามฉันมา เขาเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนหนุ่มน้อยมาเดตกับสาวครั้งแรก เห็นแล้วจริตกระก้านเกินงามมากขอบอก! “ไปกันได้แล้ว ฉันอยากกลับบ้าน”

“อื้อ! J” เขายิ้มแล้วฉวยกระเป๋าของฉันไปสะพายเสียเองแล้วยังคว้ามือฉันไปประสานกับมือหนาใหญ่ของเขา ฉันเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าด้วยความรู้สึกประหม่า ฉันไม่เคยประสานมือกับผู้ชายคนอื่นมาก่อนเลยนะนอกจากพ่อ แม้แต่ไอ้พี่ชายอย่างเฮียวันวานน่ะก็ไม่เคย มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่แต่รู้สึกดีเป็นบ้า

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจฉันเต้นแรง

แวมพ์เดินเข้าไปในห้างโดยมีฉันเดินเคียงข้าง มือของเราสองคนสอดประสานกันแน่น ฉันต้องทำเป็นมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายทั้งหมด คนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ หันมาสนใจเรา ฉันไม่แปลกใจเลยเพราะคนข้างกายฉันหน้าตาดีอย่างกับไอดอลเกาหลี ถ้าเป็นฉันก็คงจะมองเหมือนกัน ยิ่งผู้หญิงที่มองมาที่ฉันด้วยสายตาอิจฉาตาร้อนยิ่งทำให้หัวใจของฉันพองโตไปกันใหญ่

อ๊า! ทำไมฉันต้องอยากยิ้มด้วยนะ

“อ้อ! ฉันอยากได้เคสมือถือใหม่” ระหว่างที่เราเดินเล่นรับแอร์เย็นๆ ในห้างไปเรื่อยๆ แวมพ์ก็เอ่ยขึ้นมา

“ก็ซื้อซะสิ” จะบอกทำไมเนี่ย

“งั้นเข้าร้านนี้กัน” แวมพ์บอกแล้วลากฉันเข้าไปในร้านเคสมือถือที่อยู่ใกล้ๆ

แม้จะเจอเคสที่ถูกใจแวมพ์ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือฉัน เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างหยิบเคสที่ชอบมาพลิกดู เขาดูจะชอบโทนสีดำ เทา ขาว เอามากๆ ฉันกวาดสายตาไปทั่วเคสรุ่นที่เขาใช้ซึ่งก็เป็นรุ่นเดียวกับฉันก่อนที่สายตาของฉันจะไปสะดุดที่เคสมือถืออันหนึ่ง ฉันเอื้อมมือไปหยิบมันมาดูด้วยความสนใจก่อนที่แวมพ์จะหันมามอง

“เธอชอบเหรอ?”

“อื้อ เท่ห์ดี” ฉันยื่นเคสมือถือในมือให้เขาดู มันเป็นเคสสีดำขลับที่ด้านบนมีตัวการ์ตูนรูปค้างคาวประดับอยู่ มันดูเท่ห์และคงจะเข้ากับมือถือของฉันได้ดี แต่ทำไมนะ...ต้องเป็นค้างคาว มันทำให้นึกถึงแวมไพร์

แวมพ์...หมอนี่มีอิทธิพลต่อตัวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!

แวมพ์มองยิ้มๆ ก่อนจะหยิบแบบเดียวกันมาอีกอันหนึ่ง เขาไม่พูดอะไรแต่ลากฉันไปจ่ายตังโดยที่ฉันมึนๆ งงๆ สรุปคือเอาลายนี้งั้นสิ

เมื่อได้เคสมือถือที่เป็น couple มา แวมพ์ก็คะยั้นคะยอให้ฉันใส่เคสมือถือนั่นทันที ทำให้ตอนนี้เราสองคนมีเคสมือถือคู่กัน ดูเหมือนแวมพ์จะชอบเอามากๆ

“ว้าว! รสนิยมของเธอไม่เบาเลยนะ”

“เหอะ! แล้วนายเป็นบ้าอะไรมาใช้เคสเหมือนกันกับฉัน”

“อ้าว! ก็คู่กันไง ดีออก ฉันชอบ J

ฉันก็แอบชอบเหมือนกันแหละ ฉันไม่พูดอะไรต่อแล้วยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงตัวเอง

“ฉันรู้นะว่าทำไมเธอถึงเลือกลายนี้ เพราะฉันใช่ไหม?”

“อย่ามาทำรู้ดี” ฉันคิดว่าตัวเองคิดลึกมากเกินไปแล้วนะยังจะมีคนคิดตามทันฉันอีกเหรอ

“แนะ! มีเขิน”

“ฉันว่าเรากลับเหอะ” ฉันเอ่ยชวนเพราะแวมพ์จะอารมณ์ดีเกินไปแล้ว

แวมพ์มัวแต่สนใจเคสมือถือนั่นจึงไม่เอ่ยตอบคำชวนของฉัน แต่ฉันดูออกว่าเขาแสร้งทำ คงไม่อยากปล่อยฉันกลับบ้านไปง่ายๆ สักพักเขาก็มองไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า

“โอะ! เสื้อคู่รัก”

ฉันมองตามสายตาของเขาแล้วทำหน้าหยาดๆ “นายอย่าบอกนะว่านายจะซื้อน่ะ”

ฉันเป็นพวกขยาดเวลาเห็นคู่รักใส่เสื้อคู่รักกัน ฉันรู้สึกว่าพวกนั้นจะอินเนอร์ไปถึงไหน ต้องประกาศให้โลกรู้หรือไงว่าเป็นแฟนกัน แค่ที่เดินควงแขน จับมือ กอดคอ หรือแม้แต่คลอเคลียกันยังไม่ชัดพอหรือไง แล้วนี่...หมอนี่ยังจะมีความคิดไร้สาระเหมือนพวกนั้นอีก ให้ตาย!

“แน่นอน” เขาบอกแล้วรีบลากฉันไปที่ร้านเสื้อคู่รักนั่น เขามองไปรอบๆ แล้วทำหน้าเหมือนไม่ถูกใจกับลายเสื้อก่อนจะเดินไปหาคนดูแลร้าน “มีแบบสั่งทำไหมครับ?”

“มีครับ แต่ต้องใช้เวลาทำอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง”

“โอเคครับ”

ฉันมองเขาทันที “หนึ่งชั่วโมงเลยนะ ไม่ต้องเอาหรอก ถ้านายอยากได้ก็ซื้อๆ พวกนี้แหละ”

          แวมพ์มองฉันแล้วทำหน้าหงิกหน้างอ “ไม่เอา ฉันจะสั่งทำพิเศษเฉพาะเราสองคน”

          “หวานกันจังเลยนะครับ” คนดูแลร้านเอ่ยยิ้มๆ

          “แน่นอนครับ ข้าวใหม่ปลามันซะด้วย” แวมพ์บอกแล้วคว้าตัวฉันเข้าไปกอดโดยไม่แคร์ใคร ฉันได้แต่ทำหน้าหงิกงอแทนเขา

          “อย่าเพ้อได้ปะ”

          “ใจร้าย L

          “ฮ่ะๆ งั้นเชิญทางนี้เลยครับ” คนดูแลร้านผายมือไปอีกทาง แวมพ์ไม่รอช้าเขารีบลากฉันไปทางนั้นทันที

          “แล้วไม่ถามฉันสักคำเหรอว่าอยากได้ไหม?”

          “ถามทำไมให้เสียเวลา ฉันอยากได้ เพราะฉะนั้นเธอก็ต้องอยากได้ด้วย” พูดจากวนโอ๊ยไม่พอยังยักคิ้วมาให้อีก

ฉันหมดปัญญาจะว่าเขาจริงๆ “นายมันบ้า!

“บ้าก็บ้ารักนะครับ J

ประสาทจริงๆ เลย!

 


 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

          ฉันมองตัวเองในกระจกที่สะท้อนภาพผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง คิกๆ อย่าเพิ่งหัวเราะกันสิ เธอใส่กางเกงยีนขาเดฟสีขาวกับรองเท้าผ้าใบสีครีมสกรีนลายแมวน่ารักๆ ผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนยาวถึงกลางหลังดูยุ่งเล็กน้อยแต่กลับดูดี ที่สำคัญเธอสวมเสื้อยืดคอกลมสีดำสนิทที่มีคำว่า แฟนแวมพ์ติดอยู่ที่กลางเสื้อ

          นี่น่ะเหรอเสื้อสั่งทำพิเศษของหมอนั่นน่ะ

          ฉันเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วเจอกับเจ้าของความคิดบ้าๆ ที่ยืนกอดอกรออยู่ด้านนอก บนตัวของเขาที่เคยเป็นเสื้อเชิ้ตสีเทา บัดนี้กลายเป็นเสื้อยืดสีเดียวกับฉันที่มีคำว่า แฟนวันเวย์ติดอยู่บริเวณเดียวกัน

          “แฟนแวมพ์ แฟนวันเวย์ นายคิดได้ยังไง”

          “ชอบล่ะซี้!

          “ชอบบ้านป้านายน่ะสิ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ” ฉันทำท่าจะเดินเข้าไปเปลี่ยนแต่โดนคนต้นคิดคว้าเอวเอาไว้เสียก่อน

          “ได้ไง วันนี้เป็นวันเดตของเรานะ”

          “ไม่รู้ไม่สน ฉันไม่อยากใส่เสื้อคู่กับนายไปเดินให้คนมองหรอกนะ” แค่เสื้อลายคู่กันของคู่อื่นทั่วไปฉันเห็นแล้วก็แทบอ้วก นี่ยังจะมีชื่อกำกับอีก โห่! ฉันจะท้องเลยไหม

          “ไม่เอาน่าวันเวย์เมียสุดที่รัก”

          “ใครเมียนาย” ฉันหันไปมองเขาตาขวางด้วยความไม่พอใจ

          “โอเคๆ ว่าที่เมียก็ได้ เอาไว้วันไหนเฮียเธอยอมรับฉันแล้ววันนั้นค่อยเรียกเมียเต็มปากละกัน”

          ป๊าบ! ฉันฟาดฝ่ามือลงไปที่แขนของเขาอย่างแรง

          “อ๊า! เจ็บ” เขาทำหน้านิ่วสักพักก็แสยะยิ้มออกมา “แต่สะใจดี ฟินสุดๆ”

          “ไอ้โรคจิต!

          “ฮ่ะๆ ฉันโรคจิตกับเธอคนเดียวน่ะแหละ” เขาบอกแล้วคว้าไหล่ฉันเข้าไปกอด ฉันฝืนตัวไว้แทบไม่ทัน เขาออกแรงลากฉันเดินออกไปข้างนอก ฉันอยากจะวิ่งกลับบ้านทันทีที่เจอกับสายตาคนอื่นๆ ที่มองมาที่เรา

          ฉันอยากจะเอาปี๊บมาคลุมหัวจริงๆ โคตรอายว่ะ!

          “น่ารักจังแก!

“นั่นน่ะสิ ผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย เหมาะกันจัง อิจฉาอ่ะ!” เสียงซุบซิบๆ ดังขึ้น ฉันได้แต่ทำหน้านิ่งเพื่อปกปิดความเขินอายเอาไว้

เหมาะกันจัง งั้นเหรอ อ๊า! ฉันหุบยิ้มไม่ได้เลยจริงๆ

 

 

 [Vamp : Special talk]

          ผมนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวราวกับคนบ้าเมื่อมองภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่สวมเสื้อ แฟนแวมพ์อยู่ในจอแล็ปท็อป อ๊า~ เธอน่ารักจริงๆ ผมไม่สามารถละสายตาไปจากใบหน้าสวยแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจนั่นได้เลย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ใบหน้าของเธอมีอิทธิพลกับความรู้สึกของผม ไม่ว่าใครที่อยู่ใกล้เธอก็คงอดใจไม่ไหวแน่ๆ

นิสัยของเธอไม่ได้ดีอะไร ไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย จริตจะก้านมารยาร้อยเล่มเกวียนของผู้หญิงที่ผ่านมาชอบใช้กับผมยัยนั่นกลับไม่มีเลยสักนิด ทุกอย่างที่เธอแสดงออกมาล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น ไม่ว่าจะโกรธ ดีใจ หรือเขินอาย ทุกอย่างมันช่างน่ามอง

ผมกลายเป็นไอ้โรคจิตอย่างที่เธอพูดแล้วจริงๆ ล่ะมั้ง ผมถึงได้มีรูปของเธอติดเต็มห้องแบบนี้ ผมกวาดสายตาไปมองรอบๆ ผนังห้องตัวเองที่เคยว่างเปล่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรูปถ่ายของวันเวย์ ทุกอิริยาบถที่ผมจะแอบถ่ายเก็บไว้ได้ผมจัดการเก็บเอาไว้หมด ผมไม่อยากให้เธอรู้ตัว เดี๋ยวจะพลาดหาว่าผมเป็นไอ้บ้า เฮ้อ! ทั้งๆ ที่ผมแสดงออกว่าชอบเธอขนาดนี้แต่เจ้าตัวกลับทำเหมือนมีใจไปให้คนอื่น

ความรู้สึกเมื่อเมียนอกใจมันเจ็บจุกมากเลยนะ ผมเม้มปากแน่นเมื่อนึกถึงใครบางคนที่เป็นศัตรูกับผมแต่วันเวย์กลับให้ความสนใจมากเสียเหลือเกิน รูปลับสำคัญของวันเวย์ที่วันวานได้ไปและไปเอาเรื่องน้องสาวตัวเองนั้นก็ฝีมือของผมเองล่ะ ไอ้เรื่องมือไวเนี่ยผมนัก

ผมจัดการตัดใบหน้าครึ่งหนึ่งของวันเวย์ออกแล้วโพสคู่กับรูปเคสมือถือค้างคาวที่ซื้อคู่กับวันเวย์ลงTwitterของตัวเองพร้อมกับพิมพ์ลงไปด้วยว่า ‘My sweet heart ‘แฟนแวมพ์J

ผมรู้ว่ารูปนี้จะต้องไปโผล่ให้ใครคนหนึ่ง ไม่สิ หลายคนเลยล่ะ พวกนั้นจะต้องได้เห็น หึๆ ความสนุกกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ หึๆ

[Vamp : End special talk]




© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,320 ความคิดเห็น

  1. #1130 aj68 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:35
    แวมพ์ชั่วร้ายยยยย
    แกหวังให้ใครเห็นทวีตนั้นฮะ
    #1,130
    0
  2. #444 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 22:55
    พี่น้องเขาจะตีกันเพราะเเก 
    #444
    0
  3. #431 jenjira jj jen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 19:51
    เออ..อิแวมพ์มันร้ายเว้ย!!
    #431
    0
  4. #389 KIMJIWON (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:10
    แผนร้ายกาจ จิงๆๆ เลยนะ
    #389
    0
  5. #374 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 12:26
    จอมวางแผนจังนะแวมพ์
    #374
    0
  6. #371 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #371
    0
  7. #370 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #370
    0
  8. #369 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #369
    0
  9. #368 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #368
    0
  10. #367 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #367
    0
  11. #366 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #366
    0
  12. #365 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #365
    0
  13. #364 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #364
    0
  14. #363 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #363
    0
  15. #362 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #362
    0
  16. #361 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #361
    0
  17. #360 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #360
    0
  18. #359 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #359
    0
  19. #358 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #358
    0
  20. #357 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #357
    0
  21. #356 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #356
    0
  22. #355 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #355
    0
  23. #354 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #354
    0
  24. #353 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #353
    0
  25. #352 EXOTRIK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:18
    แวมพ์กลับมาแล้ว!!!! คิดถึงที่สุด
    มาให้หอมมามะๆ
    #352
    0