★Climax Love ★ รักนี้แรงเกินห้ามใจ [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 4 : ★Climax Love ★ 3 :: Wants to escape,escape! [complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    16 มี.ค. 58


 

3

Wants to escape,escape!


          “อย่าลืมล่ะไอ้บรูม เรื่องวันนี้แกห้ามบอกเฮียวันวานเด็ดขาด” ฉันกำชับบรูมอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูรถออกไป ไอ้แอ้มที่นั่งอยู่เบาะหลังโผล่หน้ามาโบกมือลา

          “พรุ่งนี้เจอกัน”

          “อื้อ แล้วเจอกัน” ฉันโบกมือลาเพื่อนๆ เสร็จก็เปิดประตูบ้านเข้าไป สักพักบรูมก็ขับรถออกไป ฉันเดินสวนกับเฮียวันวานที่แต่งตัวดูดีจนฉันต้องหันมองแบบเหลียวหลัง “จะไปไหนน่ะเฮีย?”

          เฮียหยิบกุญแจรถออกมาก่อนจะปลดล็อครถคันหรูสีฟ้าสุดที่รักของตัวเองแล้วสะบัดผมสีฟ้ามามองฉันเซ็งๆ ถามแค่นี้ก็ต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย

          “ฉันก็ต้องมีนัดเที่ยวบ้าง ทีแกยังไปได้ทุกวี่ทุกวัน” เอาแล้วไง ไงวกมาแขวะฉันจนได้เนี่ย “การบ้านน่ะทำให้เสร็จนะ ถ้าฉันกลับมาแล้วยังไม่เสร็จ แกโดนแน่!

          ฉันเป้ปากใส่ส่งๆ “โอ๊ย! กลัวตาย!

          “ไอ้เวย์”

          “ไปๆ เฮีย เดี๋ยวสาวจะรอ”

          “อื้อ” เฮียก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือแล้วรีบเปิดประตูรถก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางจะรีบน่าดู

          เอะ! เมื่อกี้เฮียไม่ได้ปฏิเสธด้วยว่ามีนัดกับสาว โอะโอ!

          นี่ฉันกำลังจะมีอาซ้อเหรอ ดีจัง อยากรู้ชะมัดใครนะที่มาคว้าหัวใจผู้ชายนิสัยแย่อย่างเฮียฉันได้ โอะๆ นิสัยดี๊ดี

 


 

ฉันมองตัวเองในกระจกแล้วถอนหายใจหลายเฮือก

“เฮ้อๆ เฮ้อๆ เฮ้อๆ อยากจะบ้าตาย!

วันนี้ฉันต้องไปเรียน แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวผูกเน็คไทสีแดง สวมกระโปรงทรงเอสีกรมท่า มันเป็นชุดเบสิคของสถาบันที่ไม่ใช่ชุดที่ใช้ในพิธีการสำคัญ สวมเข็ดขัดที่มีตราวิทยาลัย มัดผมเป็นหางม้าและสวมถุงเท้าเรียบร้อย แต่ที่ไม่เรียบร้อยก็คือ...

รอยจ้ำแดงๆ ที่ยังไม่หมดตามคอตามแขน ฮือๆ ฉันจะทำยังไงดี ถ้าขืนออกจากบ้านด้วยสภาพแบบนี้ต้องโดนเม้าส์แหลกแน่ แล้วไหนจะเฮียอีก มีหวังฆ่าฉันตายก่อนจะถามให้รู้เรื่องแหงๆ

ฉันหยิบรองพื้นมาทากลบตรงรอยนั้นแต่มันก็เนียนเด่นกว่าส่วนอื่นๆ ไอ้บ้าแวมพ์! กร๊าซ! อยากจะพ่นไฟ ไอ้สารเลวเอ้ย! ทำแบบนี้กับฉันไม่คิดบ้างหรือไงว่าฉันจะมีสภาพยังไง ฉันรีบหยิบทิชชูมาเช็ดรองพื้นออก ฉันนั่งลงกับเตียงแล้วเตะขาไปมา

ไอ้แวมไพร์ เอ้ย! ฉันเปลี่ยนชื่อให้มันแล้วนี่หว่า ไอ้ไพร์เดินเตอะแตะมายืนมองหน้าฉันตาแป๋ว

          “ฉันจะทำยังไงดี เครียดเว้ย!

          ปัง! ปัง!

อีกแล้ว มารยาทที่ดีของพี่ชายฉัน สงสัยจะเอาเท้าเตะซะล่ะมั้ง

“ไอ้เวย์ แกจะเสริมสวยอีกนานไหมวะ สายแล้วนะเว้ย! รีบๆ ออกมา ชักช้า!

“เออๆ จะเสร็จแล้ว” ฉันตะโกนบอกแล้วเดินไปเปิดตู้เอาเสื้อแขนยาวมาสวมทับปกปิดรอยบริเวณแขน แม้แขนเสื้อฉันจะยาวถึงข้อมือก็เถอะ มันไม่มั่นใจ ส่วนที่คอฉันเอาแป้งฝุ่นกลบอีก

ถ้าใครถามก็บอกมดกัดก็แล้วกัน!

“เสร็จแล้วๆ” ฉันรีบเปิดประตูออกไปทันทีที่หยิบกระเป๋าได้ เฮียวันวานที่อยู่ในชุดนิสิตไม่สวมเน็คไทจ้องมองฉันอย่างเอือมระอา

“ฉันไม่อยากมีน้องสาวก็แบบนี้แหละ ผู้หญิงน่ะเรื่องมาก แต่งตัวก็นาน เหอะ! แกตื่นเช้ากว่าฉันตั้งนานแต่เสร็จทีหลังเนี่ยนะ”

“อย่าบ่นแต่เช้าได้ปะ ฉันอารมณ์ดีๆ มาเจอเฮียแล้วเซ็งเลยอ่ะ! รู้สึกเหมือนขี้ไม่ออกปะ ดูทำหน้าเข้า”

“ไอ้น้องเวร”

“ไปได้แล้วเฮีย” ฉันบอกแล้วเดินนำเฮียลงบันไดไป

“แล้วแกเป็นบ้าอะไร ร้อนจะตายชักใส่เสื้อแขนยาวไปอีกทำไม หรือกลัวดำ? เสื้อแกก็แขนยาวแล้วไม่ใช่เหรอ ไปถอดออกเลยไป” ไม่พูดเปล่าเฮียยังเอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อแขนยาวของฉันอีก ฉันรีบกระชับเสื้อไว้กับตัวอย่างหวงแหน

“ไม่เอา วันนี้มีเรียนห้องแอร์ มันหนาว”

“ปกติแกก็ไม่เคยใส่ แถมยังชอบเลิกแขนเสื้อขึ้นจนเกือบจะถึงคออยู่ด้วย”

“วันนี้อยากใส่ ทำไม เฮียจะมีปัญหาอะไรกับการแต่งตัวของฉันนักหนา!

“ทำไมต้องเสียงดังด้วยวะ” เฮียวันวานมองฉันหวาดๆ คงตกใจที่ฉันเพิ่มระดับเสียงจนน่าตกใจ ก็เฮียอ่ะเซ้าซี้อยู่ได้ คนยิ่งไม่อยากตอบ มีอะไรปิดปังอยู่รู้บ้างเซ่!

“อย่าพูดมากน่าเฮีย มันสายแล้ว รีบๆ เหอะ”

“เออๆ” เฮียยอมละมือจากเสื้อฉันแล้วเดินไปเปิดประตูรถ ฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะเดินไปเปิดประตูรั้ว ไอ้ไพร์ที่ต้องอยู่บ้านตามลำพังได้แต่มองมาหงอยๆ ผ่านประตูบ้านที่เป็นกระจกเลื่อน

เฮ้อ! ปกติฉันเป็นคนขี้ร้อน ไม่ชอบใส่เสื้อหลายตัว แต่วันนี้ขอแปลกหน่อยแล้วกัน หวังว่านอกจากเฮียแล้วคงไม่มีใครสงสัยอีกหรอกนะ ไม่งั้นฉันคงเหนื่อยหนัก

ระหว่างที่นั่งรถมาแวมพ์ส่งไลน์มาหาฉันแต่ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ เมื่อคืนเขาโทรมาฉันยังไม่รับเลย ไม่รู้เกิดเป็นบ้าอะไร บอกว่าให้ต่างคนต่างอยู่ก็ไม่ยอม ให้ตาย! ฉันจะประสารทตาย จะหลอกหลอนอะไรกันนักหนา เรื่องคืนนั้นฉันอยากจะลืมมันไป

อีกอย่าง...ฉันไม่มีทางให้เฮียรู้หรอกว่าฉันพลาดท่าให้กับศัตรูของเฮีย

 


 

วิทยาลัยบริหารธุรกิจแอมป์

          “เดี๋ยว!

ฉันสะดุ้งเฮือกที่เฮียเอ่ยก่อนที่ฉันจะก้าวลงไปจากรถ ฉันหันไปมองเฮียตื่นๆ หรือว่าเฮียจะเห็นรอยที่คอ โหย! อุตส่าห์โปะแป้งมาหนาเตอะแล้วนะ สายตาดีเกินไปแล้ว

“อะ...อะไร?”

“วันนี้แกเป็นอะไร กินยาไม่เขย่าขวดหรือไง เซ่อๆ ผิดปกติ เอ้า! กระเป๋า” เฮียโยนกระเป๋าเป้ใส่หน้าฉัน แต่ดีที่ฉันเอามือมารับได้ก่อนไม่งั้นมีหวังได้รอยช้ำที่จมูกเพิ่มมาอีกแน่ ฉันย่นจมูกอย่างเซ็งๆ ก่อนจะก้าวลงไป “เออนี่”

“อะไรอีก”

“วันนี้แกกลับเองนะ ฉันมีนัดไม่ว่างมารับ”

“เออๆ จะไปไหนก็ตามสบายเลยค่ะ” ฉันประชดแล้วสะบัดหางม้าใส่ก่อนจะเดินเข้าไปในรั้วสถาบัน ถ้าเดาไม่ผิดเฮียคงด่าตามหลังมาแน่ๆ

หึ! คงมีนัดกับสาวอีกล่ะสิ ใช่ซี้! พอมีแฟนน้องสาวก็ด้อยความหมาย มันน่าน้อยใจนัก ชิ!

“ไอ้เวย์!” บรูมกับแอ้มที่ยืนรออยู่ที่หน้าร้านน้ำยกมือทักทาย ฉันรีบเดินไปหาพวกมันท่ามกลางสายตาจับผิด

“ทำไมวันนี้แกใส่เสื้อแขนยาวมาด้วย?” แอ้มถาม

“แค่อยากใส่น่ะ”

“อากาศร้อนๆ เนี่ยนะ เชื่อแกเลยว่ะ” บรูมเอ่ยสีหน้าเอือมๆ กับความบ้าของฉันก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อเชิ้ตของฉันให้แหวกออก

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ทำอะไรวะ!

บรูมทำหน้านิ่งก่อนจะยอมละมือไป “ฉันกะไว้แล้วเชียว”

“อะไรเหรอ?” แอ้มทำหน้าสงสัย

บรูมหันไปมองรอบๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “รอยจูบ”

“ที่ไหน ที่คอไอ้เวย์เหรอ?”

เออ! แกก็ฉลาดดีนะ แต่จะพูดออกมาทำไมวะ

“พวกแกจะบ้าเหรอ มาพูดอะไร ฉัน...” ฉันมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่มีใครสนใจพวกเรา สงสัยเป็นวันจันทร์ คนอื่นเลยมีเรื่องเม้าส์กับเพื่อนมากมายจนไม่สนใจคนอื่นเลยเป็นโชคดีของฉันไป “ฉันอายนะเว้ย!

“มันทำแกหนักขนาดนี้ ฉันว่าให้เฮียวันวานจัดการมันเลยดีกว่า” บรูมเสอนขึ้น

“ไม่เอานะ ฉันไม่อยากทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่”

“มันไม่เล็กแล้วนะ”

“ฉันจัดการได้ พวกแกอย่าเป็นห่วงเลย” ฉันบอกปัดๆ “อีกอย่าง พวกแกช่วยลืมๆ มันไปได้ไหม ฉันไม่อยากจะจำ”

“เหอะ! พวกฉันน่ะอาจจะลืมง่าย แต่แกล่ะ?” บรูมถามสีหน้าเครียด “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องแบบนี้ผู้หญิงกับผู้ชายมองต่างกันยังไง แต่เพราะแกเป็นเพื่อนฉัน ฉันไม่อยากให้แกต้องเจ็บปวด”

“ขอบใจมากว่ะ”

“ฉันก็เป็นห่วงแกนะ” แอ้มบอก ฉันพยักหน้ารับยิ้มๆ

“ขอบใจพวกแกมาก อีกไม่นานฉันก็คงจะลืม”

ขอให้มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

 


 

          อ๊า! เลิกเรียนสักที

          ฉันแทบอยากจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ในที่สุดการเรียนหนึ่งวันของฉันก็ผ่านพ้นไป อีกสี่วันก็จะถึงวันหยุด รอๆ ฉันอยากได้วันหยุด! (ได้ข่าวว่าเพิ่งหยุดมาเมื่อวาน)

          “อาจารย์สั่งงานเยอะชิบหาย!” บรูมบ่นขึ้นระหว่างทางที่เราเดินไปที่หน้าวิทยาลัย

          “เออ นั่นดิ ที่สั่งครั้งก่อนฉันยังไม่เสร็จเลยนะ” แอ้มทำหน้าเหมือนหมาหิวข้าวเลย

          “อย่าว่าแต่แกเลย ของฉันนี่ยังไม่เลิกเลยค่ะ” ถ้าเฮียรู้มีหวังคอขาด เฮียสั่งนักสั่งหนาว่าให้ทำการบ้านให้เสร็จ

          “ปล่อยไป เดี๋ยวถึงวันส่งมันก็เสร็จเอง”

          “จริงอย่างที่แกพูดว่ะแอ้ม”

          “แล้วนี่พวกแกจะกลับบ้านเลยปะ?”

          “ก็ไม่มีธุระที่ไหนนี่”

          “อื้อ งั้นฉันแยกกับพวกแกตรงนี้เลยนะ”

          ฉันขมวดคิ้วยุ่ง บรูมยิ้มร่าก่อนจะหันไปทางกลุ่มผู้หญิงสาขาการตลาดที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเรานัก พวกเราอยู่สาขาการจัดการน่ะ

          “ฉันมีเดต”

          “เหอะๆ ตามสบายเลยแก” ฉันบอกแล้วทำหน้าไล่ให้มันไปเร็วๆ ก่อนจะหมั่นไส้ไปมากกว่านี้ แหม~ พ่อคนหน้าตาดี มีเดตได้แทบทุกวัน แถมยังเปลี่ยนคู่เดตทุกๆ เดือน หมั่นไส้มันจริงๆ

          “ไปนะ พรุ่งนี้เจอกัน” บรูมโบกมือลาแล้วรีบวิ่งไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินแยกออกมาจากกลุ่มนั้น เธอคนนั้นน่ารักไม่เบา ผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ตัวสูง ของชอบของบรูมมันเลยล่ะ ทั้งสองคนเดินจับมือกันออกไปทางประตูข้างวิทยาลัย

          ฉันละสายตาจากบรูมมาที่เพื่อนอีกคนที่ยังมองตามบรูมกับแฟนสาวอยู่ด้วยแววตาสั่นระริก นั่นไง! ออกอาการจนได้สิน่า ฉันถอนหายใจก่อนจะตบบ่าเพื่อนตัวเล็กของตัวเองอย่างเห็นใจ

          “เป็นเพื่อนมัน ได้อยู่กับมันนานๆ ยังดีกว่าเป็นคนรักที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปอย่างพวกผู้หญิงพวกนั้นนะเว้ยไอ้แอ้ม”

          แอ้มที่โดนฉันพูดจี้ใจดำก็สะดุ้งเล็กน้อย “พูดบ้าอะไรของแก”

          แหม! คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอว่ามันชอบไอ้บรูม ชอบมาตั้งแต่รู้จักกันตอนปี1แล้ว แต่เพราะรู้จักกันแบบเพื่อน พอนานเข้าก็สนิทกันมาก มันจึงไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกในใจ บรูมก็ดันไม่เคยรู้ บางทีมันอาจจะคิดไม่ถึงก็ได้มั้ง น่าเห็นใจแอ้มเหมือนกัน แอ้มน่ะตรงข้ามกับเสป็คของบรูมทุกอย่าง ผมสั้นสีดำสนิทตัดหน้าม้า เตี้ยก็เตี้ย แถมหน้าตาออกไปทางหยิ่งๆ เหวี่ยงๆ อีกต่างหาก บรูมมันชอบคนน่ารักๆ หน้าตาน่าทะนุถนอม

          เศร้าใจแทนเพื่อนรักจริงๆ

          “เอาน่า กลับกันดีกว่า” ฉันชวนแล้วคล้องแขนเพื่อนเดินไปที่ประตูวิทยาลัย

เอ...แล้วนั่นเขายืนดูอะไรกัน บรรดาผู้หญิงต่างมองไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนพิงรถคันหรูสีดำขลับทำเท่ห์อยู่ถนนฝั่งตรงข้ามด้วยความตื่นเต้น  เขาคนนั้นสวมชุดนักศึกษาแต่ไม่ได้สวมเน็คไท เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วมองมาทางนี้ด้วยสายตาเหม่อลอยเหมือนมารอใครบางคน

          ฉันชะงักเท้าทันทีที่เห็นว่าใครยืนอยู่ที่หน้าวิทยาลัย มะ...มาได้ไงอ่ะ ฉันรีบหันขวับกลับมาทันทีเพราะกลัวคนคนนั้นเห็นเข้า

          แอ้มที่ไม่รู้เรื่องอะไรหันมามองฉันงงๆ “อะไรของแกวะ จะกลับไม่ใช่เหรอ?”

          “ไอ้แอ้ม ฉันตาฝาดไปปะวะ ตรงหน้าประตูมีไอ้บ้าแวมพ์อยู่มะ!

          แอ้มหันกลับไป “อื้ม! เป็นเขานั่นแหละ”

          “แล้วเขาเห็นฉันไหม?”

          “เห็น”

          “วะ...ว่าไงนะ” ฉันรีบลากแอ้มเดินกลับเข้าไปในวิทยาลัย “แล้วเขาทำยังไง”

          “กำลังเดินข้ามทางม้าลายมา”

          “อ๊าก!” ฉันร้องขึ้นแล้วหันกลับไปมองก่อนจะเห็นว่าเขาเดินข้ามทางม้าลายมาถึงฝั่งประตูวิทยาลัยของฉันแล้ว ดูเหมือนเขาจะมองเห็นฉันแล้วอย่างที่แอ้มบอก ฉันจะทำยังไงดี อือๆ ตามมาหลอกหลอนถึงที่วิทยาลัยเลยเหรอ ไม่มีอะไรทำหรือไง โคตรเซ็ง!

          “พี่มาหาใครคะ?” ระหว่างที่เขาเดินเข้ามาในวิทยาลัยก็มีนักศึกษาคนหนึ่งเข้าไปถามเขา เพราะเขาหน้าตาดีหรอกน่า ถ้าเป็นวินมอเตอร์ไซต์หน้าปลวกๆ ใครจะอยากสน เอะ! เดี๋ยวนี้วินหล่อๆ ก็เยอะแยะนี่หว่า

          แวมพ์ยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะชี้มาทางฉันที่กำลังจ้ำอ้าวเดินหนีเขาอยู่

“หาวันเวย์ครับ”

          แล้วทุกสายตาก็มารวมกันที่ฉัน ฉันจึงเดินเร็วขึ้น

          “วันเวย์ครับ จะหนีพี่ไปไหนครับ!?” อยู่ๆ หมอนั่นก็ตะโกนเสียงดังจนฉันต้องหันไปมองคนอื่นอย่างอายๆ

          “ซวยชิบหาย!

“แกจะไปไหนของแกวะ?” แอ้มที่โดนลากมาด้วยถามขึ้น

“ออกทางหลังวิทยาลัยแล้วกัน”

“ทำไมแกไม่ไปเคลียร์กับเขาเลยล่ะ?”

“ถ้าเคลียร์แล้วจบฉันจะไม่ว่า แต่ดูท่าจะไม่จบ ฉันไม่อยากยุ่งกับเขา”

“แต่ดูเหมือนเขาจะอยากยุ่งกับแกนะ”

“หมอนั่นมันบ้า!” เมื่อคิดได้ก็อยากจะกลับไปด่าเขาแต่ก็ทำไม่ได้เพราะตอนนี้กำลังหนีเขาอยู่ “แถมยังเลวมากๆ”

“แกรู้ได้ไงว่าเขาเลว”

“นี่ คนดีที่ไหนเขาจะฉวยโอกาสกับผู้หญิงกันล่ะ พอๆ เลิกพูดถึงหมอนั่นเลยนะ รีบๆ เดิน ฉันอยากกลับบ้าน”

ตอนนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเท่าบ้านของฉันอีกแล้ว

 


 

อะ! ฉันเดินเลี้ยวเข้าหมู่บ้านแล้วต้องชะงักเท้าทันใดเพราะว่ารถที่จอดอยู่หน้าบ้านฉันไม่ใช่รถของคนคุ้นเคยแต่เป็นของคนที่ฉันเพิ่งหนีเขามาหมาดๆ

วะ...แวมพ์ หมอนั่นยืนกอดอกทำหน้ายิ้มปีศาจอรอฉันอยู่ แต่จะหันหลังกลับก็คงไม่ทันแล้ว ฉันหยุดยืนทำหน้าปลงๆ เวรกรรมจริงๆ

แวมพ์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงหลังจากที่ยืนพิงรถรอฉันอยู่แล้วเดินมาหาฉันที่ยืนมองเขาอย่างหวาดระแวง

“ทำไมหนีฉันไปแบบนั้น ทีหน้าทีหลังห้ามทำอีกนะ ฉันไม่ชอบเลย”

“ใครใช้ให้นายไปที่วิทยาลัยฉันล่ะ”

“ก็ฉันไปรับเธอไง ไอ้วันวานไม่ว่างไปรับเธอไม่ใช่เหรอ”

ฉันขมวดคิ้ว “นายรู้ได้ไง?”

“มันบอกให้ฉันไปรับเธอ”

“คงเชื่อ! นายเป็นศัตรูกับเฮียไม่ใช่เหรอ ไม่มีทางที่เฮียจะบอกให้นายไปรับฉัน” อีกอย่างเพื่อนเฮียคนอื่นๆ ก็มีเยอะแยะ ถ้าเฮียจะวานไปรับฉันคงบอกคนอื่นไปแล้ว แต่เฮียไม่เคยให้คนอื่นไปรับฉันเลยนะ ถ้าเฮียไม่ว่างก็ปล่อยให้กลับเองแหละ

ไม่รู้ว่า หวงน้องกับเพื่อนหรือว่า ไม่ห่วงฉันกันแน่

“ฉันเป็นศัตรูกับพี่ชายเธอ แต่ไม่ได้เป็นกับเธอสักหน่อย ทำไมต้องทำหน้าบอกบุญไม่รับขนาดนั้นด้วย” แวมพ์เอานิ้วชี้มาจิ้มๆ ใส่หน้าผากฉันท่าทางหมั่นเขี้ยว

“ไม่ต้องมาพูดมาก นายมาทำไม?”

“คิดถึง มาหาไม่ได้เหรอ L” เขาทำหน้าตาน่าสงสารราวกับเด็กน้อยถูกไล่ออกจากบ้าน “โทรหาก็ไม่รับ ไลน์มาอ่านแล้วก็ไม่ตอบ ทำไมใจแข็งจังวะ รู้ไหมคนมันคิดถึง คิดถึงมาก มากจนใจจะขาด!

ฉันแทบจะเอาหน้ามุดลงดินเลยที่ได้ยิน พูดมาได้ไม่อายปาก ฉันยังกระดากอายแทนเขาเลย

“นั่นมันเรื่องของนาย นี่! ทำไมต้องมายุ่งกับฉันด้วย ฮะ!

“เธอกับฉัน จุดจุดจุด กันแล้วนะ ทำเป็นจำไม่ได้ หรือต้องให้เตือนความจำ” เขาเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็วชนิดที่ฉันไม่ทันตั้งตัวและไม่ทันจะได้รับรู้ถึงความร้ายกาจของเขา เขาก็จัดการโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากของฉันอย่างร้อนแรง

โธ่เอ้ย! โดนจนได้

ฉันพยายามดิ้นแต่เขาก็ล็อคร่างฉันไว้ในอ้อมแขน ริมฝีปากของเขาบดขยี้ลงมาอย่างเป็นจังหวะ ดูชำนาญช่ำชองยังไงไม่รู้ รสจูบหอมหวานด้วยกลิ่นแอปเปิ้ลจากปลายลิ้นของเขาทำให้ฉันเริ่มเคลิ้มไปกับจูบของเขา ฉันหยุดดิ้นแล้วเลื่อนมือขึ้นมาจับแขนของเขาไว้อย่างหาที่ยึด ไม่งั้นฉันต้องทรุดตัวลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

จูบนี้วาบหวามจนเกินควบคุม มันเกือบจะเลยเถิดเพราะแวมพ์ปล่อยแขนจากฉันแล้วเลื่อนขึ้นมาประคองหลังศีรษะของฉันเอาไว้เพื่อรองรับแรงจูบ ส่วนอีกข้างก็จับเข้าที่หน้าอกของฉัน แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดลงเพื่อมีเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามของฉันเปิดประตูออกมาจะเอ๋

ฉันรีบผลักเขาออกห่าง แวมพ์ผละออกไปทำหน้าตางงๆ ก่อนจะทำท่าจะเข้ามารุกใหม่แต่ฉันยกมือเบรกเขาเอาไว้ได้ทัน

ภาพมันคงทุเรศมากสินะ เพื่อนบ้านฉันถึงได้ทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้น

“นะ...หนูเวย์ กลับมาแล้วหรือจ๊ะ?” ป้าเพื่อนบ้านถามสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกพร้อมกับมองแวมพ์ที่ท่าทางแบดบอยมากด้วยสีหน้าหวาดระแวง ทำอย่างกับแวมพ์จะเข้าไปปล้นฆ่าบ้านป้าแกอย่างนั้นแหละ

“ค่ะ ป้าจะไปไหนเหรอคะ?” ฉันถามไปตามมารยาทเพราะเห็นแกถือกระเป๋าออกมาด้วย

“ไปห้างใกล้ๆ นี่แหละจ่ะ พอดีนัดกับเพื่อนเอาไว้ งั้นป้าฝากดูแลบ้านด้วยนะ แล้วนี่...” ป้ามองไปที่แวมพ์สีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ว่าเขาเป็นใคร

“เพื่อนหนูเองค่ะ”

“พะ...เพื่อนหรือจ๊ะ?” ทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วย

“ไม่ชะ...”

“เพื่อนจริงๆ ค่ะ” ฉันยืนยันอีกครั้งตัดหน้าแวมพ์ที่อ้าปากเตรียมจะพ่นคำแสลงหูฉันออกมา

“เพื่อนก็เพื่อนจ่ะ สงสัยจะสนิทมากเลยเน๊าะ” ทำเสียงสูงด้วย

“ค่ะ ป้ารีบไปเถอะค่ะ” ฉันไล่ทางอ้อมอย่างสุดจะทน

“จ่ะๆ ไปแล้วนะ” ป้าเดินไปหน้าหมู่บ้านเพื่อที่จะโบกแท็กซี่ไป

ฉันเม้มปากอย่างคิดหนัก ป้าต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกเฮียวันวานแน่เลย ฉันตายแน่ๆ ฮือๆ ฉันหันไปจ้องหน้าคนก่อเรื่องด้วยสายตาไม่เป็นมิตร คนโดนจ้องสะดุ้งก่อนจะทำหน้าแป๋ว ฉันล่ะโคตรเกลียดขี้หน้าไอ้หน้าหล่อนี่จริงๆ เลยเกลียดๆ แต่จูบเมื่อกี้รู้สึกดีจังอ่ะ อ๊า! ฉันจะบ้าตาย

“ฉันอยากฆ่านายนัก”

“อ้าว~ ถ้าฉันตายแล้วใครจะรับผิดชอบล่ะถ้าเกิดเธอท้องขึ้นมา” ยังจะมีหน้ามาเล่นมุขอีกนะ

“ฉันรับผิดชอบเองได้”

“ไม่ได้น๊า ลูกต้องมีครบทั้งพ่อ แม่”

“นายจะพล่ามเรื่องลูกไปเพื่ออะไร ฉันไม่ท้องหรอกย่ะ!” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงมั่นใจแต่ในใจกลับหวิวๆ

เขาบอกว่าเขาไม่ได้ป้องกันนี่...

“แล้วนายก็กลับไปได้แล้ว” ฉันบอกเสียงแข็ง คนโดนไล่ทำหน้าเซ็งก่อนจะเดินไปเปิดประตูรั้วหน้าบ้านฉันหน้าตาเฉย ฉันมองตามเขาแล้วได้แต่ส่งเสียงครางไม่พอใจในลำคอ “ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ บอกว่าให้กลับไป”

“ทำไมเธอชอบไล่ฉันจังนะ” เขาหันมาตีหน้ายุ่งใส่ฉันก่อนจะเดินตัวปลิวเข้าบ้าน

“ก็ฉันบอกนายไปแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ต่างคนต่างอยู่ ทำไมนายไม่ทำตาม” ฉันเดินตามเขาไปต้อยๆ ราวกับตัวเองเป็นแขกมาเยือนซะอย่างงั้น

“ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอบอก ฉันเอาแต่ใจนะจะบอกให้”

“ไม่ต้องบอกก็รู้ย่ะ!

“ว้าว! รู้ใจฉันจัง”

“ประสาทเหอะ!” ฉันว่าให้เขาแล้วหมดหนทางจะไล่เขาจังยอมเปิดประตูบ้านแล้วปล่อยให้เขาเข้ามาตามใจชอบ เอาเถอะ ถ้าขืนมัวแต่ไล่เขากลับอยู่อย่างนั้นฉันคงไม่ต้องทำอะไรแล้วล่ะ

“บ้านเธอน่าอยู่จังเนอะ”

“ไม่ต้องมาทำเนียนอยากจะอยู่เลยนะ”

“ทำไมอ่ะ”

“เฮียฉันคงไม่รับศัตรูเข้าบ้านหรอก”

“ฉันแอบเข้าก็ได้ หลบๆ ซ่อนๆ สนุกดีออก”

“คิดได้นะ แต่ฉันไม่สนุกกับนายหรอก ฉันไม่มีทางให้เฮียรู้เรื่องของนายแน่” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังนั่นทำให้แวมพ์เผยรอยยิ้มออกมา

“เธอกลัวว่าเฮียเธอจะทำร้ายฉันใช่ไหม แนะ! เป็นห่วงฉันล่ะสิ J

ฉันชะงักไปก่อนจะหาทางออกไม่เจอ ตายแล้ว! ฉันเผลอทำตัวไร้เดียงสาแบบนั้นไปได้ยังไง ฉันรีบเดินหนีขึ้นบันไดไปอย่างเลี่ยงที่จะเสวนากับเขาต่อ

แต่คนเจ้าเล่ห์ก็เดินดุ่มๆ ตามขึ้นมาโดยไม่สนใจเลยว่าฉันจะไม่พอใจแค่ไหน

“ง่วงจัง ห้องนี้สินะห้องของเธอ หาว~” แวมพ์แอคติ้งง่วงนอนแล้วเดินไปเปิดประตูด้านซ้ายที่เป็นห้องนอนของฉันถูกต้องอย่างที่เขาบอกเข้าไป

ฉันเดินตามเข้าไปหน้าตื่นๆ เมื่อเช้าฉันดันเอาอะไรบางอย่างออกมาดูแล้วยังไม่เก็บเพราะรีบไปเรียน ไม่คิดว่าใครจะเข้ามาดูเพราะเฮียก็ต้องไปเรียนด้วย แต่ว่าหมอนี่ดันเสล่อเข้าไปแบบนั้น หมดกัน!

“อย่าเข้าไปนะ!

แวมพ์ที่เข้าไปก่อนยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อสายตาพบกับห้องของฉัน

“โอะโอ!

ให้ตาย! หมอนี่เจอเข้าจนได้










© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,320 ความคิดเห็น

  1. #1127 aj68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:13
    เฮ้ย !!! เจอไร 
    #1,127
    0
  2. #441 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 22:13
    เจออะไรรร รร รรร ร
    #441
    0
  3. #428 jenjira jj jen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 14:50
    เจออาร้ายยยย นู๋เวย์ของเจ๊!!!
    #428
    0
  4. #386 KIMJIWON (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:18
    วันเวย์ เธอก็เคลิ้มไปกะจูบของแวมพ์นะ กรี้ดด 
    #386
    0
  5. #334 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 10:49
    แวมพ์นางน่ารักอ่ะ//
    #334
    0
  6. #308 on rainy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 22:14
    ลุ้นๆ O_O
    #308
    0
  7. #257 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 00:29
    กำลังลุ้น
    #257
    0
  8. #256 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 00:17
    กวนมากกกก
    #256
    0
  9. #161 NAnaA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 00:02
    อะไรอ่ะ
    ต่อเลยๆ
    #161
    0
  10. #96 C-com (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 19:56
    อ๊า! ชอบแวมพ์เว่อ!!!
    #96
    0
  11. #91 EXOTRIK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 18:34
    เจออะไร
    เจออะไร!!!
    #91
    0
  12. #81 Mena (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 01:05
    ชุดตรวจตั้งครรภ์ หรือปล่าววววว????????

    รูปสมัยเด็ก????? ชุดชั้นในตัวใหม่เพิ่งแกะกล่อง??? นิยาย????? ผู้ชาย??????(ถ้ามีในห้อง หมอนี้ถึงฆาตแล้ว! X0X)

    เดาไปมั่ว

    มันคืออัลไลลลลลลลลลลล
    #81
    0
  13. #80 Mena (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 00:59
    สงสัยจริงๆว่า ซ่อนอะไร ????????????
    #80
    0
  14. #79 Mena (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 00:58
    เจิมมมมมมมมมมมมมม



    x6x นักอ่านอิสระ
    #79
    0
  15. #78 MinEii >, (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 13:41
    ค้างมากเลยยยย
    อยากรู้ว่าเจออะไรหว่าๆ???
    #78
    0
  16. #77 aew_aew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 06:04
    อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจัง
    ไรท์สู้ๆ
    #77
    0
  17. #76 nam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 02:58
    เจออะไรอ่ะ???
    #76
    0
  18. #75 Mena (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 23:49
    นอนไปเถอะ เฮียกับมาเจอจะเป็นไงนะ มโนไปก่อนเบาๆ



    รีบๆ มาอัพนะ มันค้างงงงงงงงงงงงงงง แงงงงงง
    #75
    0
  19. #74 Mena (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 23:48
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #74
    0
  20. #73 Mena (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 23:47
    คะ...ค้าง อย่างรุนแรง T^T มันนานมากแล้วนะ ที่ไม่เจอนิยายที่ทำให้รู้สึกค้างขนาดนี้ (ตามพล็อตเรื่อง) แต่อันนี้ ทำค้างจริงๆเลย



    คิดถึงตามมาหาถึงที่ น่ารักอ่ะ >////< ทำเนียนบุกถึงห้องอีก ตานี่แสบจริงจัง ฮาาาาาาาาาาาา
    #73
    0
  21. #72 ooiidd4 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 01:13
    เจออะไร
    #72
    0
  22. #68 มาเฉยๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 21:41
    o_Oเห็นอะไรอ่า
    #68
    0
  23. #67 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 19:58
    อัพครบเรียบร้อยจ้า
    #67
    0
  24. #66 nam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 01:38
    รอนะคะ ^_^
    #66
    0
  25. #65 มาเฉยๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:53
    มาต่อไวๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #65
    0