★Climax Love ★ รักนี้แรงเกินห้ามใจ [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 3 : ★Climax Love ★ 2 :: Destiny or Fate [complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    22 มี.ค. 58



 

2

Destiny or Fate


          “อะนี่! กระเป๋าแก หนักโคตร ไม่รู้แกจะหอบอะไรนักหนา เงินเยอะนักเหรอวะ แล้วบอกมาเลยนะ เมื่อคืนก่อนแกหายไปไหนมา?” แอ้ม เพื่อนสนิทที่สุดของฉันถามทันทีที่เจอหน้ากัน

วันนี้ฉันโทรนัดมันออกมาเจอที่ร้านไอศกรีมในห้างใกล้บ้าน ไม่อยากให้มันไปที่บ้าน ถ้าฉันพูดอะไรกับมันเฮียอาจจะรู้เรื่องด้วย ไม่อยากจะเสี่ยง แอ้มเป็นเพื่อนสนิทที่ฉันไว้ใจและเชื่อใจมากพอที่จะเปิดใจคุยเรื่องสำคัญได้

ฉันรับกระเป๋าสะพายของตัวเองมาแล้วกอดเอาไว้กับตัวอย่างหาที่พึ่ง “ฉันโดนหิ้วว่ะ”

“ยังไงวะ?” มันทำหน้าสงสัย

ฉันมองซ้ายมองขวาเพื่อดูว่ามีใครอยู่ใกล้ๆ ไหม ฉันอุตส่าห์เลือกโต๊ะที่อยู่ห่างจากลูกค้าคนอื่นๆ แล้วนะ

“ฉันโดนไอ้บ้ากามลากไปทำมิดีมิร้าย”

“เฮ้ย! จริงดิวะ” ไอ้แอมตาโตเท่าไข่ห่านจนแทบจะทะลักออกมา

“เออดิวะ”

แอ้มกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะมองไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายฉัน แต่วันนี้ฉันใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อแขนยาวมา และปล่อยผมปกปิดรอยไว้ มันเลยไม่เห็นความผิดปกติอะไร

“ตกลงแกเสร็จมัน?”

“จะเหลือเหรอคะ!

“แล้วแกจะทำยังไง?”

“ฉันจะทำยังไง ก็ต้องปล่อยให้มันผ่านไป ต่างคนต่างแยกย้าย ฉันเมามาก เพราะพวกแกแกล้งฉัน!” ฉันทำหน้าเปะอย่างอยากจะร้องไห้ ไอ้พวกเพื่อนบ้าดันยื่นแก้วเหล้าให้ฉันดื่มไม่ขาดสายทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันแพ้เหล้า ดื่มแค่แก้วเดี๋ยวก็เมาแอ๋แล้ว

“เออๆ ฉันขอโทษ ใครจะไปรู้วะว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก็แกดันออกไปคนเดียวไม่ยอมชวนพวกฉันออกไปด้วย”

“ฉันก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนั้นนี่”

“นั่นไง เอาเป็นว่าปล่อยให้มันผ่านไปว่ะแก ยังไงซะแกก็เอาเวอร์จิ้นแกกลับคืนมาไม่ได้แล้ว ทำใจว่ะ” แอ้มยื่นมือมาตบไหล่ฉันเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ สรุปคือมันทำใจง่ายหรือยะ ความบริสุทธิ์ทั้งทีนะ ใช่สิ...ไอ้แอ้มมันก็คงไม่รู้สึกเท่าฉัน “ว่าแต่ไอ้ผัวแกน่ะหน้าตาเป็นยังไงวะ หล่อปะ?”

“ผัวเผือบ้านป้าแกสิ ไอ้นั่นน่ะ...แค่ แค่ไอ้บ้า! สารเลว! ชั่ว!

“เออๆ บ้า สารเลว ชั่ว แล้วหล่อปะวะ?”

“หล่อ”

“ก็ดีดิ”

“ดีกับผีน่ะสิ!

“โหย! ออกจะดี ถ้าแกมีลูก ลูกแกจะได้ออกมาหน้าตาดีไง”

“ไม่ตลกนะเว้ย!” ฉันทำหน้าเครียดใส่มัน แอ้มรีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพยใหญ่

“ขอโทษๆ ฉันแค่อยากให้แกอารมณ์ดี อย่าเครียดไปเลยนะ ยังไงฉันก็อยู่เคียงข้างแกเสมอ ไม่ว่าแกจะท้องโย่วอับอายจนต้องออกจากวิทยาลัยก็เถอะ” ฉันชักสงสัยแล้วมันกำลังห่วงฉันอยู่หรือเปล่า

“ปากแกช่าง...”

“ล่อเล่นๆ”

“ไอ้บ้าแอ้ม! ถ้าเป็นแกบ้างแกจะรู้สึก!” ขอบตาฉันเริ่มร้อน น้ำตากำลังจะไหลออกมา

“โอๆ แกอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่พูดเล่นแล้ว”

“แกไม่เข้าใจว่ามันน่าเสียใจมากแค่ไหน ฮึก!

“โอเคๆ ฉันเข้าใจ อย่าร้องนะเว้ย!

ฉันรีบเก็บอาการเสียใจเอาไว้ ถ้าฉันร้องไห้ออกมาตอนนี้คงจะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านอับอายคนทั้งห้างแน่

“ฉันไม่น่าพลาดเลยว่ะแก”

“ลืมๆ มันไปเหอะ อะ! ไอศกรีมมาแล้ว!” แอ้มรีบบอกเมื่อพนักงานเดินมาที่โต๊ะเรา ฉันจึงหุบปากเงียบจนพนักงานเดินกลับไป ฉันเริ่มอาการดีขึ้น แอ้มจัดการยัดไอศกรีมเข้าปากก่อนจะพูดต่อ “แล้วเขาเป็นใครวะ?”

“ฉันรู้แค่ว่าชื่อแวมพ์”

“ชื่อโคตรเท่ห์ว่ะ”

“ทุเรศสิไม่ว่า” ไอ้เพื่อนบ้าดันมาชมชื่อหมอนั่นซะงั้น

“ฉันได้ข่าวว่าแมวแกชื่อแวมไพร์นะ”

“แล้วไง ฉันเปลี่ยนชื่อมันใหม่แล้ว”

“อะไรวะ แล้วชื่อใหม่มันน่ะอะไร?”

“ไพร์”

“ฮะ?” แอ้มค้างอยู่ในท่ากำลังตักไอศกรีมเข้าปาก

“ก็บอกว่าชื่อไพร์ไง ทำไม!? แกมีปัญหาอะไรกับชื่อใหม่ของแมวฉัน!” ฉันถามอย่างเอาเรื่อง แมวก็แมวฉัน มันสิทธิ์ของฉันไม่ใช่หรือไงที่จะตั้งใจอะไรให้มันก็ได้ พอใจในชื่อนี้อ่ะ

“แกตัดคำว่า แวมออกเนี้ยนะ”

“อื้อ”

“ชักจะเพี้ยนว่ะแก”

“เชอะ!” ฉันเป้ปากใส่มันแล้วตักไอศกรีมของตัวเองเข้าปากเหมือนกัน “หมอนั่นท่าทางจะรวยน่าดู ขับรถหรู อยู่คอนโดราคาแพง แต่งตัวดูดี ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้กล้าทำเรื่องพวกนั้นกับฉัน แต่ที่ฉันกังวลคือเขาดันรู้จักเฮียวันวานด้วย ฉันชักใจไม่ดี กลัวจะได้เจอเขาอีก”

“พรหมลิขิตชักพานะเนี้ย” แอ้มยิ้มล้อเลียน

“ไม่ต้องมาล้อเลย เชิญเสวยไอศกรีมของแกต่อไปเหอะ”

“แล้วไม่ดีหรือไง เขารวยก็ดี หล่อก็ดี รู้จักกับเฮียแกยิ่งดี จะได้เป็นดองกันง่ายขึ้น”

“ฉันไม่อยากนึกไปไกลถึงตอนนั้น ฉันเพิ่งอยู่ปวช.ปี3นะไอ้แอ้ม ฉันไม่อยากมีบ่วงมาคล้องคอ อีกอย่าง...ดูท่าทางหมอนั่นไม่พร้อมจะดูแลใครได้เลย ท่าทางเหมือนลูกคุณหนูที่ได้แต่ผลาญเงินพ่อแม่ไปวันๆ คงจะทำอะไรไม่เป็นสักอย่างนอกจากเรื่องผู้หญิง”

“พูดซะเขาดูแย่เลย แกรู้จักเขาดีแล้วหรือไง”

“ไม่ แต่พอจะเดาได้ละ”

“แล้วแกติดต่อกับเขาไหม?”

“ไม่”

“ทำไมล่ะ อย่างน้อยถ้าเกิดเหตุอะไรขึ้นมา เขาจะได้รับผิดชอบแกได้”

“พอๆ เลิกพูดถึงหมอนั่น ฉันอยากจะลืม”

“โอเคๆ” แอ้มยกมืออย่างยอมแพ้ก่อนจะกินไอศกรีมต่อ

ติ๊ก!

เสียงไลน์ของฉันดังขึ้น ฉันจึงหยิบมือถือขึ้นมาดูขณะที่มืออีกข้างก็ตักไอศกรีมกินก่อนจะพบว่าคนที่ทักไลน์มาคือคนที่ฉันไม่อยากจะจำ

‘Vampire Vamp’

แหม...รูปโปรไฟล์ซะน่าจับกดเลย เอ้ย! หมอนี่มีไลน์ของฉันได้ยังไง ฉันดูไปดูมาก่อนจะรู้ว่ามันเพิ่มมาจากรายชื่อในมือถือนั่นเอง แสดงว่าเขาแอบเมมเบอร์ของเขาเอาไว้ในมือถือของฉันงั้นเหรอ แล้วแบบนี้เขาก็คงมีเบอร์ของฉันด้วยงั้นสิ

โอ๊ย! โคตรซวยอ่ะ

เขาทักมาว่า... เห็นนะ...

แอ้มมองงงๆ เมื่อเห็นฉันชะงักนิ่งไปแล้วไม่ยอมพิมพ์ตอบอะไรเลย “ใครวะ ไอ้บรูมเหรอ?”

“เปล่า”

“แล้วใคร ทำไมแกทำหน้าอย่างนั้น”

“พวกสติ๊กเกอร์น่ะ” ฉันรีบเอามือถือวางคว่ำหน้าลงบนโต๊ะก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ

ติ๊ก!

ฉันกับแอ้มมองหน้ากันก่อนที่ฉันจะค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน

ฉันเห็นเธอนะ

วันนี้เธอแต่งตัวมิดชิดจัง หนาวมากเหรอจ๊ะเมียจ๋า~

ฉันมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ตอนนี้เขาอยู่ไหนกันนะ แอ้มมองตามฉันแล้วทำหน้ายุ่ง

“อะไรของแกวะไอ้เวย์”

“ไอ้แอ้ม! หมอนั่นอยู่แถวนี้!

“ใคร?”

“แวมพ์!

“อะไรนะ! แล้วเขาอยู่ไหน?” แอ้มหยุดกินแล้วมองซ้ายมองขวาและมองหลังอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“ไม่รู้เหมือนกัน หมอนั่นเห็นฉัน เขาส่งไลน์มาเนี่ย”

ติ๊ก!

ทำไมแตกตื่นกันอย่างนั้น ฉันไม่ใช่โจรซะหน่อย

L

ไอ้บ้าเอ้ย! ฉันคงต้องพิมพ์ส่งไปบ้างแล้ว

นายอยู่ไหน ออกมาเลยนะ ทำตัวเป็นโรคจิตไปได้

ฉันเหรอ...ก็อยู่ในใจเธอไง~’

ประสาท!!!’

“อยากจะบ้าตาย!” ฉันโพล่งออกมาแล้วละมือจากถ้วยไอศกรีม “ฉันไม่อยู่แล้วนะ”

“อ้าว เฮ้ย!” แอ้มร้องขึ้นเมื่อฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วหยิบบิลเตรียมจะไปจ่ายเงินแล้วออกไปจากที่นี่ แอ้มลุกขึ้นตามอย่างไม่เต็มใจนัก “รอด้วยดิวะ”

ติ๊ก!

จะรีบไปไหนล่ะ รอเจอฉันก่อนสิ คิดถึงจะแย่ <3’

ฉันรีบก้าวเท้ายาวๆ ใจเต้นตุบตับ

ฉันจะตามเธอไปนะ

อย่าตามมานะไอ้บ้า! ฉันคว้าแขนแอ้มแล้วออกแรงกระชากมันให้วิ่งตาม มันทำหน้าตื่น

“แกถึงกลับวิ่งหนีเลยเหรอวะ”

เราได้เจอกันแน่ เชื่อผมสิครับ >_<’

พลั่ก!!!

เพราะฉันมัวแต่มองข้อความไลน์ในมือถือแล้ววิ่งโดยไม่ดูทางทำให้ฉันชนเข้ากับใครบางคนที่เดินสวนมา ร่างของฉันเซไปด้านหลังทำให้แอ้มที่วิ่งตามมาชนเข้าอย่างจัง ผลก็คือฉันต้องเซไปด้านหน้าอีกครั้งแต่ครั้งนี้คนตรงหน้าฉันคว้าเอวฉันเอาไว้ก่อนที่ฉันจะกระแทกใส่เขา

ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของอ้อมแขนแข็งแรงและกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ในแบบของเขา

“ระวังหน่อยสิครับ...วันเวย์ที่รัก” ริมฝีปากบางยิ้มหวานราวกับแอปเปิ้ลอาบยาพิษ

“นะ...นาย”

          “เจอกันจนได้ นี่สินะ...พรหมลิขิต”

          “เวรกรรมต่างหาก!” ฉันแย้งเขาแล้วผละออกมาอย่างรวดเร็ว “นายตามฉันมาทำไม?”

          “แล้วเธอหนีฉันทำไม ทำอย่างกับฉันเป็นยักษ์เป็นมารไปได้”

          “นายมันโรคจิต”

          “อ้าว~ เจอกันก็ว่ากันเลยซะงั้น ไม่มีหอมแก้มเหมือนคนรักเขาทำกันหน่อยหรือไง” แวมพ์ทำหน้างอนๆ แล้วยื่นแก้มข้าวขวาที่อมลมพองๆ ไว้มาให้ฉัน “อะๆ รออยู่น๊า”

          เพียะ!

ฉันฟาดฝ่ามือใส่แก้มเขาแรงๆ จนเขาต้องพ่นลมออก “ไง! รู้สึกดีไหม”

“วันเวย์...” แวมพ์จ้องหน้าฉันนิ่ง ใบหน้าที่ตอนนี้ไม่มีร้อยยิ้มเหมือนเคยทำเอาฉันหายใจติดขัด ท่าทางเอาจริงของเขาน่ากลัวชะมัด ดวงตาเรียวสีดำขลับของเขาสะกดฉันให้ยืนแข็งทื่ออยู่แบบนั้นจนแอ้มที่เงียบไปนานรีบสะกิดเรียกสติ

“ไอ้เวย์ๆ”

“อะ!” พอได้สติฉันก็รีบคว้าแขนเพื่อนแล้วเดินเลี่ยงเขาไป ตอนนี้ผู้คนที่อยู่รอบๆ เริ่มหันมาสนใจกันแล้ว

หมับ!

แวมพ์ไม่ยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ เขาคว้าแขนฉันไว้แล้วออกแรงลากให้กลับไปยืนตรงหน้าเขา ฉันพยายามจะเอาแขนออกแต่เขาก็จับมันแน่นจนฉันรู้สึกจับ

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!

“ปล่อยแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาบอกเสียงเรียบ

“แต่ฉันไม่มี จบปะ!?”

ริมฝีปากของเขาเม้มเป็นเส้นตรงก่อนจะออกแรงลากฉันไปอีกทางที่ฉันตั้งใจจะไป แอ้มที่โดนฉันจับแขนเอาไว้โดนลากมาด้วยโดยปริยาย เมื่อมันเห็นแบบนั้นก็รีบดึงแขนออกจากการเกาะกุมของฉัน พอเป็นอิสระมันก็ยืนนิ่งแล้วโบกมือลาอย่างไม่อยากจะยุ่งด้วย

มันเอ่ยแบบไม่มีเสียงออกมาให้ฉันอ่านปากเอาว่า...

โชคดีว่ะแก ตัวใครตัวมัน

“ไอ้แอ้ม!

แล้วมันก็เดินจากไปทิ้งให้ฉันโดนไอ้เลวนี่ลากออกไปจากห้างตรงลานจอดรถ เมื่อเราเดินมาถึงรถเขาเขาก็ยอมปล่อยฉันแต่ยังไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าฉัน

ฉันพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ “ฮึ้ย! มีอะไรก็ว่ามาสิ”

“เธอ! ไม่คิดจะติดต่อฉันจริงๆ เหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

“ทำไมฉันต้องติดต่อนายด้วย ไม่ใช่ธุระ! ไม่จำเป็น!

“แต่เธอกับฉันมีอะไรกันแล้วนะ”

“แล้วไง ถ้าคิดว่าไอ้เรื่องแค่นั้นจะทำให้ฉันเกาะแกะนายล่ะก็ เลิกคิดได้เลย ฉันไม่สนใจเรื่องพรรค์นั้นหรอก ในเมื่อเสียไปแล้วก็ลืมๆ ไป ถือซะว่าทำบุญทำทาน!

“วันเวย์...” แวมพ์เรียกชื่อฉันแล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวพร้อมกับโอบตัวฉันเข้าไปใกล้ ฉันพยายามขัดขืนแต่เขาก็ล็อคแขนฉันไว้

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ฉันไม่ยอมนายอีกแน่ ตอนนั้นฉันเมา แต่ตอนนี้ฉันมีสติพอ” ฉันพยายามดิ้นแต่เขาก็สามารถรับแรงฉันได้ “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คิดจะจับนายหรอกนะ ฉันรู้จักแค่ชื่อของนาย นายเป็นใครมาจากไหนฉันยังไม่รู้เลย  เพราะฉะนั้นเลิกยุ่งกับฉัน!

“ไม่เลิก”

“ไอ้บ้าแวมพ์!” ฉันโพล่งใส่เขาด้วยความไม่พอใจและไม่เข้าใจอย่างแรง

“ฉันอายุมากกว่าเธอ ขึ้นไอ้เลยเหรอ”

“เออ! จะขึ้น! ทำไม? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“เหอะๆ” แวมพ์แค่นหัวเราะอย่างปลงๆ กับฉันก่อนจะลากฉันไปที่ประตูด้านข้างคนขับ ฉันขืนตัวแต่เขาก็ดันร่างฉันไปได้ เขาเปิดประตูก่อนจะยัดร่างฉันเข้าไป

“ฉันไม่ไปไหนกับนายนะ ปล่อย!

“นั่งนิ่งๆ เหอะน่า”

“ไม่เว้ย ฉันจะกลับบ้าน!

เมื่อเห็นว่าออกทางนี้ไม่ได้แน่ๆ ฉันจึงหันไปออกอีกทาง ฉันขยับไปที่ประตูด้านคนขับก่อนจะเปิดประตูออกไปด้วยความสำเร็จ แต่พอจะหนีต่อก็โดนแวมพ์ที่วิ่งอ้อมมาคว้าข้อมือเอาไว้ได้เสียก่อน

พลั่ก!!!

ฉันมองร่างของแวมพ์ที่เซผ่านฉันไปด้วยความตกใจ เกิดอะไรขึ้นน่ะ?

ฉันหันไปมองผู้ที่กระทำด้วยความสงสัย อ๊า! บรูมนี่นา ฉันรีบวิ่งไปหาเพื่อนผู้ชายที่สนิทของฉันอย่างต้องการคนปกป้อง ในเวลานี้ก็เห็นจะมีแต่เขาเท่านั้นที่ช่วยฉันได้

“เป็นไงบ้างวะไอ้เวย์?” แอ้มที่คงโทรตามบรูมมาช่วยเข้ามาถามอาการฉัน ฉันส่ายหน้าสองสามทีเร็วๆ

“ไอ้นี่น่ะเหรอที่ย้ำยีศักดิ์ศรีแกน่ะไอ้เวย์” บรูมถามโดยที่ไม่ละสายตาไปจากแวมพ์เลย

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ บรูมรู้เรื่องนี้จากไอ้แอ้มสินะ ฉันหันไปมองคนตัวดีที่สะดุ้งเฮือกทันทีที่เจอกับสายตาของฉัน

“มึงยุ่งอะไรด้วยวะ” แวมพ์ที่ตั้งหลักได้ถามสีหน้าไม่พอใจสุดๆ “เรื่องของสามีภรรยา อย่ามาเสือก”

“กูไม่ยุ่งแน่ถ้ามึงไม่รังแกเพื่อนรักของกู” บรูมชี้หน้าแวมพ์อย่างโกรธจัด “คิดว่าโตกว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ เหอะ! เด็กอย่างกูก็มีฝีมือนะเว้ย”

“กลับบ้านไปนอนดูดนมแม่เถอะไป” ปากคอเราะร้ายมากอ่ะ!

“มึงน่ะสิที่ต้องไปดูดนมแม่ ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับไอ้เวย์อีก!” บรูมสั่งเสียงดังลั่นแต่คนโดนสั่งกับทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“ทำไมกูต้องเชื่อมึงด้วยวะ บังอาจมาจากไหนมาสั่งคนอย่างกู!

“มึงคงรู้นะว่าไอ้เวย์เป็นน้องเฮียวันวาน แล้วกูก็คิดว่ามึงคงไม่บ้าขนาดที่จะมายุ่งกับน้องของศัตรูหรอกนะ”

อะไรนะ! น้องศัตรูงั้นเหรอ!

ฉันจ้องหน้าแวมพ์นิ่ง เขารู้จักกับเฮียเพราะพวกเขาคือศัตรูกัน มิน่าล่ะ ทำไมแวมพ์ถึงได้ซักไซ้ความสัมพันธ์ของฉันกับเฮียนัก แบบนี้ที่เขาทำกับฉันก็เพียงเพราะต้องการเล่นงานเฮียงั้นสิ แวมพ์เหลือบมองมาทางฉันก่อนจะกลับไปจ้องหน้าบรูม

“กูยุ่งไม่เลือกอยู่แล้วถ้าพอใจจะยุ่ง”

“ไอ้แวมพ์!!!” บรูมตั้งท่าจะซัดหมัดใส่แวมพ์แต่แวมพ์เบี่ยงตัวหลบทันแล้วซัดหมัดใส่มันแทน บรูมเซกลับมาจนฉันต้องรีบเข้าไปพยุงมันเอาไว้ ดูเหมือนหมัดของแวมพ์จะหนักน่าดู

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน มึงกับกูมันกระดูกคนละเบอร์กัน อย่ามาคิดเทียบขั้น ขนาดไอ้วันวานยังแพ้กูมาแล้วหลายครั้ง นับประสาอะไรกับไอ้อ่อนหัดอย่างมึง”

“หุบปาก!” บรูมกระโจนเข้าใส่แวมพ์แต่ก็โดนแวมพ์เล่นงานกลับมาเหมือนเดิม

“ไอ้บรูม ไม่ต้องแล้ว กลับกันเถอะ” ฉันรีบบอกก่อนที่เพื่อนจะโดนหนักกว่านี้

“ไม่เว้ย ฉันจะต้องเล่นงานมันแก้แค้นให้แก”

“ไม่ต้องหรอก ไม่มีประโยชน์อะไร”

“แกดูถูกฉันเหรอวะ” บรูมหันมาจ้องหน้าฉันอย่างไม่ชอบใจ

“ไม่ได้ดูถูกแค่เป็นห่วงเว้ย” แวมพ์หันขวับมาจ้องหน้าฉันทันทีที่ฉันพูดจบ “พรุ่งนี้เราต้องไปเรียนนะ ขืนแกมีแผลไปมากกว่านี้ได้โดนสอบสวนแน่”

“ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันเห็นแกเจ็บฉันก็เจ็บแทนแกว่ะ”

“ขอบใจ แต่กลับเหอะ” ฉันยังคงชวนมันกลับ เมื่อเห็นว่าฉันคะยั้นคะยอมากบรูมก็ยอมอารมณ์เย็นลง

“ก็ได้ๆ”

แต่พอพวกเราทำท่าจะเดินแยกไป แวมพ์ก็เดินเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วชนิดที่เรียกได้ว่าพวกเราไม่มีใครตั้งตัวรับมือได้ทัน แวมพ์คว้าเอวฉันเข้าไปประชิดตัวก่อนจะฝังปลายจมูกโด่งลงมาที่แก้มซ้ายของฉันหนักๆ แล้วผละออกไปแทบจะทันที

ฉันมองเขาหน้าเหวอ เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้

“คิดถึงฉันด้วยนะ” พูดจบก็ขยิบตาให้หนึ่งทีแล้วเขาก็วิ่งไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็วสูง ฉันได้แต่มองตามตาละห้อย ความรู้สึกเกิดขึ้นใจจิตใจมากมายจนมันสับสนไปหมด

บรูมกับแอ้มมองตามรถของแวมพ์ไปก่อนจะหันมามองฉัน

“นี่เขาคงชอบแกสินะ” แอ้มเอ่ยออกมา

“แกจะบ้าเหรอ ไม่มีทาง” บรูมขัดขึ้น

“อะไรวะ”

“เฮียวันวานกับไอ้นั่นเป็นศัตรูกัน ไม่มีทางที่มันจะชอบน้องศัตรูหรอก”

“ศัตรูบ้าบออะไรของแก ไหนบอกซิ ทำไมสองคนนั้นเป็นศัตรูกัน” แอ้มถามในสิ่งที่ฉันสงสัยอยู่เหมือนกัน

“ก็สองคนนั้นน่ะเป็นคู่แข่งกัน ห้ำหั่นกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอเจอหน้ากันทีไรก็เขม่นกันทุกที เรียกได้ว่าเป็นศัตรูคู่แค้นเลยล่ะ มันทำให้เฮียวันวานเจ็บแค้นมาหลายครั้งแล้ว ฉันยังเคยคิดนะว่าอยากจะลองแข่งกับมันสักครั้ง มันจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว”

คู่แข่งที่ว่าก็คือคู่แข่งความเร็วสินะ ฉันเม้มปากแน่น ทำไมผู้ชายคนนี้ต้องเป็นเขาด้วย เป็นศัตรูกับพี่ชายฉันก็เหมือนกับเป็นศัตรูของฉันเหมือนกัน

ศัตรูย่อมเป็นศัตรูอยู่วันยังค่ำ นวนิยายความรักดั่งโรมิโอกับจูเลียตน่ะไม่มีอยู่จริงหรอก










© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,320 ความคิดเห็น

  1. #2230 Thunwarat Kaewsawang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 16:57
    ฟรินน ~
    #2,230
    0
  2. #1126 aj68 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:04
    บลูมชอบวันเวย์หราาาาาา
    #1,126
    0
  3. #440 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 21:46
    อุ โรค ชอบพระรองกำเริบบบบ 
    #440
    0
  4. #385 KIMJIWON (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:01
    ชอบบบอ่ะผช แบบแวมพ์ 😉😉
    #385
    0
  5. #333 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 10:35
    แวมพ์นางเมายาเหรอ อารมณ์ดีจัง
    #333
    0
  6. #307 on rainy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 22:07
    ตลกตอนคุยไลน์
    ชอบๆ
    #307
    0
  7. #261 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 14:15
    แวมพ์สร้างเรื่องอีก
    #261
    0
  8. #255 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 00:16
    แวมพ์กวนมากกก
    #255
    0
  9. #254 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 00:04
    กวนม่กอ่ะแวมพ์
    #254
    0
  10. #160 NAnaA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 23:59
    อ๊าก! รักพระเอกเลย
    #160
    0
  11. #119 C-com (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 11:47
    อ๊าก! ฟิน
    #119
    0
  12. #71 ooiidd4 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 00:57
    นางเอกไม่แคร์เรื่องที่เกิดขึ้นจริงเหรอ
    #71
    0
  13. #57 Wawa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:30
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #57
    0
  14. #56 Wawa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:52
    หอมแก้มแล้วขยิบตาให้คืออัลไลลลลล ชอบอ่ะ ดูกวนๆดี >3< ฟินมากๆ
    #56
    0
  15. #55 Wawa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:43
    รอ รอ รอ อยากอ่านต่อๆ ><
    #55
    0
  16. #54 cheereen-love@hotmail.com (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:15
    ชอบเฮียวันวานเอ้าะ พระเอกโผล่มาแป้บเดียวก็ฟินแล้ววว
    #54
    0
  17. #53 NAnaA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:45
    แหม พระเอก ไม่ค่อยจะเลยนะคะ
    อิอิ
    #53
    0
  18. #50 Yoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:53
    สู้ๆน่ะ สนุกดี
    #50
    0
  19. #49 Yoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:51
    ชอบเวย์แล้วสินะ ฟินๆ แต่จะลงตัวกันเมื่อไรเนี่ย กว่าจะผ่านด่านเฮียอีก รอๆอ่านต่อ

    #49
    0
  20. #48 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:20
    100% ครบค่า
    #48
    0
  21. #47 EXOTRIK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:30
    พรหมลิขิตค่าพรหมลิขิต!
    #47
    0
  22. #44 DOr ZD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 07:14
    c;, น่ารักอ่ะ ติดตามคร่
    #44
    0
  23. #43 C-com (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:26
    เจิมอีก 50% นะคะ
    #43
    0
  24. #42 C-com (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:25
    ฟินสุดๆ
    #42
    0
  25. #39 Wawa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:27
    น่ารักอ่ะ จูบด้วยฝ่ามือซะล่ะ ฮาๆ สม!!

    แต่นี้กล้าบอกเพื่อนเลยเนอะ เป็นเราคงไม่กล้าที่จะบอกว่า โดนหิ้ว - o -'



    อยากอ่านต่อเร็วๆนะ สู้ๆ

    อยากอ่านฝ่ายแวมพ์มั้ง สลับๆกันไป

    #39
    0