★Climax Love ★ รักนี้แรงเกินห้ามใจ [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 5 : ★Climax Love ★ 4 :: Who? [complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    16 มี.ค. 58


 

4

Who?


          แวมพ์เดินไปหยิบรูปถ่ายแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากกองรูปถ่ายตั้งมากมายที่ฉันวางทิ้งไว้บนเตียง แต่คงโดนไอ้ไพร์เข้ามาค้นจนมันกระจุยกระจายไปอยู่คนละทิศคนละทาง ฉันรีบไปแย่งคืนมาก่อนจะกวาดรูปทั้งหมดลงไปในกล่องสำหรับเก็บของสำคัญแล้วเอามันไปเก็บที่เดิม ไม่น่าสับเพร่าเลยเรา แล้วใครมันจะไปคิดล่ะคะว่าอีตาบ้านี่จะโผล่พรวดเข้ามาแบบนี้ แวมพ์มองมาด้วยสายตายากที่จะเข้าใจ ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจมากเลยล่ะ

          ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้หายใจติดขัดแถมยังใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเหมือนกับเพิ่งทำอะไรผิดไปทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย แวมพ์เหลียวมองกล่องนั้นแล้วกัดฟันแน่น มือก็กำหมัดแน่นด้วย

          “นะ...นายเป็นอะไร?” ฉันถามด้วยความกลัว แวมพ์เลื่อนสายตามาจ้องฉัน

“เธอชอบมันเหรอ?” ฉันหุบปากแล้วปิดปากเงียบจนแวมพ์ต้องเดินเข้ามาใกล้ฉันแล้วมองอย่างเอาเรื่อง “ฉันถามว่าเธอชอบมันเหรอ!

          “ถ้าใช่แล้วจะทำไม!?” ฉันตะโกนใส่เขาเมื่อเจอเขาตะโกนมา

          “เชี้ย! ไอ้เวรนี้น่ะเหรอที่เธอชอบ แม่งเอ้ย!” คนที่เคยอารมณ์ดีสบถคำหยาบออกมาก่อนจะเดินไปที่กล่องนั้นอีกครั้ง ฉันรีบเข้าไปขวางหน้าเขาทันที

          “นายจะทำอะไร!

          “เอามันไปทิ้ง!

          “ไม่ได้นะ! ห้ามทำอย่างนั้นเด็ดขาด นายไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับของของฉัน!

          “หวงเหรอ?”

          “ใช่ อย่ายุ่ง!

          “หึ!” แวมพ์มองฉันด้วยสายตามารร้ายก่อนจะหยิบกล่องนั้นตัดหน้าฉันที่พยายามจะคว้ามันไว้เหมือนกันก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างบานที่ใกล้ที่สุดแล้วเปิดออกพร้อมกับโยนกล่องกล่องนั้นออกไปโดยไม่สนใจเลยว่ามันจะไปตกอยู่ที่ไหน

          ฟิ้ว~

          เสียงสายลมพัดแรงจนฝากล่องเปิดออกแล้วสิ่งที่อยู่ข้างในกล่องก็ปลิวกระจายออกไปอย่างช่วยไม่ได้ รูปผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันเก็บไว้จำนวนมากก็ปลิวไปด้วย ฉันมองแวมพ์ด้วยความไม่ชอบใจอย่างมากก่อนจะวิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว

          ให้ตาย! เวลาเขาโมโหน่ากลัวเหมือนกันนะเนี้ย คงจะโหดพอๆ กับเฮียวันวานเลย ฮึ้ย!

          “วันเวย์!” แวมพ์วิ่งตามมาพร้อมด้วยน้ำเสียงโมโห

หมับ!

เขาคว้าแขนฉันก่อนจะดึงให้ฉันหันหน้ากลับไปหาเขา “อย่าแสดงอาการให้ฉันเห็นว่าเธอแคร์มันขนาดไหน ชอบมันขนาดไหน อย่านะ!

ฉันหน้านิ่วด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยฉัน ฉันเจ็บ”

“ห้ามแคร์มัน! ห้ามชอบมัน!

          “นายมันบ้าไปแล้ว ฉันจะชอบใครมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน นายไม่ใช่พ่อฉันนะ”

          “แต่ฉันเป็นผัวเธอ!

          “!” ฉันอึ้งไปกับคำพูดของเขา ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนซะหน่อย แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน เขาน่ะ...ดูเหมือนจะเป็นผอสระอัวของฉันจริงๆ “นายไม่ใช่!

          “วันเวย์!” เขากัดฟันแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเหนื่อยๆ “ฉันกลับก่อนละ”

          เขาบอกแล้วปล่อยมือจากฉันแล้วเดินผ่านฉันไปอย่างรวดเร็ว ฉันมองตามเขาจนลับสายตาแล้วได้ยินเสียงสตาร์ทรถแล้วฉันจึงเดินลงมา ฉันยืนมองรถของเขาแล่นออกไปก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่าฉันต้องรีบไปเก็บของสำคัญของตัวเอง

          แวมพ์รู้จักเขาหรือไง? เอะ! ให้ตายสิ ฉันลืมคิดไปได้ยังไง เขาเป็นนักแข่งรถด้วยกันทั้งคู่นี่นา ฉันเอามือทึ่งผมตัวเองอย่างเจ็บใจ

          เขาอาจจะเป็นคู่แข่งกันก็ได้ แล้วอย่างนี้...

          แวมพ์...หมอนั่นคงโกรธฉันมากสินะ

 


 

          ฉันได้ยินเสียงรถของเฮียวันวานกลับมาแล้วแต่ไม่ได้ยินเสียงเดินขึ้นบันไดมาสักทีก็สงสัย ห้องฉันอยู่ใกล้กับบันไดน่ะ ถ้ามีใครขึ้นลงบันไดจะได้ยินเสียงฝีเท้า ฉันชักมีลางสังหรณ์แปลกๆ จึงเดินลงไปดู

เมื่อเดินลงมาข้างล่างก็ไม่เจอเฮีย ฉันจึงเปิดประตูออกไปดูนอกบ้านจึงรู้ว่าเฮียกำลังยืนคุยอยู่กับป้าบ้านตรงข้ามที่คงบังเอิญกลับมาจากห้างพร้อมเฮีย อะไรนะ! ป้าบ้านตรงข้าม ซวยแล้ว! ฉันถึงกลับตาเหลือกแล้วรีบเดินหนีขึ้นห้องทันที แต่เฮียที่หันมาเห็นพอดีจึงบอกราตรีสวัสดิ์ป้าแกแล้วเดินตามหลังมาติดๆ

“ไอ้เวย์!” เสียงโหดๆ ดังตามหลังมาแต่ฉันทำเป็นหูทวนลมแล้วกำลังจะเดินขึ้นบันไดแต่โดนเฮียคว้าไหล่เอาไว้แล้วกระชากให้หันกลับไป “ผู้ชายที่ไหนมาหาแก?”

“อะ...อ๋อๆ เพื่อนน่ะ” ฉันบอกปัดๆ

“แกมีเพื่อนต่างสถาบันนอกจากที่วิทยาลัยด้วยงั้นเหรอ ฉันไม่ยักรู้”

ป้าแกคงเล่าละเอียดยิบสินะ

“เพื่อนฉันมีตั้งเยอะตั้งแยะ เฮียจะมารู้จักหมดได้ไง ป้าแกเล่าอะไรให้เฮียฟังบ้างเนี่ย อย่าไปถือสาเลยน่า เฮียก็รู้จักนิสัยป้าแกดีว่าชอบใส่สีตีไข่เรื่องชาวบ้านเค้าไปมั่ว”

“แล้วเรื่องที่แกจูบกับมัน จริงเหรือเปล่า?” เสียงเครียดมาเชียว

          “มะ...”

          “จริงสินะ”

“ฉันยังไม่ได้ตอบอะไรเลยนะ!

“แค่เห็นอาการแกฉันก็รู้แล้ว ตกลงมันเป็นใคร?”

“เพื่อนของฉันจริงๆ”

“ชื่ออะไร?”

“ชื่อ...” เอาแล้วไง จะบอกชื่อจริงของเขาไปมีหวังเฮียระเบิดแน่ แวมพ์... “ชื่อ...ไพร์”

“อะไรนะ?” เฮียถามสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“ไพร์”

“เหอะ! ชื่อเหมือนชื่อใหม่ของไอ้แวมไพร์เลยนะ”

“แหะๆ”

“แกคงไม่บ้าขนาดเอาชื่อไอ้นั่นมาตั้งชื่อแมวเพราะชอบมันหรอกนะ” เฮียมองด้วยสายตาจับผิด

“บะ...บ้าเหรอ! ฉันไม่ชอบมันหรอก สารเลวขนาดนั้น”

“สารเลว?” เฮียทวนคำพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจเอามากๆ

“ฉันหมายถึง...นิสัยมันไม่ดีน่ะ แล้ว...”

“งั้นก็เลิกยุ่ง” ยังไม่ทันที่ฉันจะสาธยายออกมาหมดเฮียก็ตัดบทเสียก่อน

“อื้อ”

เฮียขมวดคิ้ว “ตกลงแกไม่ได้ชอบมันจริงๆ ใช่ไหมแกถึงได้รับคำง่ายๆ แบบนี้”

“ก็ไม่ได้ชอบอ่ะ” ฉันบอกออกไปแบบนั้นแต่ในใจกลับเกิดความรู้สึกแปลกๆ

จูบของเขา...

อ๊าย! ฉันจะเป็นบ้าตาย หมอนั่นจองเวรฉันจนได้สิน่า!

“งั้นก็เลิกยุ่งกับมัน แต่ถ้ามันไม่เลิกยุ่งกับแกฉันจะบอกให้บรูมจัดการให้”

“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเองได้”

“ก็ดี แต่ให้ไว” เฮียบอกแล้วเดินผ่านฉันไป แต่ก่อนจะไปพ้นสายตาเฮียก็เอ่ยออกมาเสียก่อน “อย่าให้ฉันรู้อีกนะว่าแกจูบกับใคร มีเรื่องแน่!

อึก! จุกอกเลย

 


 

ฉันกลับเข้ามาในห้องแล้วรีบตรงไปหยิบมือถือมาก่อนจะดูว่ามีใครไลน์มาหาไหม อ๊า! มีๆ ฉันรีบเปิดดูก่อนจะต้องรู้สึกโหวงๆ แปลกๆ เมื่อไม่มีของแวมพ์ หมอนั่นไม่ได้ส่งไลน์มาเลย ฉันพอจะรู้อยู่หรอก ก่อนหน้านี้หมอนั่นมีท่าทีเหมือนโกรธฉันมากเลย ก็แค่ฉันแอบชอบคนคนหนึ่งก็เท่านั้นเอง

ทำไมนะ เฮียก็เกลียดเขา แวมพ์ด้วยงั้นเหรอ...

ฉันทรุดตัวลงบนเตียงก่อนจะโยนมือถือไปไว้หัวเตียงแล้วหยิบไอแพดมาเล่นเกม การบ้านอะไรก็ค่อยทำตอนดึกๆ แล้วกัน ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ทำ

เกมมันไม่สนุกหรือฉันไม่สนุกเองนะ ให้ตาย! ปกติฉันชอบเกมนี้มากๆ

“โอ๊ย! จะบ้าตาย!” ฉันร้องลั่นอย่างไม่เข้าใจอาการตัวเอง

ก็อกๆ

ฉันชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงก็อกๆ ดังมาจากระเบียงห้อง ฉันขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้เพื่อฟังเสียงให้แน่ใจ

ก็อกๆ

เสียงมันดังมาจากตรงนี้จริงๆ ด้วยความสงสัยฉันจึงเดินไปดึงผ้าม่านออกอย่างรวดเร็วแล้วพบกับร่างสูงที่ยืนพิงกระจกอยู่

พระเจ้า! ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบปิดผ้าม่านเอาไว้เหมือนเดิม

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง บนชั้นสองเนี้ยนะ

ก็อกๆ ก็อกๆ

เสียงเคาะกระจกดังรัวราวกับต้องการให้ฉันไปเปิดประตูให้ ฉันค่อยๆ เปิดผ้าม่านก่อนจะยอมเลื่อนประตูออก แวมพ์ยังอยู่ในชุดเดิมขณะที่ฉันอยู่ในชุดนอนเตรียมตัวจะนอนแล้ว เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็วชนิดที่เร็วกว่าแสงจนฉันไม่ทันตั้งตัวต้องร้องเสียงหลง

“เฮ้ย! ไรวะ!” ใบหน้าฉันร้อนวูบ แวมพ์คว้าเอวฉันไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างแล้วดึงฉันเข้าไปแนบชิด ฉันรีบเบี่ยงตัวหลบเพื่อไม่ให้ใบหน้าของเขาสองคนใกล้กันเกินไป “ปล่อยฉันนะ!

“ฉันไม่เข้าใจเธอเลยว่ะ” แวมพ์ไม่สนใจคำพูดของฉันเลย “ไม่คิดจะง้อฉันเลยเหรอ ฉันรอเธอง้อจนแทบคลั่งแล้วเนี่ย!

“ง้อบ้าอะไรของนาย ทำไมฉันต้องง้อด้วย?”

“เรื่องไอ้เวรนั่น เธอทำฉันโกรธ”

“นั่นมันเรื่องของนาย”

“เรื่องของเราต่างหาก ต่อไปนี้เรื่องของฉันคือเรื่องของเธอ แล้วเรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน”

“เหอะ!” ฉันแค่นหัวเราะแล้วดันตัวออกจากเขา เพราะตอนนี้ฉันโนบรา โนทุกอย่าง ทั้งตัวมีแค่ชุดนอนเนี่ย เวลานอนฉันไม่ชอบใส่อะไรรัดตัวให้อึดอัด แล้วแวมพ์เข้ามาแนบชิดขนาดนี้ฉันก็รู้สึกหวิวๆ เหมือนกันนะ “ปล่อยฉันเลยๆ”

“ไม่เอา เธอง้อก่อน” แวมพ์ทำเสียงงอแงเหมือนเด็กๆ แถมใบหน้าท่าทางยังให้อีก

ฉันเม้มปากแน่นเมื่อระงับรอยยิ้มเอาไว้เพราะเขาน่ารักชะมัดเลย ฉันอยากจะตีตัวเองตายจริงๆ ที่คิดแบบนั้น ไม่ใช่เรื่องเลยนะยะยัยวันเวย์

“ง้อฉันเดี๋ยวนี้”

ฉันแสยะยิ้มอย่างคนเหนือกว่า “หึ! ไม่”

“วันเวย์ ฉันจะนับหนึ่งถึงสามนะ”

“เชิญ!” ฉันยืดอกท้าทาย

แวมพ์เลื่อนสายตาลงต่ำก่อนจะเริ่มนับ “หนึ่ง...”

ฉันพยายามผลักเขาออกห่างแต่เขากลับพยายามรั้งตัวฉันเข้าไปชิด

“สอง...”

ฉันจ้องตาเขาแล้วรีบเอามือมาประสานกันเอาไว้ตรงหน้าอกเมื่อเรี่ยวแรงที่มีไม่สามารถสู้แรงของแวมพ์ได้ เขาโอบรั้งฉันเข้าไปชิดจนเราแนบชิดกันมาก ท่อนบนที่สามารถป้องกันเอาไว้ได้ไม่น่าเป็นห่วง แต่ท่อนล่างนี่สิ ฉันกัดฟันอย่างเจ็บใจ

“ปล่อย...” ฉันสั่งเสียงรอดไรฟัน

“สาม”

หมับ!

แวมพ์นับจนครบแล้วปล่อยมือจากเอวฉันก่อนจะเปลี่ยนมาคว้าแขนทั้งสองข้างของฉันออกไปจากหน้าอกแล้วกระชากร่างฉันเข้าหาตัวแรงๆ

!!!” หน้าอกของฉันกระแทกกับแผงอกของเขาอย่างจังแต่ดีที่มีเสื้อผ้ากันอยู่ไม่งั้นมีหวังฉันอกแตกตายแน่ๆ ฉันกำหมัดแน่นขณะที่แวมพ์แสยะยิ้มเยาะ แล้วรวบข้อมือของฉันไปไขว้หลังเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ทิ้งน้ำหนักลงที่หน้าอกหน้าใจฉันเต็มๆ มือ

ฉันถึงกลับปรี๊ดแตก!

“ไอ้ลามก!!! เอามือออกไปเดี๋ยวนี้นะ!

“ไม่เอาอ่ะ ชอบออก นุ๊มนุ่ม~ J

“เอาออกไป!

แวมพ์ยอมเอามือออกจากหน้าอกฉันแต่กลับเปลี่ยนเป็นไล้วนอยู่ที่หน้าท้องของฉัน ฉันหน้านิ่วด้วยความรู้สึกปั่นป่วน แวมพ์บังคับให้ฉันเดินถอยหลังกลับไปที่เตียงก่อนจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงที่ร่างฉัน ทำให้ทั้งฉันกับเขาล้มลงไปบนเตียงโดยที่มีฉันอยู่ด้านล่างส่วนเขาอยู่ด้านบน ลมหายใจร้อนๆ ของเขารดไปทั่วใบหน้า หน้าฉันคงแดงไปหมดแล้วตอนนี้ ฉันอยากจะกัดลิ้นตายให้รู้แล้วรู้รอด สภาพมันล่อแหลมเกินไป ฉันไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนี้สักหน่อย พลาดแค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วกับชีวิตของฉัน

พอ! พอกันที!

“ลุกออกไปนะ!

“ง้อฉันก่อนแล้วจะลุก”

“ไม่เอา มันหนักนะไอ้บ้านี่”

“แหม~ ทีคืนนั้นไม่เห็นจะบ่นอะไรสักคำ น้ำหนักฉันก็เท่าเดิม ไม่ได้หนักขึ้นสักหน่อย” คำพูดส่องแง่สองง่ามของเขาทำเอาฉันอยากจะช็อกน้ำลายฟูมปากตาย! ใบหน้าของเขาเวลาพูดถึงเรื่องคืนนั้นมันช่างดูมีความสุขซะเหลือเกินจนน่าหมั่นไส้

“ลุกไป!

“ง้อ!

สรุปเขาจะให้ฉันง้อจริงๆ น่ะเหรอ ถามจริงเหอะ ฉันผิดหรือไง ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรผิด เท่าที่จำได้ หมอนี่เองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนโยนกล่องสำคัญของฉันทิ้งไป ฉันต่างหากที่ควรจะโกรธ เหอะ!

“ฉันไม่ผิด!

“เธอผิด!

“ตรงไหนยะ!

“เธอนอกใจฉัน L

“เหอะ! ขอโทษนะคะ ฉันไม่เคยคบนาย!

“เราคบกันแล้ว”

“ตอนไหนไม่ทราบ!

“ตั้งแต่คืนนั้น จนถึงตอนนี้ และต่อๆ ไป”

“อย่ามาพูดจาไม่รู้เรื่อง แล้วก็ออกไป” ฉันพยายามดันตัวเขาออก “ไป!

“หึ!” เขาหัวเราะแล้วซบใบหน้าลงมาที่ไหล่ฉัน ลมหายใจร้อนๆ แผดเผาฉันทั้งเป็น ฉันเบิกตากว้างแล้วพยายามจะดันตัวเขาออกแต่แวมพ์สอดแขนทั้งสองข้างโอบกอดฉันแน่น ฉันแทบหายใจไม่ออก ทั้งร้อนทั้งหัวใจเต้นแรง ฉันจะเป็นลมให้ได้เลยดูสิ

ระหว่างที่ฉันกำลังอยู่ในสถานการณ์อันแสนอึดอัดนั้นประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ปิดสนิทก็ถูกตัวอะไรสักอย่างมุดออกมา ไอ้ไพร์แมวสุดที่รักของฉันนั่นเอง เมื่อเห็นเจ้านายโดนรังแกมันก็รีบวิ่งมาหาแล้วกระโดดขึ้นมาบนเตียงก่อนจะจ้องหน้าแวมพ์ด้วยสายตาไม่เป็นมิตรพร้อมกับส่งเสียงขู่ฟู่ ฟี่ ฟ่อ [แน่ใจนะว่าเสียงแวมขู่] ในไม่ช้ามันคงจะกระโจนกุยหน้าหล่อๆ ของแวมพ์แน่ เชื่อสิ !เชื่อไหม???

แต่...เปล่าเลย!

แวมพ์มองหน้าไพร์แล้วยิ้มให้ทีหนึ่งไอ้ไพร์ก็เข้าไปเลียหน้าเลียตาอย่างเป็นมิตร อ๊าก! มันเป็นเพศเมียนี่หว่า แก! ไอ้แมวแรด! อยากจะโยนมันทิ้งออกนอกบ้านเลยล่ะทีนี้

ขณะที่ฉันกำลังเกลียดชังไอ้แมวสุดที่รัก แวมพ์ก็ผละออกไปจากฉันแล้วอุ้มไอ้ไพร์ขึ้นไปไว้บนอ้อมแขน ฉันรู้สึกมึนๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ขอเปลี่ยนความรู้สึกนะตอนนี้ ฉันรักแกมากเลยไอ้ไพร์ลูกรักของแม่ แกทำให้ฉันรอดจากไอ้บ้ากามนี้ได้ โคตรเจ๋ง!

“ว้าว~ น่ารักชะมัด” แวมพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานแจ๋ จนฉันอดเปะปากใส่ไม่ได้

ดูเหมือนไอ้ไพร์จะชอบแวมพ์เอามากๆ ปกติถ้าเป็นคนแปลกหน้ามันจะกระโดดหนีไปเลยหรือไม่ก็ข่วนทำร้ายร่างกายให้ได้เลือด ไม่อยากจะคิดเลยว่าแมวฉันมันบ้าผู้ชาย เหอะ!

“ชื่ออะไรเนี่ย?” แวมพ์ยกมืออีกข้างขึ้นลูบหัวมันแล้วเลื่อนลงไปเกาคางมันอย่างเอ็นดู ฉันมองภาพเหล่านั้นด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าแวมพ์จะชอบสัตว์ด้วย ดูเหมือนเขาจะชอบแบบเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ฝืนใจทำเหมือนไอ้บรูม รายนั้นมันเกลียดสัตว์เลี้ยงยิ่งกว่าอะไร “ฉันถามว่ามันชื่ออะไร?”

“...ไพร์” ฉันจำใจบอกชื่อทุเรศๆ ของมันไป

“ชื่อแปลกนะ” คนได้คำตอบทำหน้างงๆ ก่อนจะยิ้มชอบใจเหมือนนึกอะไรออก “ชื่อแวมไพร์ดีไหม”

ฉันอ้าปากเหวอเมื่อเจอเขาเอ่ยชื่อนี้ออกมา

“อ๊า~ แกชอบชื่อนี่สินะ” แวมพ์ถามไอ้ไพร์เพราะมันเล่นหูเล่นตาน่ารักน่าเอ็นดูเชียวเมื่อแวมพ์เอ่ยชื่อมันว่า แวมไพร์ก็แหงล่ะ นั่นมันชื่อจริงๆ ของมันนี่ “แวมไพร์ลูกพ่อ”

“มันแมวของฉัน นายไม่ต้องมายุ่งได้ปะ” ฉันถามเสียงขุ่น

“อะไรกัน ทำเป็นหวงไปได้ เธอเป็นแม่ ฉันเป็นพ่อ น่ารักดีนะ”

“เชิญน่ารักไปคนเดียว!” ฉันกระแทกเสียงใส่เขาด้วยความไม่พอใจเอามากๆ “แล้วก็ช่วยกรุณากลับๆ ไปด้วย ฉันจะนอน ง่วง!

แวมพ์เหลือบมองฉันด้วยสายตาไม่พอใจพร้อมกับทำเสียงจิ๊จ๊ะก่อนจะปล่อยไอ้แวมไพร์ลง เฮ้อ! ให้มันชื่อแวมไพร์เหมือนเดิมนั่นแหละ ยังไงฉันก็ชอบชื่อนี้กว่าชื่อไพร์ล่ะน่า อะ! คิดแล้วเจ็บใจตัวเองชะมัด

ไอ้แวมไพร์มองฉันเล็กน้อยก่อนจะเดินนวยนาดไปที่มุมห้องข้างประตูที่มีที่นอนอันหรูหราของมันตั้งอยู่ แล้วทิ้งตัวลงนอนแต่ยังไม่วายมองมาที่ฉันกับแวมพ์ด้วยสายตาแปลกๆ มันไม่รู้จะอธิบายยังไงว่าแปลก ก็มันแปลกละกันน่า โด่!

“น่ารักดีนะ” แวมพ์เอ่ยขึ้นลอยๆ แล้วหันมาสบตาฉันสายตาสื่อความหมาย “ทั้งแมวทั้งเจ้าของ”

“เหอะ!” ฉันแค่นหัวเราะแล้วเบือนหน้าหนีแต่รู้สึกว่าใบหน้าร้อนขึ้น ฉันคงต้องปรับแอร์ให้เย็นกว่านี้ซะแล้ว

แวมพ์นั่งลงข้างฉันจนฉันต้องลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดระแวง คนโดนหนีทำหน้าเซ็งก่อนจะเอามือตบเตียงข้างตัวสองสามที

“นั่งลง”

“ไม่ นายกลับไปเลยไป”

“อะไรกัน สามีมาหาจะไล่กลับลูกเดียว” ยังมีหน้ามาทำหน้าหงิกหน้างออีก

ฉันคงหน้าแดงมากเลยล่ะตอนนี้ “หยาบคาย!

แวมพ์หัวเราะชอบใจกับท่าทีเขินอายของฉันแล้วเอื้อมมือมาคว้าแขนของฉันก่อนจะดึงให้ฉันนั่งลงข้างๆ ฉันฝืนตัวเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ จึงต้องนั่งลงข้างเขาอย่างช่วยไม่ได้ แวมพ์ยิ้มตาหยีให้ฉัน

“ฉันชอบเวลาเธอเขินจัง”

“ใครเขิน? จะบ้าหรือไง มั่ว!

“เธอนั่นแหละเขิน”

“พูดจาไร้สาระ” ฉันบ่นอุบอิบแล้วเบือนสายตาหลบสายตาวิ้งๆ ของเขา

เมื่อเห็นว่าแวมพ์กลับมาเป็นเหมือนเดิมฉันก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ยังไม่ทันจะไว้วางใจได้สายตาของเขาก็ดันมองไปเห็นสิ่งของต้องห้ามของเขาเข้าเสียแล้ว ฉันมองตามสายตาของเขาไปก่อนจะเห็นกล่องสำคัญที่โดนเขาโยนทิ้งหน้าตาเฉยตั้งอยู่ที่หัวเตียง

ขวับ!

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยกับสายตาคมกริบดุจคมมีดของเขา ฉันเริ่มหายใจติดขัดด้วยความหวาดกลัวราวกับลูกแมวน้อยเจอเข้ากับพญาเสือโคร่ง

“ฉันไม่ชอบที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้เลย เหมือนฉันกำลังจะกลายร่างเป็นปีศาจ” แวมพ์เอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าตึงตัง

“นะ...นายกลับไปเหอะ”

“กลับแน่ แต่ต้องจัดการเธอให้เข็ดหลาบ ทีหน้าทีหลังจะได้ไม่คิดนอกใจฉันอีก”

“ฉันมะ...” คำพูดของฉันถูกกลืนกินด้วยสัมผัสหนักๆ ที่ริมฝีปาก แวมพ์ปิดปากฉันด้วยปากของเขา เขาคงไม่อยากฟังคำพูดปฏิเสธของฉันที่พร่ำบอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ใครมันจะไปยอมรับ ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ฉันไม่ได้คิดนอกใจเขา ฉันกำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น พยายามบอกตัวเองว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของฉันแล้วเขาก็ต้องผ่านไป ฉันกับเขาไม่มีทางที่จะรักกันได้ เขาไม่ใช่คนที่ฉันรัก ฉันรักผู้ชายอีกคนต่างหาก

มือทั้งสองข้างของเขาวางทาบบนเตียงขนาบข้างตัวฉันขณะที่เรายังจูบกันอยู่ สัมผัสรุกล้ำทำให้ฉันต้องหอบเหนื่อยด้วยความไม่ชำนาญ แต่เขาไม่มีท่าทีจะยอมรามือง่ายๆ เขาค่อยๆ โน้มตัวลงทาบทับฉันทำให้ฉันต้องเอนหลังลงไปเพื่อหนีการคุกคามของเขา แต่ฉันลืมไป ข้างหลังฉันคือเตียง ไม่มีทางหนีพ้นแน่ ในที่สุดฉันก็ต้องนอนราบไปกับเตียง ฉันแพ้ทางเขาจนได้

แวมพ์ค่อยๆ ละริมฝีปากออกไปก่อนจะเลื่อนสายตาลงต่ำเรื่อยๆ ฉันรู้สึกขนลุกกับสายตาที่แทบจะทะลุเข้าไปทุกส่วนของร่างกายฉัน ความร้อนแรงจากสายตาของเขาทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายลงคอ

“ยะ...อย่าทำ...นะ...” ฉันขอร้องกลายๆ

“หึ!” แวมพ์แสยะยิ้มก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับฉัน “ฉันโคตรอยากเลยตอนนี้”

“วะ...แวมพ์ แต่ฉันไม่อยาก”

“แต่ฉันอยาก จะเอา มีอะไรมะ?” คำพูดหน้าด้านๆ ทำให้ฉันลุกขึ้นจะหนีแต่เขาก็ล็อคแขนฉันไว้ด้วยมือแข็งแกร่งแล้วจับตรึงไว้กับเตียง

สายตาของเขาแทบจะกลืนกินฉันไปทั้งตัว ถ้าเขาเป็นงูอนาคอนด้าฉันคงไม่เหลือแล้วล่ะตอนนี้

ฉันออกแรงดิ้น เขาจึงทิ้งตัวลงมาทับร่างฉันทำให้ฉันขยับไปไหนไม่ได้เลย แวมพ์จูบฉันอีกครั้ง ฉันได้แต่ส่งเสียงประท้วงในลำคอ

“อื้อๆ”

แต่ก่อนที่จะมีอะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้ประตูห้องฉันก็ดังขึ้น

ก็อกๆ

“ไอ้เวย์!” 




© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,320 ความคิดเห็น

  1. #1128 aj68 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:20
    ผช.คนนั้นคือใครหว่า ???
    ทำไมทั้งแวมทั้งวันวานถึงเกลียดล่ะ
    #1,128
    0
  2. #442 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 22:26
    ไม่ชอบทำไม่ไม่ให้พี่มาช่วยย ย ยอย่างงี้เขาเรียกสมยอมนะ 555
    #442
    0
  3. #429 jenjira jj jen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 15:54
    เห้!! เฮียมา...
    #429
    0
  4. #387 KIMJIWON (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:38
    ซวยแล้ว เฮียมาาาาา 😅😅😅
    #387
    0
  5. #335 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 10:59
    #เฮียวานอ่ะรีบมาทามมายยยยยยยย
    #335
    0
  6. #309 on rainy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 22:19
    กรี๊ด!!! อีเฮียมา 

    หนีแร็ว!!!!
    #309
    0
  7. #258 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 00:30
    น่ารักจัง
    #258
    0
  8. #183 C-com (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 11:36
    ชอบเว่อ!
    #183
    0
  9. #162 NAnaA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 17:49
    คลั่งแวมพ์
    พระเอกน่ารักม๊ากกกกกกกก
    #162
    0
  10. #156 AING (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 15:40
    แวมพ์น่ารัก 5555
    #156
    0
  11. #143 Waterfall Poy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 19:09
    เจิม
    #143
    0
  12. #142 Waterfall Poy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 19:09
    ยังสังสัยอยู่ว่าผู้ชายอีกคนคือใคร. รอไรเตอร์มาเฉลย ^^ ฉากต่อไปอยากให้เฮียวานพังประตูเข้าไปเลย อยากรู้ว่าแวมจะทำไ่อไป 55(
    #142
    0
  13. #126 BeebeeSara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 01:48
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงงง  เฮียมาแว้ว  
    #126
    0
  14. #125 ::MinT"민":: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 00:17
    อุต๊ะ=///= ฟินค้าง สถานะการณ์ล่อแหลมจริงๆ 55
    ปักธงรอ ไรเตอร์ อัพน่ะค่ะ
    #125
    0
  15. #124 Mena (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 22:48
    เป็นคุณสามีกลับมาจริงๆด้วย กรี๊ดๆๆๆๆๆ

    ทั้งคู่มุ้งมิ้งน่ารักน่ะ

    แต่อุปสรรคคือ พี่เมีย มาาาาาาา

    อร๊ายยยยยยยยยยยยยย

    รีบมาต่อไวๆน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    #124
    0
  16. #123 Mena (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 22:41
    อยากอ่านต่อแล้วววววววววววว
    #123
    0
  17. #121 C-com (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 11:57
    เจิมตอนต่อไปรอเลยจ้า
    มาอัพเร็วๆ น๊า
    คิดถึงๆ
    #121
    0
  18. #120 C-com (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 11:57
    รักแวมพ์มากอ่ะ
    ชอบคนนี้ที่สุด!
    #120
    0
  19. #116 Nuch / New (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 11:33
    555555555 เฮียมาหลบเร็ววววสส
    #116
    0
  20. #115 nam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 11:09
    กรี๊ดๆๆๆๆกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

    #เฮียมาขัดจังหวะอ่ะ
    #115
    0
  21. #114 Mena (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 22:51
    เฮียมา หลบๆๆ เร็วๆๆๆ
    #114
    0
  22. #113 Mena (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 22:50
    คลั่งๆ คลั่งจริงๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ชอบคู่นี้มากๆเลยล่ะ



    รีบๆมาต่อน้าาาาาาาาาาาาาาาาา



    #113
    0
  23. #112 Mena (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 22:50
    คลั่งๆ คลั่งจริงๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ชอบคู่นี้มากๆเลยล่ะ



    รีบๆมาต่อน้าาาาาาาาาาาาาาาาา



    #112
    0
  24. #110 nam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 11:48
    ใครมาอ่ะ

    รอน๊าาาาาาาาาาาา
    #110
    0
  25. #109 คนรักนิยาย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 08:52
    รีบมาต่อนะ
    #109
    0