★Climax Love ★ รักนี้แรงเกินห้ามใจ [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 6 : ★Climax Love ★ 5 :: The girl who I wanna know [complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    16 มี.ค. 58


5

The girl who I wanna know



ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ เฮียก็มาเคาะประตูห้องฉันดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ ซึ่งมันไม่ใช่นิสัยปกติของเฮียเลย แวมพ์ที่กำลังจะเอาเปรียบฉันไปมากกว่านี้ชะงักไปพร้อมกับยอมปล่อยปากของฉันให้เป็นอิสระแต่โดยดี

“ไอ้เวย์!

“โธ่เอ้ย! มันเป็นบ้าอะไรของมันวะ” แวมพ์ว่าพี่ชายฉันอย่างหัวเสีย

“ละ...ลุกออกไป เร็ว!” ฉันบอกเขาเสียงสั่น

แวมพ์ยอมลุกออกไป ฉันรีบลุกขึ้นตามแล้วจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย แต่แวมพ์ยังคงยืนทำหน้าตาไม่สบอารมณ์อยู่ในห้อง

“นายจะมัวทำหน้าบื้ออยู่ทำไม! ออกไปสิ!

“เธอว่าใครบื้อ?”

“นายนั้นแหละ ออกไปๆ” ฉันบอกเขาแล้วผลักแผ่นหลังของเขาไปที่ระเบียงห้อง “นายรีบกลับไปเลยนะ อย่าให้เฮียเห็นเด็ดขาดล่ะ ไม่งั้นตายแน่”

“อย่างกับฉันกลัว”

นายไม่กลัวแต่ฉันกลัวเว้ย!

“รีบออกไปสิ”

“เออๆ” เมื่อเห็นอาการร้อนรนของฉันแวมพ์ก็ยอมแต่โดยดี เขาทำท่าจะกระโดดลงไปจากระเบียงห้องฉันจนฉันอดตกใจไม่ได้ต้องรีบคว้าแขนเขาเอาไว้

“นะ...นายจะกระโดดลงไปจริงๆ น่ะเหรอ” ฉันมองลงไปก่อนจะทำหน้าแหย “สูงนะ”

“ทำไงได้ ทีหลังก็หาบันไดมาอำนวยความสะดวกให้ฉันด้วยก็แล้วกันนะ”

“จะบ้าหรือไง” ทำอย่างนั้นก็เท่ากับว่าฉันเต็มใจให้เขาปีนเข้าหาถึงในห้องน่ะสิ

“จะให้ฉันกลับจริงๆ น่ะเหรอ...แล้วอย่ามาเสียดายทีหลังนะ ฉันไม่ได้ว่างแบบนี้ทุกคืน คิวมันเยอะ”

“เหอะ! จะลงเองหรือจะให้ฉันช่วยสงเคราะห์ถีบนายลงไป” ฉันบอกด้วยความไม่พอใจเอามากๆ คำพูดของเขามันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีจริงๆ

“ไอ้เวย์!!!” เสียงของเฮียวันวานดังขึ้นกว่าเดิมทำให้ฉันร้อนใจมากจนเผลอผลักแวมพ์ไป

“เฮ้ย!

ฉันตาโตมองร่างสูงที่ตอนนี้กำลังหล่นลงไปที่ชั้นล่างที่เป็นสนามหญ้าก่อนจะได้ยินเสียงดังตุ๊บ! ฉันหลับตาปรี๋ก่อนจะลืมตามองดู แวมพ์เอามืออุดปากพร้อมกับทำหน้าเจ็บปวด ฉันไม่รอช้ารีบเดินกลับเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูปิดม่านก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้เฮีย

“โอ๊ย! อะไรเฮีย คนกำลังฝันดีเชียว หาววว~” ฉันแกล้งบ่นพร้อมกับเอามือปิดปากแกล้งทำท่าหาว เฮียที่ทำหน้าบึ้งอยู่หน้าห้องฉันกวาดสายตาไปทั่วห้องก่อนจะจ้องหน้าฉันอย่างจับผิด

“ทำไมมาเปิดช้า ทำอะไรอยู่?”

“ฉันก็หลับอยู่น่ะสิ เฮียจะบ้าหรือไงมาเคาะห้องฉันตอนนี้”

“ถ้าฉันไม่มีเรื่องร้อนใจคงไม่ถ่อมาเคาะห้องแกยามดึกแบบนี้หรอก”

“เรื่องร้อนใจ เรื่องอะไรอ่ะ?”

เฮียเม้มปากแน่นก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างมาตรงหน้าฉันก่อนที่ฉันจะรู้สึกแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ไม่มีชีวิต รูปในมือของเฮียทำให้ฉันเป็นใบ้ไปชั่วขณะ

“รูปไอ้เวรนี่ ของแกใช่ไหม?” เฮียถามเสียงเย็น

“ฮะ...เฮียไปเอามาจากไหน?”

“ฉันถามว่าของแกใช่ไหม!

” ฉันหุบปากเงียบแทนที่จะตอบคำตอบของเฮีย ทำให้เฮียกำรูปในมือแน่นพร้อมกับปาใส่ผนังห้องฉันก่อนจะจ้องหน้าฉันด้วยความโมโห ฉันสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็พยายามทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“อย่าให้ฉันรู้นะว่าแกติดต่อกับมัน” ฉันจะกล้าติดต่อกับเขาได้ยังไงในเมื่อเฮียเกลียดเขาเข้ากระดูกดำขนาดนี้ ฉันอยากจะบ้าตาย ฉันจะรักใครชอบใครมันก็เป็นสิทธิของฉันสิ ทำไมเฮียต้องมาวุ่นวายด้วยเนี่ย “เลิกยุ่งกับมันซะ!

พูดจบเฮียก็เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ฉันหยิบรูปที่เฮียขยำขึ้นมาคลี่ดูด้วยความเจ็บปวด

“ฉันจะทำยังไงดี...”

ฉันมองรูปผู้ชายในมือนิ่ง แต่เอะ! ฉันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้พร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งเป็นปม

เฮียได้รูปนี้มาได้ยังไง???

 

 

Mystic Y Club

          ฉันกับเพื่อนนั่งอยู่ที่โต๊ะตรงด้านหน้าเวทีเพื่อที่จะได้ดูการแสดงสดของวงดนตรีที่เป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้วของวิทยาลัยฉัน พวกเขาจะมาเล่นที่นี่ทุกคืนวันเสาร์ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พวกฉันจะมาที่นี่ทุกวันเสาร์ พวกฉันอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะเข้าคลับได้ก็จริง แต่สมาชิกของวงที่เป็นลูกของเจ้าของคลับสามารถใช้อำนาจที่มีพาพวกเราเข้ามาได้ พวกเราทุกคนมีบัตรวีไอพีที่สามารถผ่านเข้าออกคลับแห่งนี้ได้โดยไม่ต้องตรวจสอบอายุ แถมถ้ามีปัญหาตำรวจมาตรวจพวกฉันก็ยังสามารถหลบหลีกออกจากคลับได้ผ่านช่องทางพิเศษ

          รุ่นพี่คนนี้เป็นผู้ชายแถมยังหน้าตาดี เขาเป็นแฟนกับหนึ่งในพวกฉันแต่ไม่ใช่ไอ้แอ้ม เธอเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม

          ฉันยกแก้วน้ำโค๊กขึ้นดื่มนั่นทำให้เพื่อนๆ ในโต๊ะหันมามองด้วยความตกใจปนสงสัย

          “เฮ้ย! ไอ้เวย์ วันนี้ผีเด็กดีเข้าสิงแกหรือไง ทำไมสั่งโค๊กมาล่ะ? แหม! ไม่เอานมสดมาเลยล่ะคะ” เพื่อนที่เป็นแฟนกับลูกชายเจ้าของคลับถามขึ้น เธอชื่อไอริน ฉันทำหน้าอึนๆ พร้อมกับโบกมือไม่ให้เธอมาสนใจอะไรกับฉันมากนัก

          “ฉันไม่อยากเมา”

          “แกเข็ดจากครั้งก่อนหรือไง” เพื่อนผู้ชายอีกคนที่ชื่อดีนแซวขึ้นอย่างน่าอับอาย คนคออ่อนคนเดียวในกลุ่มอย่างฉันต้องทำหน้าเซ็งๆ เก็บความอับอายเอาไว้

          “พูดถึงครั้งก่อนฉันยังไม่ได้เคลียร์กับพวกแกเลยนะที่เล่นงานฉันซะหนักเลย” ฉันเอ่ยขึ้นมาอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ ถึงแม้พวกเราจะเจอกันที่โรงเรียนเป็นประจำแต่ก็มีเรื่องอื่นให้สนใจจนลืมเรื่องคราวที่แล้ว

          “ฉันไม่เกี่ยวนะ” ฟานซ์รีบปฏิเสธทันควัน

          “แกนั่นแหละตัวดีไอ้ฟานซ์ ผสมเหล้าให้ฉันยังไงวะ ทำไมมันหนักกว่าคนอื่น”

          “ฉันก็ผสมเหมือนๆ กันแหละ แต่แกคออ่อนเอง อย่ามาโทษกันดิวะ โด่! ไอ้คนแพ้เหล้ายังไม่เจียมตัวคิดจะเที่ยวอีก”

          “เออ! แกรู้ตัวว่าคออ่อนก็อย่าดื่มดิวะ” ไอ้บรูมเอ่ยเสียงดุๆ เหมือนเฮียเลยอ่ะ ไอ้พวกนี้รุมฉันอ่ะ

          “เออๆ ฉันรู้ว่าฉันมันคออ่อน ไม่ต้องย้ำมากหรอกว่ะ” ฉันบอกอย่างขัดใจก่อนจะลุกขึ้นยืน “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

          “อย่าไปนานนะเว้ย อีกไม่กี่นาทีกราฟก็จะแสดงแล้ว” ไอรินบอก กราฟที่ว่าก็คือรุ่นพี่ที่เป็นแฟนของเธอ ลูกชายของเจ้าผับนั่นเอง เธอคงไม่อยากให้ฉันพลาดการแสดงอันน่าตื่นเต้นของวงสุดที่รัก

          “อื้อ”

          “แล้วก็อย่าหายไปเหมือนอาทิตย์ที่แล้วล่ะ ขี้เกียจไปตามหา” ไอ้แอ้มบอก

          “ฉันไม่เมาไม่หายแน่ๆ” ฉันบอกให้มันสบายใจก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ

          มาที่นี่ก็อดนึกถึงเรื่องราวเมื่ออาทิตย์ก่อนไม่ได้ จุดเริ่มต้นของเรื่องมันเริ่มต้นจากที่นี่ ถ้าวันนั้นฉันไม่เมา ฉันคงไม่ต้องหลวมตัวไปกับไอ้หน้าตัวเมียแวมพ์แล้วโดนมันทำอะไรระยำๆ แล้วเรื่องมันก็ไม่จบแค่นั้น ทุกวันนี้ไอ้บ้านั่นยังคงมาวนเวียนอยู่รอบตัวฉันอย่างกับสัมภเวสีรอขอรับส่วนบุญ

          ฉันไม่รู้จะกำจัดหมอนั่นให้ออกไปจากชีวิตยังไง หมดปัญญาจริงๆ ฉันหยิบมือถือออกมาดูเพราะคิดว่าคงต้องมีข้อความหรือไม่ก็มิสคอลจากหมอนั่น แล้วมันก็มีจริงๆ ด้วยแต่ฉันไม่สนใจเก็บมันเข้ากระเป๋ากางเกงยีนต์ขาสั้นสีซีดเหมือนเดิม

          จะไปสนใจหมอนั่นให้เสียเวลาทำไม

          ฉันเดินตรงไปที่ห้องน้ำแต่ระหว่างทางต้องเดินผ่านบันไดที่เชื่อมไปชั้นสองก็มีผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่งเดินลงมาจากบนนั้นขวางหน้าฉันเอาไว้พอดี ฉันหยุดเดินแล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงสวยๆ คนนั้นที่มองมาด้วยสายตาคนปกติทั่วไปที่ไม่รู้จักกันก่อนจะเหลือบไปมองคนข้างตัวของหล่อนที่เป็นผู้ชายร่างสูงสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำสุดเท่ห์ ฉันขมวดคิ้วยุ่งเมื่อสบตากับดวงตาเสน่ห์แพรวพราวนั้น

          หมอนี่มัน...

          “!” เขาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

ฉันเลื่อนสายตาไปมองที่แขนขวาของเขาที่มีแขนของผู้หญิงคนนั้นควงเอาไว้อยู่ก่อนจะเม้มปากแน่น ความรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเป็นสิบๆ รอบทำให้ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว ฉันพยายามตั้งสติแล้วเดินเลี่ยงไปราวกับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

          ความเจ็บปวดที่หัวใจแบบนี้มันคืออะไรกัน???

          แวมพ์ควงมากับผู้หญิงคนอื่นฉันควรจะทำหน้ายังไง? ยิ้มเหรอ? คิดว่าฉันควรจะทำแบบนั้นไหมล่ะ

ฉันเดินมาได้สักพักก็หยิบมือถือออกมาก่อนจะกดปิดอย่างอารมณ์เสีย

ไอ้บ้าเอ้ย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่เคยจริงจังกับใคร แต่ที่ผ่านมาเขาทำเหมือนพยายามจะขอคบกับฉันให้ได้จริงๆ จังๆ แต่แล้วนี่มันอะไรกัน เขาควงผู้หญิงคนอื่นมาได้หน้าตาเฉย ฉันอยากจะบ้าตาย!

ฉันจัดการธุระของตัวเองเสร็จก็เดินออกมาล้างมือที่อ่างล้างมือ หลังจากนั้นก็ยืนสงบสติอารมณ์สักพักเพื่อที่จะได้ลืมเรื่องของแวมพ์แล้วไปสนุกกับเพื่อนๆ อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ สักพักประตูห้องน้ำบานหนึ่งก็ถูกเปิดออก ผู้หญิงหุ่นเป๊ะในชุดเดรสรัดรูปสีดำสั้นๆ ที่ฉันเห็นอยู่กับแวมพ์ก็เดินออกมายืนข้างฉัน เธอก้มหน้าล้างมือแล้วเงยหน้าขึ้นมามองกระจก ฉันเหลือบมองคนข้างตัวก่อนจะเริ่มพิจารณาเธอ

ส่วนสูงของเธอคงจะเฉียดๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ผิวขาวเนียน ผมตรงสลวยสีดำสนิทยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าเรียวยาว คิ้วโก่งสวย ดวงตาเฉียบคมมีเสน่ห์สีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งเป็นสันได้รูปเหมาะเจาะกับริมฝีปากหยักลึกที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีชมพูบานเย็น

ให้ตายเหอะ! ยัยนี่สวยจริงๆ

เธอเหลือบมองฉันผ่านกระจกเล็กน้อยคงเพราะรู้ตัวว่าโดนจ้องมองอยู่ ฉันจึงรีบเดินเลี่ยงออกไปเพราะไม่ต้องการจะมีประเด็นอะไร

อะ!

เมื่อฉันเดินออกมาจากห้องน้ำก็เจอแวมพ์ยืนอยู่ที่หน้าทางเข้า เขาคงมารอคู่รักของเขาอยู่ ฉันทำเป็นมองไม่เห็นเขาแล้วเดินผ่านไป จังหวะนั้นเองที่ฝ่ามือร้อนระอุของเขาคว้าเข้าที่ข้อมือซ้ายของฉัน ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมองเขาด้วยความไม่พอใจ

“อะไรของนาย!?”

“วันเวย์ ฟังฉันก่อนนะ” แวมพ์บอกเสียงอ่อนราวกับคนทำผิดแล้วโดนจับได้

“ฉันไม่อยากฟัง แล้วก็ช่วยปล่อยมือฉันด้วย ฉันจะเข้าไปข้างใน เพื่อนๆ ของฉันรออยู่” ฉันบอกอย่างใจเย็น

“วันเวย์ ฉัน...”

“แวมพ์!” เสียงผู้หญิงคนที่ฉันเจอในห้องน้ำดังขึ้นก่อนที่ร่างเพรียวบนส้นสูงจะเดินมาหยุดยืนตรงข้างแวมพ์ เธอมองฉันด้วยแววตาแววโรจน์ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “เด็กนี่...ใครเหรอ?”

“เอ่อ...” แวมพ์เกิดอาการพูดไม่ออก   

เห็นอาการของเขาแล้วฉันก็รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีความสำคัญกับเขามากๆ ตอนที่อยู่กับเพื่อนฉันเขาสามารถพูดได้เต็มปากว่าฉันเป็นอะไรกับเขา แต่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้...ไม่เลย ฉันรู้สึกเหมือนโดนใครเอามีดมาแทงจากข้างหลัง

ฉันสะบัดมือของจากการเกาะกุมของเขาก่อนจะจ้องหน้าเขานิ่ง

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะ” ฉันบอกแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

ยังไงซะหมอนั่นก็แค่ผู้ชายมักมากคนหนึ่ง!

พลั่ก!

“ขอโทษค่ะ” ฉันบอกอย่างรวดเร็วเมื่อเดินก้มหน้าก้มตาจนไปชนกับใครคนหนึ่งเข้าก่อนจะเดินผ่านไปแต่เขาคนนั้นกลับคว้าแขนฉันเอาไว้จนฉันหน้านิ่วยอมเงยหน้าขึ้นไปมองต้องการจะเอาเรื่อง “จะบะ...”

ผู้ชายคนนั้นมองฉันอย่างพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะคลี่รอยยิ้มพิฆาตใจให้ ฉันถึงกลับหน้าเหวอด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่ ผู้ชายที่ฉันแอบมีความรู้สึกดีๆ ให้

“เธอจริงๆ ด้วย เฮียนึกว่าจำผิดคน”

“...เฮียทาวน์”

เขายิ้มรับก่อนจะปล่อยมือจากแขนของฉัน เฮียทาวน์เขาเป็นผู้ชายตัวสูงมาก การแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำของเขาทำให้เขาดูเท่ห์เป็นแบดบอยเข้ากับใบหน้าดุดันเป็นอย่างดี ผมสีส้มเซ็ททรงยุ่งๆ เท่ห์บาดใจ ผิวไม่ขาวมากกำลังดีคงเพราะออกแดดบ่อย ใบหน้าหล่อเนียนใส คิ้วเข้ม นัยน์ตาสีดำสนิทดูน่ากลัวสำหรับคนอื่นแต่สำหรับฉันมันดูดีมีเสน่ห์มากๆ จมูกโด่งราวกับอัดซิลิโคนมาแต่นั่นน่ะของแท้แม่ให้มาแน่นอนรับประกันได้จากการที่เขาเคยโดนฉันอัดจมูกมาด้วยความเข้าใจผิด แล้วไหนจะริมฝีปากหยักลึกสีแดงสดสุดเซ็กซี่เย้ายวนใจเป็นที่สุด

ทุกอย่างที่เป็นเขาทำให้ฉันเคลิ้มอดเก็บเอาไปฝันไม่ได้

“เธออายุถึงแล้วเหรอ?” เขาถามสีหน้านิ่งๆ เหมือนไม่ได้ตกใจอะไร

“ใช้เส้นน่ะ เข้าได้แค่ที่นี่ที่เดียว”

“เส้นไอ้กราฟ?”

“ถูกต้องแล้วล่ะ”

ที่ฉันรู้จักเขาดีพอสมควรก็เป็นเพราะว่าเฮียทาวน์กับเฮียกราฟเป็นเพื่อนกัน เฮียกราฟเนี่ยก็เป็นแฟนกับไอรินเพื่อนในกลุ่มของฉันไง แต่เรื่องนี้เฮียวันวานไม่รู้หรอก ถ้ารู้มีหวังคอขาด ก็จะอะไรซะอีก เฮียทาวน์น่ะเป็นนักแข่งรถ แล้วก็เป็นศัตรูของเฮีย ฉันยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าเจ้าของรูปที่เฮียของฉันไปเจอแล้วมาโมโหใส่ฉันเมื่อคืนก่อนนั่นก็คือรูปเฮียทาวน์เนี้ยแหละ

กว่าฉันจะได้มาต้องขอร้องไอรินให้ไปขอร้องเฮียกราฟอีกทีเพื่อให้ถ่ายรูปเฮียทาวน์มาให้ ใช่! เรื่องที่ฉันแอบหลงรักเฮียทาวน์เพื่อนๆ ในกลุ่มของฉันรู้เรื่องทุกคน ยังดีที่ไอ้บรูมยังคงมีความเป็นเพื่อนไม่คาบข่าวไปบอกเฮีย ไม่งั้นฉันเละแน่

“แล้วเพื่อนไปไหนหมด?”

“อยู่ที่โต๊ะหน้าเวทีเลย แล้วเฮียทาวน์มากับใคร?” ฉันถามแล้วมองไปรอบๆ ตัว ฉันไม่สังเกตเห็นเพื่อนของเขาเลยสักคน

“มาคนเดียว เอาของมาให้ไอ้กราฟเดี๋ยวก็จะกลับแล้ว”

“อ่าว! ทำไมล่ะ”

“วันนี้เฮียไปแข่งมา แม็ตหนักซะด้วย เฮียหมดแรงแล้วอยากจะกลับไปนอนพัก”

“น่าเสียดายจัง”

“หึ เฮียไปก่อนนะ” เฮียทาวน์บอกยิ้มๆ แล้วเดินจากไป ฉันหันหลังมองตามด้วยความเสียดายพร้อมกับถอนหายใจ ฉันมัวแต่ดีใจที่ได้เจอกับเขาจนลืมเรื่องที่โมโหไปหมดแล้ว

ฉันอมยิ้มก่อนจะเดินกลับไปหาเพื่อนๆ แค่นี้ก็นอนหลับฝันดีแล้วล่ะคืนนี้

 

          เช้านี้ฉันตื่นนอนอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ฉันบิดขี้เกียจสองสามทีก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่วางทิ้งไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งมาเปิดเพื่อเช็คความเคลื่อนไหวต่างๆ

          แต่ฉันต้องอารมณ์บูดทันทีเมื่อเจอกับข้อความที่ถูกส่งมาจากแวมพ์ ฉันพ่นลมหายใจใส่ผมด้านหน้าตัวเองที่ปกลงมาก่อนจะเปิดอ่าน ข้อความจากเขาไม่ได้มีแค่ตัวหนังสือ แต่มันแนบรูปมาด้วย ฉันขมวดคิ้วยุ่งเมื่อรูปนั้นเป็นรูปที่ฉันกำลังยืนคุยอยู่กับเฮียทาวน์ที่ผับเมื่อคืนนี้ ง

หมอนี่...

          ฉันค่อยๆ เลื่อนลงไปอ่านข้อความที่เขาพิมพ์มา

          ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามชอบมัน!’

          ฉันนิ่งค้างไปก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพช ทำมาสั่งฉันห้ามชอบเฮียทาวน์ แล้วทีตัวเองล่ะ เหอะ! ไม่ได้หน้าม่อเลยนะยะ! แล้วนี่...ฉันโมโหที่เห็นเขาขนาดนี้กลับไม่คิดจะมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง เชอะ! สงสัยจะมัวติดแหง็กอยู่กับยัยสวยอะไรนั่นอยู่ล่ะสิ

          ฉันโยนมือถือใส่เตียงแรงๆ ระบายอารมณ์แล้วขยี้หัวตัวเองอย่างอารมณ์เสีย หมอนั่นตามมาให้ฉันอารมณ์เสียแต่เช้าเลย!

 

ฉันเดินลงมาด้านล่างได้ยินเสียงดังโครมๆ ที่ราวกับมีระเบิด สงสัยเฮียจะทำอาหาร โอะโอ! ลาภปากเลย นานๆ ทีที่เฮียแกจะใจดีทำอาหารให้น้องให้นุ่งกิน ฉันนั่งลงที่โซฟาหน้าทีวีก่อนจะหยิบรีโมทมาเปิดรายการที่ชอบดู

ระหว่างนั้นมือถือของเฮียที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาก็ดังขึ้น ฉันเหลือบมองอย่างไม่ค่อยจะสนใจนักเพราะไม่อยากจะยุ่งเดี๋ยวโดนเฮียดุอีกแต่เพราะรูปที่โชว์อยู่หน้าจอมันทำให้ฉันต้องเสียมารยาทหยิบมาดู รูปของผู้หญิงสวยๆ ที่ปรากฏอยู่หลังรายชื่อ ‘Run-Run’ ทำให้ฉันต้องอ้าปากค้าง

นะ...นี่มัน

รันรันคือผู้หญิงคนเดียวกับที่ฉันเจออยู่กับแวมพ์เมื่อคืนนี้ ฉันทำอะไรไม่ถูกเลยจนกระทั่งเฮียที่คงได้ยินเสียงมือถือของตัวเองจึงเดินออกมาจากครัว

“แกมายุ่งอะไรกับมือถือฉัน!

นั่นไง! อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เสียงดังน่ากลัวมาเชียว

“เฮีย! ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!?” ฉันถามเสียงดังแล้วลุกขึ้นเผชิญหน้ากับพี่ชายตัวเอง

“แกไม่รู้จักหรอก”

“ใช่ ฉันถึงอยากรู้ไง รันรัน ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกับเฮีย?” ฉันถามพร้อมกับยกมือถือใส่หน้าเฮีย เมื่อเห็นแบบนั้นเฮียนิ่งไปจนฉันเริ่มโมโห “เฮียอย่าบอกนะว่ายัยนี่เป็นแฟนเฮีย!

“เปล่า”

ตอบแบบนั้นแล้วคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ “แล้วเป็นอะไร!?”

“เพื่อน”

“แค่เพื่อนเหรอ? แล้วทำไมเฮียต้องมีรูปในเครื่องด้วย ปกติเฮียไม่มีรูปเพื่อนผู้หญิงในเครื่องเลย ในเครื่องของเฮียจะมีรูปผู้หญิงแค่ฉันกับแม่”

เฮียทำหน้านิ่งแสดงให้รู้เลยว่าไม่อยากจะบอกฉัน ฉันไม่ว่าอะไรเฮียถ้าเฮียจะมีแฟน มันก็ไม่แปลกอะไร เฮียออกจะหล่อเท่ห์ระเบิดขนาดนี้ แต่ถ้าเป็นผู้หญิงคนนี้ ฉันไม่มีวันยอมให้มาเป็นว่าที่ซ้อของฉันแน่

“เฮียจะคบยัยนี่ไม่ได้นะ”

“ทำไม?”

“ยัยนี่ไม่ได้มีแค่เฮีย”

เฮียขมวดคิ้วยุ่ง “แกว่าอะไรนะ?”

“เมื่อคืนฉันไปเที่ยวผับกับเพื่อนแล้วไปเจอยัยนี่ควงกับผู้ชายคนอื่น”

“ปกติแกไม่สนใจใคร แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าแกจำไม่ผิดคน”

“ไม่ผิดแน่ๆ ก็ยัยนี่ควงแวมพ์...” ฉันแทบจะเอาปากไปชนกับกำแพงให้หายแค้นที่เอ่ยชื่อนี้ไป เฮียวันวานจ้องหน้าฉันอย่างคาดคั้น

“แวมพ์...แกรู้จักมันเหรอ?”

“ก็...ก็...”

“ไอ้เวย์...”

          “เอาเหอะน่าเฮีย ฉันรู้จักของฉันก็แล้วกัน เฮียแค่รู้ไว้ว่าเฮียกำลังหลงผิดก็พอ ไม่ต้องไปยุ่งหรอกยัยผู้หญิงแบบนี้” ฉันบอกแล้วยัดมือถือของเฮียใส่มือแล้วเดินไปที่ครัวเพื่อหลีกหนีปัญหาที่กำลังจะตามตูดมา “เฮียทำอะไรกันน๊า หอมจัง~

เฮียไม่ได้ตามมาโดยทันทีแสดงว่าเฮียรับโทรศัพท์ยัยรันรันอะไรนั่นอยู่ เมื่อคิดได้แบบนั้นฉันก็รู้สึกไม่ชอบใจเลย ฉันไม่อยากให้เฮียโดนสวมเขาจากคนรักและศัตรูอย่างหมอนั่น เหอะ! คิดแล้วก็แค้น แค้นแทนเฮียนะ ไม่ต้องมาคิดว่าฉันแค้นให้ตัวเองเลยเถอะ มันไม่สมควรเลยสักนิด

“แกลองบอกฉันมาดีๆ ซิว่าไปรู้จักไอ้แวมพ์มันได้ยังไง?”

ยังไม่จบอีกเหรอ...ฉันที่กำลังหยิบไส้กรอกย่างมากินอย่างหิวโหยต้องทำหน้าบูด

“ฉันสงสัยมาสักพักแล้ว ดูเหมือนไอ้แวมพ์มันจะรู้จักแก”

“ไม่หรอก ฉันไม่ได้รู้จักอะไรหมอนั่นซะหน่อย แค่ได้ยินไอ้บรูมพูดถึง ก็แค่นั้น”

“ฉันชักเริ่มจะไม่ไว้ใจ”

“อะไร เฮียไม่เชื่อที่ฉันพูดเหรอ”

“ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว พักนี้ไอ้บรูมมันชอบพูดเรื่องไอ้แวมพ์ แล้วไอ้แวมพ์ก็ชักจะมากวนโอ๊ยฉันมากขึ้น แล้วแก...”

“อะ...อะไร”

“ฉันชักจะสงสัยแล้วว่าแกกับมัน...”

“หิวๆ เฮีย ฉันหิว” ฉันโพล่งออกมาตัดบททันที เฮียที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างต้องหุบปากแล้วทำหน้าเอือมๆ

“กินอยู่เต็มปากยังจะบอกว่าหิว”

“ก็คนมันหิว เฮียจะทำอะไรต่อก็รีบมาทำเหอะน่า” ฉันบอกแล้วรีบลากตัวเฮียมายืนที่ตำแหน่งกุ๊กประจำบ้าน เฮียมองฉันอย่างคาดโทษก่อนจะยอมลงมือทำอาหารต่อ

“ฉันไม่ได้คิดมากหรือคิดไปเองหรอกนะ แต่ป้าบ้านตรงข้ามบอกฉันเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของไอ้เพื่อนมหาลัยของแก”

ฉันชะงักไปก่อนจะกลืนไส้กรอกที่ยังเคี้ยวไม่ทันละเอียดด้วยซ้ำลงท้อง ป้าบ้านตรงข้ามเนี้ยนะ ชักจะยุ่งเรื่องของฉันมากเกินไปแล้วนะ กร๊าซ!!!

“ฉันว่ามันคล้ายๆ ไอ้แวมพ์”

“ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่แน่ๆ ฉันไม่ได้รู้จักกับแวมพ์เลยนะ” ทำไมอากาศมันร้อนๆ เนาะ! ร้อนเหมือนโดนไฟโมโหเผาตูดเลย

“ถ้าไม่ก็ดีไป แต่ถ้ารู้จัก...” เฮียเว้นวรรคไว้ ฉันหยุดหายใจเพื่อรอฟังว่าเฮียจะพูดอะไรต่อแต่ก็ไม่พูด

“เฮียจะพูดอะไรต่ออ่ะ?”

“เปล่า”

“แต่ถ้ารู้จักแล้วจะทำไม?” ฉันซักไซ้ด้วยความสงสัยปนหวาดกลัว

เฮียเงยหน้าขึ้นมาจากกระทะสบตากับฉัน “ถ้ารู้จัก...เดี๋ยวแกก็รู้”

น้ำเสียงเหี้ยมๆ กับหน้าโหดๆ ฉันเผลอปล่อยไส้กรอกตกลงจาน แค่รู้จักฉันอาจจะเละ แต่ถ้าเฮียรู้ว่าฉันกับไอ้นั่นมีอะไรกัน มีหวังคอขาดแน่ๆ

ฉันจะทำยังไงดี วันเวย์เครียด!







© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,320 ความคิดเห็น

  1. #1129 aj68 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:28
    รันรัน นางคือใคร
    #1,129
    0
  2. #443 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 22:39
    เดียวรู้เลยดด่ว 555
    #443
    0
  3. #430 jenjira jj jen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 18:26
    เครียดแทนนุ้งเวย์เบย คำว่า " เด่วก็รุ้ " เนี่ยย.
    #430
    0
  4. #388 KIMJIWON (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:52
    ทำไมจะรุ้ตักกันไม่ได้ล่ะ
    #388
    0
  5. #310 on rainy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 22:26
    คือเกลียดอีแวมพ์อ่ะตอนนี้
    ทำร้ายจิตใจกันอ่พ
    #310
    0
  6. #288 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 00:20
    รออัพค่ะ
    #288
    0
  7. #271 NAnaA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 20:15
    ไม่รู้จะว่ายังไงดี พระเอกแบบ ...
    #271
    0
  8. #260 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 14:22
    เอารันรันไปเก็บเลยเฮีย
    #260
    0
  9. #259 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 14:22
    รันรันใครอ่ะ
    #259
    0
  10. #189 proudzaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 11:00
    ไรท์อัพเร็วๆๆๆๆ เรารออยู่น้าาาา รอนานแล้วว ฮือออออ อัพๆๆๆ
    #189
    0
  11. #186 nam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 02:59
    เฮียทำอาหาร???
    #186
    0
  12. #185 C-com (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 11:41
    อัพตอนต่อไปเร็วๆน๊า
    รักไรท์นะ รักมากๆๆๆ

    (เอาใจหน่อย)
    #185
    0
  13. #184 C-com (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 11:41
    เฮียวันวาน
    แกจะโหดไปไหน >O<
    555
    สนุกมากค่ะ
    #184
    0
  14. #181 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:30
    เค้าขอ 500 นะไรท์เตอร์

    กดดัน อิอิ

    #181
    0
  15. #180 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:21
    อัพโลดร้อยเลย
    อิอิ
    #180
    0
  16. #179 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:19
    อัพต่อๆ ขอ 500%



    สนุกเฟอร์รรรรรรรรรร
    #179
    0
  17. #178 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:17
    รีบมาต่อไวๆน้าาาาาาาาาา



    ต้องรอเปิดตอนอีก



    รอเจิมอีก



    อือออออออออออออ
    #178
    0
  18. #176 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:14
    ตลกเฮียวานจัง

    เฮียเข้าครัวด้วย ปลื้มเบาๆ

    พี่น้องคู่นี้น่ารักมุ้งมิ้งงุ้งงิ้ง

    อิอิ
    #176
    0
  19. #175 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:10
    ขอบคุณไรท์เตอร์ ด้วยการเม้นท์หนักๆๆ >
    #175
    0
  20. #174 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:08
    เรื่องนี้ขอยาวๆเลยนะค่ะ

    ชอบอ่ะ

    จริงๆๆนะ



    สู้ๆๆ
    #174
    0
  21. #173 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:07
    แบบว่านะ



    แบบว่า



    เฮียทาวน์



    น่าร๊ากกกกกกกจัง



    อี๊ดอี๊ดดดดด
    #173
    0
  22. #172 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:05
    เค้าแอบเดาถูกว่าเป็นแวมพ์ด้วยล่ะที่ลงมาจากบันได

    อร๊ายยยยย มันน่านัก

    ออกลายแบดบอยควงสาวอื่นซะงั้น!!!

    สงสารวันเวย์

    แบบนี้ต้องให้แวมพ์มันจุกคืนบ้าง

    .

    .

    .

    โดยการส่งเวย์ไปทางเฮียทาวน์



    อิอิ
    #172
    0
  23. #171 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 22:59
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >0<





    #171
    0
  24. #170 Nananapa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 23:33
    ค้าง.ค้าง.ค้าง.ค้างงงงงงงง ฮือๆๆรออยุ่น้าาา
    #170
    0
  25. #169 Mena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 23:34
    วิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #169
    0